Homunculus

Nakoshi to tajemniczy gość, który niedawno dołączył do grona bezdomnych. Nie chce dać sobie jednak tak szybko przypiąć tej łatki, dlatego ani nie chce jeść z innymi bezdomnymi, ani spać w tym samym miejscu, co oni. Jego domem staje się samochód.
To taki w sumie luksusowy nocleg, bo Nakoshi ma tam przynajmniej ogrzewanie, a noce są już chłodne.

Sytuacja zmienia się, kiedy w aucie kończy się paliwo i nasz bohater musi pożegnać się z ciepłymi nocami. Pewnego dnia pojawia się przed nim ekstrawagancki student medycyny, który mówi „Dam Ci sporo hajsu, jeśli tylko pozwolisz wywiercić sobie dziurę w głowie”. Nakoshi pyta o cel tego zabiegu i otrzymuje odpowiedź, że ma to uaktywnić jego szósty zmysł. Zdesperowany, zgadza się na zabieg.

„Homunculus” to pokręcona seria, bardzo w moim klimacie. Wprawdzie motyw samego wywiercenia dziury w czaszce, który ma rzekomo budzić szósty zmysł wydaje się mocno naciągany, ale pomijając to 1 tom serii wprowadza nas w naprawdę ciekawą historię.

Waneko wydaje mangę w edycji zwykłej, czyli w miękkiej oprawie, oraz specjalnej: w twardej oprawie, z obwolutą, w której mamy tasiemkę zakładkową.


[współpraca recenzencka]

Nakoshi to tajemniczy gość, który niedawno dołączył do grona bezdomnych. Nie chce dać sobie jednak tak szybko przypiąć tej łatki, dlatego ani nie chce jeść z innymi bezdomnymi, ani spać w tym samym miejscu, co oni. Jego domem staje się samochód.
To taki w sumie luksusowy nocleg, bo Nakoshi ma tam przynajmniej ogrzewanie, a noce są już chłodne.

Sytuacja zmienia się, kiedy w...

Chłop daje sobie wywiercić dziurę w czaszce, by 'uaktywnić swój szósty zmysł'. No i coś tam uaktywnia, ale na pewno nie moją chęć do czytania.

Trepanacja ma sens wyłącznie jako zabieg ratujący życie w szpitalu. Nie ma „plusów” w zwykłym życiu i nie niesie żadnych korzyści psychicznych czy duchowych, taki z tego mit. A już na pewno nie uda się byle studentowi z ciągotami do wiertarek...

Odradzam. Znaczy, inteligenty czytacz sobie z tematem poradzi, ale za dużo tu mieszania medycyny z mistycyzmem. A jako że popatrzyłam na trzecich stronach, co będzie dalej w mandze i to ... zapowiada się jego wielkie bleh.

Chłop daje sobie wywiercić dziurę w czaszce, by 'uaktywnić swój szósty zmysł'. No i coś tam uaktywnia, ale na pewno nie moją chęć do czytania.

Trepanacja ma sens wyłącznie jako zabieg ratujący życie w szpitalu. Nie ma „plusów” w zwykłym życiu i nie niesie żadnych korzyści psychicznych czy duchowych, taki z tego mit. A już na pewno nie uda się byle studentowi z ciągotami...

Manga, w której na pozór nic się nie dzieje prze 70% 1 tomu:) Ale kiedy bohater, po operacji, odkrywa homunkulusy to akcja nabiera tępa. Niestety w 1 tomie dostajemy na razie przystawkę problemu "stworów". Poza tym dobrze napisane postacie, ciekawe kadrowanie oraz fajny klimat. Niezdecydowanym polecam poczekać na tom 2 i wtedy podjąć decyzję:) Prezentacja w linku

Manga, w której na pozór nic się nie dzieje prze 70% 1 tomu:) Ale kiedy bohater, po operacji, odkrywa homunkulusy to akcja nabiera tępa. Niestety w 1 tomie dostajemy na razie przystawkę problemu "stworów". Poza tym dobrze napisane postacie, ciekawe kadrowanie oraz fajny klimat. Niezdecydowanym polecam poczekać na tom 2 i wtedy podjąć decyzję:) Prezentacja w linku

