Idioci mają pierwszeństwo

Flannery O’Connor „Trudno O Dobrego Człowieka” 7/10 (tytułowe 10/10!) Flannery O’Connor - jedna z mistrzyń samego Stephena Kinga („Trudno O Dobrego Człowieka” jest na jego liście poleceń w „Danse Macabre”),to autorka w Polsce mniej znana (choć ostatnio wyszedł prawie kompletny zbiór jej opowiadań),a bardzo niesłusznie, bo jej twórczość jest uznawana za kanon nowoczesnej literatury amerykańskiej. O’Connor tworzyła tzw. „southern gothic” - w jej wydaniu nie można tego oczywiście traktować jako gatunkowego „horroru”, ale istotnym tematem, przewijającym się przez jej opowiadania jest mrok przyczajony w duszy człowieka, a czasem pojawia się w nich krwawa plama okrucieństwa i przemocy. Najbliżej będzie jej do Shirley Jackson (z tomu „Loteria”),ale w niektórych momentach zachwyceni będą fani Cormaca McCarthy’ego, a nawet Jacka Ketchuma (!). („Trudno O Dobrego Człowieka”). Trudno O Dobrego Człowieka 10/10 Amerykańska rodzina wybiera się na wakacje na Florydę. Mąż, żona, troje dzieci i babcia. Babcia narzeka, że wyjeżdżają na Florydę, wolałaby Tennessee, stara się zniechęcić syna strasząc go, że właśnie na Florydzie uciekł z więzienia groźny morderca, Niezgoda (Misfit). Nikogo jednak nie obchodzą jej opowieści. W drodze kobieta zaczyna namawiać do krótkiego objazdu, by pokazać dzieciom starą posiadłość. Mimo niechęci syna, wykorzystując zainteresowanie wnuków, udaje jej się namówić wszystkich do skrętu w polną drogę. Droga jest długa, ciężka, terenowa, wściekłość syna narasta, i w pewnym momencie babcia ze zgrozą uświadamia sobie, że wszystko pomyliła, a dom znajduje się w innym stanie. Zanim jednak zdąży komukolwiek przekazać tę wiadomość, dochodzi do wypadku - auto spada do rowu. Oszołomieni pasażerowie wychodzą z przewróconego samochodu, żona w szoku trzyma się za złamany obojczyk. Puste, zakurzone pole, wokół nikogo, znikąd pomocy. Wkrótce jednak na drodze pojawia się inne auto. Kiedy wszyscy oddychają z ulgą, wysiadają z niego trzej mężczyźni a babcia z narastającą zgrozą rozpoznaje w jednym z nich Niezgodę, takiego samego, jak na zdjęciu w gazecie… + „Trudno O Dobrego Człowieka” rzekomo ma być religijnym moralitetem, traktującym o „łasce pańskiej” która spływa w finale na zbrodniarza - ale niech mnie kule biją, jeśli jego przekaz ma cokolwiek wspólnego z pochwałą Boga Miłosiernego, już raczej przypomina on budzące grozę makabreski starotestamentowe. To absolutnie przerażający southern gothic, opowiadanie najczarniejsze z czarnych, mroczne niczym powieści McCarthy’ego, pełne narastającej grozy eksplodującej w drastycznym, ketchumowskim finale, pełnym nie nadziei zbawienia a nihilizmu, drwiny z losu ludzkiego i gniewnej zadumy nad „wolą Boga”. Co ciekawe, „Trudno” rozpoczyna się niczym komedia i przez dłuższy czas skrzy się zgryźliwym poczuciem humoru. Jednak końcowe, mrożące krew w żyłach sceny zetrą uśmiech z twarzy czytelnika. 10/10 - absolutny niezbędnik dla fana literackiego horroru. + Mrok, zbrodnia i śmierć pojawiają się również w „Widok Na Las” - dziadek jest zakochany bez pamięci w swojej wnusi, ale reszty rodziny - swej córki, jej męża i pozostałych dzieci specjalnie nie lubi. Dziwnym nie jest, zważywszy, że zięć to gbur i, jak się okazuje, sadysta regularnie bijący swą córeczkę. Co dziwne, wydaje się, że ta bardziej szanuje ojca - przemocowca niż dziadziusia gotowego położyć jej wszystko u stóp. Kiedy pewnego dnia dziadek na złość zięciowi i córce postanawia sprzedać przydomowy trawnik pod stację benzynową, ukochana wnusia stanowczo dołącza do potępienia tej decyzji. Gdy doprowadzony do szału jej niegrzecznością dziadek postanawia, śladem ojca, wlepić niesfornej dziewczynce parę pasów, dochodzi do dramatu… O’Connor bawi się z czytelnikiem, zwodzi jego emocje - początkowo dziadek (taki amerykański Maciej Boryna) wydaje się, mimo swego zmierzłego charakteru, bohaterem pozytywnym, zwłaszcza na tle odrażającego, sadystycznego taty dziewczynki, w finale jednak wszystko staje na głowie a czytającego wali w twarz erupcja nagłej makabry. 