Święta księga cholernego Proutto

Kiedy na początku wziąłem do rąk tę książkę, na pierwszy rzut oka nie rozróżniłem informacji napisanych tą samą czcionką na okładce, biorąc je za bardzo długi tytuł. Nie wspominałbym o tym, gdybym w mym pierwszym spotkaniu z Borisem Vianem nie odnajdywał pewnych analogii do wrażenia, jakie ta pomyłka spowodowała. Pewnego zapędzenia w nierzeczywistość. Z takim właśnie nastawieniem zacząłem czytać "Czerwoną trawę" - energicznie, pragnąc jak najszybciej uchwycić jej klimat. Spowodowało to, że nie od razu zdałem sobie sprawę z jej charakteru. Nie tego bowiem się spodziewałem. Może to brzmieć, jakbym był zawiedziony. Czy się jednak rozczarowałem? W żadnym razie. Mimo wszystko nie miałem żadnych sprecyzowanych oczekiwań. Wkrótce też dałem przekonać się onirycznemu surrealizmowi tej powieści, czerpiąc dużą radość z lektury i doszukiwania się ukrytych znaczeń. Fabularnie mamy tu do czynienia z historią dwóch zaprzyjaźnionych par: Wolfem i Lil oraz Szafira Lazuli i Folvaril. Obaj mężczyźni pracują na zlecenie tajemniczych (później okazujących się absolutnie groteskowymi) przedstawicieli władz. Konstruują maszynę, która umożliwia przenoszenie się w odmienną rzeczywistość, gdzie Wolf odbywa swoiste sesje psychoterapeutyczne. Nie będę już więcej się na ten temat rozwodził, wspomnę może tylko moje skromne wrażenie, które odniosłem w związku z tym - otóż wydaje mi się, iż w ten metaforyczny sposób Vian przedstawił swoisty dramat człowieka wypalonego i pozbawionego pragnień, któremu ciąży przeszłość warunkująca nieuchronnie jego osobowość, od czego pragnie się wyzwolić, zanurzyć w zapomnienie, w daremnym trudzie istnienia tu i teraz, czerpania radości z chwili obecnej. Wysiłek ten, warto wspomnieć, jest skazany na klęskę, gdyż ostatecznie nie można uwolnić się od samego siebie inaczej niż uciekając się w nicość. Na nic nawet zda się idealna wydawałoby się żona, zawsze wyrozumiała, czuła i cierpliwa, będąca mu zawsze wsparciem. Na nic plastelinowy świat pozbawiony zagrożeń, oferujący wszelkiego rodzaju uciechy bez żadnych konsekwencji. Nawet jego niezwykłość, barwność i kalejdoskopowa zmienność przywodząca na myśl sen nie może zapełnić pustki w człowieku pozbawionym pragnień. Piękne, niezwykłe sceny, które przydarzają się Wolfowi, jak np ta, gdy leży razem z Folvaril na ziemi i kładzie jej na piersi krecie niemowle, ostatecznie również nie odgrywają żadnego znaczenia. Nie stają się nawet powodem do choćby cienia zazdrości idealnie wyrozumiałej żony. W tej sytuacji jedyną szczęśliwą istotą zdaje się być gadający koto-pies Senator Dupont, którego największe marzenie spełnia ofiarnie Wolf.

