Tajemniczy medalion

"Jak to w jakim charakterze? Jesteśmy dwie dobre wróżki. Nie widać tego po nas?" Skoro kot w tytule i na okładce to warto, by zamieszkał w mojej biblioteczce. Tym bardziej, że książka pochodzi z likwidowanej biblioteki zakładowej i pewnie trafiłaby na skup makulatury lub do kosza. No i warto było wydać 3zł. Choć nieco za mało kotów. Rzeczywiście zaskakujący finał. W sumie to mógłby być jeden z odcinków 07 zgłoś się ;-)

Warszawa lat sześćdziesiątych XX wieku – świat kieszonkowców i drobnych złodziejaszków z kindersztubą i własnym kodeksem honorowym. Z drugiej strony milicja pozbawiona ideologicznego podłoża – kryminalni, którzy wiedzą, gdzie przyłożyć ucho, żeby usłyszeć prawdę. Postacie jak żywcem wyjęte z Grzesiuka czy Wiecha. Niesamowicie romantyczne i zabawne, z świetnymi dialogami przetykanymi złodziejskim slangiem, fabułą niczym z Pana Samochodzika. Trochę twarzy przemalowanych, żadnych trupów, kilka fantów zgarniętych. Sekułę czytało mi się lepiej niż osławioną Chmielewską.

Nocną porą do komendy milicji zgłasza się Stanisław Kowalski. Ma ze sobą walizkę, a w niej rzeczy osobiste i trochę jedzenia. Chce złożyć wyjaśnienia, w sprawie napadu rabunkowego, w którym zginął policjant i konwojent, a którego on był uczestnikiem. Od razu stawia jednak warunek: sam poniesie wszelkie konsekwencje, ale nigdy nie zdradzie ukochanej kobiety, która również brała czyny udział w napadzie. Wcześniejszy sceptycyzm prowadzącego śledztwo ulatnia się w miarę snucia opowieści przez Kowalskiego. Jest dokładny, szczery i przybity odpowiedzialnością. Sprawa komplikuje się, kiedy śledczy sprawdza archiwa spraw niewykrytych, on i prokurator dochodzą do wniosku, że mają przed sobą dwie alternatywne rzeczywistości. Obie prawdziwe, ale zupełnie od siebie rożne. Zagadka zostanie rozwiązana kiedy znajdą odpowiedź na pytanie: skąd te różnice? Doskonale skonstruowana zagadka kryminalna z równie doskonałą kreacją postaci Stanisława Kowalskiego na płaszczyźnie psychologicznej. Jeżeli określenie „ślepa miłość” miałoby swój graficzny obraz to byłaby nim twarz właśnie Kowalskiego.