9/10 - genialne + Starotestamentowym okrucieństwem przepełniona jest również „Rzeka”. Nowoczesne małżeństwo, postępowe, niewierzące i w tym braku wiary wychowujące jedynego syna. Opiekunka, gorliwa chrześcijanka, pewnego dnia zabiera małego na chrzest w wodach rzeki. Dzień później, po awanturze między nie interesującymi się nim rodzicami, samotny chłopiec wychodzi, by w wodach rzeki poszukać Królestwa Chrystusowego. Nie bardzo wiadomo, czy opowiadanie ma wzmóc wyrzuty sumienia u „nowoczesnych niewiernych” czy raczej zaszokować „boskim” sadyzmem? Mocna lektura - 7/10. + Z postępakami w ogóle O’Connor się nie patyczkuje. Oto „Kulawi Będą Pierwsi” - owdowiały opiekun społeczny za punkt honoru stawia sobie „wyprowadzenie na ludzi” czarnego sieroty z poprawczaka. Przyjmuje go do domu, hołubi (lekceważy i zaniedbuje przy tym własnego syna) nie spotyka się jednak z wdzięcznością. W swym „postępowym” szale jest jednak skoncentrowany wyłącznie na sobie, nadęty własną „prawością” i „szlachetnością” nie zwraca zupełnie uwagi na to, jak jest odbierany przez obu chłopców, nie zauważa ich potrzeb emocjonalnych, co doprowadzi do kapitalnego, mrocznego finału (8/10). + Innym „postępakiem” jest nowoczesny syn towarzyszący swej „tępej”, konserwatywnej matce podczas jazdy autobusem. Kobieta jest jawną i obrzydliwą rasistką, czemu daje wyraz w wygłaszanych poglądach i zachowaniach, a postępowy i nowoczesny syn zaciska z wściekłości zęby, strofuje matkę a przy tym rozpamiętuje swe rozliczne „krzywdy”. Na koniec opowiadania jednak to on okazuje się jednak naprawdę zły - to on jest nieczuły i niewdzięczny, Za karę zostanie sam bez szansy okupienia swych krzywd. (Dość podobnie ukształtowany jest „Dreszcz”). + Dusznym klimatem amerykańskiego południa, obłudy przesycone są dwa inne opowiadania. (w obu pojawia się figura Złowrogiego Przybysza, gotowego zniszczyć szarą codzienność). W „Ocalisz Życie, Może Swoje Własne” matka za wszelką cenę chce znaleźć męża dla swej ociężałej umysłowo dziewczyny, gotowa jest za to dużo zapłacić, kupujący jednak okaże się dużego kalibru niegodziwcem. W „Poczciwi Wiejscy Ludzie” jest trochę na odwrót. Postępowa, wykształcona (tyle, że nieatrakcyjna i kaleka),ateistyczna dziewczyna początkowo lekceważy wędrownego sprzedawcę Biblii, którego, jako tytułowego „poczciwego wiejskiego człowieka” polubiła jej matka. Niemniej krew nie woda - chłopak jest chłopak, a dziewczyna dziewczyną - wkrótce więc dwoje młodzi spotkają się tete a tete. Tym razem nie ma makabrycznego finału, otrzymujemy za to jeszcze jedno wejrzenie wgłąb mroku, spoczywającego na dnie ludzkiej duszy. + Z innych opowiadań warto jeszcze zwrócić uwagę na przewrotny „Przybytek Ducha Świętego” - wychowywane w pobożności dziewczęta przeżyją szok, kiedy odwiedzając prowincjonalny wędrowny lunapark natrafią - jako atrakcję - na pokaz….hermafrodyty (sic!),i „Sztuczny Murzyn”, jeszcze jeden gorzki moralitet, w którym opisując wyprawę do miasta dziadka ze swym wnukiem, w scenie rodem z biblijnego zaparcia się św. Piotra O’Connor ujawni ludzką słabość - obłudę i tchórzostwo w obliczu zagrożenia. + Co charakterystyczne, Flannery O’Connor była gorliwą katoliczką, kwestia wiary i roli człowieka wobec Boga stanowi istotę, sedno przekazu zawartego w jej opowiadaniach, ale zaiste, nie są to komunały wygłaszane przez znudzonych kapelonków na niedzielnych kazaniach, nie są to puste, obrane z treści zaklęcia hierarchów czy innych „zawodowych katolików”. O, jeśli uznać twórczość O’Connor za naznaczoną religijnością, to nie ma tu banalnych recept i komunałów, za to pełno znaków zapytania i wyzwań stawianych wierze, a wszystko to z literacką i psychologiczną maestrią. O taką ewangelizację chodzi! Tytułowe opowiadanie to dla fanów grozy „must read”, bezwzględny kanon, pozostałe już niekonieczne - ale lektura Flannery O’Connor będzie dla wszystkich fanów amerykańskiej prozy, dla fanów Stephena Kinga, ale i dla fanów literackiego weirdu znakomitą przygodą (nb. rzadko zdarza się autor, który łączy w sobie narracyjność Kinga i dziwaczność weird fiction. Flannery O’Connor, obok np. Shirley Jackson, ma taką umiejętność). PS. Jasne, że punktem wyjścia było Danse Macabre, ale sam King to byłoby za mało, jeszcze by ta O’Connor latami na półce leżała, gdyby nie Olga Kowalska z Wielkiego Buka, która mi na pilną konieczność lektury „Trudno…” zwróciła uwagę. 100 razy tak! - Dzięki Olga! PPS. Jest dostępne nowe wydanie - prawie kompletny zbiór opowiadań O’Connor - i najprawdopodobniej po niego sięgnie osoba, która dziś chciałaby poznać jej twórczość, ja jednak czytałem stare, jeszcze PRLowskie wydanie, zawierające wybór najbardziej znanych i znaczących jej dokonań.

