Czupieńki. Smok

Naukowcy udowodnili, że dziecko w wieku przedszkolnym chłonie wiedzę i przyswaja wszelkie informacje znacznie szybciej i efektywniej od starszych rówieśników. Dlaczego zatem miałabym odsuwać moment rozpoczęcia edukacji do chwili, w której córka przekroczy próg zerówki? Widzę, że wyraża zainteresowanie zajęciami, które wykraczają poza beztroską zabawę i co najważniejsze, zdobywanie nowych umiejętności sprawia jej przyjemność i zapewnia satysfakcję. Dlatego też systematycznie zaopatruję domową biblioteczkę w kolejne dydaktyczne pomoce. Uznałam, że doskonałą alternatywą dla pierwszego elementarza, na korzystanie z którego jest odrobinę za wcześnie, będą Literozagadki. Czy nie zawiodły moich oczekiwań? Czy przypadły Nadii do gustu? W przypadku młodego czytelnika istotna jest nie tylko treść, ale również forma. Książka, która ma sprowokować naszą pociechę do samodzielnej lektury, powinna wyróżniać się na tle konkurencji ważnymi atutami. To właśnie one zadecydowały o kupnie Literozagadek. Sztywna okładka Nie da się ukryć, że zewnętrzne karty książki muszą cechować się wytrzymałością i solidnym wykonaniem. Jeśli chcemy, aby dziecko często korzystało z danej literackiej propozycji, zwracajmy uwagę na jej wykonanie. Zazwyczaj sztywna okładka powoduje wzrost ceny książki. Jednakże warto zainwestować w lekturę, która przetrwa czytanie w ekstremalnych warunkach (pod pierzyną, w takcie podróży autem, w czasie oczekiwania w kolejce do lekarza itp.),przeżyje chwilowe kryzysy, czy też manifestowanie złości (rzucanie przedmiotami zdarza się nie tylko zbuntowanym dwulatkom). Brzegi okładki nie są mocno zaokrąglone, ale też nie ułatwiają maluchowi wyrządzenie sobie nimi krzywdy. Dodatkowym atutem opisywanego egzemplarza jest sposób łączenia pagin. Strony zostały zszyte przy pomocy podwójnego sznurka. Mimo częstego korzystania z książki, pozostają na swoim miejscu, nie są podatne na szarpanie. Treść Łukasz Dębski, autor Literozagadek, w sprytny i dowcipny sposób zachęca nasze pociechy do poznania tajników alfabetu. Sprawia, że literki, będące dla niektórych maluchów czystą abstrakcją, stają się oswojonymi znakami. Aby uzyskać taki efekt wykorzystał wierszowaną formę wypowiedzi, czyniąc z każdego utworu ciekawą zagadkę. Każdy z krótkich tekstów nawiązuje do powszechnie znanych przedmiotów, owoców, zwierząt czy też roślin. Prawdziwą przyjemnością dla młodego czytelnika stanowi rozwiązywanie nieskomplikowanych łamigłówek. Podaniu prawidłowej odpowiedzi towarzyszy radość i uczucie satysfakcji. Brzmieniowe walory utworów odgrywają równie ważna rolę, co ich warstwa znaczeniowa. Bowiem wierszyki nie traktują o sprawach błahych, ale odnoszą się do bliskiej dziecku codzienności, weryfikują jego wiedzę, utrwalają nazwy i przede wszystkim uczą poszczególnych elementów abecadła. W Literozagadkach aż roi się od przeróżnych środków stylistycznych, wśród których prym wiedzie onomatopeja. Warto zatem wczuć się w rolę lektora, odczytując konkretne teksty. Nie bez znaczenia jest również sposób rozłożenia akcentów sylabowych oraz powtarzalność sylab. Dzięki temu można pokusić się o stworzenie melodii i odśpiewanie zagadek. Sprzyja to również zapamiętywaniu tekstów. Wierszyki pozbawiono moralizatorskiego tonu. Są dowcipne i pod względem treści atrakcyjne dla dziecka. Szata graficzna Poza świetnym doborem słów do atutów książki bez wątpienia należą ilustracje. Często bazują na humorze sytuacyjnym. Ich pomysłodawczynię- Annę Kaszubę-Dębską charakteryzuje wyobraźnia, pomysłowość, dystans do otaczającej nas rzeczywistości oraz ogromne zaangażowanie w to, aby jej prace przypały do gustu zarówno rodzicom, jak i młodym właścicielom książki. Komiczne obrazki nie tylko wywołują salwy śmiechu, poprawiają humor czytelnikowi, ale również sprawiają, iż obcowanie z lekturą nie należy do nudnych zajęć. Oprócz sytuacyjnych scenek grafika przedstawia także litery. Mamy więc do czynienia z ich zapisem zarówno w wersji pojedynczej (występują one jako wyodrębnione elementy alfabetu- małe i wielkie litery) a także jako część wyodrębnionych wyrazów. Pani Kaszuba-Dębska pokusiła się o podpisywanie obrazków, co zachęca dziecko do podejmowania pierwszych prób samodzielnego czytania, odszukiwania wskazanych znaków graficznych danych głosek. Ponadto różnorodność nazw i ich zapisu sprzyja poznawaniu zasad pisowni i interpunkcji. Pomysł Wielokrotnie udowadniałam, że nauka nie musi naszym dzieciom kojarzyć się z przykrym obowiązkiem. Jeśli maluch przekona się, iż konkretna pomoc dydaktyczna będzie czymś, co go zainteresuje, skłoni do działania, sprawi przyjemność samym faktem posiadania i korzystania, wówczas możemy liczyć na zaskakujące rezultaty. Literozagadki należą właśnie do tego typu wynalazków, dzięki którym nauka czytania, poznawanie alfabetu, poszerzanie zasobu słów, jakimi posługuje się nasza pociecha, jest czymś naturalnym, intrygującym i niepozbawionym odpowiedniej dawki humoru. W stronę zgranego duetu państwa Dębskich kieruję całkowicie zasłużone brawa! Zapraszam na mojego bloga: http://lilia.celes.ayz.pl/blog/dla-dziecka/kreatywna-nauka-alfabetu-rozwiazanie-konkursu-z-akademia-kubusia/

