Wampir i inne opowiadania

Całość na: http://www.ksiazkowewyliczanki.pl/2026/01/czym-naprawde-jest-ptak-oh-jeonghui.html Historia nie należy do długich, a jednak mieści w sobie niezwykle dużo emocji, z których wiele jest trudnych do udźwignięcia. Losy dwójki dzieci odsłaniają okrutny świat, w którym dorośli rzadko biorą odpowiedzialność za najmłodszych. Życie w wynajmowanym pokoju, pośród innych mieszkańców domu, z jednej strony daje możliwość podglądania cudzych codzienności. Z drugiej — choć wszyscy funkcjonują we wspólnej przestrzeni, każdy nosi własne sekrety i własne sprawy, na tyle ważne, by nie angażować się w los innych. Losy dzieci, choć początkowo mogą sprawiać wrażenie niespecjalnie odbiegających od codziennej normalności, wraz z rozwojem fabuły stają się coraz bardziej niepokojące. Ta historia przypomina równię pochyłą, po której bohaterowie zsuwają się coraz szybciej, a ich życie ulega stopniowemu wypaczeniu. Kolejne wydarzenia odsłaniają nie tylko głęboko zaburzone relacje panujące w domu, lecz także mechanizm autodestrukcji, w który dzieci zostają wciągnięte. Całość osadzona jest dodatkowo w kontekście kultury koreańskiej, która w nieco odmienny sposób interpretuje i wartościuje niektóre kwestie społeczne. Ptak to książka ukazująca świat trudny do oswojenia, w którym bohaterowie, pozostawieni sami sobie, nie potrafią dokonywać właściwych wyborów. Choć są otoczeni dorosłymi, ich życie naznaczone jest głęboką samotnością. To przejmujący obraz realiów lat 90., w których przyszło im dorastać. Autorka nie unika trudnych, momentami wstrząsających scen — obrazów, które zostają z czytelnikiem na długo i prowokują do refleksji nie tylko nad losem dwójki młodych bohaterów, lecz także nad odpowiedzialnością dorosłych, którzy ich otaczają.

Podchodząc do tej książki nie spodziewałem się, że odnajdę w niej drugie dno, które poruszy głębokie struktury. Historia no zagłębiać pierwszy rzut oka wydaje się trudny temat umierania. Autorka w nietypowy sposób mówi i zachowaniu pamiątek po osobach, których już nie ma i dzięki temu sprawić by były nadal wśród nas. Kustosz próbuje wczuć się w role i za sprawą staruszki utworzyć miejsce dla pamiątek. Jego obowiązki to także wykradanie rzeczy po zmarłych, co wiąże się z naturą moralną. W miasteczku pojawia się morderca, który zabijaj kobiety. Policja nie może odnaleźć złoczyńce. Ta opowieść to rollercoaster, który podnosi nas by potem sprawiać nam uczucie mdłości. Nie można do tej historii podejść od tak każdy fragment tj mozaiki układa się w ludzki los, który nie jest ani oczywisty ani prosty i każda komplikacja wzmaga podejmowanie decyzji mogące nas odmienić. Zachęcam Was do przeczytania i podróży do głębi swojego ja.

Spędziłam z ta krótka książka przyjemne popołudnie:) Trzeba pamiętać ze to nie jest przewodnik po Korei Pld.! Są to luźne myśli i obserwacje autorki, zebrane w cienkiej książeczce. Autorka do Korei poleciała 20lat temu, wiec normalne jest iż wiele z wspomnianych tu rzeczy już nas obecnie nie zdziwi, bo nasza (Polaków) wiedza ogólna o Korei jest dużo większa. Popularny p-pop , dramy i Samsung zrobiły swoje. Niemniej warto wypróbować to zaproszenie na kimchi:)

O tym jak dwudziestoletnia Chinka przyjechała do Londynu, by nauczyć się języka angielskiego. Fascynująca powieść pokazująca zderzenie (czołowe?) kultur wschodniej i zachodniej. Całość opisywana oczami osoby niezbyt jeszcze rozumiejącej język. Tę słabą percepcję angielskiego czuje się każdym swoim nerwem czytając tekst po polsku. To samo dotyczy ludzkich zachowań. Chylę czoła za przekład na język polski.