Ingo Schuze próbuje opisać to w ludziach, co trudne do uchwycenia. Pisarz stawia swoich bohaterów w codziennych i czasem niejasnych sytuacjach, obserwując ich bezradność i bierność wobec zdarzeń. Zdarza się, że bohater czuje pewien dyskomfort, dziwny niepokój, bo nie zareagował, tak jak należało wg niego, na czyjeś dziwaczne albo agresywne zachowanie. Czasem człowiek wstydzi się własnego strachu i zażenowania, co paraliżuje go i nie pozwala na swobodę działań. Nawet kontakt z dzieckiem bywa irytujący, kiedy akurat myśli uciekają od tu i teraz. Codzienne sytuacje analizowane są przez refleksyjnych narratorów, którzy nie usprawiedliwiają się, nie wyjaśniają meandrów swoich zachowań, ale próbują je opisać i powiedzieć o czymś, co ich uwiera, co zabiera radość życia, o swych słabościach i tęsknocie do idealizmu życiowego. W rzeczywistości wszystko odbywa się inaczej niż w marzeniach. Czym jest więc cud istnienia? Ciągłym oczekiwaniem na coś wielkiego i wspaniałego czy dostrzeganiem okruchów codziennego piękna wbrew niuansom rzeczywistości? Krótkie opowiadania nie przedstawiają tragedii, skupiają się na codzienności i zwyczajności postaci, pragnących zrozumieć, czym jest życie, co jest w nim ważne, co powoduje brak spokoju albo radość. Ciekawa, spokojna i refleksyjna lektura.