Ostatnio nakładem Wydawnictwa Ezop ukazała się edycja specjalna książki „W pogoni za życiem” w nowej szacie graficznej. To książka autorstwa Przemysława Wechterowicza i Emilii Dziubak, która przyciąga czytelników oryginalną fabułą i szatą graficzną. Bohaterką książki jest malutka Jętka, która dopiero przyszła na świat i wyrusza na jego podbój. Jeszcze nie wie, że ma czas tylko do zachodu słońca, bo jej życie kończy się o zmierzchu. W dodatku musi poznać Nowy Jork w jeden dzień, co stanowi nie lada wyzwanie. Jętka jest ciekawa otoczenia i żądna wrażeń, a jej przewodniczką jest Mucha, która zna miasto jak własną kieszeń. Razem zaczynają więc przygodę życia. 📚 Więcej na blogu: https://ksiazkizabawy.blogspot.com/2024/02/w-pogoni-za-zyciem.html

Bardzo klimatycznie wydana publikacja. Świetne, nastrojowe wiersze i cudowne ilustracje. Ta książka jest taka... nieoczywista i przez to właśnie taka wyjątkowa i jedyna w swoim rodzaju. Mamy wiersze wesołe i rozkosznie zabawne, przewrotne i dziwne. Niektóre teksty są pełne niedopowiedzenia, poruszają wyobraźnię odbiorcy. Część jest wręcz przepełniona magią. Perełka!

Ja, osoba dorosła, która dwukrotnie przeszła kurs z literatury dla dzieci i młodzieży, rozumiem metaforyczny sens tej opowieści, polskie dziecko może mieć z nią problem. Oto do lasu Czupieńków (takich stworków o dziwnych imionach) spada z nieba gwiazdka... chora na niezidentyfikowaną chorobę i z każdą chwilą coraz bardziej blednąca... Może jakby zmienić tym stworkom imiona, byłoby bardziej zrozumiale, bo opowieść ma mega przesłanie...