Z „Jesienią w Pekinie” jest tak, że ani to książka o jesieni, ani o Pekinie. A o czym, pytacie zaciekawieni? Ano o budowaniu linii kolejowej na pustyni. W Egzopotamii. Albowiem, jak mówił Vlan, rzeczywistość jest zbyt nudna, by traktować ją dosłownie. Oto literacki surrealizm najwyższych lotów i porywająca przejażdżka rollercoasterem. Starajcie się prędko wyłapywać znaczenia; tu wszystko dzieje się szybko i pozornie bez ładu, a jednak jest w pisarskim szaleństwie Viana metoda, która sprawia, że „Jesień w Pekinie” raz staje się opowieścią o nieszczęśliwej miłości, a raz karykaturą bezdusznego biurokratyzmu. Linię kolejową buduje się tu nie po to, aby dokądś prowadziła, lecz po to aby istniała. Początkowo ogarnia nas chaos osobowo-zdarzeniowy – Amadeusz próbuje dostać się do autobusu. Kiedy wreszcie udaje mu się wejść na jego pokład, dowiaduje się, że nawet konduktor nie wie, gdzie jedzie. Wreszcie kończy na pustyni. Klaudiusz Leonek strzela do rowerzysty, by później w ramach rozgrzeszenia udzielonego mu przez zdziwaczałego księdza (a może diabła? Nie wiem, w każdym razie jeździ karawanem, a jego imię to Małyjanio) również trafić do Egzopotamii. Tu także przyjeżdżają robotnicy, którzy budować będą linię; jest ich chyba ze czterech (sic!). W ogóle na środku tego pustkowia stoi hotel, nieopodal prowadzone są wykopaliska archeologiczne (ich cel jak i liczne odkrycia pozostają niewiadomą),mieszka tu również pustelnik, pojawia się lekarz i asystent - jeden z nich lubi zabijać pacjentów. Jest również przystojny Anna i piękna Rochelle, zakochany Angel, groteska i wiadra czarnego, bardzo czarnego humoru. I tak dalej i „w ten deseń”. Nie jest możliwe przewidzieć, co wydarzy się na kolejnej stronie, a mimo to wątki wspaniale do siebie pasują i całość układa się w spójną, choć wariacką opowieść. Wśród chichotu wywołanego scenami, które ten mają wywoływać, chichotać można także nasycając się zgrabną frazą Vlana, którą tłumaczenie Krystyny Dolatowskiej oddało wyśmienicie. Pełno tu zgrabnie „zmontowanych” zbitek wyrazowych, zdań składanych lekko i zupełnie sprzecznie z logiką „rozumienia” i odczytywania, które początkowo bawią, później układają się w głowie jako coś zupełnie zwyczajnego. „Mniej więcej koło piątej rano Amadeusz Dode wpadł na pomysł, żeby się obudzić, i miał rację; pozwoliło mu to stwierdzić, że leży w okropnie niewygodnej pozycji i że bardzo bolą go plecy”. Przewrotny i pustynny świat Vlana zamienia się w twardą rzeczywistość i to, co dziwiło wcześniej, zaczyna pachnieć normalnością. Bawiłem się doskonale. Jeśli czytaliście „Budowniczych ruin” Herberta Rosendorfera, „Jesień w Pekinie” to must read! Wyśmienita okładka Jerzego Jaworowskiego

"Listy z Ziemi" stanowią podwaliny współcześniejszych dzieł literackich wysuwających potężne argumenty przeciwko absurdom i niebezpieczeństwom religijnym. Mark Twain w humorystyczny sposób obnaża zniekształcone indoktrynacją logiczne, racjonalne podejście osób wierzących. Prowokuje do myślenia, nie stosując ataku wprost, a poprzez komedię uśmiechem drążącą tunel ku prawdzie. Zachęca do przeformowania odpowiedzi na pytania egzystencjalne.

Moje wydanie to dwie malutkie czerwone książeczki (8,5x6cm) i dorastałem ze świadomością, że są to dwie najbardziej plugawe rzeczy jakie trzymałem w dłoni. Miałem wtedy 15 lat i na fali renesansu popularności de Sade'a, związanej z premierami filmów poświęconych jego życiu i twórczości (jak Quills z genialnym Geoffreyem Rushem),zacząłem interesować się tą literaturą. Pomogła mi w tym moja nauczycielka od matematyki, która rzeczone dwie książeczki pożyczyła mi. Niewiele pamiętam z lekcji, ale "filozofia w buduarze" dobrze utkwiła w mojej pamięci. Wczoraj znalazłem to pamiętne wydanie w antykwariacie i zapłaciłem całe 4,80 by móc przenieść się do przeszłości. I nawet jeżeli już mnie nie szokuje, to wolę taką filozofię niż pseudo porno o 50 twarzach Greya.

Kto nie zakocha się w surrealistycznych opowieściach, rządzących się logiką snu, nie ma możliwości nawet musnąć żywych kształtów prawdy, wijącej się jak wschodnia tancerka podczas zrzucania siedmiu zasłon. Jak w ogóle można żyć bez tych opowieści? Są jak tlen, jak igła przekłuwająca balon powagi - trzeźwiące jak świeży zapach zielonego ogórka o północy.