Na pełną recenzję, z cytatami i zdjęciami, zapraszam na bloga. https://bit.ly/4mB1dvA *** Pewnego niedzielnego popołudnia naszła mnie ochota, by przeczytać książkę, o której nic nie wiem. Bez żadnych uprzedzeń, nadziei, oczekiwań. Pogrzebałem na nieco już zakurzonej półce i wyciągnąłem wciśniętą w kąt książkę ze słynnej czarnej serii PIW-u. Od razu zaatakowała mnie armia germańsko brzmiących imion i nazwisk. Heinar Kipphardt. Aleksander März. Brzmi tak topornie i kanciasto, że bardziej się już nie da. Wchodzę w to! Autor kompletnie mi nieznany, tytuł nie mówił nic, okładka za to intrygująca. Nada się idealnie. Zadowolony z siebie (chociaż nie do końca – zakurzona półka, skandal!) zatopiłem się w lekturze. Heinar Kipphardt opowiada historię pacjenta szpitala psychiatrycznego w Lohbergu, tytułowego Märza. Wychowywany w dysfunkcyjnej rodzinie, która wstydzi się go, nie pokazuje światu, a na imprezach rodzinnych zabrania się odzywać. Wszystkiemu winna zajęcza warga, szpecąca twarz naszego bohatera. Matka wyręcza go we wszystkim, zaś ojciec w nieporadny sposób próbuje wyrobić w nim odruchy „prawdziwego mężczyzny”. März przekracza próg dorosłości będąc kompletnie nieprzygotowanym do życia w społeczeństwie. W wieku 24 lat trafia do zakładu w Lohbergu, gdzie przebywać będzie przez kolejnych kilkanaście lat. Przez trzy lata nie odzywał się do nikogo. Pisze wiersze, listy, a pewnego dnia ucieka ze szpitala. Znajduje nawet miłość. Książka zbudowana jest w nietypowy sposób. Narratorów jest wielu, a fabuła (sama w sobie szczątkowa) rozdrobniona i pomieszana; jak okruszki po kilku posiłkach, pozostawione na stole przez jakiegoś flejtucha. Zgodnie z zasadą „od szczegółu do ogółu”, dostajemy do ręki lupę i ślęcząc na kolanach podążamy tropem tych drobinek. Z nich, powoli lecz systematycznie, ukazywać się będzie całościowy obraz. Puzzle Kipphardta są ułożone chaotycznie, niechronologicznie, pochodzą z różnych źródeł, mają odmienny styl, cel i długość. Część z nich to zapiski samego Märza, ale pomiędzy nimi znajdziemy też opinie innych lekarzy, relacje dra Koflera – zarządzającego szpitalem w Lohbergu, zeznania pielęgniarzy, listy Märza, jego wiersze, fragmenty dziennika Koflera, a okazjonalnie jeszcze inne źródła jak np. wypis z bawarskiego planu krajowego dla upośledzonych z roku 1974. Punkt widzenia zmienia się nieustannie. Oglądamy życie w zakładzie oczami schizofrenika, by za chwilę spojrzeć na tę samą scenę z perspektywy lekarza. Daje to niesamowite wręcz wrażenie autentyczności. Nieraz zapominałem, że to w ogóle książka; czułem się jakbym czytał materiały zebrane w jakieś grubej tece, stanowiącej fragment autentycznej historii szpitala psychiatrycznego w Lohbergu. Dostrzegam w tym pewną wartość terapeutyczną i uświadamiającą, mimo kilkudziesięciu lat, jakie upłynęły od czasu premiery tej książki (1976 rok, polski przekład - 1980). Mimo tego pozornego chaosu, namiastkę porządku wprowadzają kolejne rozdziały: „Odtworzenie przedklinicznej kariery”, „Opis klinicznej kariery”, czy „Społeczność terapeutyczna”. W tych suchych wycinkach tkwi ogromny ładunek emocjonalny. Gdy tylko zdamy sobie sprawę, jak tragiczna jest historia człowieka, który próbuje po prostu żyć, a społeczeństwo notorycznie go odrzuca; który nie ponosi żadnej winy za swój fizyczny defekt i sposób, w jaki wychowywali go rodzice, a jednak to właśnie on zbiera cierpkie owoce tych wydarzeń. Kipphardt uderza też w cały system. Nie byłem przygotowany na rozdział pt. „Dygresja”, w którym autor bez żadnej zapowiedzi podrzuca garść danych statystycznych. W RFN ponad 600 tysięcy osób cierpi na choroby mieszczące się w obrębie schizofrenii. Za każdego z nich kasa chorych zwraca tylko połowę stawki przeznaczonej dla innych chorych. Konkluzja jest porażająca: "dziecko urodzone dziś w Republice Federalnej (Niemiec) ma o wiele większą szansę znaleźć się w zakładzie leczniczym niż na uniwersytecie". Kilkanaście stron później, wśród zwyczajowych fragmentów różnych zapisków i opinii brutalnie uderzył mnie jeden: w latach 1942-1945 zamordowano 270 tysięcy psychicznie chorych i sterylizowano przymusowo nieznana bliżej liczbę ludzi. Osobny akapit należy się zapiskom Märza. Część z nich jest oczywiście niezrozumiała. Niektóre uderzają celnością spostrzeżeń i przenikliwością umysłu Märza. "W odniesieniu do szkoły powiedział März: - Wyrobiłem sobie zdanie, iż w lukach pomiędzy słowami kryje się rzeczywistość. - Czy według pana to, czego uczy szkoła, jest błędne? - Celem pedagogiki jest zatajenie przed uczniem, iż rzeczywistość kryje się przed nim za formułą dwa plus dwa równa się cztery". No i są jeszcze wiersze Märza. Koślawe i nieporadne, ale zakończone celną puentą, która kryje w sobie zaskakująco wiele głębi. Kipphardt zainspirował się publikacjami psychiatry Leo Navratila, które zawierały wiersze pewnego chorego psychicznie poety. Nie wiem ile w tym prawdy, ale März w swoich notatkach wspomina o kilku ciekawych postaciach świętych (święty Markariusz, który spał sześć miesięcy w bagnie, czy święty Sabeniusz, który jadł wyłączenie zgniłe zboże, nigdy nie zmieniał odzieży i nigdy się nie mył). Wspomina także o pewnym mordercy kobiet, który miał rzekomo przebywać w Piławie. Jakby tego było mało, mamy tu kilka wątków polskich. März, mimo parszywego umlauta w nazwisku, był Polakiem i za takiego też się uważał. Urodził się w Piławie Górnej. Sam Kipphardt z kolei, urodził się w Łagiewnikach w 1922 roku, a przez kilka lat mieszkał w… Piławie Górnej. Trudno oprzeć się wrażeniu, że niezwykły portret Aleksandra Märza, namalowany barwami terapeutycznych doświadczeń Kipphardta, posiada wyraźny odcień autobiograficzny… Pierwsza połowa książki jest bardzo dobra, druga słabsza – rozmywa się trochę w architektonicznych szczegółach dotyczących budynku szpitala i opisach odwiedzających go gości. I – aż do momentu ucieczki Märza – traci swą moc. Ciekaw jestem, jak "Aleksandra Märza" oceniłyby osoby, które mają na co dzień do czynienia ze schizofrenią i zaburzeniami psychicznymi. Ale Kipphardt zdaje się wiedzieć, o czym pisze. Pracował w jednym z berlińskich szpitali, a z wykształcenia jest psychiatrą. "März" to jego prozatorski debiut – w moim odczuciu wielce udany. Niecodzienna tematyka oraz sieć powiązań między przedmiotem powieści, jej bohaterami, a samym autorem, mozaikowy sposób prowadzenia akcji czynią z "Aleksandra Märza" zaskakująco dojrzałą, satysfakcjonującą lekturę. Nie ma tutaj żadnych zwrotów akcji ani wciągającej fabuły, to bardziej zbiór obserwacji i zapisków poświęconych schizofrenii i próbach jej leczenia, z czego wyłania się bardziej ogólny – i niewesoły – krajobraz leczenia psychiatrycznego w powojennych Niemczech. Bo wetknięte tu i ówdzie fragmenty prawodawstwa niemieckiego wyraźnie sugerują, iż Kipphardt przedstawiając historię jednego pacjenta, ma tak naprawdę inny cel, o wyraźnie szerszym horyzoncie.

