Strzał na Mokotowskiej

Ewa – malarka, której sława dawno wyszła poza granice kraju i jej mąż Krzysztof. Kiedyś dobrze zapowiadający się architekt, dzisiaj – jak sam o sobie mówi – trochę utrzymanek bez znaczenia. Ich związek do spontanicznych nie należał, Ewa – zdając sobie sprawę ze swoich licznych fobii i dziwactw, kiedy wreszcie zdecydowała się powiedzieć „tak”, stworzyła swoje alter ego. Oczywiście na potrzeby związku, ta „druga kobieta”, jest radosna, odważna, zdecydowana. Ta zalękniona i prawdziwa, w miarę skutecznie pozostaje w ukryciu do czasu aż w otoczeniu Ewy zaczynają się dziać rzeczy dziwne i niepokojące. Ktoś nocą chodzi po jej mieszkaniu, w jednym z pomieszczeń Ewa znajduje żywego nietoperza, który nie miał sposobności się tam znaleźć, jej najbliższa i jedyna przyjaciółka popełnia samobójstwo, a wypad z Krzysztofem nad jezioro prawie go zabija. Ani Ewa, ani grono jej najbliższych znajomych nie wiąże ze sobą tych faktów. Jedynie śledczy Stanisław Kawecki jakoś nie chce zakończyć postępowania co i rusz „nawiedzając” znajomych, męcząc ich przesłuchaniami i podejmując coraz bardziej zaskakujące eksperymenty śledcze. Jak się wkrótce okaże szczęśliwie dla Ewy... Bardzo dobra i przemyślana powieść psychologiczna z domieszką wątku kryminalnego. Interesująca postać głównej bohaterki, a jej wewnętrzne monologi świetnie napisane. (pomysł na „dziwne zdarzenia” bardzo podobny jak u Kłodzińskiej i jej Czertnawa)

W świnoujskim pensjonacie "Rybitwa" ma miejsce tajemnicze morderstwo kobiety. Zostaje ona uduszona szalikiem, gdy śpi obok męża. Dokładnie rok później w tej samej willi zbiera się dokładnie ta sama ekipa, co zeszłego lata i dochodzi do kolejnego zamachu. W czasie śledztwa wychodzi na jaw organizacja turnieju szachowego oraz jego stawka, która jest zdecydowanie wyższa niż butelka koniaku. O co naprawdę toczy się gra? Jakie powiązania łączą jej uczestników? Nie jest to typowy dla czasów PRL-u kryminał, gdyż dochodzenie prowadzą nie milicjanci, a naukowiec bawiący się w detektywa oraz działający na rzecz ówczesnych organów ścigania, o wdzięcznym imieniu Arystoteles. Nie ma tutaj również zamiennego dla tamtego okresu wychwalania pracy MO. Narracja została poprowadzona dwutorowo: pierwszoosobowo - z perspektywy majora nadzorującego śledztwo oraz trzecioosobowo, kiedy mamy już do czynienia z działaniami wyżej wspomnianego Arta Baxa. Autor przedstawia dość ciekawą intrygę, w której krew nie leje się strumieniami, a akcja nie pędzi na łeb na szyję. Powoli, tak jak po nitce do kłębka, docieramy do rozwiązania zagadki i poznania osoby zabójcy. Bohaterowie tworzą nietuzinkowy zlepek postaci, które zostały dość dobrze zarysowane. Zakończenie zaskakuje i powinno w pełni usatysfakcjonować czytelnika. Widać, że pisarz jest ogromnym miłośnikiem szachów oraz wiele o nich wie. Poświęca tej grze sporo miejsca w fabułę, a robi to w interesujący i nienużący sposób. Porównuje szachy do wojny pełnej podstępów, pułapek czy bezpardonowych bitew, ukazując tym samym ich trudność, ale też i piękno. To znakomita propozycja nie tylko dla miłośników kryminałów rodem z PRL-u czy szachowych rozgrywek. Z pewnością wielbiciele cosy crime i ciekawie uplecionych intryga znajdą w niej coś dla siebie.

Jakże cieszy mnie wysoka, choć niska frekwencyjnie opinia odnośnie tej powieści kryminalnej. Chociaż język kryminału jest już niemal archaiczny, a samo wydanie zawiera liczne błędy techniczne, to prędzej postulowałabym o reedycję niż pomstowała. To fabuła oraz zmyślne zawiązanie intrygi stanowi największą wartość u Ziemskiego, chociaż nie ukrywam, iż pierwsza część związana z bohaterem Lityńskim była dla mnie pewną zamkniętą całością i gdy pojawił się Bieżan, musiałam się przyzwyczaić do tej postaci (in plus). Ostatecznie, zwłaszcza końcowe partie lektury przywodziły mi na myśl dawne polskie filmowe kryminały, które mają swoją poetykę i ta stylistyka widoczna jest także w Ogniwach zbrodni. Z łatwością można wyobrazić sobie ekranizację, może nawet uwspółcześnioną, albo i nie, ze względu na pewną dzisiejszą nieuchwytność odnośnie prowadzonego śledztwa w utrudnionych technologicznie warunkach. Polecam tę lekturę, to nie jest przykład tasiemcowego pisania, z jakim można było mieć do czynienia w latach powstania tej perełki.

