Definitywnie martwy

Zwariowana ale ciekawa fantastyka.

Zwariowana ale ciekawa fantastyka.

🩸 Im dalej w serię, tym lepsze książki i tego nie można odmówić autorce. Wątki się powoli próbują splatać w spójną całość, a romans nie stanowi już ponad połowy stron. Muszę przyznać, że przy tym tomie nie mogłam się nie uśmiechać - w końcu pojawił się w miarę normalny mężczyzna (co prawda jest numerem 6, ale to mniejsza),i mimo wielu kłopotów dostajemy w miarę normalne randki!

🩸 Dodatkowo, autorka w końcu (w połowie serii...) przedstawia nam nieco więcej faktów o świecie - dowiadujemy się skąd telepatyczny dar Sookie, trochę też więcej o wampirach oraz o wiedźmach. Ten tom wypada naprawdę dobrze na tle poprzednich (mimo tego, że mamy sześciu amantów...).

🩸 A właściwie to mieliśmy - trzech wypada z gry, dwóch przez decyzje swoje i Sookie, a jeden bez słowa. Jest to zdecydowanie powód do świętowania, bo tych trzech panów miało o wiele więcej minusów i plusów.

🩸 Ta część wypada bardzo dobrze, więc już się nie mogę doczekać co będzie dalej, bo do końca serii zostało mi jeszcze... dziewięć tomów.

🩸 Książka jest zdecydowanie osiemnaście plus.

🩸 Im dalej w serię, tym lepsze książki i tego nie można odmówić autorce. Wątki się powoli próbują splatać w spójną całość, a romans nie stanowi już ponad połowy stron. Muszę przyznać, że przy tym tomie nie mogłam się nie uśmiechać - w końcu pojawił się w miarę normalny mężczyzna (co prawda jest numerem 6, ale to mniejsza),i mimo wielu kłopotów dostajemy w miarę normalne...

Kilka dobrych zwrotów akcji. Fajnie się czytało.

Kilka dobrych zwrotów akcji. Fajnie się czytało.

Z książkami o Sookie mam tak, jak miałam z serialem: głupie, a jednak wciąż do nich wracam. Na czytanie pewnie byłoby mi żal czasu, ale posłuchać na dwukrotnym przyspieszeniu można. Ta część dłużyła mi się niemiłosiernie i po prostu wolałam słuchać nic, niż tę książkę. Dobrnęłam do końca i pomimo, że nie chcę słuchać następnej części, pewnie znowu po nią sięgnę.

Z książkami o Sookie mam tak, jak miałam z serialem: głupie, a jednak wciąż do nich wracam. Na czytanie pewnie byłoby mi żal czasu, ale posłuchać na dwukrotnym przyspieszeniu można. Ta część dłużyła mi się niemiłosiernie i po prostu wolałam słuchać nic, niż tę książkę. Dobrnęłam do końca i pomimo, że nie chcę słuchać następnej części, pewnie znowu po nią sięgnę.

Trochę zagmatwane, szczerze mówiąc, ale miło się czytało. W końcu też i Billa życie zabolało. Nowy partner Sookie na pewno jest lepszy niż poprzedni...

Trochę zagmatwane, szczerze mówiąc, ale miło się czytało. W końcu też i Billa życie zabolało. Nowy partner Sookie na pewno jest lepszy niż poprzedni...

Dużo się dzieje, mega różne zdarzenia ciekawe, ale jakoś mnie męczyła i bardzo mi się dłużyła bywały momenty że nie chciałam do niej wracać.

Dużo się dzieje, mega różne zdarzenia ciekawe, ale jakoś mnie męczyła i bardzo mi się dłużyła bywały momenty że nie chciałam do niej wracać.

Akcja książki wciągnęła mnie bardzo szybko. Ciekawą nowością jest nowy romans Sookie ze zmiennokształtnym.

Akcja książki wciągnęła mnie bardzo szybko. Ciekawą nowością jest nowy romans Sookie ze zmiennokształtnym.

Przeczytałam cały cykl o Sookie Stackhouse i szczerze mówiąc nie zawiodłam się , książka nie jest wymagająca pod względem interpretacyjnym.
Jest to po prostu dobry kryminał połączony z nutą romansu który szczerze mogę polecić

Przeczytałam cały cykl o Sookie Stackhouse i szczerze mówiąc nie zawiodłam się , książka nie jest wymagająca pod względem interpretacyjnym.
Jest to po prostu dobry kryminał połączony z nutą romansu który szczerze mogę polecić