Crazy is my life - mógł powiedzieć bohater powieści, który zakochał się w znanej modelce. Żonaty deputowany, a modelka znaczenie młodsza - to nie mogło skończyć dobrze. Romansidło i to napisane przez mężczyznę. Osobiście nie lubię tego typu literatury, ale napisana w porządku. Jak ktoś lubi tragiczne historię miłosne może sobie przeczytać.

Ależ to była zaskakująca i niebanalna lektura. Autor zwodził mnie przez większą część książki historią na kształt pamiętnika mało ambitnej niedouczonej dwudziestoparoletniej mężatki, zadowolonej z siebie i życia. Kiedy za sprawą jej męża pojawia się duży przypływ gotówki, życie małżeństwa zmienia się diametralnie. Historia wydaje się niezbyt zajmująca, tym bardziej że opowiadana językiem idealnie dopasowanym do niewykształconej kobiety, czasem tylko następuje jak mrugnięcie okiem, zapowiedź głębszego problemu. Rzecz kończy się zaskakująco i rodzi się pytanie, cóż to takiego było? Moja ocena zmieniała się w trakcie czytania, początek sugerował głupawą historyjkę, jednak intuicja podpowiadała, że coś musi być na rzeczy, że przecież to nie może być takie barachło. No i w rezultacie z całej tej niby zwyczajnej opowiastki wyłoniły się problemy natury egzystencjalnej. Pytania o sens życia, bunt przeciw zgniliźnie obecnego świata, amerykanizacji starej Anglii, a wszystko to połączone z planem ostatecznego rozwiązania na znak protestu. Bo co, jeżeli nie można klaskać jedną ręką? Może nie zachwyciła mnie cała historia i styl autora, jednak moja ocena poszybowała w górę za ironię, dowcip i umiejętność zaskoczenia czytelnika. "Ktoś powiedział, że jeżeli zaczniemy martwić się o cały świat, oszalejemy [...]".

książka Sillitoe zawiera dwa opowiadania. jednym z nich jest "samotność długodystansowca". jest to historia pewnego chłopaka, który za kradzież w piekarni ląduje w poprawczaku. okazuje się, że ów chłopak posiada predyspozycje do biegania, więc zostaje wystawiony w zawodach sportowych, w których rywalizuje z uczniem innej szkoły. podobało mi się, ciekawy styl, krótko i na temat, choć sięgnąłem raczej z sentymentu jako biegacz.