- Mamo, kryminała! - powiedziałem z poważnym tonem. Po jakimś czasie mama dała mi pewną książkę, którą wyjęła ze swojej małej domowej księgarni. Była ona dosyć mała i pod względem wielkości, jak i pod względem grubości. Została wydana w 1984 roku i kosztowała jakoś 60 złoty na tamte czasy. Wiem to wszystko, bo tak pisało na tylnej stronie książki. "Dzikie białko" trochę mnie odstraszyło od czytania kryminałów, ale czemu miałem na jednej pozycji zaprzestać wgłębiania się w tajemnicze historie morderstw? Dałem jeszcze jedną szansę i owa szansa została doskonale wykorzystana. Pomogła przy tym książka Władysława Krupińskiego "Skazałeś ją na śmierć". Czasy PRL-u. Kapitan Mirski od jakiegoś czasu jest na wybrzeżu. Hans Jurgen, pomocnik maszynisty statku, zaginął w tajemniczych okolicznościach. Ostatni raz widziano Go z pewną kobietą. Maria Olimpska, bo tak nazywała się ta pani, znika również bez śladu. Kapitan Mirski rozpoczyna śledztwo z nadzieją na szybki koniec postępowania. Jak to powiedział sam kapitan: śledztwo niby takie proste, a rozwiązanie zagadki jest bardzo trudne. Może dokładnie tak nie powiedział, ale coś podobnego do tego, co napisałem. I rzeczywiście tak było. Wszystko zaczęło się mieszać i coraz cięższe stawało się wyjaśnianie sprawy zaginięcia dwóch osób. Po kilku tygodniach w oddalonym od wybrzeża o kilkaset kilometrów lesie, odnaleziono ciało kobiety, a zaraz potem na terenie budowy maszyn zostały znalezione szczątki mężczyzny w marynarce. Podejrzenie pada na inżyniera, który jest zatrudniony w miejscu, gdzie znaleziono szczątki mężczyzny. Kapitan Mirski od samego początku ma ciężki orzech do zgryzienia i mimo pomocy sporej ilości osób oraz wielu nowych poszlak ma problem z wyjaśnieniem tej zagadki. Czy i w jaki sposób należy wiązać śmierci dwóch osób? Czy byli to zaginięci Hans Jurgen oraz Maria Olimpska? Czy uda się Mirskiemu rozwikłać się tę skomplikowaną zagadkę? "Skazałeś ją na śmierć" to bardzo dobry kryminał, który napisany jest bardzo prostym językiem. Mówię to szczerze, bo przeczytałem ją w około godziny, no może troszeczkę ponad. Ale nie ma się co dziwić, ponieważ ma zaledwie 137 stron, lecz Władysław Krupiński napisał tak przejrzyście tę książkę, że czułem się, jakbym przeczytał długą powieść. Od samego początku autor wciągnął nas w tajemniczą historię zaginięcia Hans'a Jurgen'a. Niby wszystko wydaje się proste po pewnym czasie, ale zakończenie wszystkie przypuszczenia bierze w łeb. Jest to interesująca książka, która potrafi trzymać w napięciu. Obroty wydarzeń oraz nowe poszlaki, które z mozolnym trudem zostają zdobyte przez kapitana Mirskiego pozwalają, żeby czytelnik mógł sam poprowadzić swoje śledztwo. Nie jestem wielkim specem od kryminałów, bo to jest moja druga książka z tej kategorii, ale historia przeżyta w powieści Władysława Krupińskiego bardzo zmieniła mój pogląd co do tego typu książek. Dzikie białko nie spełniło moich oczekiwań i nie czułem żadnej grozy, ani gęsiej skórki podczas czytania. "Skazałeś ją na śmierć" wywarło na mnie ogromne wrażenie i do tej pory czuje emocje, które miałem podczas czytania. Także wielki ukłon dla pisarza, bo nigdy w życiu nie czytałem tak krótkiej książki, która jest prosto napisana i potrafi mnie tak wciągnąć. Autor nie rozpisywał się zbytnio z opisami i szedł do sedna od początku, bez żadnych ceregieli. Chwała mu za to!

Popularny kiedyś u nas autor, który był tak naprawdę spółką czterech amerykańskich pisarzy. Napisali oni, w różnych konfiguracjach (po dwoje, pojedynczo) pod pseudonimem Patrick Quentin kilkadziesiąt powieści na przestrzeni około trzydziestu lat (lata 30., 40., 50.). "Mój syn mordercą?" z 1954 roku należy jednocześnie do cykli z Piotrem/Peterem Deluthem i z inspektorem Trantem. Bratanek Petera, dziewiętnastoletni Bill jest oskarżony o zamordowanie swojego chrzestnego, wszystkie poszlaki świadczą przeciwko niemu, a jedyną osobą, która nie wierzy w jego winę jest ojciec (czyli brat Petera), wydawca i wspólnik ofiary. Solidny kryminał w starym stylu z kilkoma twistami: 6.5/10

Okupacyjne reminiscencje opakowane w historię szpiegowską. Czyta się szybko. Klasa średnia kryminałów milicyjnych. Typowa dla gatunku sztampowość dialogów i kwadratowość postaci, pewną atrakcją może być poznanie kulisów działania biura matrymonialnego dziś sympatia.pl. Polecam miłośnikom takich lektur.

Co prawda nie obcy jest mi kryminał rodem z PRL, ale z Tadeuszem Kosteckim spotykam się pierwszy raz. I od razu taki sposób narracji/ prowadzenia śledztwa mi się spodobał. Czuć ten klimat przeszłości, a jednocześnie tkwi w tej opowieści stara jak świat wszechobecna ogarniająca czytelnika groza. Całość czyta się wyśmienicie, tak, że ten tego ....postanowiłem szerzej przyjrzeć się książkom, które wyszły spod pióra Kosteckiego. Polecam , bardzo dobry polski kryminał.

