Busola serca

2 zupełnie odrebne historie o młodych ludziach i dla młodych ludzi. Choć osadzone w minionych już czasach PRLu, to jednak niektóre problemy młodzieży się nie zdezaktualuzowaly. Warto przeczytać. Współczesne młodzieżówki nie mają w sobie tyle ciepła co ta ksiazka.

Książka ma dość niskie noty, ale mnie się podobała. Poruszany w niej temat dotyczący tajemnic przeszłości wart jest przyjrzenia się. Słabym punktem jest początek książki. Akcja nie tylko , że toczy się bardzo wolno, ale na nic nie wskazuje. Ot takie obrazki z dzieciństwa. Trochę męczy gęsty, narracyjny styl. Jednak w ostatecznym rozrachunku warto książkę przeczytać.

Haliny Snopkiewicz czytałam, w czasach wczesnej młodości, chyba jedynie "Słoneczniki". Lepiej w tym czasie poznałam powieści Krystyny Siesickiej. I gdyby nie wyzwanie czytelnicze nie przeczytałabym jej "Kołowrotka", który trafił do domowej biblioteczki z biblioteczki rodzinnej mojej drugiej połowy. Już nie czytam książek dla młodzieży ani o młodzieży, ale tym razem z przyjemnością powróciłam w odległe czasy gdy sama nią byłam. Nawet wciągnęły mnie : opowieść bohaterki o dniu codziennym dzielonym między zajęcia w szkole a pomoc rodzicom w gospodarstwie, jak również jej dywagacje na różne tematy związane z domem, szkołą i tym jak można by zmienić świat, by stał się lepszy ....Jakież to wszystko inne niż dzisiejsza rzeczywistość...

"Szłam akurat do fryzjera po cielęcinę [...]" Tak rozpoczyna się moja najukochańsza książka z czasów młodości. Tak najulubieńsza, że obiecałam sobie wtedy, że jeżeli kiedyś będę mieć potomka płci męskiej, to otrzyma imię Wiktor. Na szczęście raczej nie przyjdzie mi spełniać swoich szczenięcych gróźb :) "Kocha, lubi, szanuje..." to książka z inne epoki, w której do fryzjera chodziło się zaopatrzyć w mostek cielęcy, ale pierwsza miłość dwojga młodych ludzi pewnie zbytnio się od współczesnych licealnych uczuć nie różni. Zresztą, to nie opis tego skomplikowanego, poniekąd, związku Oleńki i Wiktora budzi mój sentyment. Ta książka niezmiennie od lat bawi mnie swoim humorem. Do tego jeszcze opis wyjazdu do Węgier, który sprawił, że marzyłam o zobaczeniu Budapesztu. Uwielbiam tę historię, to książka z kategorii "magiczne wspomnienia".

Jak ja tego filmu nie lubiłem... "Dziewczyński" film zabierał czas w Ekranie z bratkiem miejsce "prawdziwie dobrym" serialom, jak Templariusze czy Wakacje z duchami. A dziś? Wróciłem do serialu z przyjemnością, a potem sięgnąłem po książkę. Są wyraźne różnice, z reguły na korzyść serialu - wrak a nie podziemna komórka, śledztwo innego rodzaju. Mimo to czytałem z przyjemnością. Może i byli kiedyś tak myślący młodzi ludzie? Choć sama Majka przyprawiała mnie o szewską pasję! Jestem pewien, że przy takiej postawie małżeństwo z Arielem sypnęłoby się przy pierwszej okazji, o ile w ogóle do niego by doszło. Za to z przyjemnością dostrzegłem lektury Ariela: Wakacje cyborga, Wybór nowel fantastycznych. Ech, gdzie te czasy? PS. Ale że Ariel nazywał się naprawdę Hipolit Grobla? No proszę...

Ksiazka dająca duzo do myślenia. Czytając w pewnych momentach ogarniał mnie oczywiście smutek, ta świadomość, że to nie była zadna fikcja literacka. Ok, nie są to wspomnienia autorki, jednak opis kompletów, wydarzeń, to wszystko prawda... Był jeden minus, czasem bohaterowie się mieszali, za duzo chłopaków o tych samych imionqch. Niektóre wątki bym chciała poznać bardziej szczegółowo, no ale zamysł autorki byl inny. Mimo tego, polecam książkę.

