Poeta

Autor Phillip M. Margolin „Po zmroku”. Pracownicy Sądu Najwyższego przedstawieni w „Po zmroku” to postacie fikcyjne. Historia ta jest równie dobra jak i zakręcona, szaleńczy psychopata, niewierny mąż na wysokim stanowisku, kochanek co niemiara, aplikantki i mnóstwo spraw sądowych. Trupów kilka (jeden w szafie, bo jak też by mogło być inaczej). Dokładnie wszystko to, czego oczekujemy po tej książce tego typu. Do ostatnich rozdziałów nie wiemy, dokładnie kto jest zabójcą. Czy prawniczka Tracy Cavanaugh zdoła połączyć elementy precyzyjnie skonstruowanej łamigłówki w logiczną całość... gdy przeczytamy, tę odpowiedź otrzymamy?

Dość ciekawa powieść, idealna na urlopowy czas. Nie mam po lekturze jakiegoś megaciśnienia na nią, ale nie nazwę też tego gniotem bo tak nie jest. Fabuła książki nieodparcie kojarzy mi się z filmem "Obsesja namiętności" z Kurtem Russellem i Madeleine Stowe; jeśli ktoś z Czytelniczek/Czytelników zna ów film, i się jej/mu podobał, to może spokojnie sięgnąć po "Instynkt zabójcy". Analogie bardzo widoczne. To moje pierwsze spotkanie z twórczością Josepha Findera, ale raczej nie ostatnie.

Generalnie niezbyt lubię tzw. thrillery/kryminały prawnicze, które w USA są bardzo popularne. Przede wszystkim dlatego, że wyrażają pewien idealizm prawniczy (jak w Stanach znakomicie działa system prawny), co - wiemy z informacji prasowych - dalekie jest od prawdy, liczna pomyłek sądowych jest strasznie długa, a już samo utrzymanie kary śmierci świadczy bardziej o barbarzyństwie cywilizacji niż o jej wysokim rozwoju moralnym. Po drugie, trzeba jednak w tej kulturze prawa precedensowego się wychować, czuć to, aby argumentacja przedstawiana na łamach takich powieści trafiała do przekonania. I wreszcie, większość z tych powieści jest po prostu słaba literacko - szablony, prostata aż wpadająca w prostactwo, drętwe gadki... Phillip Margolin (którego dla siebie odkrywam) unika większości tych płycizn, chociaż jego apoteoza wymiaru sprawiedliwości USA aż bije w oczy. Margolin pisze sprawnie, intryga jest w miarę zawiła, ale nie za bardzo. Właściwie gdy postawił klasyczne pytanie - kto zabił, odpowiedź jest oczywista - ten, kto jest najmniej podejrzany. Da się czytać.

To się powtarza w kolejnej serii książek o jakimś detektywie z policji USA. Jeśli jeszcze bezpośredni przełożony (tu – kobieta) okazuje się w porządku, to im wyżej w hierarchii służbowej, tym gorzej, więcej brudnej polityki i mniej zasad, do tego zawsze to samo: syfiarze z brukowców (bo tam nie ma innych mediów, są tylko brukowce TV i brukowce - gazety) wciskają swoje obleśne łapska w każdą możliwą dziurę, a dobro społeczne jest ostatnim motywem ich działania. Liczy się tylko mamona i mamona. Policjantów jest zawsze za mało, są kiepsko opłacani, a obowiązuje negatywna selekcja. Dobrze, że można jeszcze przejść na emeryturę, gdy ma się już dość szykan. Zakończenie opowieści w części kryminalnej satysfakcjonuje, jak zawsze, gdy stosuje się terapię ołowiem wobec psychopatów-popaprańcow.

Dave nie wie, czemu wsiadł do tego samochodu. Czemu wsiadł do auta, w którym siedziało dwóch dorosłych gości. Ta jedna decyzja, zła decyzja dzieli jego życie na beztroskie "przed" i przerażające "po" Trauma z dzieciństwa rzucająca cień na resztę życia. Tragedia, która niszczy przyjaźń, poczucie własnej wartości, wysysa radość, pewność i wiarę w szczęście. Świetny thriller. Doskonały styl, fenomenalna kreacja postaci, intryga, analiza psychologiczna. Rewela totalna. Wcale nie dziwi fakt, że w 2003 na jego podstawie powstał nagrodzony Oscarem film w reżyserii Clinta Eastwooda. "Po jaką cholerę stoimy w tych wszystkich kolejkach? Dokąd mamy nadzieję się udać, choć nigdy nie czujemy się uszczęśliwieni, gdy w końcu tam dotrzemy".

