Z głębi mroku

Prequel Kanału tylko zamiast Boscha jest dziennikarz Jack McEvoy. Pisana z perspektywy pierwszej osoby, co mnie osobiście dość mocno przeszkadza, ale sama historia niezła. Jest i twist (a nawet dwa),choć w sumie bez końcowego wyjaśnienia motywów. Takie proste czytadło, od którego jednak trudno się oderwać:)

Specyficzny kryminał. Początkowo miałam wątpliwości, ale im dalej w las, tym bardziej przekonywałam się do wizji Dextera. Inspektor Morse jest śledczym idealnym w świecie nieomylnych detektywów. I to wcale nie dlatego że w mig rozwiązuje zagadki. Morse buja w obłokach, tworzy błyskotliwe hipotezy, które co rusz musi weryfikować. Praktycznie co krok się myli, ale szybko nadrabia nową teorią, co powoduje, że czytelnik otrzymuje wiele wersji tej samej zagadki, a tym samym jego zagubienie może rosnąć. Wydawało mi się, że będzie mnie bardziej irytować ciągłe pomyłki Morse'a, ale o dziwo okazało się to niezwykle wciągające. Przypomina to także zwykłe śledztwo - stawianie teorii, sprawdzanie różnych wątków i w miarę zbierania informacji weryfikowanie nowych opowieści. Dodatkowo inspektor Morse jest interesującą postacią. Jeszcze go nie rozgryzłam, ale z pewnością rację mają jego przełożeni, którzy uważają, że buja on w obłokach. Jest to jednak zarówno pomocne w śledztwie (a z pewnością dla fabuły),jak i szkodzące. Można go też polubić, szczególnie w zestawie z sierżantem Lewisem, który ze zdziwieniem wysłuchuje kolejnych opowieści swojego przełożonego. Po "Ktokolwiek widział" sięgnęłam przypadkiem, szukając jakiegoś wciągającego kryminału. Dopiero podczas lektury uświadomiłam sobie, że kojarzę tego detektywa - z serialowej adaptacji książek (powstały dwie - "Sprawy inspektora Morse'a" z lat 80., a także nowsza - "Endeavour" będąca prequelem do książek/pierwszego serialu). Jako że widziałam tylko prequel, trudno mi powiedzieć, na ile serialowa wizja pokrywa się z oryginałem. To, co wiem, to, że z pewnością sięgnę po kolejne książki z serii. Choć akcja jest tu spokojniejsza niż w niejednym współczesnym kryminale, to czyta się to lepiej i wciągnęło mnie bardziej niż kilka ostatnich tytułów.

Bardzo ciekawa konstrukcja książki. Choć od razu wiadomo kto zginie i kto zabije, wcale nie psuje to lektury. Wprost przeciwnie, napięcie narasta a nieunikniona chwila zbliża się. Przy tym, coraz bardziej interesującym staje się nie kto zginie, bo to wiemy, ale jak do tego doszło. Z początku jedynie rys postaci wskazuje, że ta a nie inna postać pasuje do roli mordercy, ale rozstrzygnięcie jest niespodziewane. Polecam, bo czytało się świetnie. Bez dłużyzn i niepotrzebnych opisów.

Odrodzeni to ostatnia z książek z inspektorem Rebusem, której nie przeczytałem. Oprócz oczywiście tych u nas niewydanych, i tych które autor zaczyna pisać po reaktywacji serii. Dotychczas nie było mi z nią po drodze, bo nie było jej w bibliotece, a nawet na rynku wtórnym ceny były dość zaporowe. Dawanie za używaną książkę więcej niż cena okładkowa nie jest czymś co mnie osobiście interesuje. Skoro więc trafiła się okazja kupić trochę taniej, trzeba było z niej skorzystać. Odrodzeni to nie jest najlepsza część serii, a właściwie plasuje się może gdzieś w dolnej połówce. Z tym że seria trzyma równy poziom, więc różnice na minus nie są aż tak duże. Klimatem książka przypomina trochę Czarny dom Petera Maya, książkę wychwalaną pod niebiosa, a która mi nie weszła zbyt dobrze. Tym razem autor postawił na około śledczy wątek, który trudno jest słowami opisać. Zakończenie nieoczekiwane, nie wiedziałem że aż tak to wszystko jest pokręcone. Ciężko polecać czytanie serii z Rebusem, skoro jest ogromna niewydana dziura, a Rankin pisze tak że książki często się zazębiają. Ale mimo wszystko warto poznać tego autora.