Wygrzebałam wczoraj "Dwie filiżanki z arszenikiem" na bazarku w kartonie z używanymi książkami, polecił mi ją pan, który twierdził, że to doskonały kryminał polskiego autora. Nie sposób się z nim nie zgodzić. Książka w stylu twórczości Chmielewskiej, mamy zamknięte środowisko podejrzanych i niespodziewany zgon, a potem zakończone sukcesem śledztwo z duuuzą dawką dedukcji. Lekka i wciągająca lektura na jeden wieczór :)

Dlaczego w większości książek główny bohater detektyw, musi być stereotypowy? Pozycja zdecydowanie lepsza niż "Srebrny dzwoneczek" Tima Osbourne'a, chociaż początkowo zapowiadała się tak samo, z takim samym 'Jackiem Orlando od siedmiu boleści' w tle. Podobał mi się styl literacki Wojta, klimat PRL-u, dowiedziałam się kilku nowych rzeczy m.in. co to jest ził. Szybka lektura.

Akcja książki rozgrywa się w świecie, którego już nie ma. W roku 1972 RPA było krajem apartheidu, ścisłego podziału rasowego. Lecz podział nie kończy się na białych i czarnych, każda z tych grup jest rozwarstwiona, spotykamy afrykanerów, anglików, hindusów, zulusów, bantu ... W tej atmosferze brutalne morderstwo rozwiązuje nietypowa para – biały detektyw i czarny, zuluski sierżant. Dobra, logicznie poprowadzona intryga oraz równie ciekawe tło obyczajowe powodują, że jest to jedna z lepszych powieści kryminalnych.

Przeczytać ku relaxowi. Seria 'Z labiryntem' jest staroświecko urocza. Szybkie zawiązanie akcji - morderstwo na 10 stronie i choć śledztwo ciągnie się przez następne 200, to jest konkretnie, bez rozwlekania, żadne słowo nie jest zbędne i żadnego nie brakuje. Akcja w tempie umiarkowanym a intryga i wątki rozwijają się wprost perfekcyjnie. Wciągająco. Jedyny zgrzyt - nachalne wypytywanie Anny oraz niepotrzebny temat wojenny. I końcówka (30 stron) przeprowadzona z prędkością dźwięku - widać autorom zabrakło cierpliwości. Bez sprawdzania daty wydania książki poznać z jakiego to okresu - z okresu nagannej (z punktu widzenia udręczonego państwa) chęci zysku, najlepiej w twardej walucie i sprzyjającym temu delegacjom zagranicznym. Plus wpleciony w to kontrwywiad. Czyli dekada '80.

Pierwsze wrażenie nie było zbyt dobre. Jednakże postanowiłem doczytać do końca i dopiero jakoś ocenić powieść. Niestety, nadal mam mieszane uczucia. Książka jest czymś w rodzaju kryminału, powieści sensacyjnej, nawet wojennej. Trochę drażni wykorzystanie powstania warszawskiego jako tła opowieści o mordercy, ale w pewnym momencie czytelnik uznaje, że wszystko w porządku. Trochę przeszkadza dziwny niekiedy język bohaterów, jak choćby literacka polszczyzna stróża w kamienicy. Trochę drażni wątek romansowy. Bardzo drażni los dawnego oficera AK, jakże różny w książce od realiów epoki. A jednak powieść wciąga. Nawet swymi niedoskonałościami lub błędami - często pozornymi. W rezultacie powstał całkiem sprawny kryminał, w dodatku z niedomówieniami, co wielu autorom współczesnym się nie udaje. Właśnie współczesność. Od pewnego czasu sięgam po kryminały pisane w PRL-u, przy czym nie należy mnie posądzać o nostalgię za tamtymi czasami - bo ich nie znoszę (pewnie dlatego, że to moja młodość). Raczej ciekawi mnie obecny odbiór czytanych kilkadziesiąt lat temu powieści. Z niektórymi czas obszedł się okrutnie, inne pisali przypadkowi twórcy. Ale "Maruta" jest wciąż całkiem przyzwoitą lekturą, pisaną przez człowieka, który potrafi operować słowem. Swoją drogą jakże niewiele wiadomo o jego życiu...