Tym razem sprawa, zapoczątkowana przez dwa niezależne śledztwa - Boscha, w sprawie nie do końca jasnej śmierci byłego agenta FBI i przyjaciela naszego detektywa, Terry'ego McCaleba, oraz agentki Rachel Walling, bohaterki wcześniejszej powieści Connelly'ego, pod tytułem "Poeta". I to właśnie ów "Poeta", psychopata i były agent FBI, tak bystry i przebiegły, że "poza wymyślonymi typami w książkach i filmach inteligentniejszego jeszcze nie było", okazuje się głównym adwersarzem obojga detektywów, którzy - jak nietrudno się domyśleć - dość prędko łączą swoje wysiłki, by zniweczyć jego przebiegły plan. "Kanał" to znakomita powieść, jedna z tych, które lubię najbardziej u Connelly'ego. Po pierwsze jest pojedynek z wyjątkowo przebiegłym psychopatą (tu dodatkowego kolorytu dodaje fakt, że był on wcześniej profilerem FBI), po drugie zgrabne połączenie wątków z postaciami i wydarzeniami funkcjonującymi i zaistniałymi w innych powieściach i cyklach z tzw. uniwersum Boscha. Jedna z lepszych powieści z tego, swoją drogą, niezmiennie trzymającego porządny poziom cyklu. Polecam!

Sięgając po tę pozycję byłem pełen nadziei, bowiem Hammett uznawany jest za prekursora czarnego kryminału. To on jest również autorem znakomitego klasyka "Sokół maltański". A że uwielbiam kino noir, to byłem ciekaw jak zaprezentuje się takie opowiadanie na kartach powieści. No i powalić mnie nie powaliło. Debiutanckie dzieło Hammetta opowiada o bezimiennym detektywie, który przyjeżdża do fikcyjnego miasta Personville (ironicznie zwanym Poisonville) w celu rozwiązania morderstwa. Tam wpada w sam środek przegniłego bagna. W miasteczku gangi, skorumpowani gliniarze, różna masa rzezimieszków to chleb powszedni, a i nasz bohater nie jest świętym. Na papierze wygląda to świetnie, w praktyce nie do końca. Przede wszystkim zabrakło mi jakiegokolwiek zarysowania postaci, nawet o detektywie niewiele wiemy. Treść książki ograniczona jest do niezbędnego minimum, ciągle się coś dzieje, pada dużo nazwisk, więc łatwo się też pogubić. Trudno się z kimkolwiek utożsamić, kimś się przejąć, bo to bardzo papierowe postacie. Dobre są natomiast dialogi, przesycone ironią, cynizmem i stosownymi one-linerami. Ale cóż, tyle mi nie wystarczyło, im dłużej się czytało, tym większa obojętność losami Personville. Nie skreślam jednak Hammetta i po literackiego "Sokoła maltańskiego" z pewnością sięgnę. Liczę też, że styl Raymonda Chandlera bardziej mi podejdzie, jeśli mowa o legendarnych autorach czarnego kryminału.

Narracja pierwszoosobowa. Ginie 7 kobiet przez kilka lat. Odnajduje się morderca który popełnił samobójstwo. Dociekliwy detektyw Elvis Cole ujawnia prawdę. Była to mistyfikacja. Nikomu nie można ufać i nawet nie wiadomo kto kogo oszukuje. Tempo odkrywania kolejnych tajemnic oraz akcja była na równym dość przyzwoitym poziomie. Można było poczuć amerykański klimat.