--- Nie czyta się tego łatwo i przyjemnie, język dość trudny, z częstymi powtórzeniami, w stylu Młodej Polski. Trzecioosobowy, wszechwiedzący narrator, akcja osadzona w Pradze tuż przed II wojną światową. Główny bohater to pan Karl (Roman) Kopfrkingl, mężczyzna w średnim wieku, przedsiębiorczy pracownik krematorium, przykładny mąż "delikatnej" Lakme, kochający ojciec 16to letniej Ziny i 14to letniego Miliwoja. To on i jego długie monologi, naszpikowane przypomnieniami stanowią trzon książki, pozostałe postacie to w zasadzie statyści, wypowiadający czasami krótkie zdania-przerywniki (poza długimi faszystowskimi indoktrynacjami Williego). --- Początkowo obserwujemy idealne, szczęśliwe życie Kopfrkingla i jego rodziny, sielskie mieszkanie, odwiedziny znajomych, rodzinne spacery po mieście, satysfakcjonującą pracę w krematorium, wizyty w gabinecie żydowskiego sąsiada-doktora Bettelheima. Od czasu do czasu pojawiają się wzmianki o hitlerowskiej partii SdP Niemców Sudeckich, o niepokojach przy granicy, o prześladowaniach Żydów w Niemczech, czemu pan Kopfrkingl daje wyraz dezaprobaty. Coraz bardziej natarczywe stają się też uwagi przyjaciela rodziny, przedsiębiorcy niemieckiego pochodzenia pana Wilhelma Reinke, członka SdP, do której wstąpienia bezskutecznie namawia również Romana (mającego przecież w żyłach kroplę niemieckiej krwi). --- Wszystko się zmienia 15go marca 1939 roku, gdy do Czechosłowacji wkraczają wojska niemieckie. Pobłażliwe nastawienie do Żydów pana Kopfrkingla ulega odwróceniu, sprzeciw przeciwko przemocy i polityce Hitlera przeistacza się w poparcie, przystąpienie do NSDAP i czynną współpracę z okupantem... Właśnie ta przemiana, wstrząsające zakończenie i smutny morał tej powieści są bezcenne, choć sposób ich podania zwyczajnie nużył.

Wielki Guslar to miasto cudów i dziwów. A to odwiedzą je kosmici, a to tajemniczy jogin potrafiący tworzyć krany siłą woli, a kolejny genialny wynalazek lokalnego szalonego naukowca nikogo nie dziwi. Jest to okazją do masy absurdalnych sytuacji i czasem interesujących przemyśleń na temat ludzkiej natury. Głównym motywem zbioru jest opowieść o miksturze przywracającej młodość - niestety, dosyć przeciętna - gdy pogodziłem się z jej przesłaniem, dalsza lektura była właściwie bezcelowa; nie przypadły mi do gustu również opowieści o genialnych wynalazkach (dosyć popularny motyw w radzieckiej fantastyce). Za to opowiadania o kosmitach są niemal wszystkie świetne i bardzo szkoda, że nie ma ich więcej.

Jest to moje pierwsze zetknięcie ze słynnym Kafką i myślę, że ta książka była dobrą przystawką w tym kontekście. Polecam każdemu, kto nie jest pewien czy udźwignie jedną z jego dłuższych powieści. Ja już jestem gotowy jakby co. Opowiadania Kafki są bardzo dziwne, ale pozytywnie, bo przez to intrygujące. Czytając je można odnieść wrażenie, że autor najpierw pisze pierwsze bardzo tajemnicze zdanie, a potem podejmuje się wyzwania dopisania do tego całej historii, która będzie czymś w rodzaju tragicznej groteski i poszukiwania smutnej prawdy o człowieczeństwie. Właściwie to poza pierwszym opowiadaniem, wszystkie mógłbym streścić i spróbować nimi zaintrygować przez samo przytoczenie pierwszego zdania: - Przemiana: "Gdy Gregor Samsa obudził się pewnego rana z niespokojnych snów, stwierdził, że zmienił się w łóżku w potwornego robaka." - Kolonia Karna: "Jest to szczególny aparat - powiedział oficer do podróżnego-badacza i jak gdyby z pewnym zdumieniem spojrzał na dobrze mu przecież znany przyrząd." - Jama: "Urządziłem tę jamę i wydaje się, że się udała." Jeśli zaś chodzi o pierwsze opowiadanie, "Wyrok", to jest ono najbardziej zagadkowe do interpretacji. Dla odmiany zaczyna się ono normalnie, "Było to niedzielne przedpołudnie o najpiękniejszej porze wiosennej", ale pod koniec czytelnik łapie się za głowę i pyta "co się właściwie stało?!". Na końcu znajduje się list Kafki do ojca, który powinien być lekturą dla każdego przyszłego rodzica. Nie znam genezy tego listu, ale to bardzo poruszające jak autor próbuje rozliczyć się ze swoim dzieciństwem, w którym niezbyt dobrze wspomina swojego rodzica, choć ten go nie bił i na pewno chciał dobrze.

