Serce Azji

Ciekawe opracowanie historii nie tak popularnych terenów i kultur - w idealnym w podróży formacie kieszonkowym. Część sprzed wieku XX czyta się bardzo przyjemnie, a końcówka - jak to zatargi z Rosjanami - są pogmatwane na tyle, że zniechęcają... no ale w Azji Środkowej najważniejsza jest daleka historia - i ona właśnie króluje tej pozycji. Warto się z tą historią zapoznać!

Ciekawe opracowanie historii nie tak popularnych terenów i kultur - w idealnym w podróży formacie kieszonkowym. Część sprzed wieku XX czyta się bardzo przyjemnie, a końcówka - jak to zatargi z Rosjanami - są pogmatwane na tyle, że zniechęcają... no ale w Azji Środkowej najważniejsza jest daleka historia - i ona właśnie króluje tej pozycji. Warto się z tą historią zapoznać!

"Serce Azji" to wydana w kieszonkowym formacie książeczka przedstawiająca historię Azji Środkowej od czasów najdawniejszych do podboju tego obszaru przez komunistów i jego wcielenie do ZSRR. Tematycznie praca pokrywa się z obszerniejszymi i bardziej fachowymi "Dziejami i kulturą Azji Centralnej" B. Gafurowa, choć Składankowie nie skupiają się tak bardzo na Tadżykach. Trudno też ukryć, że bardzo wiele materiału zgromadzonego w "Sercu Azji" znaleźć można również w innych publikacjach Autorów, np. w trzech tomach "Historii Persji" czy w "Zrozumieć Iran". Zaprezentowane tu ujęcie jest niewątpliwie popularyzatorskie, ale także obejmujące różne aspekty dziejów: polityczne, społeczne, gospodarcze i kulturalne. Widać w tej pracy, jak liczne ludy podporządkowywały sobie obszar Azji Środkowej, jak - po dziś dzień - ścierają się tam ludy irańskie i tureckie. Ze względu na ogólny regres cywilizacyjny w tym rejonie w epoce nowożytnej, nie dziwi fakt, że Autorzy najwięcej miejsca poświęcili czasom średniowiecza, gdy to właśnie miasta środkowoazjatyckie stały się głównym ośrodkiem kultury perskiej. Do tego jeszcze całkiem duża liczba ilustracji i map. Jak na popularyzatorską publikację z lat osiemdziesiątych, naprawdę nieźle!

Tomasz Babnis

"Serce Azji" to wydana w kieszonkowym formacie książeczka przedstawiająca historię Azji Środkowej od czasów najdawniejszych do podboju tego obszaru przez komunistów i jego wcielenie do ZSRR. Tematycznie praca pokrywa się z obszerniejszymi i bardziej fachowymi "Dziejami i kulturą Azji Centralnej" B. Gafurowa, choć Składankowie nie skupiają się tak bardzo na Tadżykach. Trudno...

perełka!

perełka!

No tego się nie spodziewałam!
Książeczka jest maleńka, w sam raz do mieszeni - niewysoka, pękata, nosząca piętno siermiężnego komunistycznego druku i w pierwszej chwili potraktowałam ją wzruszeniem ramion. Starczy może na trzy dni nieobciążającej i mało ambitnej lektury. Spodziewałam się również tendencyjnej i typowej dla autorów tego okresu nachalnej radzieckiej propagandy (coś a'la Gafurow).
Tymczasem pierwsze zaskoczenie: przystępny i zrozumiały język, wręcz zachęcający do dalszej lektury. Potem było tylko lepiej, bo okazało się, że autorzy należą najwidoczniej do tej szlachetnej i rzadko spotykanej odmiany, dla której historia nie jest ciągiem dat, ale logicznym ciągiem przyczynowo-skutkowym. Nareszcie nic nie działo się "tak po prostu", a plemiona nie pojawiały się znikąd.
Byłam zatem mile zaskoczona pierwszymi rozdziałami, których treść nie była mi tak zupełnie obca - przy okazji muszę przyznać autorom, że mimo szczupłego miejsca okres starożytny absolutnie nie został potraktowany po macoszemu, spłycony i okrojony. Ta mistrzowska umiejętność skumulowania nieprawdopodobnej ilości informacji bez utraty jasności tekstu miała mnie jeszcze zaskoczyć w kolejnych rozdziałach.
Dotarłam wreszcie do etapu podbojów Arabskich i nareszcie, nareszcie zrozumiałam, co mieli na myśli inni autorzy! Nawet w tym galimatiasie zmiennych przymierzy, powstających i upadających chanatów, najazdów plemion tureckich i mongolskich narracja ani na chwilę nie traciła przejrzystości. Nie mogłam uwierzyć własnym oczom!
Oczywiście, piętno czasów powstania być musi, zatem ostatni rozdział obszernie omawia chwalebną historię tworzenia (samorzutnego, rzecz jasna) republik i heroicznych prób (samoistnych, oczywiście) przystania do Związku, na przekór wszystkim reakcyjnym siłom - ale co wrażliwsi mogą spokojnie przymknąć oko.

Dodatkowo o wysokiej - nawet jak na tamte czasy - klasie tego maleńkiego wydawnictwa świadczą zdjęcia, bibliografia, indeks ważniejszych postaci i kalendarium. Czego można chcieć więcej?

No tego się nie spodziewałam!
Książeczka jest maleńka, w sam raz do mieszeni - niewysoka, pękata, nosząca piętno siermiężnego komunistycznego druku i w pierwszej chwili potraktowałam ją wzruszeniem ramion. Starczy może na trzy dni nieobciążającej i mało ambitnej lektury. Spodziewałam się również tendencyjnej i typowej dla autorów tego okresu nachalnej radzieckiej...