Co to była za książka! Świetny thriller z szybką akcją, trup ściele się gęsto, a morderca bardzo pomysłowy! W skutych lodem skałach nieopodal miasteczka uniwersyteckiego Guernon, położonego we francuskich Alpach, zostają odnalezione okaleczone zwłoki mężczyzny. Podczas śledztwa, które prowadzi delegowany z Paryża komisarz Pierre Niemans, mają miejsce kolejne morderstwa. W tym samym czasie inny policjant, Karim Abdouf, w oddalonym o 150 km Sarzac próbuje wyjaśnić zagadke profanacji grobu chłopca, który zginął przed laty w wypadku samochodowym. Ktoś włamał się do grobowca, ktoś systematycznie usuwa wszelkie zachowane fotografie dziecka. Pierre i Karim próbują łączyć obie sprawy i wspólnymi siłami zakończyć to śledztwo. Będę szukała więcej książek tego autora. Dla lubiących mocne thrillery, krwawe opisy to prawdziwa perełka.

Być może tytuł "Zaułek szkieletów" brzmi trochę jak kiepski horror, ale książka ani trochę kiepska nie jest. Tym razem uwielbiany przeze mnie inspektor John Rebus bada sprawę zabójstwa obcokrajowca a co za tym idzie problem nielegalnych emigrantów i uprzedzeń rasowych. Równocześnie pomaga swojej koleżance odnaleźć zaginioną nastolatkę, której siostra została parę lat wcześniej zgwałcona i popełniła samobójstwo. Przy okazji Rankin serwuje nam co najmniej trzy inne powiązane z wyżej wymienionymi sprawy. Podczas czytania warto być czujnym bo można pogubić się w nadmiarze nazwisk a prawie 500 stron książki (momentami zbyt rozwleczonej) wcale tego zadania nie ułatwia. Mimo wszystko akcja wciąga.

Nieco chaotyczna i męcząca, o ciężkim, ponurym klimacie książka, którą nie do końca zrozumiałam. Inspektor John Rebus usiłuje dopaść osobę, która, być może na zlecenie, potrąciła jego córkę na przejściu dla pieszych. Jednocześnie różne sprawy prowadzone przez niego zdają się mieć wspólny mianownik i tu wątek nieco mi uciekał. Ale być może nie skupiałam się zbyt starannie.

Ależ mnie wciągnęła. Świetnie, ładnym językiem napisana powieść niby gotowy scenariusz filmu sensacyjnego. Osobiście nie raziła mnie nadmierna szczegółowość opisów. Trochę kiksów translatorskich się znalazło (kaseta "zwinięta od początku"? przewinięta.... "overkilling"| ma swoją polską nazwę - "nadazbijanie", kłykieć pomylony ze słowem knykieć, "hammera" zamiast "hummera", czy "skok na bunjee"), jedna literówka "złapcie tego człowiek", co jednak nie psuje mojego, jakże pozytywnego odbioru książki.

Anioł zniszczeni to opowieść o seryjnym bombiarzu. Chłopak chce byc kimś, a byc kimś tzn. znaleźć się na liście najgroźniejszych przestępców USA. Do tego mamy jeszcze śledztwo w sprawie śmierci policjanta w skutek wybuchu bomby, panią detektyw- pijaczkę i lekomankę, tajnego agenta, który już agentem nie jest i wątek romansowy. Dużo się dzieje, przyjemnie się czyta.

Po świetnym "Lontano" zaznajamiam się z innymi tytułami autora i mam wrażenie, że Grange przekombinowuje. Tworzy niebanalną fabułę, nasyca ją ciekawymi intrygami, tylko że już w takiej skali, że dojeżdżając do końca, czytelnik jest już znudzony prawdziwym odkryciem "zabójcy", skoro z kolejnymi stronami, to miał być już TEN I TEN, a nie jest nawet następnym i kolejnym... : P Wygląda to jakby Grange chciał aż za bardzo nas zaskoczyć, na końcu plątając się o własne nogi. To samo było w Reqiuem Kongo, gdzie widać, że po sukcesie Lontato szył na siłę spiski i wyszło średnio. Przysięga otchłani nie jest złą książką, wręcz solidną, ale jak na mój gust, za bardzo zawikłana przy końcu i trochę też przegadana w połowie, gdzie akcja nie idzie do przodu, a bohater ciągle gada o Diable i jego niszczycielskiej sile.