„Wstęga pawilonu” - Zofia Chądzyńska. Książka wpisana na Listę Honorową Hansa Christiana Andersena. Wyróżnienie to przyznawane jest przez Międzynarodową Izbę ds. Książek dla Młodych (IBBY) autorom i ilustratorom książek dla dzieci. Nagroda ta, określana jest również „Małym Noblem”. . „Wstęgi pawilonu” ukazały się w 1978 roku i zawierają tak uniwersalne i ponadczasowe treści, że współcześnie są nadal aktualne. Dla mnie osobiści, to książka trudnych wspomnień, bolesnych ran i traumatycznych przeżyć nie tylko z dzieciństwa. Czytam i płacze, a łzy nie oczyszczają, a jedynie przywołują trudne wspomnienia. Zachęcam Was do lektury. To są słowa, które na długo zostają w pamięci. Odbiją się echem w sercu a w umyśle zostawią „niezmywalne” znamię. . „Autoportret niedopasowanej (…). Dlaczego ja jestem jak na pustyni, niemożliwa, niekontaktowa, taka jakaś … zupełnie nie jak inni ludzie, niedopasowane, niepogodzona”. Anna, lat piętnaście. Urodziła nie mańkutem, leworęczna - rzec by można wyjątkowa …, ale nie dla swojej mamy, która poniekąd „zmusiła” Annę do zmiany lewej na prawą!!, co efekcie doprowadziło do poważnych następstw!!. Anna zaczęła się jąkać. Czyniąc ją tym samym TĄ gorszą. W dodatku, matka!! wyraźnie faworyzuje młodszą córkę, podkreślając jej dobre cechy!. To wszystko kumuluje się do trudnych młodzieńczych doświadczeń. Braku akceptacji, miłości, rodzicielskiego wsparcia, przyjaciół. Alienacji, społecznego wycofania. . Dobrze, że jest ktoś „obok” niezależny. Kto, w pewnym momencie pomoże, zmieni tok myślenia, będzie wsparciem. Ten ktoś, ostatecznie zasłuży na „Wstęgę pawilonu”. Pojawia się tylko zasadnicze pytanie - dlaczego tym kimś nie jest matka!. Dlaczego, nie rozumie, nie akceptuje? Dlaczego chciała zmiany??. To są trudne pytania. Skomplikowane i zawiłe koleje życia. Życia, które również i dzisiaj bywa „niedopasowane”.

O tym, jak pojąć niepojmowalne. Rodzice 13-letniego Pawła wyjeżdżają na urlop do Hiszpanii, po czym zupełnie znienacka postanawiają zostać tam na bliżej nieokreśloną przyszłość, pozostawiając syna pod opieką babci. Chłopiec nie potrafi pogodzić się z porzuceniem i nie traci nadziei na szybki powrót rodziców - regularnie odwiedza lotnisko, co staje się przyczyną coraz głębszego konfliktu z babcią. Trudno mi ująć w słowa jak bardzo ta książka mnie bulwersowała. Nie może mi się pomieścić w głowie, jak można w taki podły sposób potraktować własne dziecko - zniknąć bez słowa ostrzeżenia i nie dać żadnego znaku życia. Trudno się oprzeć wrażeniu, że gdyby Paweł nie natrafił na odpowiednich ludzi, najdalej w ciągu kilku najbliższych lat skończyłby na ulicy, gmerając igłą w żyle. Niemniej, psychologiczny portret porzuconego dziecka, które próbuje poukładać sobie rozsypany świat, a jednocześnie nie jest w stanie przestać kochać rodziców, mimo że postąpili z nim haniebnie i kiedyś trafią za to do specjalnego kręgu w piekle, jest naprawdę głęboko wzruszający. Bardzo dobra PRLowska młodzieżówka, choć podejrzewam, że dla dzisiejszych dzieci mogłaby się okazać nieco zbyt statyczna.

Młodzieżowo - przygodowa powieść o Mareczku , który przygotowywał sie do zawodów pływackich a przy tym miał trudności z nauką . Poprzez pryzmat ciężkiej pracy jako śluzowy w wieku 11 lat, bunt na cały świat i egzystencja pokazano uroki wakacji , szkoły i relacji koleżeńskich lat 60-tych

Książka-prezent.Zostałam obdarowana jako 13-letnia dziewczyna, na klasowych Mikołajkach. Nosiła już znamiona użytkowania, przyjaciółka (Justyna-Mikołaj) przyznała się, że 'czytała i ona, i mama, i babcia...i to dlatego'. Wtedy, gdy byłam podlotkiem z otwartym serduszkiem, książka ta była dla mnie hitem, przeczytałam ją jednym tchem, a po mnie wszystkie bliższe koleżanki z bloku. Jak to dziewczynki w tym wieku, byłyśmy uczuciowe i naiwne. TAKA SAMA JEST TA KSIĄŻKA. Prosta w treści, jednowątkowa, że aż boli. 18-letnia dziewczyna zakochuje się w 10 lat starszym mężczyźnie, który okazuje się później być jej nauczycielem. Ona, Karolina, przeżywa swe uczucie kompletnie nieświadoma zobowiązań Remigiusza. Nudną jednowątkowość książki ratują odrobinę dwie bohaterki, młodsza kuzynka Karoliny, zabawiająca się w detektywa, próbując odgadnąć, kim jest 'starszy pan, z którym się Karolka spotyka'. Jako drugie urozmaicenie można potraktować babkę-góralkę, matkę ojczyma Karoliny. Zamieszkuje ona w szczecińskim mieszkaniu głównej bohaterki, wprowadzając sporo sympatycznego zamieszania w życie całej jej rodziny.Niestety, za mało w treść książki. Trochę to może krzywdzące, ale dziś nazwałabym ją historią z morałem lub ostrzeżeniem dla młodych dziewcząt;) TO DZIŚ. Z sentymentu jednak wpisuję ocenę -dobra- i na pewno nie 'rzucę książką przez środek pokoju'.