Świat pełen jest dziwnych ludzi, którzy mają dziwne pomysły. Jeśli nieodpowiednio obierzecie swoją życiową ścieżkę, na kogoś takiego możecie natrafić. Niby nie musi to od razu oznaczać czegoś złego, ale z pewnością taka perspektywa w nikim nie wzbudza optymizmu. W takiej sytuacji, która zaczyna się dosyć niewinnie, znalazł się bohater mangi Homunculus, nie zdający sobie sprawy w to jak niezwykłe stanie się przez to jego życie.

Najnowsza manga wydawnictwa Waneko rozpoczyna się powoli i spokojnie, aczkolwiek tematyka jej pierwszej części wzbudza w nas pewien rodzaj zdziwienia, zakłopotania i niepewności. Oto bowiem 34-letni Susumu Nakoshi żyje sobie w swoim samochodzie. Choć jest w zasadzie bezdomnym, szybko przekonujemy się, że gardzi tą częścią społeczeństwa, nawet jeśli korzysta z jej pomocy. Wszystko się zmienia, gdy poznaje tajemniczego studenta medycyny.

Ciekawe, ile osób zgodziło by się na trepanację swojej czaszki w zamian za kilkanaście tysięcy złoty. Mniej więcej taką ofertę otrzymuje bowiem nasz główny bohater. Jako, że ma wielkie ego i w ogóle nie uważa, żeby był w jakichkolwiek tarapatach finansowych i życiowych, zbywa propozycję śmiechem. Nie zdaje sobie jednak sprawy z tego, że oferent, Manabu Itou jest wyjątkowo zdeterminowany i inteligentny, co z kolei doprowadza do tego, że dopina swego.

Zabieg ma uwolnić u człowieka szósty zmysł i na jego konsekwencjach skupia się znaczna część mangi Homunculus. Nim jednak do tego dochodzi, Hideo Yamamoto decyduje się na powolną i szczegółową ekspozycję postaci głównego bohatera, wnikając w jego psychikę nim cokolwiek zacznie w niej zmieniać. Tak oto przekonujemy się o tym, że Susumu to kłamca jakich mało, w jakimś stopniu narcyz i egoista, który nie dostrzega swoich wad i problemów.

Zwrot akcji zaprezentowany w mandze zasadza się na niezwykłych rzeczach, które bohater zaczyna widzieć swoim lewym okiem po zabiegu. Ludzie nie wyglądają już tylko jak ludzie, lecz jako dziwne stwory, jakby pół-monstra, pół-ludzie. Tylko co to tak właściwie znaczy. Razem z Itou próbują do tego dojść, choć autor daje nam klarowne wskazówki co zrozumienia niezwykłej sytuacji i myślę, że większość z czytelników sama dojdzie tutaj do odpowiednich wniosków.

Homunculus serwuje nam niezwykłą, trzymającą w napięciu atmosferę psychologicznego horroru. Z jednej strony mamy niezwykle realistyczną rzeczywistość, w której poznajemy głównego bohatera, a z drugiej, pojawią się surrealistyczne, czasami przerażające wizje, a my nie możemy jeszcze być pewni co jest prawdą, a co nie. Autor świetnie buduje silny nastrój niepokoju i tajemnicy, który stanowi o sile komiksu.

Tej atmosferze doskonale odpowiada warstwa wizualna mangi. W jakimś sensie można nawet powiedzieć, że jest hipnotyzująca. Pieczołowitość, z którą autor tworzy świat bezdomnych, ich biedę kontrastującą z otaczającymi ich wieżowcami, jest po prostu niezwykła. Gdy jednak do gry wchodzą wyjęte z bujnej wyobraźni wizerunki zdeformowanych ludzi, to właśnie wtedy doceniamy kunszt Yamamoto i jego wizję.