7/10 ⭐ Historia jest oparta na legendzie. Na początku ciężko było się wciągnąć, ale im dalej tym ciekawsza była historia. Wszystko, co spotkało kobietę powodowało u mnie poczucie niesprawiedliwości. Zdecydowanie jest to ten typ historii, gdzie kibicujemy zjawie, bo prostu jej współczujemy. Opowieść naprawdę warta poznania. https://www.instagram.com/skrzat_ksiazkowy/

Dosyć ciekawie przedstawiona sylwetka osoby przewlekle chorej. Niby 148 stron, a działo się całkiem sporo. Tsugumi ewidentnie chciała uciec od myślenia o chorobie poprzez swoje zachowanie. Zapomnieć i żyć jak całkowicie normalna nastolatka. Dobra krótka japońska powieść. To już moja 92 przygoda z tym krajem.

Wow, cholera mam problem z tą książką. Momentami, trochę się pogubiłam. Z jednej strony nie bardzo się podobała z drugiej chce ją przeczytać jeszcze raz, jakbym coś jeszcze morska dostrzec. Podobała mi się wszechobecna sztuka a intrygowała sztuka śmierci. Póki co 6 ale czuję że zmienię zdanie jak zrozumiem

Książka w zupełnie innym klimacie niż pozostałe tej autorki. Ogromny potencjał historii, który nie został wykorzystany. Wielka szkoda, bo to niebanalna historia, rozbitkowie na bezludnej wyspie. Walka fizyczna i psychiczna między bohaterami, walka o władzę, o względy jedynej kobiety na wyspie. Mogło być rewelacyjnie, a wyszło nudno. Dla mnie najsłabsza ze wszystkich książek autorki i jedyna, której nie polecę.

Pięknie i bardzo sprawnie napisana książka o samotności. Wciąga i nie wypuszcza do ostatniej kropki. Niezwykła doprawdy jest japońska literatura, od lat nie przestaje mnie zaskakiwać i urzekać. Polecam tym, którzy nie boją się niedopowiedzeń. Warto pamiętać, że to książka z roku 1989, a nie współczesna!

Osadzona w undergroundowych Chinach lat 80. XX wieku współczesna opowieść o miłości, zdradzie, palącej potrzebie uczuć, niemożności ich wyrażania, samotności, przygodnym seksie, namiętności, obłąkaniu i poszukiwaniu sensu życia. Teoretycznie - nadbogactwo. W praktyce, mimo całej tej obfitości, po lekturze pozostał we mnie ogromny smutek, zaskakujące uczucie malowniczej pustki i absurdalne (?) wrażenie, że trzeba nauczyć się dystansu: do marzeń, do miłości, do istnienia, bo inaczej będziemy zgubieni już za życia. Ta książka jest jak wiara w nieskończony, wiecznie zmienny, niemożliwy do ogarnięcia chaos, w którym od czasu do czasu trafia nam się usypiająca czujność, może i zwodnicza, ale jaka piękna kruszyna szczęścia. "Panda Sex" ma ponadto osobliwą konstrukcję, "osadzoną" na różnej długości scenkach rodzajowych, wypełnionych nietypowymi dialogami, momentami przypominającymi przerzucanie się aforyzmami. Te dziwaczne rozmowy (z mnóstwem powtórzeń) swym klimatem przywodzą mi na myśl film "Kawa i papierosy" Jima Jarmuscha, a to sprawia, że książka podoba mi się jeszcze bardziej. Wbrew tytułowi i formie wbrew, to niesłychanie dojrzała, wnikliwa, przemyślana w najdrobniejszym szczególe i nie pozbawiona subtelnego uroku proza o charakterystycznej, chropowatej melodyce. Polecam, choć nie bez świadomości, że nie każdy się tym zachwyci.