„Przez pięć dni w tygodniu uczę angielskiego w liceum East Bennington, a dwa razy w tygodniu robię to samo wieczorami w więzieniu stanowym Attica. Oznacza to, że spędzam całe życie na odmienianiu czasowników w towarzystwie skazańców. Jedni czują się jak w więzieniu, drudzy naprawdę w nim są. /…/ Osiemnastu czarnych, sześciu Latynosów, pięciu trupio bladych białych”*. Dość długo nie wiedziałem, kto właściwie jest bohaterem powieści. Może było ich dwóch? Jeden to nauczyciel angielskiego, drugi to, pracujący w reklamie, Charles. Obaj żonaci, nauczyciel jest ojcem chłopca, spec od reklamy ma nastoletnią córkę, chorującą na cukrzycę. Nauczyciel zaleca swoim uczniom w więzieniu pisanie tekstów. Jeden z nich napisał dość długi, właściwie opowiadanie. Opowiadanie jest o Charlesie, tym od reklamy. „Tego ranka, gdy Charles poznał Lucindę, spóźnił się przez Annę. Kiedy dotarł na stację, pociąg już odjechał – jeszcze słychać było jego cichnący stukot. Do przybycia następnej kolejki na peronie zgromadził się nowy oddział dojeżdżających. Tych z 8.43 znał z widzenia, ale była 9.05, więc znalazł się na obcym terytorium”*. Lucinda i Charles nawiązują znajomość, który szybko przeradza się w romans. Odwiedzają zaniedbany i anonimowy hotel Fairfax, by w nim uprawiać seks. Tam, w pokoju 1207, napada ich gangster. Obrabowuje oboje, zabierając pieniądze, dokumenty, karty kredytowe i odkrywając przy tym, że oboje zdradzają małżonków. Także gwałci Lucindę. Kilka dni później zaczyna szantażować oboje, ale zwłaszcza Charlesa, że jak nie dostanie pieniędzy, to ujawni romans ich rodzinom. Początkowo domaga się dziesięciu tysięcy, które dostaje, a następnie stu tysięcy. W tym momencie wszystko się komplikuje. Ale może to ja jestem mało rozgarnięty. „Zaskoczenie jest wtedy, kiedy nie wiemy, co się stanie. A ja wiedziałem, co się stanie za drzwiami pokoju numer 1207, od pierwszej chwili, gdy je otworzyli. Wiedziałem, co ten mężczyzna będzie robił z Lucindą przez najbliższe cztery godziny. Wszystko to pamiętałem z poprzedniego życia. W tamtym życiu budziłem się każdego ranka, nie pamiętając, dlaczego wolę nie otwierać oczu. Brałem prysznic, ubierałem się i próbowałem nie patrzeć na glukometr na kuchennym stole. Wsiadałem w kolejkę o 8.43 do Penn Station, i tak było zawsze z wyjątkiem jednego listopadowego poranka, kiedy się spóźniłem. Przez córkę. Wsiadłem w pociąg o 9.05. Tego ranka podniosłem głowę znad gazety i poproszono mnie o bilet, którego nie miałem. To moja historia. Od tego miejsca opowiem ją sam”*. Moja, czyli czyja? Więźnia, piszącego opowiadanie? Charlesa od reklamy? Nauczyciela? Bohater opowiadania sam zaczyna opisywać własną historię? Na szczęście nie jest to najważniejsze. „Wykolejony” to przeciętna powieść sensacyjna o stosunkowo łatwym do przewidzenia zakończeniu. --- * James Siegel, „Wykolejony”, wyd. Świat Książki, Maciejka Mazan, 2008.

