Zbrodnia wśród róż

W świnoujskim pensjonacie "Rybitwa" ma miejsce tajemnicze morderstwo kobiety. Zostaje ona uduszona szalikiem, gdy śpi obok męża. Dokładnie rok później w tej samej willi zbiera się dokładnie ta sama ekipa, co zeszłego lata i dochodzi do kolejnego zamachu. W czasie śledztwa wychodzi na jaw organizacja turnieju szachowego oraz jego stawka, która jest zdecydowanie wyższa niż butelka koniaku. O co naprawdę toczy się gra? Jakie powiązania łączą jej uczestników? Nie jest to typowy dla czasów PRL-u kryminał, gdyż dochodzenie prowadzą nie milicjanci, a naukowiec bawiący się w detektywa oraz działający na rzecz ówczesnych organów ścigania, o wdzięcznym imieniu Arystoteles. Nie ma tutaj również zamiennego dla tamtego okresu wychwalania pracy MO. Narracja została poprowadzona dwutorowo: pierwszoosobowo - z perspektywy majora nadzorującego śledztwo oraz trzecioosobowo, kiedy mamy już do czynienia z działaniami wyżej wspomnianego Arta Baxa. Autor przedstawia dość ciekawą intrygę, w której krew nie leje się strumieniami, a akcja nie pędzi na łeb na szyję. Powoli, tak jak po nitce do kłębka, docieramy do rozwiązania zagadki i poznania osoby zabójcy. Bohaterowie tworzą nietuzinkowy zlepek postaci, które zostały dość dobrze zarysowane. Zakończenie zaskakuje i powinno w pełni usatysfakcjonować czytelnika. Widać, że pisarz jest ogromnym miłośnikiem szachów oraz wiele o nich wie. Poświęca tej grze sporo miejsca w fabułę, a robi to w interesujący i nienużący sposób. Porównuje szachy do wojny pełnej podstępów, pułapek czy bezpardonowych bitew, ukazując tym samym ich trudność, ale też i piękno. To znakomita propozycja nie tylko dla miłośników kryminałów rodem z PRL-u czy szachowych rozgrywek. Z pewnością wielbiciele cosy crime i ciekawie uplecionych intryga znajdą w niej coś dla siebie.

Żałuję, że nie dowiedziałam się przed czytaniem, że nie będzie to kryminał, ale komedia z wątkiem kryminalnym, Zaoszczędziłoby mi to zdziwienia z powodu zupełnie nierealnych sytuacji i infantylnych zachowań postaci. Trzymał mnie przy lekturze lekki, żartobliwy humor słowny i pocieszne granie przez pisarza kryminałów roli prywatnego detektywa na tropach gangsterów w pięknej Italii. Dla tych, którym nie przeszkadza PRL-owski sznyt może to być świetna rozrywka

O tym, że częste mycie skraca życie. Obywatelka brytyjska w trakcie wizytowania polskiej krewnej zostaje otruta za pomocą pasty do zębów zaprawionej cyjankiem. Króciutka książka z gatunku "kryminał milicyjny". Całkiem ciekawie odmalowane tło obyczajowe, nie najgorsi bohaterowie, niezły drugoplanowy wątek związany z "uzdrowicielami ze Wschodu", żerującymi na ludzkiej desperacji, troszkę naciągana intryga i niesamowite zbiegi okoliczności, śladowe ilości komunistycznej propagandy. Całkiem przyjemna rozrywka do szybkiego zapomnienia.

Kryminał milicyjny - niby jeden gatunek, a tak naprawdę to co autor i tak pisze po swojemu. Od pani Krzysztoń otrzymujemy majstersztyk - młody oficer MO, przydzielony do sprawy morderstwa, wbrew przepisom dzieli się szczegółami śledztwa ze swoją babcią, czyli właśnie tytułową Karoliną. A to, że Karolina mózg ma nie od parady, a przy tym dużo wolnego czasu, to niejako współzawodnicząc z organami ścigania szybko staje się amatorską wersją Sherlocka Holmesa w spódnicy... Wyborna lekturka.

