Syndrom Tanatosa

"Izolacja" to dość nietypowy thriller medyczny, który thrillerem jest tylko na początku a później przeradza się w książkę sensacyjną. Wszystko zaczyna się od trzech kobiet zarażonych dziwnym, nieznanym wirusem. Do zbadania tej sprawy zostaje wyznaczony młody pracownik agencji odpowiedzialnej za bioterroryzm i zapobieganie rozprzestrzenianiu się groźnych wirusów. Doktor Nathaniel McCormick ma przed sobą trudne zadanie, gdyż musi zbadać zwyczaje zarażonych kobiet, które były mieszkankami domów opieki nad niepełnosprawnymi umysłowo. Dość szybko jednak wpada na trop nosiciela, niestety sprawa komplikuje się, gdy zostaje on brutalnie zamordowany. Nathaniel zaryzykuje swoją karierą i życiem, by rozwikłać tę sprawę, zwłaszcza, gdy zacznie się ona robić dla niego bardziej osobista. Joshua Spanogle może nie stworzył książki idealnej, bo do kilku rzeczy można by się przyczepić, jednak wygrał tutaj kreacją głównego bohatera, gdyż Nathaniela zwyczajnie nie da się nie lubić. Uparty doktor ponad wszystko stawia prawdę i rozwikłanie zagadki, która może uratować ludzkie życia. Niejednokrotnie jego kariera zawisa na włosku, wokół niego pojawia się coraz więcej wrogów, lecz on brnie do przodu, chociaż im dalej, tym więcej ma wątpliwości. Powieść przekonała mnie do siebie ogromną dawką dobrego humoru, którą epatuje główny bohater. Ironiczny, bezwzględny wobec swoich słabości, niejednokrotnie rozbroił mnie swoimi tekstami. Akcji też nie mogę nic zarzucić, gdyż od pewnego momentu jest równa i dynamiczna. Początek może się niektórym lekko wlec, gdyż następuje wprowadzenie do wydarzeń, zapoznanie z terminologią medyczną i prezentacja bohaterów. Im dalej, tym lepiej. Robi się dość krwawo i niebezpiecznie, ciężko wyczuć jak zachowają się dane postaci. "Izolacja" zwodzi przede wszystkim tytułem. Spodziewałam się zupełnie czegoś innego a mianowicie powieści toczącej się na terenie jakiegoś szpitala, w którym poddani izolacji pacjenci mają jakieś koszmarne przeżycia. Dostałam natomiast powieść prawie całkowicie sensacyjną, z lekką domieszką thrillera medycznego, gdzie izolacja występuje jedynie na początku i nie ma w niej nic nadzwyczajnego. Nie uważam mimo to, iż książka zawodzi. Bynajmniej, bawiłam się całkiem dobrze, odpowiadał mi podział na krótkie rozdziały, bawił swoimi tekstami Nathaniel a tempo akcji sprawiało, że strony szybko mi uciekały. Większa część "Izolacji" ma narrację pierwszoosobową, dzięki czemu bardzo dobrze poznajemy sposób myślenia zabawnego doktora. Książka może nie szałowa ale całkiem niezła i zdecydowanie różniąca się od innych thrillerów medycznych.

Choć pierwsze strony były dla mnie trudne do przyswojenia ze względu na charakterystyczny język (przyznam, że tłumacz świetnie go oddał),to z każdym kolejnym rozdziałem książka wciągała mnie coraz mocniej. A zakończenie było naprawdę rewelacyjne! W związku z faktem, że jednym z bohaterów Rose uczynił Edgara Allana Poego, wielokrotnie nawiązywał do jego twórczości oraz naśladował charakterystyczny dla pisarza język. To - a zwłaszcza ów język - nadał kryminałowi charakteru. Plus również za postać starego detektywa - ni to Poirot, ni Holmes, ni Columbo :) Wzbudzał moją sympatię.

Książka długo się rozkręca. Na początku zostało wprowadzonych wiele wątków i postaci, przez co ciężko mi było przebrnąć i się połapać. Później akcja się rozkręca i książka zaczyna coraz bardziej wciągać. Końcówkę wyobrażałam sobie inaczej. Uważam, że niektóre wątki były niepotrzebnie wprowadzone (Harry Thaw),ale mimo wszystko nie żałuję czasu spędzonego z książką. :)

Podobało mi się... ale nie do końca. Fajny był wątek Lektorów i ich umiejętności i miałam dużą nadzieję, że historia pójdzie bardziej w tym kierunku. Niestety (dla mnie, w tym przypadku) pojawił się też wątek kryminalny, który zupełnie nie pasował mi do fantastycznej strony tej historii. Niemniej, dobrze się czytało i to naprawdę niezła książka.