Tu jest czułość od której nie dostaję cukrzycy. Gdzieś między wierszami miga dziewczyna której umarło dziecko. A to co mi się podoba to to że w żydowskim raju ulica Baal Szem Towa jest najbiedniejsza i słoneczna a brak śmierci nie rozwiązuje problemów życia i jeszcze ten genialny styl korespondencji króla Salomona. Generalnie w tym chłopaku jest Moc.

Uwielbiam te książeczki z serii "Biały Kruk". Pozwalają poznać twórczość słynnych pisarzy przy pomocy krótkiej, zwięzłej przyswajalnej formy; wystarczającej jednak, by zauważyć ich indywidualny sznyt. Ciepłe opowiadania Flannery O'Connor, dotykające także poważniejszych spraw, jak np. społeczność klasowa amerykańskiego Południa, świetnie czyta się w tramwaju i do poduszki. Przy ostatnim można się nieźle wzruszyć, a i problem osamotnionego dziecka jak najbardziej aktualny. Warto zajrzeć.

,,Trismus'' Stanisława Grochowiaka to jedna z perełek wyłowiona gdzieś pomiędzy nowymi, poczytnymi powieściami stojącymi na bibliotecznych półkach. Przyznam, że dopiero końcówka książki spowodowała, że wystawiłam jej taką a nie inną ocenę, ponieważ poruszyła mnie do głębi. Książka opowiada o pewnym esesmanie, komendancie niewielkiego obozu koncentracyjnego w Gluckauf. Człowiek ten jest całkowicie owładnięty ideą nazizmu. Fanatyk czystości rasy, poślubia Nelli Doder- Dunkę o poglądach faszystowskich. Małżeństwo wspólnie prowadzi dziennik, opisując codzienność. Z czasem pojawiają się problemy, a ich drogi zaczynają się powoli rozchodzić . Jeśli nie zachęca was ta recenzja to i tak przeczytajcie, nie chce za bardzo spojlerować, ale sens całej opowieści tkwi w końcówce książki. Polecam, warto przeczytać.

„Jutro powiem: dość” - Silvina Bullrich Świetna książka opowiadająca o dojrzałej kobiecie wieku 49 lat która postanawia spędzić lato spokojnym kurorcie La Paloma. Alejandra jest matką trzech dorosłych córek, córką dyplomaty oraz wdową po oficerze marynarki. Przebywając tam, liczy na wewnętrzy spokój, przemyślenie swojego życia. Jednak córki nie dają matce tego upragnionego spokoju, mają swoje pretensje, roszczenia, do tego nasza bohaterka poznaje w tymże kurorcie młodego Humberto, który jest żywo zainteresowany kobietą... Jak potoczyły się losy Alejandry i jej znajomość z młodym mężczyzną ? Polecam przeczytać, książka jest świetnie napisana i dobrze się czyta.

Biorąc do ręki książkę słyszałam w głowie najsłynniejszy motyw muzyczny z musicalu. W opowieściach jednak to nie bogactwo jest celem życia Mleczarza a rodzina która spędzała mu nie raz sen z powiek. Zachwyca mnie duma i godność głównego bohatera. Warto przeczytać

Zwariowana, w pewien sposób wulgarna powieść. Jest bez dwóch zdań oryginalna, przy czym polemizowałabym z autorem w kwestiach "dziecięctwa". Choć powieść wydaje się przerysowana, odnoszę wrażenie, że autor chciał dokładnie powiedzieć to, co powiedział.