Bardzo dobra książka. Główna bohaterka Grażyna nie jest stereotypową dziewczyną, która trafiła do poprawczaka. Ona zna się na sztuce i literaturze, lubi naturę i jest inteligentna. Cały czas się dobrze czyta, mimo jej przewinień - kibicowałam jej. Całość jest tak napisana jakby się znało wszystko i wszystkich. Nie ma wielowersowych postaci a jakoś wszystko wiadomo.

Na pewno nie jest to lekka powieść dla młodzieży - są tu prawdziwe nierozwiązywalne problemy, ludzkie nieszczęścia. Ten mrożący krew w żyłach wypad w góry... No i oczywiście wypadek na rzece. I znów ten nieudany Walter wychodzi z tego cało. Aż zgrzyta się zębami! Są tu także sytuacje i problemy typowe dla Polski lat 80tych/90tych ubiegłego wieku - różnice w wykształceniu miedzy miastem a wsią, pociągi pełne kiboli, dysproporcje w zarobkach rodziców (bardzo mała grupka uprzywilejowanych, w lepszych ciuchach, z dobrym sprzętem grającym),Monar, przemoc na ulicach. Są to rzeczy, których ja ledwo doświadczyłam (a jestem z pokolenia 30+),nie wiem, jak współczesne nastolatki oceniłyby tę książkę. Mnie denerwowało w niej mnóstwo, prawdziwe MNÓSTWO związków frazeologicznych, aż w którymś momencie zaczęłam je sobie wypisywać. - było ich czasem kilka na jednej stronie, strony były nimi wręcz naszpikowane. Czy młodzież faktycznie kiedyś tak mówiła? Dla mnie to brzmiało często nienaturalnie. Przykłady: "harpagońskie normy" (coo?),"kruszyć kopie o nic", "inna para kaloszy", "dzwonić jak na pożar", "wybić to sobie młotkiem z głowy". A tu przykładowy cystat: "Niech sobie ta Wiśka awansuje z deszczu pod rynnę , osobiście nie zamierzał maczać w tym palców. Jaśka z kolei miała mnóstwo dobrych chęci i serce na dłoni, ale była zbyt młoda na opiekunkę dla matki. Przebąkiwała, że kiedy skończy szkołę, wróci do Bukowna i wtedy matkę zabierze, ale wszystko to na wodzie pisane: przed dziewczyną dwa następne lata nauki,m a później licho wie, co nastąpi"

Książka dla dużych i małych,tylko mam takie nieodparte wrażenie,że może mojego pokolenia,bo jakoś trudno mi uwierzyć,że w dobie gier komputerowych,Pokemonów i Baku-ganów dzieci chciałyby takie książki czytać.Niemniej jednak, ja bardzo fajnie z tą książką spędziłam czas,bo poczułam się, jak rówieśnica Cesi.A zatem posłuchajcie: Cesię poznajemy w momencie,kiedy musi opuścić ukochany dom i dziadków, na wsi po to,by przenieść się do wielkiego i obcego miasta.W mieście tym,mamusia pracuję jako pielęgniarka,a Cesia ma pójść do nowej szkoły,w której rozpocznie pierwszą klasę.Początkowo dziewczynka oczarowana jest perspektywą wyjazdu do nowego miejsca,jak i pierwszą,samodzielną podróżą autobusem w nieznane.Cieszy się na wielkie przygotowania przez babcię do podróży,jak i z dwóch całkiem nowiutkich sukienek.W skrytości ducha żal jej,że dziadkowie już w podeszłym wieku zostaną sami,bez ukochanej wnuczki.Żal także opuszczać ukochanego podwórka i wszystkich zwierzaków: kaczek,kur,królików,małego rozsądnego prosiaka,który reaguje tylko na wołanie Cesi ,lecz ciekawość miasta i chęć podróży jest silniejsza. A w mieście,jak to w mieście moc bloków dookoła.Gwar, szum, rwetes,a pośrodku mała siedmioletnia dziewczynka i jej pierwsze wielkie rozczarowanie.Na dworcu zamiast mamy jest obca Pani,u której Cesia ma zamieszkać,bo mamusia mieszka w hotelu przy szpitalu.Na dodatek obca Pani Marta ma dwoję dokuczających i rozpieszczonych dzieci,które skutecznie utrudniają Cesi początkową adaptację w mieście.Na dodatek Cesia nie może znaleźć w szkole nowej koleżanki.Jednakże Bardzo zaprząta jej małą główkę,poznany w nieprzewidzianych okolicznościach cygański chłopiec Laszlo.A jakby było tego mało,dziewczynka dowiaduje się,że będzie miała nowego Tatusia.Co dodatkowo potęguję tesknotę za tatą, który zmarł dawno temu, za dziadkiem babcią i jej kuchennymi specjałami,za malowanym kredensem w róż,który stoi w pokoju babci,za własnym łóżkiem i wszystkim tym co było związane z dotychczasowym, szczęśliwym dzieciństwem u boku dziadków. Jeśli chcecie się dowiedzieć, kto to jest Pan Skwarek,Wiesia i co wniknęło z pobytu Cesi w mieście, i jakie ma na niego zapatrywania przeczytajcie.Powieść przygodową,momentami chwytającą za serce, o małej,rezolutnej i dzielnej Cesi.