Autor zachęca nas tutaj do refleksji na temat postrzegania rzeczywistości. Każdy ma swoje własne spojrzenie na świat, co nie oznacza, że jest ono prawdziwe. Dodatkowo, manga porusza tematy naszej tożsamości, czy alienacji, z którymi mierzy się Susumu, choć z nieznanego nam jeszcze powodu zdaje się wypierać stan w jakim się znalazł. To z kolei fajnie odpowiada wątkowi związanemu z jego późniejszym postrzeganiem ludzi lewym okiem.

Bardzo przypadł mi do gustu niepokojący klimat mangi. Homunculus to nietypowa, oryginalna pozycja, która zdecydowanie zmusza nas do intelektualnego wysiłku, co osobiście bardzo sobie cenię. Do tego, mamy tutaj naprawdę mocne sceny, w których autor jakby przeszywa na wylot ludzkie cechy charakteru, a te z kolei zostają nam na długo w pamięci. Nie jest to lektura dla osób o słabych nerwach, ale naprawdę angażuje. Sam żałowałem, że po nieco ponad 300 stronach musiałem opuścić świat wizji głównego bohatera, choć potrafią być przerażające. To jednak obiecujący początek oryginalnej i tajemniczej historii, który w najbliższym czasie będę jeszcze długo analizował.

Świat pełen jest dziwnych ludzi, którzy mają dziwne pomysły. Jeśli nieodpowiednio obierzecie swoją życiową ścieżkę, na kogoś takiego możecie natrafić. Niby nie musi to od razu oznaczać czegoś złego, ale z pewnością taka perspektywa w nikim nie wzbudza optymizmu. W takiej sytuacji, która zaczyna się dosyć niewinnie, znalazł się bohater mangi Homunculus, nie zdający sobie...

Głównym bohaterem mangi jest Susumu Nakoshi. To facet po trzydziestce, który niedawno dołączył do grona bezdomnych. Tym, co wyróżnia go z rzeszy osób bez miejsca zamieszkania, jest to, że sypia on w swoim samochodzie i nadal jest zawieszony gdzieś pomiędzy swoim dawnym życiem a nową rzeczywistością. Susumu stara się jakoś funkcjonować z resztką swoich oszczędności, ale uszczuplają się one w zastraszającym tempie i niedługo nie będzie go stać nawet na benzynę do pojazdu.
Bohater jest w sytuacji nie do pozazdroszczenia. Pojawia się jednak tajemniczy wybawca. Jest nim dziwny facet przedstawiający się jako Manabu Ito. Ma on niezwykłą propozycję, jaką jest spora kasa w zamian za wzięcie udział w niecodziennym zabiegu i niezwykłym eksperymencie, Nakoshi ma poddać się procedurze trepanacji czaszki, za co dostanie kasę, która powinna starczyć mu na kilka miesięcy życia. Tylko dlaczego tajemniczemu mężczyźnie tak zależy na wywierceniu dziury w głowie bohatera?


Stwory i duchy
Homunculus zaczyna się w niecodzienny sposób i początek historii jest bardzo pomysłowy. Dalej też jest ciekawie. W pierwszym tomie dochodzi do trepanacji i dowiadujemy się więcej na temat całej sprawy. Ito jest młodym lekarzem, który należy do wpływowego rodu. Facet jest zainteresowany zjawiskami nadprzyrodzonymi i badaniami na temat ukrytych mocy mózgu, które mają zostać uwolnione właśnie po trepanacji. Dlatego też po zabiegu Susumu zostaje poddany różnym eksperymentom mającym na celu sprawdzenie, czy trepanacja rzeczywiście daje szósty zmysł, czy jakieś inne, niezwykłe moce. Okazuje się, że główny bohater zyskuje nową zdolność. Tylko co ma oznaczać to, że zamiast zwykłych ludzi zaczyna on widzieć dziwne stworzenia i potwory?