Zupełnym przypadkiem trafiłam na tę książkę - i tu pozytywne zaskoczenie - dobry kryminał, ciekawa historia z zaskakującym zakończeniem, a do tego lekko napisana, tak że czyta się jednym tchem. Trup nie ściele się gęsto i całe szczęście, w zamian jest zagadka do rozwiązania :)

Jeden z bohaterów,wiedząc że i tak umrze,zabiera swojego wroga nad morze,w helikopterze z niedostatecznym zapasem paliwa.ostatnie słowa w tej książce to fajna rozmowa tego bohatera z innym bohaterem przez telefon,pokazująca ich wzajemne zrozumienie,oraz jednostronną nieakceptację.

Partyzant, pracownik wywiadu, oficer AK, aresztowany przez UB, zdradzony przez kobietę, którą kochał, obecnie, praktycznie pozbawiony środków do życia, osiedleniec w miejscu, gdzie diabeł mówi „dobranoc”. Jednym zdaniem kapitan Zenon Góral. To człowiek zbyt inteligentny, żeby być zgorzkniałym, na pewno jednak jest zniesmaczony. Jego marną, ale spokojną egzystencję zakłócają odwiedziny starych kolegów oficerów. Kreślą przed nim możliwość „wykazania się” w sprawie, która jest jednakowoż ciekawa co niebezpieczna. Chodzi o tajne archiwum, które ukryli gdzieś w Sudetach Niemcy, a które dotyczy złóż uranu i... całkiem sporego skarbu. Góral, wbrew wszystkiemu, nie przestał być romantykiem, więc na prostacki apel „Ojczyzna wzywa!” przekonuje kapitana do podjęcia się zadania. Błyskawicznie znajduje się w centrum zainteresowania niemieckich grup dywersyjnych, amerykańskiego wywiadu, ubeckiego oficera politycznego i band grasujących w okolicznych miejscowościach. Jedni chcą go zabić, inni przekupić, a Góral? Góral rozgrywa sprawę po swojemu... Kapitalna powieść sensacyjna z wyjątkowo pokręconą fabułą i niezwykle sympatycznym głównym bohaterem. Narracyjnie to „hiczkokowska” - zaczyna się o trzęsienia ziemi, a później napięcie już tylko rośnie. Powieść napisana z wielką brawurą.

"Z kobietami trzeba sie miec na bacznosci." Ksiazka zaczyna sie dosc niepozornie, opisem starego mezczyzny i nienawidzacego go syna. Cala nienawisc bierze sie z tad iz syn- Jurek Juszczyc obarcza wina za smierc matki starego ojca- Andrzeja Luszczyca. Smiem twierdzic, ze po rzeczytaniu pierwszych 40 stron nikt by nie pomyslal, z to kryminal, dosc dobry kryminal. Kryminal poczatkowo opisuje dwie pozornie odrebne sprawy smierc mezczyzny i handel narkotykami. W pewnym momence jednak smierc mlodej dziewczyny laczy te historie i ozywia akcje. Cekawy watek, aktorska milosc, klamstwa, ucieczki, narkotyki i strach- to wszystko znajdziemy w tej niepozornej lekturze, ktora choc krotka wciagnie nas do swojego swiata.

Zaskakująco dobry kryminał milicyjny. Rewelacja. Cały czas coś się dzieje. Na jego podstawie nakręcono jeden z odcinków 07 ZGŁOŚ SIĘ pt: Brudna sprawa, gdzie ochroniarza zagrał Bruno OYa, aktor znany z kultowego filmu Ścibora Rylskiego Wilcze echa. I książkę i filmy polecam.

Ktoś tu napisał, że jest to przeciętny polski kryminał i widem tym co najmniej mnie zaciekawił. Bo cóż to jest przeciętny polski kryminał. Znaczy dobry, czy zły, czy statystycznie średni jak na warunki polskie, czy taki sobie, ale o Polsce… Pewnie zbyt dużo ostatnio czytam Bralczyka, stąd moje dywagacje. Tym niemniej Ukradzione twarze jak na kryminał z myszką jest całkiem przyjemna lekturą i dziś.

Początkowo myślałam, że "organizacja" to żołnierze wyklęci ale to UB też nie takie UB. Koniec końców książka trzyma w napięciu do ostatniej strony nie wiemy co to za "organizacja" i nie dowiedzieliśmy się. Jeżeli drodzy czytelnicy darzycie sympatią "07 zgłoś się" to dla tych starszych to polecam książki T. Kosteckiego na mojej półce jest już parę przeczytanych i będę kontynuować innych autorów też nie dlatego, że należę do grona "komuno wróć" ale dlatego, że cenię sobie polskich autorów. Polecam.