"Mechaniczna pomarańcza" to nie jest i warto spojrzeć na tą książkę trochę inaczej, chociaż może to jest to samo uniwersum lub zabawy lingwistyczne autora/tłumacza (słownictwo "syntemesk" - MP, "syntemlek", "synteczekl" - RN oraz podział na Związek Anglojęzyczny - Enspun oraz Związek Rosyjskojęzyczny - Ruspun). Spodobało mi się, cały czas coś się działo! Zakwalifikowałabym tą książkę (oprócz antyutopii) do bizzaro-fiction. W następnej kolejności z antyutopii wjedzie Orwell, a następnie powrót Burgessa na salony.

Kiedy za ekranizację książki zabiera się członek "Monty Pythona", można się spodziewać, że będzie ona zabawna. Ale to nie ten przypadek. Jest kuriozalna - owszem, absurdalna - do granic możliwości, ale częściej chce się płakać, niż śmiać. Jedenastoletnia Rose wychowywuje się ze skrajnie patologicznymi rodzicami, a zabawy szuka w swojej skrzywionej wyobraźni. Historia dramatu rozgrywającego się tam, gdzie sok jabłkowy i wołowe medaliony są synonimem szczęścia absolutnego. Bardzo dobra rzecz.

Mocno oryginalna literatura. Coś pomiędzy Witkacym a absurdami Gałczyńskiego a tak naprawdę to Jerofiejew. Dziełko ma formę pamiętnika, gdzie niekiedy znajdują się po dwa, trzy zdania, lub szarpane, urywane z kontekstu notatki, zapiski, perspektywy różnych osób. O czym to zaś? O alkoholu, tym upodleniu, zarzyganiu, o seksie, tych majakach o seksie z sześciolatką, koleżanką szkolną, z której zrobiła się herod baba Woroszynina, z którą nawet seks nie ten. O postraszeniu więzieniem, i o próbkach poetyckich Wanieczki, czyli samego Jerofiejewa, gdzie sam, słowami towarzyszy od kieliszka siebie chwali. I ostatnie zapiski o dwukrotnym mordercy, który, gdy obudził się obok ospowatego monstrum w momencie wytrzeźwiał i musiał jej nadepnąć na szyję, no i zabił. A wcześniej trafił do psychuszki, po pobycie w którym jego miłosne skłonności jeszcze bardziej nabrzmiały. Dziełko ciekawe, oryginalne, na wskroś rosyjskie. No to jawa, ni to sen... Warto poznać.

Świetne jest to tłumaczenie, takie trochę staroświeckie, ale przez to jeszcze zabawniejsze gdy przychodzi do tematyki damsko-męskiej ;P Nasza kultura chyba nie wykształciła takiego typu mieszczańskiego dowcipkowania więc aż ciekawie to czytać! Ulubiony motyw to oczywiście żony oddawane do urzędu skarbowego oraz chyba chorzy bohater który w roztargnieniu utknął w murze i tam już tylko sobie postękuje... chociaż fragmenty o modzie na krzywych facetów też niczego sobie!

Wybitna powieść, oryginalna i pełna polotu. Język powieści jest trudny (mieszanka angielskiego i rosyjskiego, w moim odczuciu to trochę taki zrusyfikowany angielski) i dlatego pewnie niektórzy czytelnicy zniechęcą się już na samym początku. A warto się nie zniechęcać, tylko przeczytać do samego końca - fabuła wstrząsa. To niesamowite, co ta książka zrobiła w moim zaczytanym jesestwie. Czegoś podobnego jeszcze nie czytałam.