Miłość, umiejętność wybaczania i dobre serce to jedne z bardzo ważnych, jeśli nie najważniejszych zalet, jakie każdy człowiek powinien posiadać i się nimi charakteryzować. Ale nie zawsze tak jest, niestety. W pogoni za pieniądzem, robieniem kariery, zdobywaniem kolejnych lajków, często zatracamy te jakże podstawowe, przypisane nam od urodzenia umiejętności empatii, współodczuwania, umiłowania drugiego człowieka. Wydawać by się mogło, że czasami lepiej ukrywać prawdziwe uczucia, żeby nie zostać zdradzonym czy oszukanym, a nawet wyśmianym. Żeby nie cierpieć. Ale czy tak powinno być? Może jednak warto się trochę sparzyć, dostać po d....e, żeby wzmocnić swój charakter, swoją moc w sposób naturalny, ludzki. Bo takie "granie" kogoś kim tak naprawdę nie jesteśmy może się dużo gorzej skończyć. Poza tym jest to chyba dość męczące i może doprowadzić do obłędu tak cały czas udawać i musieć się kontrolować na każdym kroku. Nie wiem, tak przypuszczam... Uczucia z jakimi mają do czynienia bohaterowie Opowieści o Samie są prawdziwe, bolesne i dramatyczne. Brak zrozumienia, empatii, nieumiejętność wybaczenia, zdrada i żądza zemsty to bardzo pierwotne instynkty nad którymi powinniśmy umieć zapanować. Dla człowieka o kryształowym sercu i czystych intencjach pewne zachowania, zdrada w szczególności zawsze będą bardzo bolesnym i traumatycznym przeżyciem, ale nie oznacza to, że należy rezygnować z siebie, ze swojego prawdziwego ja, poddawać się presji otoczenia czy otaczających nas osób. Bycie sobą wbrew wszystkim i wszystkiemu może być ciężkie, ale nie niemożliwe do zrealizowania i takie przesłanie, z którym w całości się zgadzam ja wyniosłam z tej opowieści. Serdecznie polecam.

„One też wierzyły, że wiedzą, co to jest szczęście; dudnienie grających szaf, jazgot automatów do gry, ryk silników samochodów wyścigowych, reklamy orzeźwiających napojów, motele przy autostradach i tempo, coraz szybsze, desperackie tempo pozbawionego sensu życia”. Książka jest rewelacyjna, od początku naszykowałam sobie kajecik na cytaty, ale szybko zarzuciłam ten pomysł, bo by mi miejsca w kajeciku zabrakło szybko. Ta książka jest jedną całą mądrością cytatową. Jednym wielkim manifestem przeciwko... Ja nie mogłam się oderwać. Raymond De Belser, bo tak naprawdę nazywał się autor, napisał coś, co im dalej w przyszłość, tym bardziej jest aktualne i tym bardziej jest to przykre. Tak przykre, że chciałoby się powiedzieć "zatrzymajcie to, ja wysiadam".... Niemal przeszłam obok tej książki bez zauważenia jej. W antykwariatach jest mnóstwo starych książek, które przeważnie mają niezbyt ciekawe (chociaż zastanawiające) okładki, mały, niezbyt przyjazny druk i często stare biblioteczne stemple. Właśnie taki egzemplarz spadł pod moje nogi z jakiejś kupki, potrącony przez kogoś, kto chwilę wcześniej przede mną tamtędy przechodził. Kupiłam go więc, już nawet nie pamiętam za jakie grosze. "Rezerwat" wywarł na mnie ogromne wrażenie. Silniejsze, tym bardziej że przeczytany po poprzedniej świetnej książce. Teraz chyba muszę przeczytać coś lżejszego, bo czuję się z lekka przytłoczona. Myślę, że na długo ta książka zostanie w mojej głowie. Jeszcze tylko dwa cytaty, nie mogę się oprzeć... "Jeśli zaś idzie o swobody, jakie zdaniem pana gwarantuje mi demokracja, to są to swobody teoretyczne, gwarantuje się je bowiem tylko na plakatach, w gazetach, kinach i w pewnym określonym gatunku literatury" (str.25) „ [...] normy moralne zmieniają się podobnie jak klimat, moda i historyczne prawdy”. (str.185)

To pierwsza książka tej amerykańskiej autorki, po którą sięgnęłam. Jest to zbiór dwunastu opowiadań. Pierwsze z nich - „Dziewczyna” – nie zachwyciło, wręcz zirytowało sposobem narracji, szybkim, chaotycznym. Pomyślałam wówczas, że wbrew pozorom (opowiadania) nie będzie to lektura lekka i przyjemna. Wszystko wyjaśniło się przy kolejnych opowiadaniach. Autorka niejako dostosowuje sposób narracji do narratora, którym niekiedy jest obiektywny obserwator, innym razem bohater opowiadania. Autorka ukazuje wycinki z życia swoich bohaterów, najczęściej zaczyna prozaicznie „od środka”, nagle znajdujemy się w podróży z bohaterami, (podróż jest częstym motywem w omawianym zbiorze opowiadań),obserwujemy ich w krótkim, acz ważnym momencie życia. J.C. Oates pokazuje jak drobne - wydawałoby się - decyzje, wybory potrafią zaważyć na dalszym losie człowieka. Autorka przedstawia okrutną ludzką naturę, bez koloryzowania, taką jaka jest. Bohaterowie rzadko odczuwają wyrzuty sumienia, kierują się instynktem, żądzą, nie zważają na dobro drugiego człowieka. Opowiadania oceniam jako przygnębiające, ale dające do myślenia. Po ich lekturze nie sposób bezrefleksyjnie odłożyć książkę na półkę. Szczególnie polecam tytułowe opowiadanie ukazujące pozycję czarnoskórych obywateli Stanów Zjednoczonych w latach 50-tych.