Kiedyś zaczęłam ją przypadkiem i to w oryginale po angielsku, ale wtedy była za trudna językowo, jednak na tyle mnie wciągnęła, że bardzo chciałam ją przeczytać... Nie mam książki w oryginale, po angielsku, ale udało mi się dorwać do jej odpowiednika po polsku. Dla mnie to klasyka amerykańskiego thrillera, powieści sensacyjnej w jednym. Należy wziąć pod uwagę, że akcja dzieje się gdzieś pod koniec XX w. bądź na początku XXI w, więc fakt, że telefony komórkowe są nowością nie powinien dziwić, chociaż dzisiaj to wydaje się nieprawdopodobne. Dzieje się dużo, akcja jest ciągła, a zakończenie zaskakujące i niemal nieprawdopodobne, ale możliwe. Nie pierwszy raz spotykam się z takim właśnie zakończeniem - okej, może nie w liczbie "trzy" ;) Zatem ta tematyka jest dość lubiana przez różnych autorów. Trochę mam tak, że im bardziej nieprawdopodobne rozwiązanie, tym pewniej, że właśnie ono będzie, przez co staje się ono przewidywalne i dlatego czasem proste, oczywiste stają się zaskakujące. To taka moja dygresja w nawiązaniu i oderwaniu jednocześnie do omawianego tematu. Książkę polecam! Dobry, sensacyjny thriller, typowo amerykański. Nie umiem do końca zdefiniować, czy wyrazić czym dla mnie jest ta "amerykańskość", ale ta książka właśnie to oddaje. Koncepcja walki, miotania się między Dobrem a Złem, też intrygująca, dająca do myślenia. W każdym razie ciekawa, naprawdę! Ode mnie 10/10. Polecam!

Szczerze? Po początku myślałem, że to może być naprawdę dobry i mocny kryminał z wieloma postaciami, zwrotami akcji i fajną fabułą. A naprawdę zaczęło się rozkręcać dopiero na kilkanaście stron przed końcem. Napisane nieźle, ale można zrobić lepszy kryminał z takiej historii. Niemniej jednak, miłośnicy muzyki klasycznej pewnie z chęcią przyswoją tę historię.

Zapomniana, ale całkiem niezła książka.. Sam początek może nie jest jakoś wybitnie ekscytujący, ale z każdą stroną historia staje się coraz bardziej wciągająca. Wraz z rozwojem akcji stanowi ona dla czytelnika fajną zagadkę, historia bohaterów jest naprawdę pomysłowa. Nie spotkałam się z podobnym rozwiązaniem w książkach innych autorów. Akcja nie jest przedstawiona chronologicznie, więc należy czytać bardzo uważnie. Jednak nawet mimo tej uważności w finale pojawił się przyjemny efekt zaskoczenia. Czytanie tej książki to była bardzo fajna zabawa w odgadywanie kto kim jest i jak się historia zakończy.

Zaskoczony jestem tą powieścią, zaskoczony pozytywnie, gdyż nie wiadomo czemu spodziewałem się thrillera epatującego bezsensowną makabrą. Cóż, zmyliły mnie opis wydawcy...i okładka:). Wciągająca historia młodego lekarza praktykującego w jednym z filadelfijskich szpitali u boku jednego z pionierów nowoczesnej chirurgii doktora Oslera. Do tego ludzie z wyższych sfer, zbuntowany artysta, nieodległe demony wojny secesyjnej, nurty światopoglądowe przedostatniej dekady XIX wieku i tajemnicza historia zaginięcia młodej kobiety. Spora garść ciekawostek z epoki świetnie wplecionych w intrygę, do tego znane nazwiska z historii medycyny, w tym polskiego lekarza Mikulicza, dobrze poprowadzony wątek kryminalny. To naprawdę ciekawa powieść, której Autor zadał sobie sporo trudu wyszukując smaczki z epoki, będące niewątpliwymi atutami tej książki.