Jeszcze bardziej „odjechane” krótkie formy prozatorskie Julia Cortazara. Jego cudowny, nurzający się w oparach realizmu magicznego, surrealizm zgodnie sąsiaduje tu z tym, co nazywamy antropologią codzienności. „Przecież nie ma w tym nic złego, że rzeczy spotykają nas codziennie od nowa i są takie same”. Fantastyczne pomysły Autora spotykają się czasami z realizacjami właśnie za tzw. naszych czasów, choć nie wykazał się on zdolnościami profetycznymi akurat w tej kwestii: „Nie wyobrażaj sobie, że telefon poda ci numery, które chciałbyś nakręcić. Dlaczego miałby ci je podać”. Lepiej czyli gorzej jest w nowelce o „Końcu końca świata”, gdzie niestety spełnione proroctwo. Cortazar kreśli obraz nadmiaru książek, które są używane zamiast cegieł do budowy całych domów. Mam nadzieje, że taki los zapewne czeka – oby już najszybciej – zwłaszcza, czy może: tylko - niesprzedane zawczasu „najnowsze bestsellery”, już następnego dnia będące wyłącznie surowcem wtórnym, zastępowalnym kolejno produkowanymi następnymi arcydziełami o cudownie kiczowatych okładkach, które koniecznie musisz poznać w ich nieustającym pochodzie… „Wtedy książki występują z miast i zajmują wsie, tratując zbiory i pola słoneczników, a zarządowi dróg ledwie udaje się uratować szosy, biegnące pośród wysokich książkowych ścian”. Nadmiar książek trafia…., dokąd, jak nie na dno mórz. ”Nie myślą o tym, że morza mają dno i że na tym dnie już zaczynają się tworzyć góry druków, z początku w postaci lepkiej, a później skawalonej masy, wreszcie twardej podłogi, która stale się podnosząc, pewnego dnia dojdzie aż do powierzchni” – po czym następuje armagedon. Szczególnie uwiodło mnie opowiadanie pt. „Zgubienie i odnalezienie włosa”. Zaczyna się tak: „W walce z pragmatyzmem i obrzydliwą tendencją do konsekwentnego dążenia do celu mój najstarszy kuzyn propaguje następujący proceder: wyrwać sobie z głowy jeszcze całkiem dobry włos, zawiązać go na supełek i pozwolić mu powoli spłynąć przez ściek umywalki”… Poszukiwania obejmują całą możliwą drogę, jaką ta drobna rzecz ma do pokonania. Na początku drobnostka: rozkręcenie syfonu. „Jeżeli włosa nie będzie, stajemy przed interesującym zagadnieniem przebadania rur aż do parteru”. „Kiedy będziemy mogli rozbić wszystkie rury we wszystkich mieszkaniach, przez całe miesiące będziemy żyli pośród misek i innych naczyń pełnych mokrych włosów, a także w otoczeniu pomagierów i żebraków, którym będziemy hojnie płacić za szukanie, segregowanie, klasyfikowanie i przedstawianie nam niektórych włosów w celu zdobycia tak upragnionej pewności”. Następny krok będzie prowadził do głównych kolektorów miejskich. „Nabędziemy ochronne stroje i przejdziemy kurs schodzenia późną nocą do ścieków, w tlenowych maskach, z mocną latarnią w dłoni i będziemy przeszukiwali większe i mniejsze galerie przy pomocy ciemnych indywiduów”. Genialna instrukcja wchodzenia po schodach dla początkujących: „Kiedy wyżej wymieniona część ciała, którą dla uproszczenia nazwiemy nogą, zostanie już umieszczona na pierwszym stopniu, należy unieść odpowiadającą jej lewą część (również zwaną