Andrzej Kakiet w Posłańcu śmierci serwuje mroczny kryminał z elementami thrillera, w którym tajemniczy zabójca wciąga swoje ofiary w psychologiczną grę. Fabuła osadzona jest w realiach PRL-u lat 80., gdzie przestępczość kryminalna i milicyjne śledztwa rozgrywają się na tle szarych ulic, przepełnionych anonimowymi przechodniami, nieświadomymi, że ktoś właśnie odmierza ich ostatnie godziny. Historia zaczyna się od dramatycznego wydarzenia – maszynista Józef Wierzbicki i jego praktykant są świadkami, jak mężczyzna z uśmiechem na twarzy wkracza na tory i ginie pod kołami pociągu. Nie jest to jednak zwykłe samobójstwo – szybko okazuje się, że ofiara otrzymała wcześniej tajemniczą wiadomość, sygnowaną kartą do gry. Do akcji wkracza kapitan Krzysztof Kramer, który podejrzewa, że to dopiero początek śmiertelnej serii. Sprawa komplikuje się, gdy kolejne osoby zaczynają dostawać podobne wiadomości – wycięte z gazety daty i symbole, które zdają się być ostrzeżeniem. Nikt jednak nie traktuje ich poważnie… dopóki nie zaczynają ginąć. Śledztwo prowadzi Kramera do świata ludzi z przeszłością – ofiary okazują się mieć wspólne tajemnice, które mogą tłumaczyć działania mordercy. Trop prowadzi do wydarzeń sprzed lat, gdy pewne osoby dopuściły się czynów, które teraz ktoś postanowił rozliczyć. W cieniu tych wydarzeń pojawia się ON – zabójca, który nie działa impulsywnie, lecz z zimną kalkulacją.

"nieuchwytny", to kryminał, który bardzo fajnie się czyta. akcja rozgrywa się w głębokim PRLu, główna bohaterka ma uosobienie "mymry" (kobiety o męskich cechach),a trup ściele się gęsto. historia jest trochę inspirowana Marchwickim, seryjnym mordercą, który zabijał kobiety w latach sześćdziesiątych XX wieku. i słusznie zauważają czytelnicy, że to trochę kobiecy kryminałek, ponieważ kobieta po kobiecemu rozwiązuje zagadkę. niby są jakieś akcenty śląskie, bo akcja toczy się na obrzeżach fikcyjnego miasta z kopalniami i hutami w tle, ale to raczej luźne nawiązanie do prawdziwych wydarzeń z życia Marchwickiego. 07 zgłoś się w spódnicy, ptfu, w spodniach, to może za mocne określenie, ale siostra Anna na tropie już jak najbardziej pasuje

Zupełnym przypadkiem trafiłam na tę książkę - i tu pozytywne zaskoczenie - dobry kryminał, ciekawa historia z zaskakującym zakończeniem, a do tego lekko napisana, tak że czyta się jednym tchem. Trup nie ściele się gęsto i całe szczęście, w zamian jest zagadka do rozwiązania :)

O tym, że nie jest dobrze, gdy się ma zbyt pojemne serce. Książkę tę cechuje spory poziom odrealnienia już od samego początku. Trudno uwierzyć, aby policja w jakimkolwiek kraju, w jakichkolwiek czasach, traciła tyle czasu i energii na próby ustalenia, kto wyrzucił do śmieci poplamioną krwią koszulę. Lekki sceptycyzm wzbudziły też we mnie niektóre techniki kryminalistyczne stosowane tu przez dzielną milicję, przywodzące trochę na myśl amerykańskie seriale typu "CSI". Niemniej cała reszta jest już raczej dobra. Są barwnie zarysowane postaci (na czele z pewnym bezdomnym alkoholikiem),nieco PRL-owskiego klimatu, troszkę komunistycznej propagandy, ale nie na tyle by zgrzytać zębami z irytacji, całkiem realistyczny motyw morderstwa. Ogółem kryminały Kłodzińskiej przywodzą mi nieraz na myśl serial z porucznikiem Borewiczem. Do mojego wydania dołączone jest również krótkie opowiadanie o mężu trawionym wyrzutami sumienia po zabójstwie znienawidzonej żony, z prostą, ale naprawdę świetną puentą.

Lubię książki B Gordon przede wszystkim ze względu na język, styl pisania, ciekawe kreacje postaci i celne obserwacje obyczajowe. Ale oczywiście wątek kryminalny też jest ważny. Tym razem sprawa jest pozornie oczywista, ale pojawiają się też inne tropy. Może nie ma napięcia, ale nudnie też nie jest.