Początek historii nie zapowiada fajerwerków, ot! zwykłe zabójstwo w jednym z zajazdów. Ofiarą jest dyrektor przedsiębiorstwa zajmującego się skupem i dystrybucją rzepaku. Jedynym zaczepieniem jest zniknięcie tajemniczej kobiety, która towarzyszyła ofierze, ale i to, że przedsiębiorstwo nie jest obce śledczym. Poczynione obserwacje ujawniają wielką aferę związaną z handlem ziarnem, nie można wykluczyć, że ten proceder jest inspirowany przez służby obcego wywiadu. Kapitan Przedborski konstruuje wersję śledczą, która w trakcie dochodzenia musi zostać zastąpiona kolejną, a ta kolejną i znów kolejną. Każdy następny ślad radykalnie zmienia perspektywę, a ofiar przybywa. Żmudna praca, przypadek i odrobina „krwawego szczęścia” przybliża śledczych do finału, jedynie sprawca zbrodni wydaje się poza ich zasięgiem. Powieść rzeka, z niezwykle rozbudowaną fabułą. Wątkami, które wydają się od siebie zupełnie oderwane, wielością postaci i wyważonym śledczym, który konsekwentnie dąży do rozwiązania. Całość perfekcyjnie zaplanowana, wymagająca od czytelnika uwagi i skupienia.

Zaskakująco dobry kryminał milicyjny. Rewelacja. Cały czas coś się dzieje. Na jego podstawie nakręcono jeden z odcinków 07 ZGŁOŚ SIĘ pt: Brudna sprawa, gdzie ochroniarza zagrał Bruno OYa, aktor znany z kultowego filmu Ścibora Rylskiego Wilcze echa. I książkę i filmy polecam.

Książka Osmalona fotografia jest kolejnym moim spotkaniem z dwoma opowiadaniami ze zbioru, po który sięgnąłem chcąc przeczytać dobry kryminał. Miałem nadzieje, że moje następne spotkanie z autorem będzie również udane jak poprzednio. Osmalona fotografia – bohater dostaje sprawę zaginięcia córek wpływowego biznesmena, które wyszły z domu i nie pojawiły się. Rozpoczynając śledztwo powierzone Kontynentalnej Agencji Detektywistycznej detektyw zaczyna badać poszlaki, przesłuchiwać świadków i poszukiwać tropów do odnalezienia zaginionych. Autor świetnie sobie radzi z prowadzeniem dochodzenia i nie za szybko ujawnia wszystko. Jesteśmy związani z wypływającymi tajemnicami i zdarzeniami mogącymi przynieść podpowiedzi lub prowadzić w ślepe zaułki. Dlatego nie brakowało zwrotów akcji, strzelanin, ucieczek, walki i twardych brutalnych potyczek w czasie czytania. Od kłębka do nici jesteśmy kierowani, gdzie trup pada gęsto i nie wiadomo kto za tym stoi. Dopiero pod koniec autor w finale wyjaśnia co było powodem zbrodni. Ciekawie napisane opowiadanie kryminalne, które potrafi zaskoczyć nieraz i przynieść obraz pełny przemocy czasów prohibicji, gangsterów i twardych policjantów. Bohater ze swoim śledztwem działa nieraz na granicy prawa stosując podobne metody do przestępców. Jednak jego działania podyktowane miejscem w jakim mieszka i brutalnością każdego dnia. Osmalona fotografia jest jednym z dłuższych opowiadań z interesującą intrygą i wciągającą od początku fabułą. Idiotyczna sprawa – drugie opowiadanie jest o porwaniu córki znanego potentata z branży drzewnej, który zatrudnia detektywa do jej odnalezienia. Prowadzać śledztwo pomału odkrywa prawdę i sieć powiązań związanych z zniknięciem. Trochę przewrotna opowieść kryminalna z dobrze poprowadzonym dochodzeniem, z kilkoma zwrotami akcji i ciekawym zakończeniem jakie nam funduje autor. Mimo tego czyta się szybko, potrafi wciągnąć i za sprawą finału pojawiają się humorystyczny wydźwięk całej sytuacji. Książka Osmalona fotografia jest zbiorem dwóch opowiadań kryminalnych klasyka czarnego kryminału związanych z Kontynentalną Agencją Detektywistyczną i jego bohaterem bezimiennym detektywem rozwiązującym powierzone sprawy. Autor stworzył bohatera twardego, cudem wychodzącego z opresji i nie bojącego się walki. Jego sylwetkę nakreślił bardzo dobrze i można go polubić od samego początku. Oprócz niego spotykamy szereg postaci na drugim i dalszych planach dobrze zarysowanych. Nie pozbawionych wad i zalet, którzy dokonują wyborów i podejmują decyzje. Jednocześnie wyrazistych, posiadających nie tylko głębie, ale również zachowanie i cechy charakteru. Postacie z krwi i kości dające sobie radę w mrocznym świecie Ameryki w czasach prohibicji. Relacje między nimi zostały przedstawione bardzo dobrze, z powagą, humorem z ironicznym zacięciem. Nie pozbawione docinków i ciętego języka. Dialogi bardzo dobre, żywo podane, ironiczne, potraktowane czarnym humorem i powagą. Osadzenie akcji w mrocznych czasach prohibicji, spelunek, podejrzanych barów, gangsterskich porachunków, brutalnych policjantów i ciemnych zaułków miasta było świetnym pomysłem. Autor ukazuje świat brutalny, pełen przemocy, twardych ludzi i bezkompromisowych działań. Pomimo upływu czasu od ich napisania nie zestarzały się w ogóle i nadal czyta się świetnie. Intryga została ciekawie skrojona od samego początku. Nie pozbawiona zwrotów akcji, ukrytych tajemnic, walk, pościgów, strzelanin i tropów do sprawdzenia. Dlatego nie można nudzić się, a sama fabuła wciągnęła mnie. Akcję poprowadzono szybko i wydarzenia także nie za wolno. W czasie czytania wiele działo się i nie ma miejsca na nudę, lecz akcja pędzi do przodu wraz z toczącym się dochodzeniem bohatera. Autor pisze przystępnie, obrazowo, lekko i wciągająco od samego początku. Zakończenia opowiadań potrafi zaskoczyć i wyjaśnić wszystko. Książka Osmalona fotografia jest propozycją dla fanów klasyki kryminału w jego ciemniejszej odsłonie niż powieść detektywistyczna, gdzie bohater układa puzzle z pozyskanych informacji. Tutaj główną rolę gra mroczny obraz Ameryki, twardych bohaterów, brutalnych starć i śledztwo prowadzone przez bohatera wykorzystującego metody rodem z przestępczego świata. Jednocześnie balansującego na granicy w ich stosowaniu w celu rozwiązania powierzonych spraw. Autor kolejny raz nie zawiódł mnie i dostałem czarny kryminał od klasyka, który wciąga i nie pozwala oderwać się. Trzyma w napięciu od początku. Potrafi bawić humorem i ironicznym podejściem bohatera. Dlatego czas spędziłem z książką szybko i przyjemnie bawiąc się świetnie podczas czytania. Osmalona fotografia okazała się zbiorem dwóch opowiadań ciekawie napisanych, ze zwrotami akcji, sympatycznym i wyrazistym bohaterem rozwiązującym powierzone sprawy. Autor kolejny raz udowadnia, ze umie pisać i nadal jest jednym z tych pisarzy, do których będę wracał w przyszłości. Do jego książek lub zbiorów opowiadań jakie napisał.