nogą, nie mylić z uprzednio wymienioną) i dalej (Pierwsze stopnie są zawsze najtrudniejsze, aż do chwili zdobycia nieodzownej koordynacji ruchów. Koincydencja nazwy pomiędzy nogą a nogą utrudnia nieco instrukcję. Uwaga: nie podnosić równocześnie nogi i nogi)”. O równie niełatwej sztuce właściwego płaczu: „Nie bacząc na przyczyny, skupmy się na prawidłowym sposobie płakania, pod czym należy rozumieć pochlipywanie ani nie wywołujące większego poruszenia, ani nie będące afrontem dla uśmiechu przez swą równoległość i tępe podobieństwo. Zwykle, przeciętne chlipanie polega na ogólnym skurczu twarzy i dźwięku, któremu towarzysza łzy i smarki, te ostatnie dopiero pod koniec, bowiem płacz kończy się, kiedy energicznie wysiąkać nos”. Albo: „Cóż za cudowne zajęcie obciąć nogę pająkowi, włożyć ją do koperty, zaadresować: Pan Minister Spraw Zagranicznych, dodać adres, zbiec pędem ze schodów i wysłać list z najbliższej poczty”. „Możliwości abstrakcji”. Swe umiejętności w tej dziedzinie narrator uważa wręcz za niezdrowe, np. „Jeżeli podoba mi się jakaś babka, zaledwie znajdzie się w moim polu widzenia, mogę wyabstrahować ja z sukienki i w czasie kiedy ona unosi się nad chłodem poranka, długo podziwiam jej pępuszek”. O zegarku jako podarku: „Dają ci strach przed zgubieniem go, przed upuszczeniem na podłogę i stłuczeniem. Dają ci jego markę i przeświadczenie, że jest to marka lepsza od innych, dają ci ochotę porównywania tego zegarka z innymi. Nie dają ci zegarka, ty jesteś prezentem, ciebie ofiarowują zegarkowi na urodziny”. I jeszcze „Właściciel fotela”: "W mieszkaniu Jacinta jest fotel do umierania. Kiedy ludzie się starzeją, pewnego dnia zaprasza się ich, żeby usiedli w fotelu, który jest jak wszystkie inne. (…) Rodzice (…) się boją, że sąsiedzi dowiedzą się o właściwościach fotela i zaczną nudzić o pożyczanie im go, żeby usadzać rodzinę lub znajomych”. A o kronopiach, famach i nadziejach to już trzeba samemu poczytać – nie próbując czegokolwiek zrozumieć, bo i o co…. Inne cytaty: „Jednemu panu ucięto głowę, ale ponieważ zaraz potem wybuchł strajk, i nie można było go pochować, musiał dalej żyć, tyle że bez głowy, i radzić sobie, jak umiał”. „Wymyślono szkło, przez które mogły przelatywać muchy. Mucha przyfruwała, lekko uderzała łebkiem i pstryk – już była po drugiej stronie. Nieopisywalna radość muchy”. „Dla roweru, stworzenia łagodnego i o potulnym sposobie bycia, obecność napisów zakazujących mu przekraczania pięknych oszklonych drzwi jest upokorzeniem i zniewagą”. ”Przecież nic złego nie robimy, zachowujemy się normalnie, po prostu zachciało nam się zbudować na podwórku naszego domu szubienicę. (…) Nieopodal drzwi znajdowała się tylko moja trzecia siostra tak, iż jej osobiście przyszło rozmawiać z podkomisarzem. Bez trudności wytłumaczyła mu, że pracujemy na własnej posesji nad dziełem, które dopiero w użytkowaniu mogłoby kolidować z założeniami konstytucji, więc że wzburzenie sąsiadów jest wyłącznie owocem zazdrości i nienawiści”. Zwraca uwagę mistrzowskie tłumaczenie Zofii Chądzyńskiej i takież same ilustracje Jana Młodożeńca.