Wielu ludzi lubi gry rpg, zwłaszcza kiedy są tam decyzje moralne, które mogą wpływać na nasze relacje z innymi postaciami lub cały świat. Często jednak przy tym zapominamy, że całe nasze życie jest jak jedna wielka gra rpg. Nie mam tu na myśli magii czy epickich przygód, a decyzje jakie podejmujemy i jak one wpływają na innych. Wystarczy aby pozwolić kierować się emocjami lub powiedzieć coś co nie do końca się przemyślało, a efekt może być daleki od pierwotnie zamierzonego. W grze mamy jednak ten luksus, że decyzje możemy cofnąć lub przed jej podjęciem zapisać sobie grę i wybierać tak długo, aż dostaniemy ten wybór, który nam odpowiada, ale życie niestety nie daje nam takich ułatwień i stają się zwykle nieodwracalne. Tak widziałbym ze swojej strony sens tej książki i decyzje, które ostatecznie prowadzą bohaterów przez scenariusze jakich nie przewidzieli. Zacznę od Toshiko, bo to w pewnym sensie od niej zaczyna się ciąg wyborów jej przyjaciółek. Ona jako pierwsza słyszy coś podejrzanego u sąsiada, ale ciężko w jej sytuacji wyobrazić sobie, że mogło stać się coś tak makabrycznego. Jej wejście do tej gry zaczyna się kiedy ktoś kradnie jej rower i telefon. Gdy już wiedziała kto to zrobił mogła zablokować telefon, ale zamiast tego ciekawość kazała jej dalej kontynuować niebezpieczną grę. Podobnie było w momencie gdy przyszła policja i zaczęła zadawać jej pytania. Gdyby nie jej niepotrzebny wyraz buntu być może dałoby się skończyć całą sprawę nim ta się na dobre zaczęła. Niestety podjęła decyzje i nie spodziewała się jak dalej potoczy się ta gra. Dzięki jej telefonowi i faktowi, że nie zdecydowała się go zablokować złodziej mógł swobodnie dzwonić do każdego kontaktu jaki miała zapisany, a pech chciał, że za cel wybrał sobie jej przyjaciółki. Tu oczywiście rysuje się w głowie historia, w której psychol prześladuje młode dziewczyny, ale nic bardziej mylnego. Każda z nich mogła zrezygnować z tej gry, ale niestety tylko jedna się na to zdecydowała. Oczywiście w takiej sytuacji rodzi się myśl jak można być tak głupim i decydować się na coś tak ryzykownego? Wbrew pozorom wielu ludzi znudzonych codziennym życiem szuka czegoś ekscytującego i nawet kiedy wydaje się to niebezpieczne często nie kierują się przy tym zdrowym rozsądkiem. Zwłaszcza jeśli mowa o nastolatkach, które na co dzień udają kogoś kim nie są i mają problem z własną tożsamością. Ktoś kto robi coś strasznego może wzbudzać ciekawość. Bo jak można zrobić coś tak strasznego? Co się wtedy czuło? Czy on wyłamał się poza system, który nas codziennie uciska? Taka ciekawość prowadzi dziewczyny do kolejnych wyborów. Yuzan, która sama wydaje się sobie być poza systemem zaczyna więc utożsamiać się z Glistą, a przy tym mu kibicować do tego stopnia, że jeszcze przedłuża jego ucieczkę, co znów jak się okazuje prowadzi do kolejnych decyzji, które ciągną za sobą konsekwencje. Gdyby w końcu nie podała nowego numeru, który mu załatwiła swoim koleżankom być może cała historia znowu potoczyłaby się inaczej. Najgłupszą jednak decyzje podjęła Hirari, która poszła o krok dalej chcą dać wyraz swojego buntu. Gdy jednak zaczęła dostrzegać dokąd prowadzą ją jej wybory nie była już w stanie zrezygnować, nie potrafiła się cofnąć, a to mogło przynieść tylko jedno rozwiązanie całości. Terauchi było mi w tej sytuacji chyba najbardziej szkoda. Jako jedyna podjęła decyzje jaką trzeba było zrobić od początku. Pech jednak chciał, że jako ostatnia dostała szansę na podjęcie decyzji i chociaż ze spojrzenia społecznego zrobiła coś dobrego, to niestety jak to mówią piekło jest wybrukowane dobrymi chęciami, a to doprowadziło do kolejnej tragedii. Gdyby to wszystko stało się w jej sąsiedztwie, to najpewniej cała historia skończyłaby się nim w ogóle miałaby się szansę zacząć. Zostaje jeszcze Glista, który zaczyna całą tę historie. Nie mam zamiaru go bronić, ale gdyby go tak rozbić na kawałki, to coś w końcu wywołało w nim cały ten efekt. Tylko co? Nie był przecież bity, a mama go chwaliła. Problemem jego jednak w moim odczuciu było to, że rodzice, a zwłaszcza matka wymagali od niego zbyt wiele, a on stał się więźniem oczekiwań, których nie mógł wypełnić. Nie miał kolegów ani hobby, a za to był bardzo kontrolowany przez matkę, która chciała aby był taki jak w jej wyobrażeniach. Kiedy zaczęła odkrywać jednak, że syn nie jest idealny i interesują go rzeczy jakie nie pasowały do jej wyobrażeń o idealnym synu zamiast przeprowadzić z nim rozmowę stara się iść na skróty. Zbierająca w nim frustracja rośnie coraz bardziej, a ponieważ on nie zna sposobu aby się z niej uwolnić dokonuje najgorszej rzeczy. Człowiek zawsze jest pełen emocji i nie da się ich pozbyć, a kumulowanie ich w sobie może tylko doprowadzić do najgorszych sytuacji tak jak w jego przypadku. Kiedy zdał sobie sprawę, że wybrał decyzje, z której nie ma odwrotu, a konsekwencje się za nim poruszają można dostrzec swoiste zmiany w nim. Najpierw czuję się niesamowicie jako zbieg, jako ten co rzucił wyzwanie systemowi. Czuję się nawet żołnierzem, który wydał wojnę normalnemu światu. W końcu jednak zaczyna dostrzegać, że to nie jest zabawa, a on nie jest bohaterem, a elementem wyrwanym ze społeczeństwa, z którym nikt nie chce mieć nic wspólnego. Pozbawiony celu i przyszłości coraz bardziej zaczyna się zmieniać we wrak, który sam staje się częścią gry, którą on na swój sposób stworzył. Takie przemyślenia dała mi ta książka. I chociaż nie czułem większej empatii do większości postaci, to historia mi się podobała ze względu na te właśnie przemyślenia.