WĘGORZ RYBA POŻĄDANA Jan Ekstrom. Moje pierwsze spotkanie z tym szwedzkim pisarzem (skandynawskie sagi kryminalne uwielbiam) i nie ostatnie, bo chętnie sięgnę po pozostałe tytuły.W Smålandii mała mroczna wioska Båraryd do której wraca po studiach Lasse. Społeczność jest podporządkowana jednej osobie dyrektora Fredera, który ma wszystkich w garści z powodu tajemnic,skandali i finansowych zależności...Węgorz ma stać się atrakcyjną forma dodatkowych dochodów Fredera i staje się tez jego posłańcem śmierci. Śledczy Durell we wnikliwy, psychologiczny sposób prześwietla bohaterów i samego mordercę.Polecam bardzo dobrze się czyta.

Fajny kryminał, troszkę w stylu "07 zgłoś się". Po raz pierwszy przeczytałem ją leżąc w łóżku z powodu choroby. Miałem wtedy kilkanaście lat. To taka bajka o genialnym, ale złym człowieku, który biega po Warszawie z laserem i rozładowuje swoje chore kompleksy kradnąc i mordując. Książka na pewno nie jest białym krukiem ani orłem w literaturze, ale czyta się ją z przyjemnością. Zawsze miałem też nadzieję na sfilmowanie tej opowieści, ale jak dotąd, nikt tego nie zrobił.