Historia rozpoczyna się od momentu, gdy lis porywa kurę. Przyjaciele (niedźwiedź, królik i kogut) rzucają się przyjaciółce na pomoc i wyruszają w podróż, podczas której pojawiają się różne przeszkody i niebezpieczeństwa. Nie zdradzę zakończenia tej historii, ale napiszę tylko, że jest ono zupełnie inne niż się spodziewamy! Już od pierwszej strony czytelnik zostaje wciągnięty w wir wydarzeń, angażuje się w dynamiczną akcję i pogoń przez las, góry, a nawet przez morze, bez względu na wszystko, by uratować ukochaną osobę. Złodziej kury to opowieść wyłącznie w formie ilustrowanej, przez co to my, czytelnicy, kształtujemy ją, tworząc ją za każdym razem w inny sposób. Podążając za ilustracjami każdego dnia na nowo musimy opracować unikalny bieg zdarzeń, a zarówno rozpoczęcie, jak i zakończenie powstaje w naszej wyobraźni. Autorka pisze opowieść nie za pomocą słów, lecz przy pomocy kolorów i linii. Istotne jest tutaj wszystko: otoczenie, kształty i bohaterowie. Po jakimś czasie role się odwracają. To dziecko zabiera nas w tą podróż, tworząc swoją własną wersję zdarzeń.

Bohater książki Roba Scottona „Kotek Splotek” nie chce iść do szkoły. Rano odwleka moment wyjścia, ale mamie sprytnie udaje się rozwiać jego obawy. W klasie zostaje miło przyjęty przez nowych kolegów. I wszystko układa się całkiem dobrze, aż do przerwy na drugie śniadanie. W śniadaniówce Splotka schował się jego przyjaciel Zygmunt, który jest myszką, a koty i myszy... Sami wiecie. „Kotek Splotek” to książka, która bawi przede wszystkim ilustracjami. Znaczy fabuła też jest fajna. Można uznać, że to jedna z tych bajek, która ma za zadnie pokazać, że szkoła wcale nie jest taka straszna, bo bohater zostaje w niej miło przyjęty i pomimo początkowych obaw, wraca zadowolony po pierwszym dniu w szkole. Ale wróćmy do ilustracji, bo to one skradły serca moich dzieci. Te wszystkie puchate i szczerzące się do nas ze stron książki koty. Może to nie są małe dzieła sztuki, jak chociażby ilustracje Beatrix Potter, o której opowiadaniach wam niedawno pisałam, ale... Sztuka sztuką, a kto nigdy nie cytował dialogów z filmu „Chłopaki nie płaczą”, niech „pierwszy rzuci kamień”. Fakty są takie, że takie ilustracje to czysta radość. Dziecko patrzy się na zgraję kotów i śmieje się w głos. Przynajmniej u mnie to tak wyglądało. Szczerze mówiąc obawiałam się, czy któreś się nie posika z tego śmiechu. „Oni to wiedzą, Kocie” - aż mi się ciśnie na usta. To akurat fraza z serialu „13 posterunek”. Ale co wiedzą? Że w szkole można poznać przyjaciół oraz że czytanie książek to dobra zabawa. Takie publikacje, jak „Kotek Splotek” są idealne na poprawę humoru. Nieco szalone, ale to szaleństwo przykuwa uwagę. Prowokuje do skomentowania bajki, do pierwszych literackich dyskusji.

Pewnego dnia listonosz Artur w swojej torbie znajduje list. Niby nic w tym dziwnego, bo w torbie listonosza pełno listów ...ten jednak jest zaadresowany do rodziny, której nikt nie zna. Listonosz wyrusza do swojej pracy, a my razem z nim. Poznajemy mieszkańców jednej z ulic i możemy zajrzeć do ich przesyłek. Mamy tu paczki od babuni, ubrania czy listy miłosne. Listonosz niejednokrotnie pomaga adresatom listów. Ale czy Arturowi uda się odnaleźć i doręczyć również list do tajemniczych Figuerasów? Ciekawa i barwna opowieść o codzienności ludzi- ich troskach i problemach oraz o tym, że warto pomagać, a sprawianie radości innych daje radość również nam. Czasem wystarczy mały gest ❤ Na uwagę zasługują ciekawe ilustracje, wykonane techniką jak ja to mówię wycinankową😁 smaczku dodają poodbijane gdzieniegdzie pieczątki pocztowe oraz znaczki na końcu książki 👍 to naprawdę ciekawa książka, a jeśli wasze dzieci lubią zawód listonosza to już totalny must have 😄 My polecamy serdecznie ❤ 👶 Wiek: +5 , ale nam bardzo się spodobała więc myślę że sprawdzi się też u nieco młodszych ❤