Jedno miasteczko złączyło historie wielu ludzi, a w te historie wplątała się mimo woli główna bohaterka wraz ze swoim ukochanym. W podejrzanych okolicznościach traci życie handlarz skórkami... ale czy aby na pewno tylko handlarz skórkami? Opowieść o tajemniczym człowieku i jego śmierci, która trzymała mnie w napięciu aż do końca. Polecam.

Przeczytać ku relaxowi. Seria 'Z labiryntem' jest staroświecko urocza. Szybkie zawiązanie akcji - morderstwo na 10 stronie i choć śledztwo ciągnie się przez następne 200, to jest konkretnie, bez rozwlekania, żadne słowo nie jest zbędne i żadnego nie brakuje. Akcja w tempie umiarkowanym a intryga i wątki rozwijają się wprost perfekcyjnie. Wciągająco. Jedyny zgrzyt - nachalne wypytywanie Anny oraz niepotrzebny temat wojenny. I końcówka (30 stron) przeprowadzona z prędkością dźwięku - widać autorom zabrakło cierpliwości. Bez sprawdzania daty wydania książki poznać z jakiego to okresu - z okresu nagannej (z punktu widzenia udręczonego państwa) chęci zysku, najlepiej w twardej walucie i sprzyjającym temu delegacjom zagranicznym. Plus wpleciony w to kontrwywiad. Czyli dekada '80.

Leopold Owiczak jest jednym z pracowników polskiej firmy, która ma delegaturę w Bangkoku. Tam właśnie zostaje zwerbowany przez CIA do działalności szpiegowskiej. Dla Owiczaka szantaż, którym się posłużyli agenci, jest z jednej strony szokiem, z drugiej spełnieniem marzeń, bo Owiczak w życiu ceni tylko jedno – pieniądze. Jego niezwykłe zaangażowanie życiem przypłaca bezpośredni przełożony Owiczaka. Ten wraca do kraju, a jego kariera rozkwita, a każde kolejne stanowisko stawia go coraz wyżej na urzędniczej drabinie. W szpiegowskiej karierze Owiczak doświadcza dwóch nie tyle porażek co sytuacji niekomfortowych. Pierwsza to proces szpiega takiego jak on, którego skazano na karę śmierci, druga to rozmowa z agentem prowadzącym, który uświadamia Owiczakowi, że nie jest od dla niego żadnym partnerem, a jedynie sprzedajną kanalią. To siarczysty policzek, ale to nic kiedy dolary „wpływają” na konto w Szwajcarii. Po ponad trzech latach działalności Owiczak jest przekonany, że jest szpiegiem genialnym i niezastąpionym, a co najważniejsze – poza wszelkim podejrzeniem. To bardzo śmiałe założenie... Kłodzińska – po raz kolejny – udowadnia, że potrafi zaskoczyć i zachwycić, bo Owiczak to kwintesencja szpiega właśnie. To nie człowiek walczący z ideologią, systemem, to człowiek który chce pieniędzy. Czym więcej tym lepiej. Ofiary, koszta społeczne, moralność, patriotyzm (nawet wykoślawiony) to dla niego puste słowa. Z drugiej strony to człowiek mocno zakompleksiony. Który sam sobie – co i rusz – musi udowadniać, że jest lepszy od innych. On, jak sam mówi, nawet chce wyglądać jak Amerykanin. Jego wykształcenie, niezaprzeczalna inteligencja kłoci się z tym prostackim przecież marzeniem czyniąc go bohaterem nietuzinkowym.

Dlaczego w większości książek główny bohater detektyw, musi być stereotypowy? Pozycja zdecydowanie lepsza niż "Srebrny dzwoneczek" Tima Osbourne'a, chociaż początkowo zapowiadała się tak samo, z takim samym 'Jackiem Orlando od siedmiu boleści' w tle. Podobał mi się styl literacki Wojta, klimat PRL-u, dowiedziałam się kilku nowych rzeczy m.in. co to jest ził. Szybka lektura.