Głównym bohaterem mangi jest Susumu Nakoshi. To facet po trzydziestce, który niedawno dołączył do grona bezdomnych. Tym, co wyróżnia go z rzeszy osób bez miejsca zamieszkania, jest to, że sypia on w swoim samochodzie i nadal jest zawieszony gdzieś pomiędzy swoim dawnym życiem a nową rzeczywistością. Susumu stara się jakoś funkcjonować z resztką swoich oszczędności, ale...

Tym razem horror psychologiczny, który nie godzi w poczytalność czytelnika. Prosty koncept ma szansę przywdziać szokującą traumę po trepanacji czaszki. Historia zaczyna się, jak na standardy grozy - zaskakująco w nietypowych okolicznościach. Gdyż lądujemy w parku bezdomnych. Śledzimy losy młodego człowieka, który sypia w wozie, a do tego w okolicy kręci się jakiś dziwak, co oferuje pieniądze za to, że dasz sobie zrobić dziurę w głowie na sześć milimetrów. Powiem szczerze - ryzykowna inwestycja. Sęk w tym, że ów dziwak okazuje się bogatym doktorkiem, co poszukuje szóstego zmysłu w ludzkich organach - ukrytych zdolności, jak widzenie duchów.

Jak na początek: zachęca ostro do śledzenia wydarzeń. Póki co - nie mamy jeszcze rozpracowanych postaci. Nie wiemy, czy mamy do czynienia z jakimś kultem czy obsesją jednostki na punkcie ponadnaturalnych emocji. Przede wszystkim ma charakterystyczny klimat, któremu trudno się oprzeć. To dosyć realistyczna seria, gdzie zabawy w doktorka mogą przynieść niepożądane skutki. Długo się rozkręca, ale to dobrze - pozwala odczuć ciężar gatunkowy. Nie ma szokowania na siłę, a bohaterowie są ogniści. Jako eksperyment - wiarygodny. Nie wiadomo dokąd nas to zaprowadzi, bo zaledwie wprowadzenie do szokującego świata, gdzie za pieniądze można dostać żywe narzędzie do uprawy chorych fantazji.

Tym razem horror psychologiczny, który nie godzi w poczytalność czytelnika. Prosty koncept ma szansę przywdziać szokującą traumę po trepanacji czaszki. Historia zaczyna się, jak na standardy grozy - zaskakująco w nietypowych okolicznościach. Gdyż lądujemy w parku bezdomnych. Śledzimy losy młodego człowieka, który sypia w wozie, a do tego w okolicy kręci się jakiś dziwak, co...

Powiem wam coś o tej psychologicznej perełce, którą miałem szczęście odkryć.

Manga rozpoczyna się od przedstawienia nam głównego bohatera, Nakoshiego, bezdomnego śpiącego w samochodzie zaparkowanym między parkiem (gdzie bezdomni znajdują schronienie) a hotelem. Pewnej nocy, gdy Nakoshi odpoczywał w swoim samochodzie, młody mężczyzna imieniem Ito podchodzi do Nakoshiego i oferuje mu dużą sumę pieniędzy za wywiercenie mu dziury w głowie za pomocą procedury zwanej trepanacją. Początkowo odrzucając ofertę, Nakoshi stwierdza, że ​​zgadza się na procedurę, po tym jak pewne okoliczności sprawiły, że potrzebował pieniędzy.

Uważa się, że trepanacja wzmacnia mózg, umożliwiając lepszy przepływ krwi, co aktywuje szósty zmysł osoby. Wkrótce po zabiegu Nakoshi zaczyna dostrzegać naprawdę dziwne i dziwaczne rzeczy manifestujące się w ludziach. Te rzeczy, które widzi, znane są jako homunkulusy, które reprezentują ludzką podświadomość. Nakoshi, choć zafascynowany, próbuje zrozumieć i zrozumieć niektóre z tych homunculusów i nieumyślnie pomaga im uwolnić się od tłumionego ciężaru, niepewności lub strachu. Manga jest w dużej mierze pod wpływem psychologii Freuda i mocno zajmuje się ludzkim umysłem.