https://www.instagram.com/p/Bo9JO5nFz48/?hl=pl&taken-by=zaczytana.mama_books Książka „Czarostatki i parodzieje” Autor Pawlak Paweł Wydawnictwo @wydawnictwotatarak Autorska książka Pawła Pawlaka, książka opowiadająca obrazami. Czterdzieści osiem dużych stron wypełnionych ilustracjami i tylko kilka zdań najniezbędniejszego tekstu. O mieście nad rzeką, o Zosi patrzącej przez okno i o słodkiej wacie na patyku. O kocie, który zrobił to, co do niego należało, o zagubionej owieczce i o statkach płynących pod mostami. O złotych pałacach nad wodą, o samotnej skale na środku wzburzonego morza i o niebieskich tygrysach w tropikalnym lesie. O otulających Ziemię chmurach, o mieszkających w nich postaciach, o ich czarujących i parujących duszach. Książka zachęca do wspólnej rozmowy z dzieckiem o samodzielności i odpowiedzialności. https://www.instagram.com/zaczytana.mama_books/?hl=pl ig

Bądź sobą. Nie udawaj kogoś, kim nie jesteś. Takie przesłanie przemawia z książki "Wilczek" autorstwa niemieckiej pisarki Gerdy Wagener, opatrzonej ilustracjami wybitnego artysty Józefa Wilkonia. Wilczek urodził się inny niż jego siostry i bracia. Nie polował na króliki, ale się z nimi bawił, nie łapał ryb tylko ścigał się z nimi w wodzie. Uwielbiał jeść szczaw. Martwilo to jego rodziców. Gdy mu o tym powiedzieli, Wilczkowi zrobiło się smutno i uciekł, aby się wypłakać i pożalić, że nikt się go nie boi, bo nie jest jak inne wilki. Z pomocą przyszła mu Mysz Myszata. Wymyśliła coś, dzięki czemu Wilczek miał stać się groźniejszy. Czy to się udało? Piękna opowieść o tym, że każdy jest inny ale dzięki temu jedyny w swoim rodzaju, że nie ma sensu udawać kogoś innego. Trzeba zaakceptować to, kim się jest i jakim się jest, i nie starać się upodabniać do innych.

Same teksty są niezwykłe, niektóre wręcz genialne. Proste a głębokie, jak przypowieści mistrzów Tao. Ale do spółki z ilustracjami, hm... Ja wiem, obrazki też powinny być proste, nie mogły jednak być np. w dalekowschodnim stylu? Tam jest i prostota i piękno. Te są na mój gust artystowskie, nie artystyczne. Nie ten poziom. A skoro oprawa graficzna mizerna, to dochodzimy do trzeciego elementu: cena. Ile można zapłacić za książkę zawierającą ze dwie strony maszynopisu? Gdyby miała piękne ilustracje, to nie ma sprawy. W obecnej wersji ciśnie się jednak na usta: "trochę szkoda pieniędzy". (Chociaż jeśli nie musisz liczyć się z wydatkami, kupuj śmiało. Nie jest to książka do przeczytania raz).

Dostaliśmy w prezencie dla naszego synka. Okładka taka sobie, rysunki też jakoś specjalnie nie zachwycają za to treść przeurocza. Bardzo nam się spodobała. Rymowanki naprawdę przednie za co wielkie podziękowania dla Pani tłumacz bo tłumaczenie jest równie wielką sztuką jak napisanie książki. Czytamy i czytamy i pozwalamy się przenieść w miły świat ciężko pracujących maszyn. Powiedziano nam, że jest dobra dla usypiania malucha; nie bardzo chciałem w to uwierzyć ale póki co sprawdza się. Ma może jakiś dar wyciszania. Sam nie wiem. Ważne że działa. Książka na 8,5!