Dla mnie rewelacja! Świetny klimat dobrych angielskich kryminałów. Kontrastowi bohaterowie, którzy dzięki różnicom świetnie się uzupełniają. No i do końca nie wiadomo kto jest mordercą. Dziwi, że autorka jest tak mało popularna w Polsce, choć na podstawie jej powieści powstał serial. Warto przeczytać, polecam! Już sięgam po kolejną jej książkę.

Nieco chaotyczna i męcząca, o ciężkim, ponurym klimacie książka, którą nie do końca zrozumiałam. Inspektor John Rebus usiłuje dopaść osobę, która, być może na zlecenie, potrąciła jego córkę na przejściu dla pieszych. Jednocześnie różne sprawy prowadzone przez niego zdają się mieć wspólny mianownik i tu wątek nieco mi uciekał. Ale być może nie skupiałam się zbyt starannie.

Generalnie niezbyt lubię tzw. thrillery/kryminały prawnicze, które w USA są bardzo popularne. Przede wszystkim dlatego, że wyrażają pewien idealizm prawniczy (jak w Stanach znakomicie działa system prawny),co - wiemy z informacji prasowych - dalekie jest od prawdy, liczna pomyłek sądowych jest strasznie długa, a już samo utrzymanie kary śmierci świadczy bardziej o barbarzyństwie cywilizacji niż o jej wysokim rozwoju moralnym. Po drugie, trzeba jednak w tej kulturze prawa precedensowego się wychować, czuć to, aby argumentacja przedstawiana na łamach takich powieści trafiała do przekonania. I wreszcie, większość z tych powieści jest po prostu słaba literacko - szablony, prostata aż wpadająca w prostactwo, drętwe gadki... Phillip Margolin (którego dla siebie odkrywam) unika większości tych płycizn, chociaż jego apoteoza wymiaru sprawiedliwości USA aż bije w oczy. Margolin pisze sprawnie, intryga jest w miarę zawiła, ale nie za bardzo. Właściwie gdy postawił klasyczne pytanie - kto zabił, odpowiedź jest oczywista - ten, kto jest najmniej podejrzany. Da się czytać.

Terry McCaleb - były agent FBI po przeszczepie serca, żyje sobie spokojnie na łodzi. Wszystko zmienia się gdy pewnego dnia odwiedza go Graciela z prośbą o odnalezienie zabójcy jej siostry. Początkowo Terry chce zbyć kobietę, ale gdy okazuje się że to od jej siostry otrzymał serce - podchodzi do tego emocjonalnie i postanawia pomóc. I tak rozpoczyna się cała fabuła, gdzie po nitce do kłębka razem z bohaterem rozwiązujemy sprawę, znajdując coraz to nowe powiązania z innymi zabójstwami, a nawet ze starą sprawą prowadzoną przez Terrego. Nie chcąc bardziej spojlerować, zachęcam do przeczytania samemu.

Jak wielką moc sprawczą może mieć laborant? Ile od niego zależy? A jeżeli celowo zmieni dowód rzeczowy, dokona analizy, która wskaże niewłaściwą osobę jako sprawcę przestępstwa? O tym właśnie problemie mówi ta książka. Problemie na tyle ważnym, że natknęłam się na niego już wcześniej. Nie mogę sobie jedynie przypomnieć gdzie. Pamiętam za to, że wystarczy jedna czarna owca, ktoś nierzetelny lub celowo nieuczciwy (nawet, gdy jest to nieuczciwość poparta przekonaniem lub poczuciem misji ukarania przestępców),by mnóstwo spraw sądowych musiało trafić ponownie na wokandę. Na szczęście środowisko techników laboratoryjnych nieczęsto ma do czynienia z osobami nieodpowiednimi. Powieść wciągająca do tego stopnia, że po dwóch popołudniach odkładacie ją na półkę kręcąc głową. Towarzyszyć będzie wam myśl - oby tylko nie podpaść laborantce. Polecam.