Niedaleko pętli autobusowej, patrol policji odnajduje zwłoki zasztyletowanego młodego mężczyzny. Podjęte czynności pozwalają na ustalenie, że jest to syn znanego profesora, który jest współtwórcą istotnego dla obronności wynalazku. A skoro profesor to znany, a wynalazek tajny naturalnym jest, że w całym resorcie oczekuje się wykrycia sprawcy na „przedwczoraj”. Sprawa prowadzona jest dwutorowo przez milicję i kontrwywiad. Dwutorowo nie znaczy, że osobno. Współdziałanie jest niezbędne, bo środowisko w jakim obracał się denat do kwiatu społeczeństwa nie należy. To grupa złodziei, waluciarzy, paserów i kobiet, których inteligencja rośnie wprost proporcjonalnie do wypitego alkoholu. Śledztwo wydaje się ślimaczyć niezwykle jednak w miarę drobnych postępów, grupa potencjalnych podejrzanych zaczyna rozstawać się z życiem. Nie ulega wątpliwości, że ktoś postanowił komórkę szpiegowską zneutralizować dla zatarcia śladów. Mogłoby się wydawać, że na 34 miliony mieszkańców Polski, 30 milionów to szpiedzy, nie dziwi więc obfitość powieści z tym wątkiem. Gdzie obfitość nadmiarowa tam i powtarzalność i monotonia. Autorowi jednak udało się utrzymać bardzo wysoki poziom w „Przystanku...”. Umiejętnie komponuje dość gęstą atmosferę, wprowadzając mnogość postaci, ze skomplikowanymi relacjami i powiązaniami. Śledczy też nie są typowi, nie są – jak często – uładzeni, są wręcz chropowaci. Warczą wzajemnie na siebie, wydaje się, że koordynacja działań to nie jest ich konik, popełniają błędy i dają się podejść. Ostatecznie całość prowadzi do zgrabnego finału, który ujawnia wszystkie tajemnice.

Jak to standardowo bywa w kryminałach z "epoki", afera od której zaczyna się akcja ma swoje korzenie w wydarzeniach dużo wcześniejszych. Na tropie przeszłości swojej rodziny staje młoda dziewczyna... ale co tu opisywać fabułę, to trzeba przeczytać, a czyta się naprawdę super. Polecam.

Mgła autorstwa Tadeusza Ostaszewskiego to przyzwoity kryminał milicyjny z czasów PRL-u. Pojawia się w nim parę trupów i związana z nim zagadka, a do tego cała ta niesamowita otoczka, która starszym zapewni powrót w czasy młodości, młodszym zaś da wgląd w czasy, o których dużo się ostatnio pisze, nie zawsze prawdziwie. Tytułowa mgła pojawia się w lesie nieopodal ośrodka wypoczynkowego, do którego zmierza prosto z imprezy grupka znajomych – doktorzy Kobus i Szymonowicz w towarzystwie dwóch pięknych pań, pielęgniarki Kostrzewskiej i aptekarki Górskiej. Samochód zostawili w przydrożnym rowie i dźwigają mocniejsze trunki. Chcą się zabawić. Niestety, wkrótce doktor Kobus zginie, a milicjanci z lokalnej komendy rozpoczną mozolne śledztwo. Będą przesłuchiwać, sprawdzać fakty, analizować zeznania i typować podejrzanych… To nie jest duża powieść. Książeczka kieszonkowych rozmiarów, licząca niespełna dwieście stron, zapewnia jednak ciekawą intrygę i co najmniej kilka tropów. Sprawa tylko na początku wydaje się prosta, potem rozrasta się do sporych rozmiarów, a w grę wchodzą nawet obce wywiady. Akcja toczy się wartko, a bohaterowie raz po raz odkrywają nowe fakty pozwalające im inaczej spojrzeć na sprawę. Komplikowanie zagadki udało się Ostaszewskiemu całkiem sprawnie. Oczywiście parę wątków Mgły wydaje się naciąganych, kilka innych niepotrzebnych, w historię wpleciono też parę naiwności typowych dla powieści z epoki. Być może jednak to dobrze; znacznie bliżej tej powieści do zwykłej codzienności niż sensacyjnym historiom zza oceanu. Tu las pachnie wilgocią i tajemnicą, a ośrodek wypoczynkowy jest dostatecznie siermiężny, by uwierzyć w jego lokatorów. I tylko szpiegostwo gospodarcze wydaje się dziwne, bo wtedy tego typu sprawy inaczej się załatwiało… Więcej recenzji: https://zdalaodpolityki.pl/category/ksiazka/

Jedno miasteczko złączyło historie wielu ludzi, a w te historie wplątała się mimo woli główna bohaterka wraz ze swoim ukochanym. W podejrzanych okolicznościach traci życie handlarz skórkami... ale czy aby na pewno tylko handlarz skórkami? Opowieść o tajemniczym człowieku i jego śmierci, która trzymała mnie w napięciu aż do końca. Polecam.