Kuku bardzo tęskni za mamą, która wyjechała na parę dni. Ta rozłąka jest dla niego bardzo trudna . Martwi go, że mama nie pozostawiła żadnej pamiątki. Z pomocą przychodzi tata, który wyjaśnia chłopcu, że każdy ma pamiątkę po swojej mamie . Pępek to pamiątka, którą podarowała mu mama zaraz po urodzeniu. To ta magiczna więź, która łączyła ich od samego początku, gdy rozwijał się w jej łonie. To piękna powieść o więzi jaka łączy dziecko z mamą ,o tęsknocie i bardzo pomysłowym tacie . To również rewelacyjna książka dla rodzin, które oczekują dzieci . W prosty sposób można pokazać swoim pociechom jak wygląda dziecko w brzuchu 😊

http://www.nieperfekcyjnie.pl/2016/11/biblioteczka-jasia-1-ksiazki-obrazkowe.html Książki obrazkowe rozwijają percepcję wzrokową, wzbogacają pomysłowość oraz kreatywność poprzez możliwość tworzenia własnych historii na podstawie konkretnych ilustracji. Do tego poszerzają słownictwo, a niekiedy (w przypadku maluchów) pozwalają na budowanie pierwszych wyrazów, a później zdań. To wspaniała zabawa nie tylko dla dzieci, ale także rodziców - wspólnie spędzany czas jest bezcenny, a wymyślanie różnorodnych opowieści zacieśniają więzi i pozwalają na jeszcze lepsze poznanie siebie nawzajem. Ponadto takie książki pozwalają na poszerzenie dziecięcej wiedzy - łączenie zabawy z nauką wydaje się strzałem w dziesiątkę. Do tej pory nie miałam styczności z żadną książką wydawnictwa Tatarak. Jednak kiedy ujrzałam dwie części serii 1001 drobiazgów, doszłam do wniosku, że są to dobre pozycje na pierwsze spotkanie z owym wydawnictwem. Obie części skupiają się na konkretnej tematyce, pokazując typowe miejsca oraz czynności wykonywane przez osoby zamieszkujące miasto bądź wieś. Na każdej stronie dzieje się bardzo dużo, więc jest co oglądać, a także o czym dyskutować. Do tego Ali Mitgutsch zadbał o to, aby czytelnicy mieli niezły ubaw, obserwując bohaterów - sikający chłopiec (niby zwyczajna rzecz, jednak kilkulatki zazwyczaj tarzają się ze śmiechu, patrząc na coś takiego),dzieci dopuszczające się nie do końca bezpiecznych czynów, panowie cichcem popijający piwko, wpadnięcie w zimową zaspę, pracownik sklepu wjeżdżający wózkami w pupę klienta, ściąganie majtek koledze na basenie, ochlapanie kogoś wodą. Generalnie są to często zachowania zupełnie nieśmieszne dla dorosłych, ale maluchy mogą nieustannie powracać do ulubionych "wpadek" swoich bohaterów, aby zaśmiewać się z nich raz po raz. Miejskich bohaterów można spotkać na lotnisku, w zoo i galerii handlowej, na basenie i jarmarku, a także spojrzeć na ich wieczorne życie oraz perypetie dziejące się zimą. Przedstawione miejsca mogą zachęcić dzieci i rodziców do rozejrzenia się po okolicy oraz poszukania takowych atrakcji w pobliżu. Podoba mi się wydanie - zaokrąglone rogi, twarda oprawa, kartonowe strony sporych rozmiarów sprawiają, że same przeglądanie książki daje wiele radości. Z kolei ilustracje raczej trafią do gustu starszym dzieciom, a przynajmniej tak mi się wydaje, ponieważ niełatwo jest dostrzec wśród nich szczegółowe detale. Obrazki są nieco rozmyte, nakreślone jakby od niechcenia, a barwy są na tyle ciemne, że młody i niezbyt wyostrzony wzrok może zagubić się w gąszczu postaci. Co wyróżnia te książki na tle innych? Zabawne ilustracje nakreślone z pozorną niedbałością, przedstawienie różnorodnych czynności w jednym zbiorze, a także dbałość o porządne wydanie książek.