Historia jedenastoletniego Andrzeja i jego relacji z nieodpowiedzialną, uzależnioną od alkoholu i leków matką. Wydawałoby się, że książka podejmująca taką tematykę musi być ciężka i przytłaczająca. Tymczasem narracja prowadzona z punktu widzenia dziecka z jednej strony nadaje książce znacznie lżejszego tonu, a z drugiej stanowi świetny kontrast z momentami bardzo dramatyczną treścią. Niewątpliwie największą siłą książki jest postać Andrzeja, to zdecydowanie jedna z najlepiej napisanych dziecięcych postaci jakie miałam okazję spotkać w literaturze. Ma tutaj miejsce swego rodzaju zamiana ról - matka jest lekkomyślna i beztroska, a dziecko odpowiedzialne, opiekuńcze i dojrzałe ponad swój wiek, a przy tym nie pozbawione wrażliwości, spragnione miłości i bezpiecznego gniazda.

"Con Amore" to piękna opowieść o miłości, przyjaźni, trudnych wyborach i o chorobie. Prawdziwa historia, wzruszająca chorej Ewy dziewczyny co bierze udział w konkursie Chopinowskim grając na fortepianie osiąga sukces. Przejmująca, wyciskająca łzy powieść przecudna, dramatyczna książka tak bardzo dobra jak i film mi się podobała!!!

Tak naprawdę to można powiedzieć, że nie czytałem tego tytułu książki, ale za to przeczytałem "Zielone kasztany", a jest to połączenie dwóch opowiadań "Marka" i "Irminy". Więc polecam przeczytać od razu całość w postaci "Zielonych kasztanów".

Hanka ma szesnaście lat i mieszka na wsi. Rodzice wysłali ją do do szkoły z internatem, gdzie radzi sobie z nauką, ale jest przytłoczona kontrastem pomiędzy warunkami życia na wsi i w mieście. Dziewczyna fantazjuje więc na temat swojego domu, pracy ojca, warunków, w jakich żyją. Te fantazje imponują koleżankom, ale sytuacja komplikuje się, kiedy na wakacje razem z Hanką do domu jedzie jej koleżanka Danusia, sierota z domu dziecka... To lato okaże się przełomowe dla Hanki, jej rodziny, ale odciśnie się również mocno na życiu Danusi. Będzie radośnie, serdecznie, po prostu wakacyjnie, los przyniesie również smutek i żałobę. Jak zawsze u pani Górkiewiczowej jest w książce wieś, tym razem końca lat 60-tych XX wieku, we wspomnieniach dorosłych pobrzmiewają echa II wojny światowej, pojawia się pierwszy "pekoń", czyli autobus PKS - wielka fascynacja hanczynej babci a w życiu dziewcząt - pierwsze sympatie. Ciepła, wzruszająca opowieść o życiu zwyczajnych ludzi i małej ojczyżnie, którą po raz kolejny Autorka utrwaliła w książce, a o której tak pisała w wierszu: „Ten dom wpisałam w Polski dzieje -W dni pełne słońca, w dni pochmurne, Tu – ma Golgota, tu –Betlejem. Tu urodziłam się, tu umrę”.

Jak dla mnie bardzo ciekawa książka. Fakt że dzieje się w latach 70, ale można znaleźć w niej wiele ciekawych morałów i nauk przydatnych w życiu. Fajne jest to że aby dowiedzieć się jakie będzie rozstrzygnięcie głównej sytuacji z początku książki trzeba przeczytać ją do samego końca.