Jeśli uważasz, że jest to proceduralne, to tak nie jest. Ostatecznie, poprzez interakcje Nakoshiego z tymi homunculusami, zaczyna kwestionować samego siebie i to, co doprowadziło go do bezdomności i utknięcia między parkiem a hotelem. Widzisz, jak wszyscy, Nakoshi ma przeszłość. Przeszłość, o której dawno zapomniał. Poprzez te homunkulusy stara się poskładać zrozumienie siebie, swojej przeszłości i własnej wartości.

Nie mogę wiele powiedzieć bez spojelrów, ale mogę powiedzieć to. Postać Nakoshiego całkowicie mnie oszołomiła. Spędziłem wiele dni myśląc o jego działaniach, myślach, poczuciu własnej wartości, jego poglądzie na świat i dlaczego zrobił to, co zrobił. Wszystko to prowadzi z powrotem do tego, jak naprawdę płytkie jest społeczeństwo, co moim zdaniem jest tutaj najsilniejszym motywem. Autor, Yamamoto, znakomicie przedstawia tutaj świat rzeczywisty.

Manga bada, jak bardzo my, ludzie, jesteśmy pochłonięci materializmem, powierzchownością i jak bardzo podziwiamy piękno i sławę. Porusza również takie tematy, jak poczucie winy, kwestie tożsamości oraz to, jak niektórzy ludzie są kształtowani przez ideały innych ludzi.

Ito jest również niesamowicie dopracowaną postacią, która jest dobrze rozwinięta pod koniec mangi. Chociaż tempo może być na początku nieco powolne, pod koniec zaczyna się pojawiać, gdy prawda o naszym głównym bohaterze zaczyna się ujawniać.

Niesamowita i oryginalna, dobrze wykonana fabuła, zmieniła mnie mniej więcej w sposób, którego nie mogłem pojąć.

Manga jest skierowana do dorosłych czytelników – ponieważ w niektórych częściach mangi jest kilka intensywnych i graficznych scen – ale jeśli jesteś miłośnikiem wszystkiego, co psychologiczne (popieprzone lub nie) i potrafisz znieść graficzne sceny, z pewnością możesz”. Polecam.

Powiem wam coś o tej psychologicznej perełce, którą miałem szczęście odkryć.

Manga rozpoczyna się od przedstawienia nam głównego bohatera, Nakoshiego, bezdomnego śpiącego w samochodzie zaparkowanym między parkiem (gdzie bezdomni znajdują schronienie) a hotelem. Pewnej nocy, gdy Nakoshi odpoczywał w swoim samochodzie, młody mężczyzna imieniem Ito podchodzi do Nakoshiego i...

Generalnie to dobra pozycja ze świetnymi pomysłami. Pierwszy tom jest wręcz rewelacyjny, bardzo tajmeniczy, a napięcie budowane jest tu po mistrzowsku. Rysunki pierwsza klasa, bardzo szczegółowe i klimatyczne.
Problemy pojawiają się, kiedy manga próbuje być zbyt filozoficzna i krąży wokół sedna sceny, ciągle powtarzając dany temat i wałkując go, nie odkrywając finalnie nic nowego. Szalone obrazy pomagają lepiej wybrzmieć konkretnym scenom, ale nie zakryją słabej pseudofilozofii. A samo zakończenie było za szybkie, brakuje satysfakcjonującego finału.
Polecam, choć na pewno nie każdy pokocha tak szaloną mangę.

Generalnie to dobra pozycja ze świetnymi pomysłami. Pierwszy tom jest wręcz rewelacyjny, bardzo tajmeniczy, a napięcie budowane jest tu po mistrzowsku. Rysunki pierwsza klasa, bardzo szczegółowe i klimatyczne.
Problemy pojawiają się, kiedy manga próbuje być zbyt filozoficzna i krąży wokół sedna sceny, ciągle powtarzając dany temat i wałkując go, nie odkrywając finalnie nic...