- Mamo, kryminała! - powiedziałem z poważnym tonem. Po jakimś czasie mama dała mi pewną książkę, którą wyjęła ze swojej małej domowej księgarni. Była ona dosyć mała i pod względem wielkości, jak i pod względem grubości. Została wydana w 1984 roku i kosztowała jakoś 60 złoty na tamte czasy. Wiem to wszystko, bo tak pisało na tylnej stronie książki. "Dzikie białko" trochę mnie odstraszyło od czytania kryminałów, ale czemu miałem na jednej pozycji zaprzestać wgłębiania się w tajemnicze historie morderstw? Dałem jeszcze jedną szansę i owa szansa została doskonale wykorzystana. Pomogła przy tym książka Władysława Krupińskiego "Skazałeś ją na śmierć". Czasy PRL-u. Kapitan Mirski od jakiegoś czasu jest na wybrzeżu. Hans Jurgen, pomocnik maszynisty statku, zaginął w tajemniczych okolicznościach. Ostatni raz widziano Go z pewną kobietą. Maria Olimpska, bo tak nazywała się ta pani, znika również bez śladu. Kapitan Mirski rozpoczyna śledztwo z nadzieją na szybki koniec postępowania. Jak to powiedział sam kapitan: śledztwo niby takie proste, a rozwiązanie zagadki jest bardzo trudne. Może dokładnie tak nie powiedział, ale coś podobnego do tego, co napisałem. I rzeczywiście tak było. Wszystko zaczęło się mieszać i coraz cięższe stawało się wyjaśnianie sprawy zaginięcia dwóch osób. Po kilku tygodniach w oddalonym od wybrzeża o kilkaset kilometrów lesie, odnaleziono ciało kobiety, a zaraz potem na terenie budowy maszyn zostały znalezione szczątki mężczyzny w marynarce. Podejrzenie pada na inżyniera, który jest zatrudniony w miejscu, gdzie znaleziono szczątki mężczyzny. Kapitan Mirski od samego początku ma ciężki orzech do zgryzienia i mimo pomocy sporej ilości osób oraz wielu nowych poszlak ma problem z wyjaśnieniem tej zagadki. Czy i w jaki sposób należy wiązać śmierci dwóch osób? Czy byli to zaginięci Hans Jurgen oraz Maria Olimpska? Czy uda się Mirskiemu rozwikłać się tę skomplikowaną zagadkę? "Skazałeś ją na śmierć" to bardzo dobry kryminał, który napisany jest bardzo prostym językiem. Mówię to szczerze, bo przeczytałem ją w około godziny, no może troszeczkę ponad. Ale nie ma się co dziwić, ponieważ ma zaledwie 137 stron, lecz Władysław Krupiński napisał tak przejrzyście tę książkę, że czułem się, jakbym przeczytał długą powieść. Od samego początku autor wciągnął nas w tajemniczą historię zaginięcia Hans'a Jurgen'a. Niby wszystko wydaje się proste po pewnym czasie, ale zakończenie wszystkie przypuszczenia bierze w łeb. Jest to interesująca książka, która potrafi trzymać w napięciu. Obroty wydarzeń oraz nowe poszlaki, które z mozolnym trudem zostają zdobyte przez kapitana Mirskiego pozwalają, żeby czytelnik mógł sam poprowadzić swoje śledztwo. Nie jestem wielkim specem od kryminałów, bo to jest moja druga książka z tej kategorii, ale historia przeżyta w powieści Władysława Krupińskiego bardzo zmieniła mój pogląd co do tego typu książek. Dzikie białko nie spełniło moich oczekiwań i nie czułem żadnej grozy, ani gęsiej skórki podczas czytania. "Skazałeś ją na śmierć" wywarło na mnie ogromne wrażenie i do tej pory czuje emocje, które miałem podczas czytania. Także wielki ukłon dla pisarza, bo nigdy w życiu nie czytałem tak krótkiej książki, która jest prosto napisana i potrafi mnie tak wciągnąć. Autor nie rozpisywał się zbytnio z opisami i szedł do sedna od początku, bez żadnych ceregieli. Chwała mu za to!