Joseph Finder to ekspert od thrillera „korporacyjnego”, opisującego sposób funkcjonowania wielkich firm. Fabuła dzieli się na dwie drogi: kryminalną i firmową. Pierwsza przeprowadza nas przez interesujące wątki, a druga to takie trochę lanie wody. Przez tą drugą książka jest sztucznie wydłużona i spokojnie mogłaby być dużo krótsza. W “Instynkcie zabójcy” wątki firmowe były ściśle powiązane z fabułą, a tutaj mogłyby zejść na dalszy plan i nie być tak bardzo eksponowane. Za to pierwsza droga trochę przypomina motyw ze “Zbrodni i kary” Dostojewskiego. Nick jako główny bohater zachowuje się nijako. Nie jest panikarzem, ani też zbyt pewny siebie jeżeli chodzi o sytuację stresowe. Lepiej wychodzi to Eddiemu Rinaldiemu, który trzyma rękę na pulsie. Początkująca śledcza Audrey ma wiele do zaoferowania, ale cały czas jest pomijana w męskim świecie policji. Gdy dostaje sprawę zabójstwa może w końcu pokazać swoje umiejętności. Historia ma jeden wielki zwrot akcji zawarty w zakończeniu. Według mnie trochę zbyt przekombinowany, ale nie zmienia to faktu, że samo zakończenie jest oryginalne. Reasumując książka byłaby lepsza gdyby nie pewne wątki, które wydają się tu być zbędne. Nick to dyrektor finansowy wielkiej firmy, który jest nękany przez włamywacza wandalistę. Zbiega się to z redukcją zatrudnienia w jego firmie. Policja jednak lekceważy incydenty w jego domu. Dlatego Nick postanawia wziąć sprawy we własne ręce, przez co doprowadza do tragedi. Ten problem zmieni całkowicie jego życie.

Jestem pełna podziwu dla Autora za wykonaną pracę. Książka jest raczej cieniutka, ale ogrom informacji które zawiera, powala. Znajdziemy tu krok po kroku opisane poczynania mordercy, dosłownie minuta po minucie. Robert Graysmith musiał być nieźle zafiksowany na punkcie Zodiaka i czasem miałam wrażenie, że wie więcej niż policja, baa, może sam jest nieuchwytnym mordercą. Fakty są tu tak idealnie przedstawione, wszystko jest żywe i prawdziwe, że nawet najwymyślniejsza fikcja nie jest w stanie tego pobić. Pełne kompendium wiedzy na temat Zodiaka.

Zaczyna się niewinnie- od zaginionego obrazu zaginionego malarza. A potem szybko akcja nabiera tempa i na podstawie wielu zapętlonych zdarzeń i informacji Lew Archer musi odgadnąć jaki obraz widnieje na właściwej stronie gobelinu.. Zaś ludzie, których przesłuchuje mocno mu to utrudniają. To typowy kryminał detektywistyczny z dużą ilością wątków, komplikacji, tajemnic i fałszerstw .I jak zwykle Archer nie daje się zwieść pozorom a jego zmysł obserwacyjny i przenikanie psychologicznych barier pomaga rozwiązać tę niewiarygodnie pogmatwaną łamigłówkę. A największą zaletą stylu autora jest dla mnie właśnie sposób w jaki Archer rozmawia z ludźmi.

Pod względem technicznym nie można jej nic zarzucić - autor sprawnie posługuje się językiem, tempo akcji nie pozwala się nudzić, a sama historia nawet ciekawa i nieźle opowiedziana. Jednak zupełnie nie mogłem się w tę książkę wczuć... Losy bohaterów były mi jakoś dziwnie obojętne, kończąc jeden rozdział nie czułem silnej potrzeby zaczynania następnego, by dowiedzieć się, co wydarzy się dalej. Zabrakło tego "czegoś", co sprawi, że zapadnie na dłużej w pamięć.

W zasadzie jest to średniej jakości powieść sensacyjna, może nawet thriller, w którym psychopata zabija bogatych i prominentnych Amerykanów, powiązanych ze studenckim stowarzyszeniem Czaszka i Kości z uniwersytetu w Yale. Zresztą, tożsamość mordercy znana jest właściwie od początku. Wyjątkowa jest w tej powieści pewna okoliczność: gdy współpracujący z FBI psychiatra, Frank Clevenger (główny bohater), jakiś agent FBI lub policjant, odwiedza rodzinę ofiary, by zawiadomić o śmierci męża lub ojca, to bliscy właściwie nie są zrozpaczeni. Zaskoczeni – tak, ale po pierwszym szoku okazuje się, że wiadomość sprawiła im ulgę. Dodam może, że blurb jest właściwie spojlerem, prezentuje fabułę książki, może bez drobnych detali, ale wyczerpująco.