O śmierci rozmawia się trudno. Jeszcze trudniej z Dzieckiem. Dziecko postrzega świat i wszystko co go dotyczy zupełnie inaczej niż my-dorośli. Na szczęście. Książka jest skierowana do Dzieci. Śmierć jest w niej więc "pięknie" prosta, bo Dzieci potrafią nie komplikować. Pani Autorka najwidoczniej nadal ma wiele z Dziecka. Też na szczęście! Polecam.

Ech, Mela musi jeszcze potrenować koncentrację i pamięć, siły i odwagę już ma. Wie też, że kłamać nie powinna, a pilnowanie portmonetki z pieniędzmi jest całkiem istotne. Babcia ma wobec niej duże pokłady cierpliwości, zaufania i zrozumienia. W taki sposób nauczy wnuczkę wypełniać obowiązki. Historia jest zabawna, przyciąga uwagę dziecka, zaskakuje pomysłami na zakupy, czeka na podpowiedź młodego odbiorcy. I do tego pięknie zilustrowana przez Evę Eriksson. https://madebybibi.blogspot.com/2025/01/mela-na-zakupach.html

Piękno tej książki tkwi w jej minimalistycznej formie. I tekst, i ilustracje są minimalistyczne. Proste obrazy wykorzystują plamę z żelazka w ciekawy sposób. Tekst skupią się na tym, co zrobić, kiedy przytrafi się żelazkowy wypadek na ulubionym, pamiątkowym obrusie mamy. W tych prostych zdaniach mieszczą się prawdziwe emocje dziecka, które wie, że popełniło błąd. Fajne jest zakończenie, kładące nacisk na relację, a nie na rzeczy.

Książka obyczajowa dla przedszkolaków z serii Billy. Duży format. Okładka twarda, lakierowana. Papier kredowy, błyszczący. Wyrazista czarna duża czcionka. Prześwietne humorystyczne ilustracje. Wyglądają tak jakby były narysowane najpierw ołówkiem , a potem pomalowane. Mati Lepp bardzo się postarał by malunki były kompletnie odjechane. Jak zobaczycie fryzurę mamy Billy'ego, chłopca , który jest głównym bohaterem książeczki, to zaraz zrozumiecie o co chodzi. Historia opisana jest naprawdę niesamowita, choć z pozoru na taką nie wygląda wcale. Do Billy'ego pewnej nocy przez okno wszedł wielki rudy pręgowany kot. Chłopiec nakarmił go rybką, którą znalazł w lodówce, pokazał swoje zabawki i razem zasnęli wtuleni na łóżeczku. Umiał się zaopiekować zwierzątkiem i był odpowiedzialny. Billy nie wyobraża sobie już po pierwszej wspólnie spędzonej nocy rozstania z kotem. Mama orientuje się ,że kot musi do kogoś należeć. Od tej pory wokół kota zaczynają się dziać dziwne rzeczy. Na pewno nie z cyklu science fiction , zwyczajne obyczajowe. Tylko , że jest cały natłok spraw z nim związany. A nikt by nawet nie przypuszczał. Ktoś szuka kota i bezpośrednio dociera do chwilowego opiekuna czyli Billy'ego. Kto szuka kotka? Czy chłopiec przyzna się do faktu posiadania zwierzęcia szukającemu, czy skłamie? Czy ogarnie go wielka żądza zatrzymania kota u siebie , który do niego naprawdę nie należy? Na tym się nie kończy sprawa. To dopiero początek. Kto ma wyrzuty sumienia? Kim jest Lotta? U kogo będzie mieszkał rudy kot? O tym wszystkim przeczytacie w tej książeczce. Problematyka w niej zawarta jest bardzo mądra. Oprócz powyższych , zawartych już w pytaniach mamy jeszcze głęboki wątek przyjaźni, wolności dobrego wyboru, choroby. Polecam! Jest tutaj mnóstwo problemów do omówienia z dzieckiem. A najważniejszym przesłaniem jest przyjaźń bez ograniczeń , stawiająca jakkolwiek bariery i przeszkody.