To, mi się podoba w niektórych książkach tej autorki, jest to, że rozwój akcji potrafi "zamknąć" głównie w jednym pomieszczeniu, które zdaje się zmieniać wraz z rozwojem uczuć postaci, choć tak naprawdę pozostaje takie samo. Kawakami ciekawie kreuje bohaterów, pokazując to co ukryte w sercu, jak i swoisty dystans Japończyków w okazywaniu emocji i ich zachowań dla nas czasami nie zrozumiałych i sprzecznych ze znanymi nam "normami". Przypuszczam, że nie każdemu przypadnie do gustu.

--- Mocna, dosadna, miejscami brudna i irytująca, a miejscami poetycka i pełna niedopowiedzeń proza. Akcja osadzona w ogarniętej wojną z Amerykanami dzikiej, górzystej, niedostępnej części Japonii. Grupka wygłodzonych, zastraszonych chłopców z poprawczaka, w tym pierwszoosobowy, bezimienny narrator i jego młodszy brat, zostają zapędzeni do surowej górskiej wioski, gdzie pod okiem brutalnych wieśniaków są zmuszani do wykonywania najgorszych prac przy grzebaniu zwłok padniętych od zarazy zwierząt. Gdy w nocy umiera jeden z nich wszyscy mieszkańcy potajemnie opuszczają wioskę. Skazańcy, niczym ocaleni z "Władcy much", zostają sami w obliczu głodu, mrozu i strachu, skazani na własną zaradność lub jej brak... --- Na niespełna 120tu stronach śledzimy zatrważający obraz początkowej dehumanizacji i stopniowy triumf człowieczeństwa, aż po przytłaczające zakończenie. Porzucone, odcięte od świata, zdradzone dzieci konsekwentnie uczą się przetrwania wbrew przeciwnościom. Wstrząsająca lektura od japońskiego noblisty! Ps. Kilka kontrowersyjnych scen uwierzytelniania moim zdaniem seksualne fantazje nastoletniego, dojrzewającego narratora...