"Windą na szafot" to tytuł-legenda. Kanon ekranu filmowego. Wspaniała kreacja Jeanne Moreau, genialne improwizacje jazzowe Milesa Davisa w debiutanckim filmie Louisa Malle'a z roku 1958. Klasyczny utwór nowofalowy oparty na powieści Noëla Calefa, która na stałe weszła do historii światowej literatury kryminalnej. Powieść oparta na schemiacie "czarnego kryminału" do dzisiaj ekscytuje swoją drapieżnością i przewrotnością. Dla tych, którzy chcą porównać wersję filmową z literackim pierwowzorem, przedstawiamy, po latach wielu, polską edycję tego tekstu. Uważając, że bez poznania tego utworu o literaturze kryminalnej dyskutować nie można, zapraszamy zwolenników i... przeciwników "kryminału" do lektury "Windą na szafot".

Trochę staroświecka w formie proza psychologiczno-obyczajowa, której głęboko humanistyczna broni się i dzisiaj. Tragiczny los lekko upośledzonego umysłowo. młodego chłopaka, który żyje w emocjonalnym współuzależnieniu ze swoją apodyktyczną, unieruchomioną na wózku matką. Bohater ma zdolności artystyczne, pragnie kontaktu z rybacką społecznością swojej wioski, ma zamiar poznawać kraj, opuścić rodzinne gniazdo, ale paraliżuje go strach i brak pewności siebie.

Pewne sceny i opisy z tej książki z pewnością na długo we mnie pozostaną. Nieskrępowana zmysłowość, nieznająca konwencjonalnej przyzwoitości erotyka początkowych rozdziałów i dziejące się w tle kataklizmy, gdy to wszystko okaże się majakami chorej jaźni bohaterki, zostają w dalszej części książki poddane próbie wyjaśnienia na gruncie freudowskiej psychoanalizy. Jednakże wcześniejsze problemy bledną, gdy pojawia się okrutna, niepojętą dla nas rzeczywistość czasu pogardy, jaką autor przedstawia nam w ostatniej części książki. Zmusza nas to do zastanowienia się nad sensem życia, naszą własną egzystencją, sprawczością władających nami skłonności i popędów, a przede wszystkim, kondycją moralną człowieczeństwa.

Książka dość specyficzna, ale napisana pięknym językiem. Fabuła pozwala na czytanie i jednoczesne zastanowienie się nad tym "a co by było, gdyby to dotyczyło mnie?". Książka "zdobyta" w najlepszym książkowym miejscu: https://staradobraksiazka.pl/ Antykwariat w Gdyni na Grabówku

Wojna jest tak strasznym i niewyobrażalnym doświadczeniem, że trudno zgadnąć czytając tą opowieść, co jest prawdą a co fikcją. Czy rzeczywiście bohater jest jeden czy jest ich dwóch. Według mnie dramat i tragizm, jakiego doświadczył Lucas/Claus będąc małym chłopcem w czasie wojny, mógł sprawić, że stworzył on sobie takie swoje alter ego, brata bliźniaka, o którym opowiada. To, co przeżył, jakiego bestialstwa i sadyzmu głównie psychicznego zaznał od swoich najbliższych i to w tak traumatycznym momencie, jakim jest napaść jednego państwa na drugie, kiedy rodzina powinna się wspierać i trzymać razem, jest kompletnie niezrozumiała i niepojęta dla normalnego człowieka. Brak miłości, czułości, współczucia, jakiegokolwiek oparcia w zamian za to niechęć, nienawiść, brak jakichkolwiek pozytywnych uczuć, empatii... koszmar! Moja interpretacja jest taka ponieważ w książce mamy do czynienia z kilkoma wersjami, które owszem momentami się pokrywają, ale są pewne różnice, które pozwalają uważać, że jednak opowieść snuje jeden człowiek, które przeżył piekło na ziemi i to nie od wroga z pola walki, ale od matki, babki, siostry, ojca... i to jest prawdziwym dramatem w całej tej historii, która równie dobrze mogłaby się wydarzyć dzisiaj, niestety i oby raczej nie. Polecam, ciekawe przeżycie czytelnicze. Ps. Wiem, że jest film, na podstawie książki p.Kristof, który przedstawia, że bohaterami są bracia bliźniacy, ale ja wolę mieć swój obraz tej powieści. Tak po prostu. Każdy ma prawo po swojemu odbierać dzieło pisane.