Muszę przyznać, że szósty tom przygód Sookie Stackhouse wprawił mnie w niejaką konsternację. Do tej pory żyłem przekonaniem, że Sookie poza bratem i jakimś odległym kuzynem - ćpunem, nie ma bliższej rodziny. Aż tu nagle w szóstym tomie pojawia się postać kuzynki Hadley, a Sookie opowiada o niej w taki sposób, jakby ta pojawiła się już we wcześniejszych książkach. Zacząłem się zastanawiać czy być może ominąłem jakiś tom lub przeczytałem coś w złej kolejności, ale po szybkim sprawdzeniu na wikipedii i lubimyczytać, uznałem, że nie ma takiej możliwości. Nie znając szerszego kontekstu i poznając wątek Hadley w mocno skróconej formie, czuję się zwyczajnie "fabularnie" zagubiony. Poszperałem trochę w Internecie i okazuje się, że historia Hadley, do której Sookie się odnosi, wydarzyła się w opowiadaniu "Krótka odpowiedź" z 2004 roku, które pojawiło się w jakimś amerykańskim magazynie dla fanów wampirów (raczej ciężko do niego dotrzeć będąc polskim odbiorcą). Samo opowiadanie znajduje się w cyklu "Dzienników Sookie Stackhouse" w zbiorze czterech opowiadań z ...2009 roku pt. "Dotyk martwych". Zatem, jeśli ktoś nie chce się zgubić to musi wybiec nieco w przyszłość, przeczytać opowiadanie "Krótka odpowiedź" w zbiorze "Dotyk martwych" z 2009 roku by zrozumieć historię z 2006 roku. Strasznie to zagmatwane i zniechęcające. Szkoda, że nie rozwiązano tego inaczej np. wydając to opowiadanie w ramach cyklu w chronologicznej kolejności. Wiem, że może wydanie krótkiego opowiadania w ramach cyklu, gdy czytelnicy czekają na dużą powieść, wyglądałoby słabo, ale przynajmniej w ten sposób dałoby się uniknąć konsternacji wynikającej z odwróconej kolejności wydarzeń.

Muszę przyznać, że szósty tom przygód Sookie Stackhouse wprawił mnie w niejaką konsternację. Do tej pory żyłem przekonaniem, że Sookie poza bratem i jakimś odległym kuzynem - ćpunem, nie ma bliższej rodziny. Aż tu nagle w szóstym tomie pojawia się postać kuzynki Hadley, a Sookie opowiada o niej w taki sposób, jakby ta pojawiła się już we wcześniejszych książkach. Zacząłem...

Nie wiem, czemu tak się czuję, ale mam (dosyć poważne wrażenie),że ta część została napisana... tak bardzo na siłę.
Zacznę może od tego, że żadna z poprzednich części aż tak mnie nie nudziła. Tę książkę czytałam też zdecydowanie dłużej od pozostałych i być może właśnie te przerwy w czytaniu spowodowały pogubienie się w niektórych wątkach i niedostateczne ich zrozumienie. W każdym razie, nie uważam, by ta książka była zła. Bardzo dużo się w niej dzieje. Autorka ma naprawdę świetny warsztat. Operuje lekkim i przyjemnym dla czytelników stylem. Historię Sookie dosłownie pochłania się na raz, tyle że tym razem ten proces trwał nieco dłużej.
Odnoszę teraz takie wrażenie, że główna bohaterka obarczona jest tak wieloma problemami, czy znajduje się w tak różnych sytuacjach, że non stop o nich myśli (ale spójrzmy prawdzie w oczy, kto nie myślałby o swoich problemach? To bardzo ludzkie zachowanie). To też wpływa na bieg fabuły. To bardzo dobrze, że jest tak wiele wątków i dużo się dzieje, ale czasem bywa to denerwujące.
Poza tym, czytając opis zupełnie inaczej wyobrażałam sobie początek, a okazało się, że historia znów rozpoczyna się od jakiejś akcji, która w zasadzie mogłaby zostać pominięta. Za to końcówka, absolutnie mnie zaskoczyła. Na pewno wznieciła we mnie zainteresowanie i ze szczerą pewnością, sięgnę po następną część. Wydaje się, że Sookie może jeszcze wiele zaoferować światu nadnaturalnych istot.
Mimo wszystko, pokochałam tę serię całym sercem! Podziwiam Autorkę za tak oryginalne pomysły, wartką akcję i kreację głównej bohaterki oraz otaczającego jej świata. Te książki wciąż zasługują na dużą uwagę!

Nie wiem, czemu tak się czuję, ale mam (dosyć poważne wrażenie),że ta część została napisana... tak bardzo na siłę.
Zacznę może od tego, że żadna z poprzednich części aż tak mnie nie nudziła. Tę książkę czytałam też zdecydowanie dłużej od pozostałych i być może właśnie te przerwy w czytaniu spowodowały pogubienie się w niektórych wątkach i niedostateczne ich zrozumienie....