Historia opowiedziana z perspektywy dziewięcioletniego chłopca, którego ojciec, aby utrzymać rodzinę, sprzedaje się do pracy na 3 lata. Isaku musi być od teraz dorosły, co w głównej mierze oznacza dostarczanie pożywienia dla pozostałych domowników. Świadomość, że byt rodziny zależy w dużym stopniu od niego, napawa go dumą i mobilizuje do starań, wszak tatuś prosił, ażeby "nie dał umrzeć młodszemu rodzeństwu". Ciekawie zarysowana postać matki, kobiety twardej, prawie niepozwalającej sobie na słabości - Isaku zdarza się co prawda zbierać od niej cięgi, jednocześnie wie, że ma w niej oparcie. Wioska, w której mieszka główny bohater, pozostaje odizolowana od świata z jednej strony górami, z drugiej morzem, ziemia nie jest żyzna, każdy w pocie czoła odpędza widmo głodu (nie napiszę, że zarabia na chleb, bo pieniądz jako taki właściwie tam nie występuje). W świecie tym jest bardzo mało miejsca na łzy, a wypełnia go bardzo ciężka praca od rana do wieczora, na zabawę nie ma zaś miejsca wcale. Brak również miejsca na dzieciństwo, jeśli dziecko potrafi już chodzić, to pracować może również, inaczej jest tylko kolejną "gębą do wykarmienia". Refleksja po przeczytaniu może być tylko jedna - cieszmy się, że żyjemy w XXI wieku...

Dwóch braci z bidula którzy potem dorośleją i ich życie trochę się przeplata i trochę nie, każdy z nich jest z deczka popierdolony i próbuje sobie z tym radzić na swój sposób. Niemal każda z postaci w książce ma krzywo pod deklem, już pierwsze słowa pokazują kaliber i że nie będzie to czytadełko do fotelu i kawki. Mimo festiwalu obrzydliwości wszystko co się dzieje jest niesamowicie ludzkie. Jeśli jest opcja poprowadzenia wydarzeń w kontrowersyjnym kierunku to dokładnie w takim będą poprowadzone, mi to nie przeszkadza ale na pewno pojawią się głosy ze to tani zabieg szokowania czytelnika. Nie mogę powiedzieć że książka ma jakaś odkrywczą wartość czy czegoś uczy, ot lecimy od miejsca do miejsca, coś się dzieje, fabuła leci do przodu, poznajemy kolejne lokacje, są jakieś myślówki ale nie prowadzą do niczego - może trochę do zmiany zachowania braci ale nie spodziewajcie się że ktoś tu zmądrzeje. Autor ma talent do snucia historii i nawet nowe watki siadają dobrze już po kilku zdaniach. Mi się czytało przyjemnie choć przyznam się ze tykałem to w przerwach między innymi pozycjami jako wypełniacz i cos do łechtania ośródka przyjemności.

Ostrożnie, Pożądanie - Eileen Chang Historia dość króciutka... Naprawdę szkoda, że autorka nie rozwinęła akcji i książka nie jest dłuższa. Zakończenie jest dość dziwne, bo kończy się to tak, jakby coś przerwało jej w pisaniu, zostało wycięte czy też objęte cenzurą. Tego niestety nikt nie wie jak to pierwotnie wyglądało bądź miało wyglądać. Jestem bardzo ciekawa filmu jaki będzie, bo słyszałam dużo dobrego na jego temat. Czytając tę książkę odniosłam wrażenie jakby był to pamiętnik, ale jakże nietypowy - mieszany raz kobieta ma głos, a potem na pierwszy plan wysuwa się mężczyzna. Akcja dotyka okupowanej Japonii oraz emigracji na inne częściach Azji i toczy się równocześnie z wydarzeniami z Pearl Harbor. Okres tamtej historii do tej pory trzyma mnie w szponach mega mocnych emocji. Historia tej książki jest trochę przewidywalna. Kobieta zakochuje się w obiekcie, który przypadł i jest do likwidacji. Pewna jest tutaj mieszanka emocji, bo od niezrozumienia poprzez szok, że to już jest koniec. Ogólnie oceniam te pozycję na 8/10 .