Wiktor Pielewin pokazuje zamknięte światy: łunochód, pociąg Żółta Strzała i jeszcze jeden, ale nie mogę napisać jaki, bo zaspojlerowałabym opowiadanie "Samotnik i Sześciopalcy". Świetnie pokazuje sowiecką i posowiecką rzeczywistość posługując się absurdem i metaforą ("Omon Ra" i "Żółta Strzała"). Z kolei bohaterowie "Samotnika i Sześciopalcego" nie wiedzą, czym jest wolność, ale wyrywają się z niewoli. Znakomita literatura.

tej kultowej książki chyba nie muszę nikomu streszczać i recenzować. jest wystarczająco dużo dostępnych informacji i interpretacji na jej temat. za to może przytoczę przepisy na drinki, których sam Bukowski by się nie powstydził. "Balsam Kanaański - Denaturat -100g; Ciemne piwo - 200g; Oczyszczona politura - 200g" "Duch Genewy - Biały bez -50g; Środek przeciwko poceniu się nóg - 50g; Piwo żygulewskie - 200g; Lakier spirytusowy - 150g" "Łzy - Lawenda -15g; Werbena -15g; Woda leśna -30g; Lakier do paznokci - 2g; Eliksir do płukania ust - 150g; Lemoniada - 150g" "Suczy bebech - Piwo żygulewskie - 100g; Szampon Sadko - 30g; Rezol - środek przeciwko łupieżowi - 70g; Klej BF - 13g; Płyn hamulcowy - 30g; Dezynsektal - preparat owadobójczy - 20g" jeśli ktoś chciałby się przekonać czy to wszystko prawda z tymi miksturami, to polecam film dokumentalny "Jak piją Rosjanie" (m.in. piwo z psikiem muchozolu). również polska kinematografia można pochwalić się ciekawym filmem Marka Piwowskiego "Korkociąg".

„Notatki na mankietach” to dość stary zbiór opowiadań Mistrza Bułhakowa wygrzebany w pewnym antykwariacie. Wielu czytelników z pewnością (siłą rzeczy) porówna go z kultowym dziełem czyli „Mistrzem i Małgorzatą”. Wg mnie jest to bardzo mylne podejście. Tych książek nie da się porównać. To zupełnie inne pozycje, które łączy tylko nazwisko autora. Z tych porównań wynikają dość słabe oceny „Notatek…”, a przecież nie można powiedzieć, że to zła czy słaba pozycja. Jest po prostu inna, chociażby ze względu na gatunek jakim jest opowiadanie. Jako absolutnej fance „Mistrza i Małgorzaty” dość ciężko było mi przywyknąć do tych opowiadań. Dość krótka forma sprawia, że czytelnik odnosi wrażenie jakby to były właśnie notatki, a nie skończone dzieła. Może sam autor tak je postrzegał, nadając zbiorowi dość „błahy” i lekki tytuł… Nie ukrywam, że fabuła nie porwała mnie jak przy powieści. Nie powiem, że czytało się opornie, ale zdecydowanie niespiesznie, dawkując jedno, dwa opowiadania, a raczej wolę książki, od których nie można się oderwać. Dlatego też polecam opowiadania jako lekturę dodatkową. C.D.: https://czytany-blog.blogspot.com/

Czy można polecać tę książkę? Niemniej, dla poszerzenia horyzontów możliwości ludzkiej wyobraźni przelanej na papier - warto przynajmniej spróbować. Czytając obie nowele, poznamy markiza de Sade z zupełnie innej strony, de Sade wcale nie pochwala bohaterów, którzy bezwzględnie dążą do zaspokojenia swoich, nawet najbardziej perwersyjnych i szokujących, namiętności. Sam autor był jedną z bardziej kontrowersyjnych postaci tej epoki. Mimo to był jednym z najbardziej poczytnych paryskich pisarzy.

"Książka, z której można odczytać wszystkie znaczenia świata"- tak o powieści Pavica wypowiedział się Paris Match. I jest to bardzo pojemne tych znaczeń zwierciadło,w którym przegląda się czytelnik, erudycyjny traktat o uniwersaliach, ultrapoemat pełen iście rimbaudowskich fajerwerków, ezoteryczna opowieść o jedności wszystkich religii. Czas jest tu podzielony na trzy warstwy: czas dysputy chazarskiej we wczesnym średniowieczu, wiek XVII i współczesność, nie ma tu linearnej akcji, choć mnóstwo fabularnych opowieści rozsianych po całym "Słowniku". Oryginalna forma słownika nadana powieści umożliwia nieskończoną liczbę sposobów czytania tej książki, najbardziej oczywiste podsuwa sam autor we wstępie, którego żadną miarą nie wolno ominąć! Być może nieporozumieniem jest umieszczenie tego arcydzieła w kategorii przeczytane, bo chyba nie sposób przeczytać ją do końca. Ja, choć wielokrotnie byłem na każdej jej stronie, ciągle jestem przez nią zaskakiwany. Książka otwarta? Niewątpliwie, ale to nie wystarczy do jej określenia. A zatem książka magiczna, czarodziejska? To chyba też za mało.