Córka premiera Szwecji zostaje porwana wraz z opiekunką.Warunkiem uwolnienia dziewczynki jest wypuszczenie na wolność zamachowca,który pozbawił życia ambasadora USA w Szwecji.Sprawa jest więc polityczna.Co zrobić,by uratować dziecko i opiekunkę tak by nie wywołać kryzysu międzynarodowego a siebie (tatuś jest wszak premierem) na utratę stanowiska i przegraną w kolejnych,zbliżających się wyborach? Czy uda się upiec te wszystkie pieczenie na jednym ogniu? Jak postąpi szef państwa i ojciec w jednym? Do czego posuną się porywacze,by uzyskać to czego chcą? Książka jest również o przypadkach wpływających na nasze życie,lojalności i uczciwości.Polecam.

𝐊𝐑𝐘𝐌𝐈𝐍𝐀Ł𝐘 𝐃𝐎 𝐏𝐎𝐏𝐎Ł𝐔𝐃𝐍𝐈𝐎𝐖𝐄𝐉 𝐊𝐀𝐖𝐘 ! Słuchowisko Teatrzyk Zielone 👁k👁, w reżyserii Andrzeja Zakrzewskiego. Emisja odbyła się 2002-07-26 Cóż za mroczna i pokręcona intryga. Wypadek, przedziwne metody leczenia, testament z klauzulą zastrzeżenia dziedziczenia i młoda, naiwna farmaceutka która starając się dostosować do panujących warunków w nowym miejscu pracy wpada na trop morderstw. A "nie narzeczony" ratuje ją z opresji. To było interesujące czytadło, prawie jak u Joe Alexa. 𝐏𝐎𝐋𝐄𝐂𝐀𝐌 𝐒Ł𝐔𝐂𝐇𝐀𝐉𝐂𝐈𝐄 𝐂𝐙𝐘𝐓𝐀𝐉𝐂𝐈𝐄 ! 𝐖𝐀𝐑𝐓𝐎 ! 𝐎𝐁𝐒𝐀𝐃𝐀 : Krzysztof Nowik - Janek; Barbara Szyszko - Mary Milski; Jerzy Kamas - Olaf Swanson; Tadeusz Borowski - Steven Maxwell; Alina Rostkowska - Jane Morrison; Jadwiga Kuryluk - Harriet Morrison; Marek Bargiełowski - Karol Burket. Czas trwania: 00:45:28

Leopold Owiczak jest jednym z pracowników polskiej firmy, która ma delegaturę w Bangkoku. Tam właśnie zostaje zwerbowany przez CIA do działalności szpiegowskiej. Dla Owiczaka szantaż, którym się posłużyli agenci, jest z jednej strony szokiem, z drugiej spełnieniem marzeń, bo Owiczak w życiu ceni tylko jedno – pieniądze. Jego niezwykłe zaangażowanie życiem przypłaca bezpośredni przełożony Owiczaka. Ten wraca do kraju, a jego kariera rozkwita, a każde kolejne stanowisko stawia go coraz wyżej na urzędniczej drabinie. W szpiegowskiej karierze Owiczak doświadcza dwóch nie tyle porażek co sytuacji niekomfortowych. Pierwsza to proces szpiega takiego jak on, którego skazano na karę śmierci, druga to rozmowa z agentem prowadzącym, który uświadamia Owiczakowi, że nie jest od dla niego żadnym partnerem, a jedynie sprzedajną kanalią. To siarczysty policzek, ale to nic kiedy dolary „wpływają” na konto w Szwajcarii. Po ponad trzech latach działalności Owiczak jest przekonany, że jest szpiegiem genialnym i niezastąpionym, a co najważniejsze – poza wszelkim podejrzeniem. To bardzo śmiałe założenie... Kłodzińska – po raz kolejny – udowadnia, że potrafi zaskoczyć i zachwycić, bo Owiczak to kwintesencja szpiega właśnie. To nie człowiek walczący z ideologią, systemem, to człowiek który chce pieniędzy. Czym więcej tym lepiej. Ofiary, koszta społeczne, moralność, patriotyzm (nawet wykoślawiony) to dla niego puste słowa. Z drugiej strony to człowiek mocno zakompleksiony. Który sam sobie – co i rusz – musi udowadniać, że jest lepszy od innych. On, jak sam mówi, nawet chce wyglądać jak Amerykanin. Jego wykształcenie, niezaprzeczalna inteligencja kłoci się z tym prostackim przecież marzeniem czyniąc go bohaterem nietuzinkowym.