Opinią o "Dzienniku..." (1962 r.) podzieliłem się w innym wpisie (pod osobnym wydaniem utworu), tutaj więc dodam tylko, że ta "kronika geriatryczna erotomana" jak kąśliwie określił tekst jeden z forumowiczów wydała mi się ciekawym połączeniem japońskiej perwersji (w wariancie soft) z psychologiczną prawdą o starości. "Niektórzy wolą pokrzywy" to z kolei powieść o niedobranym małżeństwie (Kaname i Misako). Uczucie między nimi zaraz po ślubie wygasło, lecz mimo upływu lat żadne nie potrafi zdobyć się na odejście. Są to jeszcze czasy moralnej ortodoksji (lata 20. XX w.), choć ów czynnik zdaje się nie mieć kluczowego znaczenia. Podjęcie decyzji utrudnia małżonkom posiadanie wspólnego dziecka (dziesięcioletniego chłopca), a w jeszcze większym stopniu słabość charakterów. Kaname jest leniwy, Misako lekkomyślna. Goszczący u rodziny kuzyn (podróżnik-przedsiębiorca powracający z Chin) zachęca parę do przerwania tej gry pozorów (żona mogłaby przeprowadzić się do swego kochanka Aso). Małżeństwo jednak pozostaje bierne. Postawę męża, dryfującego między stagnacją a koniecznością dokonania wyboru, trafnie ilustruje cytat: „I choćby najbardziej chciał płynąć gładko bez udziału swojej woli, to przecież i tak w przyszłości nie da się uniknąć sceny rozstania. To tak jakby z rozległej strefy ciszy i spokoju trzeba było w pewnym miejscu przejść w strefę tajfunu; a gdy do tego dojdzie, będzie musiał bezwarunkowo otworzyć zamknięte dotąd oczy”. Innym aspektem "Pokrzyw" jest stosunek Kaname do teścia. Zamożny starszy pan "rozmiłowany w przyjemnościach" korzysta z uroków życia, mając przy boku młodą kochankę Ohisę. Jako koneser klasycznej kultury japońskiej, a zwłaszcza teatru lalkowego bunraku, zaprasza zięcia do jej doświadczania. Dzięki temu poznajemy namiastkę tradycyjnej Japonii, czytając o jej: a) smakach (wołowina w jarzynach: sukiyaki, morskie węgorze, liście łopianu, jarski bigos oden, sake), b) strojach (kimono, kataginu, pas obi), c) muzyce (instrumenty samisen i koto, "długie pieśni" nagauta, "pieśni ziemi" jiuta, tańce kagura), d) architekturze (budynki i świątynie odwiedzane w ramach pielgrzymki do trzydziestu trzech miejsc na wyspie Awaji). Kaname szanuje teścia, w przeciwieństwie do "nowoczesnej" Misako, która ma do ojca raczej chłodny stosunek. Siłą powieści są zatem niuanse psychologiczne, subtelna narracja i egzotyka Kraju Kwitnącej Wiśni (kultura, obyczaje). Warto dodać, że w utworze (wydanym w 1929 r.) znajduje się wzmianka o wielkim trzęsieniu ziemi, które w 1923 r. zdewastowało Tokio (dawne Edo) i Jokohamę.

Lektura poezji japońskiej to zupełnie odmienne doświadczenie od tego oferowanego przez lirykę europejską, amerykańską, czy ogólniej, zachodnią. Zamiast nadętego intelektualizmu podrasowanego językowymi wygibasami i w swej naiwności obiecującego czytelnikom odkrywanie najbardziej nieprzeniknionych tajemnic egzystencji i wszechświata, w Haiku zetkniemy się z czystą, wyciszoną i naznaczoną połączeniem melancholii i zadumy nastrojowością. Prostota reprezentowana przez japońskich poetów jest przyjemnie odświeżająca i oczyszczająca. Spójrzmy chociażby na to haiku autorstwa Bashō: Cisza lita skała nabrzmiała wołaniem cykad Sama sytuacja przedstawiona jest banalnie prosta. Podmiot liryczny znajduje się prawdopodobnie gdzieś w górskiej okolicy, wokół słychać dźwięki cykad. Ale wejdźmy głębiej. Wyobraźmy sobie mężczyznę, podróżującego (samotnie a może z kimś?) górskim szlakiem. Zobaczmy zręby skał piętrzące się w górze, obok stare, potężne dęby i sosny, ziemię wyściela miękki mech i kamienie. Wśród tych skał odnaleźć możemy pawilony klasztorne, ze względu na późną porą już zamknięte. Gdzieś może szybko przemyka mnich. Idziemy dalej. By pokonać strome ścieżki musimy nad brzegiem urwiska przytulić się brzuchem do skalnych ścian. Zmierzamy do sanktuarium, by pokłonić się Buddzie i pomodlić. Cała okolica jest oderwana od rzeczywistości, panuje tutaj całkowita cisza. Wejdźmy w emocje naszego wędrowca, w jego nastrój, wyciszmy i poczujmy ten moment, niewyróżniający się niczym szczególnym, ale aż kipiącym od zmysłowych doznań. Najważniejsze tutaj są nastrojowość i uczucia.