Kryminał w stylu klasycznym, umiejscowiony w latach 50-tych XX wieku, kiedy wzór kapelusza noszony przez mężczyznę umiejscawiał go w jego środowisku, w klasie społecznej i wiele mówił o jego stylu i portfelu. Bohater - prywatny detektyw jak u Chandlera, jak z biało-czarnego filmu z Humphreyem Bogartem, balansujący na granicy prawa ale w głębi duszy skaleczony i szlachetny. Dobra rzecz, interesująca, z dobrymi tekstami i odpowiednio skomplikowaną, inteligentną fabułą.

Thiller finansowy. Simon Ayot idzie przez życie jak burza osiągając sukces za sukcesem. Nie dosyć, że jest wschodzącą gwiazdą w jednej z największych bostońskich firm operujących kapitałem podwyższonego ryzyka, to jeszcze niedawno ożenił się z piękną Lisą, córką starszego partnera w firmie. Właśnie finalizuje swoją pierwszą poważną transakcję, kiedy jego teść zostaje zamordowany w niewyjaśnionych okolicznościach. Niestety wszystkie poszlaki kierują policję na trop zięcia

Jak głosi napis na okładce, jest to "kryminalne misterium, nawiązujące do najlepszych klasycznych tradycji". I rzeczywiście powieść przywodzi na myśl twórczość m.in. Agathy Christie, tym bardziej, że akcja toczy się w latach 70-tych ubiegłego stulecia, dość odległych dla współczesnego czytelnika. Kryminalna intryga jest spójna, a cała powieść, która wyszła spod pióra kobiety, przeczy stereotypowi, że mężczyźni dominują w świecie historii kryminalnych.

Seria liczy 27 części + 3 zbiory opowiadań. - po polsku jest dostępnych 16 części (niestety brak pierwszych siedmiu). Seria wydawana po polsku niechronologicznie. Alan Banks - inspektor policji w Yorkshire, rozwodnik. Polecam, bo to bardzo dobrze napisane kryminały.

Dashiella Hammetta „Szklany klucz” - klasyczny hard-boiled W ramach poznawania twórczości klasyków amerykańskiego kryminału musiałem sięgnąć w końcu, nie tylko dlatego, że tak wypadało, po jakieś dzieło mistrza czarnego kryminału (właściwie kanonu hard-boiled, a to nie to samo) Dashiella Hammetta (1894-1961),pisarza, scenarzysty i aktywisty politycznego, którego nieśmiertelnym uczyniły jego powieści detektywistyczne. Na początek pominąłem jego chyba najbardziej znane, kultowe dzieło, czyli „Sokoła maltańskiego”, a wziąłem się za „Szklany klucz”. Wybrałem książkę w tłumaczeniu Julity Wroniak-Mirkowicz czytaną przez Leszka Teleszyńskiego. Od razu powiem, żeby się nie rozwodzić, że przekład spełnił moje oczekiwania, a lektor okazał się idealnie dopasowany do dzieła, którego interpretację mu powierzono. Nie, żeby wzniósł się na jakieś wyżyny, ale sprawił się na piąteczkę, a resztę zrobił jego tembr głosu i styl czytania dopasowany do epoki, miejsca i specyfiki fabuły. „Szklany klucz” to typowy, po naszemu, czarny kryminał, ale nazwa anglosaska tego gatunku hard-bloiled oddaje znacznie lepiej istotę tego kanonu, w którym Hammett zyskał tytuł Mistrza i którego ta powieść jest klasycznym przykładem. Główny bohater, o którym wiemy niewiele poza tym, że jest hazardzistą i zna bardzo wielu ludzi, próbuje rozwiązać zagadkę zabójstwa syna znanego amerykańskiego senatora. Protagonista wchodzi więc w rolę detektywa, ale nie jest to klasyczna powieść detektywistyczna, bowiem metoda naszego śledczego jest specyficzna. Polega ona na prowokowaniu, a często i zbieraniu łomotu, a przy okazji szukaniu informacji, typowaniu i weryfikowaniu kolejnych hipotez w ogniu sprowokowanych konfliktów, a nie na żmudnym analizowaniu stanu zastanego po zbrodni. Wiele się dzieje w szemranym towarzystwie, dużo w tym przemocy, ale bez epatowania cierpieniem, wynaturzeniami seksualnymi, czyli tym, czym do przesady próbują kusić czytelników aż zbyt liczni dzisiejsi autorzy chcący się dostać na listy przebojów. Hammet świetnie ukazał banalność zbrodni, banalność przemocy i ciemną stronę wyższych sfer. Powieść (pierwodruk 1931) ewidentnie oparła się działaniu czasu. Na podstawie jej samej nie sposób powiedzieć, czy napisał ją współczesny światu przedstawionemu, czy genialny nam współczesny stylizujący na amerykańskie retro. Gorąco polecam, choć raczej miłośnikom gatunku oraz tym, którzy chcą poznać specyficzny i nieporównywalny z niczym innym klimat hard-boiled. źródło: https://klub-aa.blogspot.com