Trochę przez przypadek trafiła w moje ręce książka „Pomysł za siedem milionów” pana Jerzego Edigeya, lecz był to bardzo szczęśliwy przypadek. Autor jest dzisiaj chyba lekko zapomniany, a szkoda, bo miał dobre pióro. Na drodze pomiędzy Warszawą a Nadarzynem dochodzi do zuchwałej kradzieży: samochód transportujący owe tytułowe siedem milionów na wypłaty dla pracowników fabryki w Nadarzynie zostaje zatrzymany przez patrol milicyjny i pod pozorem kontroli pojazdu milicjant zajmuje miejsce kierowcy, by po chwili odjechać w siną dal z torbą pełną pieniędzy na siedzeniu. Sprawa nabiera rozgłosu i do jej rozwikłania zostaje oddelegowany major Janusz Kaczanowski, doświadczony śledczy, lecz jednocześnie zatwardziały kawaler i wielbiciel płci pięknej w jednym. Śledztwo choć jest zakrojone na szeroką skalę szybko staje w martwym punkcie, bo potencjalnych podejrzanych są setki, a śladów prowadzących do prawdziwych sprawców jest jak na lekarstwo. Milicja pracowicie i drobiazgowo sprawdza każdy trop, odwala kawał roboty w każdym możliwym obszarze (a nie jest to łatwe, biorąc pod uwagę, że nie były to czasy Internetu, komórek, różnych baz danych dostępnych po kilku kliknięciach, czy nawet powszechnej dostępności telefonów) , ale największym sprzymierzeńcem milicji okazuje się czas i niecierpliwość złodziei, którzy po okresie przyczajenia się, wreszcie chcą zacząć wydawać skradzioną kasę i nacieszyć się odrobiną luksusu, jaką mogą za nią kupić. Oczywiście, jest to luksus na miarę PRL-u, czyli np. używane BMW, dżinsy z Pewex-u, czy ciuchy z komisu. Dzisiaj może brzmi to zabawnie, ale chyba dla mnie te realia codziennego życia (a także sposoby radzenia sobie z brakami systemu zaopatrzenia w dobra wszelkiego rodzaju) stanowią największą trakcję książki. Fajna lektura.

Początkowo myślałam, że "organizacja" to żołnierze wyklęci ale to UB też nie takie UB. Koniec końców książka trzyma w napięciu do ostatniej strony nie wiemy co to za "organizacja" i nie dowiedzieliśmy się. Jeżeli drodzy czytelnicy darzycie sympatią "07 zgłoś się" to dla tych starszych to polecam książki T. Kosteckiego na mojej półce jest już parę przeczytanych i będę kontynuować innych autorów też nie dlatego, że należę do grona "komuno wróć" ale dlatego, że cenię sobie polskich autorów. Polecam.

Kolejna fajna książka tego autora :) Ciekawe śledztwo - najpierw mocne podejrzenia wobec żony, a potem wielki plot twist. Dojście to motywów zbrodni - super! Lubię klimaty tych powieści, z tymi pięknymi kobietami, które bardzo starają się o awans społeczny.

Kryminałek z PRL tak bardzo w stylu Zofii Kaczorowskiej, że gdyby nie był podpisany, uznałabym w ciemno, że to jej. A i pomysł jakbym już gdzieś czytała: atrakcyjna młoda kobieta, pensjonat nad morzem, ktoś dybie na jej życie... W każdym razie, miła lektura, dobrze się bawiłam: 7/10

Pobyt w więzieniu i resocjalizacja Drzewieckiego spełniła swoją rolę – Drzewiecki planuje właśnie... kolejne włamanie. Tym razem jest to willa pewnej staruszki, a sprawa ma być z tych łatwych. Zleceniodawca stawia tylko jeden warunek – staruszce nie może spaść włos z głowy. Wkrótce włamywacz przekona się, że ktoś ułożył inny scenariusz dla tego przestępstwa: na miejscu znajduje zwłoki staruszki, a po łupie ani śladu. Pozostaje mu jedynie ucieczka i ukrycie, bo „mokra robota” to już nie zabawa i kilka lat więzienia. Śledztwo podejmuje Mazurek wraz ze Stefańskim, to śledztwo dwutorowe w środowisku narkomanów i zwykłych włamywaczy i paserów. Przybywa też ofiar, choć czy bezpośrednio ze sprawą związanych czas pokaże... Choć fabuła wydaje się dość chaotyczna, bo i mnogość postaci niezwykła i samo śledztwo ciągle meandruje to finał wyjątkowo udany i zaskakujący. Autor świetnie obrazuje środowisko zarówno narkomanów jak i środowisko złodziei. Szczególnie to drugie dobrze jest ukazane, gdzie granica między lojalnością, a chęcią ratowania własnej skóry jest niezwykle cienka.