Autor, jeden z najwybitniejszych japońskich pisarzy XX wieku. W 1970 r. popełnił z pobudek politycznych seppuku. Był przeciwnikiem westernizacji Japonii i pacyfistycznej konstytucji. Chciał przywrócenia pełnej władzy cesarzowi i samurajskiej tradycji. Wraz z założoną przez siebie grupą Tatenokai ( Stowarzyszenie Tarczy ) zajął kwaterę Japońskich Sił Zbrojnych, próbując nakłonić wojsko do buntu, co zakończyło się fiaskiem. Harakiri popełnił w biurze generała w Tokio, a po kilku nieudanych próbach pomocnik odłączył przy pomocy miecza jego głowę od tułowia !!! Jego proza przenosi czytelnika w obcy, nastrojowy świat. Miłość, mroczny fatalizm balansujący między życiem a śmiercią i mistrzowskie operowanie napięciem to charakterystyczna cecha tego zbioru opowiadań. POLECAM !!!

W powieściach Ogawy najbardziej cenię sobie jej uważność, spostrzegawczość i tą niezwykłą delikatność. Bohaterowie emanujący dobrocią, ciepłem, ale i smutkiem, który potrafi w przejmujący sposób wstrząsnąć czytelnikiem. Pamiętam tę niezwykłą elegancję i subtelność z jaką Yōko pisała o postrzeganiu świata w kontekście liczb w powieści „Ukochane równanie profesora”. Pisane przez autorkę historie są naprawdę niezwykłe i łatwo to dostrzec wystarczy tylko czytać je w pełnym skupieniu. „Miłość na marginesie” to opowieść o dwudziestoczteroletniej dziewczynie, której nie ułożyło się w małżeństwie. Poznajemy ją jako pacjentkę Klinki Otolaryngologicznej, do której trafiła właśnie po odejściu męża. „Nie ma chyba choroby, której źródła nie dałoby się odnaleźć w psychice.” Głuchota uczuciowo-nerwowa sprawiła u dziewczyny nadwrażliwość na dźwięk. „Nie słyszę dźwięków tak, jak powinnam. Dudnią tylko w mojej głowie. Więc to tak jakbym ich nie słyszała”. Najmniejszy szmer przeradzał się w złośliwy głośny zgrzyt. Odgłos upadającej łyżeczki jawi się niczym uderzenia dzwonu. Zagubiona w świecie pustego dźwięku trafia na dziennikarza zbierającego informację do artykułu o jej chorobie. Rozmowa ze scenografem Y przebiega szeptem. Dziewczynę fascynują jego palce, sprawnie poruszające się po kartce papieru zapisującego jej słowa. Po opuszczeniu klinki będą utrzymywać ten cichy kontakt. „Podczas choroby odkryłam, że jeśli ludzie mówią cichym głosem, stają się wobec siebie bardziej łagodni. Szept otula ludzi jak miękki, miły w dotyku szal.” Spokojna i cieplutko lektura zanurza nas w przeszłość, we wspomnienia. Niesie nadzieję, że nadchodząca rzeczywistość wcale nie musi być szara i zakłamana. Romantyczne chwile z Y odsłaniają zupełnie inny świat, inne spojrzenie w przyszłość. Proces wychodzenia z traumy przyprósza ciągle padający śnieg, o którym Ogawa tak pięknie i poetycko pisze. Potrzebowałem właśnie takiej niespiesznej opowieści z elementami psychologii i z całą pewnością dostałem to czego chciałem.