Sięgając po tę pozycję byłem pełen nadziei, bowiem Hammett uznawany jest za prekursora czarnego kryminału. To on jest również autorem znakomitego klasyka "Sokół maltański". A że uwielbiam kino noir, to byłem ciekaw jak zaprezentuje się takie opowiadanie na kartach powieści. No i powalić mnie nie powaliło. Debiutanckie dzieło Hammetta opowiada o bezimiennym detektywie, który przyjeżdża do fikcyjnego miasta Personville (ironicznie zwanym Poisonville) w celu rozwiązania morderstwa. Tam wpada w sam środek przegniłego bagna. W miasteczku gangi, skorumpowani gliniarze, różna masa rzezimieszków to chleb powszedni, a i nasz bohater nie jest świętym. Na papierze wygląda to świetnie, w praktyce nie do końca. Przede wszystkim zabrakło mi jakiegokolwiek zarysowania postaci, nawet o detektywie niewiele wiemy. Treść książki ograniczona jest do niezbędnego minimum, ciągle się coś dzieje, pada dużo nazwisk, więc łatwo się też pogubić. Trudno się z kimkolwiek utożsamić, kimś się przejąć, bo to bardzo papierowe postacie. Dobre są natomiast dialogi, przesycone ironią, cynizmem i stosownymi one-linerami. Ale cóż, tyle mi nie wystarczyło, im dłużej się czytało, tym większa obojętność losami Personville. Nie skreślam jednak Hammetta i po literackiego "Sokoła maltańskiego" z pewnością sięgnę. Liczę też, że styl Raymonda Chandlera bardziej mi podejdzie, jeśli mowa o legendarnych autorach czarnego kryminału.

Tytuł brzmi złowrogo, ale autorka koncentruje się też na warstwie obyczajowej. Podobnie jak w innych powieściach P.D. James wydarzenia rozgrywają się na prowincji i pisarka świetnie oddaje atmosferę angielskiej wsi, gdzie znajduje się również laboratorium kryminalistyki. Autorka przybliża sposób pracy takiego laboratorium lat 70-tych i świetnie jej to wychodzi.

ostatnia z książek o irene huss, dostępne w polsce oczywiście można oszaleć od nadmiaru imion, nazwisk, koligacji rodzinnych i ekonomiczno-prawnych, nie mówiąc o malwersacjach i piramidach ekonomicznych, na których zupełnie się nie znam jednak mimo tych kombinacji to książkę czyta się szybko, główni bohaterowie nie zawodzą, chociaż dalej wydaje mi się, że autorce trochę brakuje pomysłu na zakończenie, chociaż tym razem koniec był znacznie lepszy polecam na leniwy wieczór z kawą bądź herbatą - jak kto lubi :)

Ciekawie napisany thriller. Akcję poznajemy z nieco innej strony niż zazwyczaj, bo widzimy ją oczami Anniki Bengzton - reporterki kryminalnej. Miło było wraz z nią krok po kroku odkrywać kolejne poszlaki, jednak muszę przyznać, że nie była to lektura trzymająca w napięciu a tego od powieści kryminalnych zazwyczaj oczekuję. Niemniej trzeba przyznać, że styl autorki jest lekki i przyjemny a każda z postaci wydawała się prawdziwa i nie przesadzona.

Książka na początku mnie zniechęciła ,giełda ,finanse ,obligacje to prawie jak czarna magia dla mnie ,język maklera dla potocznego czytelnika okazuje sie niezrozumiały.Na szczęsćie ,pojawia się coś wiecej ,tajemnica ,intryga ,morderstwo i zaczyna wciągać. "W świecie wielkich pieniędzy stawką bywa życie " >8/52<