Gdyby myśleć o tej książce w kategoriach książki dla dzieci, to powiedziałabym, że jest trochę nieoczywista. Styl malarskich ilustracji Wilkonia to nie jest to, do czego przywykłam czytając setki książek moim dzieciom. Wypożyczona z biblioteki na dzień kota, książka bardzo spodobała się i przedszkolakowi, i 2-latkowi. Chodzą i powtarzają wiersz Wilkonia. Warto rozszerzać horyzonty i pokazywać dzieciom różnorodne style ilustracji.

Prosta historia o tym, jak tata postanawia pokazać synowi "wszechświat" w postaci znanej od dawna łąki. Tzn. tacie chodzi o rzeczywisty kosmos nad łąką, ale zanim do tego dochodzą, chłopak w bardzo wzruszający sposób dziwuje się nad ślimakiem z wszechświata i trawą... A potem dzieje się coś co całkiem wytrąca tatę z wszechświatowych rozmyślań, za to bardzo bawi synka... A całkiem najważniejsza w tej książce jest oczywiście sama wyprawa Tylko -z-Tatą, w jakiejś Ważnej Sprawie. Idą sobie tylko we dwóch, mają swoje sprawy, tata poświęca czas synowi. Ideał. stasiekpoleca.blogspot.com

Ropucha, szczur, pająk i nietoperz, same paskudy, budzące obrzydzenie i lęk - to bohaterowie książki Wolfa Erlbrucha „Straszna piątka”. Mieszkają pod mostem, samotne i odrzucone; pewnego dnia, gdy spotykają się pod osłoną zmroku, nagle zaczynają słyszeć chichot narastający w ciemnościach „Ktoś się śmieje! – szczur nie miał wątpliwości. Pewnie z nas – wyszeptała ropucha. I miała rację” Z zarośli wynurza się hiena i dołącza do grupy smutnych szkarad, biadających nad swoim losem. Doskonale wie, że to nic śmiesznego być odrażającym, jednak w przeciwieństwie do pozostałych stworzeń ma do tego zupełnie inny stosunek: - „Zupełnie nieważne, czy inni uważają, że jest się brzydkim, czy pięknym! Liczą się czyny! Trzeba coś robić! Dla siebie… i dla innych!” Jak mówi, tak robi – siada, wyciąga saksofon i zaczyna grać. Szczur wyjmuje ukulele, pająk zaczyna śpiewać, akompaniuje mu nietoperz. A ropucha…? Ropucha nic nie umie, poza smażeniem naleśników, więc… postanawia robić, to co potrafi! Wyjątkowo szpetna piątka towarzyszy zakłada zespół i postanawia otworzyć naleśnikarnię z muzyką! Już wieczór później czekają na gości stoły nakryte białymi obrusami, sterty nasmażonych placków, niestety… nikt nie przychodzi. Jak kończy się ta historia? Przeczytajcie. „Straszna piątka” to niezbyt długa, ale szalenie ważna książka o potrzebie akceptacji – siebie i innych. Nawet jeśli wszystkie znaki na niebie i ziemi (a zwłaszcza lustro) pokazują Ci, że jedyne na co masz szansę, to zostanie życiowym nieudacznikiem, bo jesteś: brzydki/rudy/chudy/ gruby/piegowaty/ biedny/ niski ( właściwe podkreślić),nie poddawaj się. Od patrzenia w lustro, liczenia pryszczy i myślenia „ale jestem paskudny/a” nic się nie zmienia. Nawet jeśli brakuje Ci wiary w siebie, rób to co potrafisz i to co lubisz. A gdzie? Choćby pod mostem. Książka Wolfa Erlbrucha to pełna ironii, humoru opowieść o tym, że nawet mimo braku urody, można odnieść sukces w życiu. Gorąco polecam, wiosna przyszła, łatwiej uwierzyć w bajki i … w siebie. www.facebook.com/pisacja/