W Stanach Zjednoczonych Ameryki Północnej ustawodawstwo federalne dopuszcza w 38 stanach zasądzenie kary śmierci za popełnienie sześćdziesięciu przestępstw. Dane statystyczne podają, że począwszy od roku 1977 w USA stracono ponad 750 skazańców. Te same dane pokazują, iż w roku 2000 w celach śmierci przebywało około 3 400 więźniów. Stany Zjednoczone znajdują się w ścisłej czołówce pod względem stosowania kary śmierci. Szacunkowe dane wskazują, iż od 1622 roku przybliżona liczba legalnie wykonanych wyroków sięga 20 tysięcy. Na mocy ustawy z 1994 roku dotyczącej przestępczości ilość przestępstw zagrożonych karą śmierci wzrosła z dwóch do sześćdziesięciu. Wśród nich wymienia się morderstwo dokonane na: - prezydencie, - wiceprezydencie, - członku Kongresu, - sędzim Sądu Najwyższego, - sekretarzu stanu. Skazaniec na egzekucję oczekuje przeciętnie 10 lat i dwa miesiące (dane Amerykańskiego Departamentu Sprawiedliwości). Pojawia się też szereg dyskusji dotyczących stosowania kary śmierci. Kwestia ta odnosi się głównie do zgodności tej kary z konstytucją, a zwłaszcza z poprawkami VIII i XIV, które zakazują stosowania kar okrutnych i niezwykłych. Wilson Owens zamknięty w swojej celi spożywa swój ostatni posiłek. Ma przed sobą obiad składający się ze spaghetti i pulpetów oraz cheeseburgera, kaszki manny i piwa. Pomimo iż w więzieniu Brushy Mountain obowiązuje całkowity zakaz podawania alkoholu, to jednak Wilson’a Owens’a to nie dotyczy. On jest tutaj więźniem specjalnym. Na propozycje wyspowiadania się, reaguje odmową. Kiedy przychodzi ta właściwa pora, Wilson Owens zostaje zakuty i doprowadzony do celi śmierci. Na kartach historii zapisze się jako ostatni skazaniec, na którym wykonano wyrok śmierci w tej właśnie sali. Już wkrótce zakład ma zostać zlikwidowany. Kaci kładą Owens’a na leżance i przypinają pasami, z którymi z całych sił próbuje walczyć. W jego oczach widać paniczny strach, kiedy lekarz wbija igłę w żyłę na jego przedramieniu. Kat skrupulatnie sprawdza buteleczki ze śmiercionośnymi chemikaliami. Muszą być w odpowiednim stanie. W końcu ostatnie składniki trucizny wpływają do krwi Owens’a, doprowadzając do całkowitego paraliżu serca i płuc skazańca. W chwilę później lekarz szuka oznak pulsu. Niczego nie wyczuwa. Patrząc na zegar wiszący na ścianie w sali śmierci, stwierdza, że Wilson Owens nie żyje. Jest 18 maja 2003 roku. Godzina dwudziesta trzecia trzydzieści pięć. Mijają lata. O skazańcu praktycznie nikt już nie myśli. Uznany za winnego podwójnego zabójstwa w supermarkecie Sunshine we wschodniej części Nashville w stanie Tennessee, pożegnał się z życiem. Do uznania go za winnego doprowadził zastępca prokuratora okręgowego hrabstwa Davidson, Thomas Dennehy. Ale czy naprawdę ta sprawa jest już zamknięta? A może jest ktoś, kto próbuje zaszkodzić młodemu prokuratorowi? Albo zemścić się na nim za doznane krzywdy? Praca zastępcy prokuratora okręgowego to niezwykle stresująca profesja. Ale co zrobić, jeśli lubi się swoją robotę? Chyba tylko codziennie łykać zoloft, żeby już do reszty nie zwariować. Tak właśnie żyje trzydziestosześcioletni Thomas Dennehy. Faszeruje się psychotropami, żyjąc samotnie w wielkim domu. Żona już jakiś czas temu odeszła, zabierając ze sobą córkę. Choć związała się z innym mężczyzną, to wydaje się, że były mąż nie jest jej do końca obojętny. Jednak bezpieczeństwo swoje i dziecka stawia wyżej niż uczucia. W grę wchodzą także pieniądze. Jej obecny wybranek jest chirurgiem plastycznym, na czym zbija kokosy. Pewnego dnia Philip Buchanan, profesor Uniwersytetu w Georgetown, wychodzi z projektem, którego celem jest rewizja każdego wyroku śmierci. Weryfikacja ma objąć ostatnie dziesięć lat. Buchanan chce posłużyć się metodą DNA, która pozwoli mu stwierdzić czy dany wyrok został wydany słusznie, czy też nie. Pod lupę idzie również sprawa Wilson’a Owens’a. I tu pojawiają się wątpliwości. A może Wilson Owens w niczym nie zawinił? Może Thomas Dennehy doprowadził do jego skazania, chcąc zaspokoić własne ambicje? Wszystko wskazuje na to, że tak właśnie było, zwłaszcza, że pojawia się mężczyzna, który twierdzi, iż to on stoi za morderstwem w supermarkecie. Tymczasem dochodzi do innego zabójstwa. Zgwałcona i zamordowana zostaje Tamra Hartlett. Wszelkie dowody wskazują na to, że za czynem tym stoi niejaki Moses Bol, emigrant z Sudanu. Jeżeli zostanie udowodniona mu wina, to wówczas jemu również grozi kara śmierci. W obliczu działań prowadzonych przez Philip’a Buchanan’a, Thomas Dennehy nie jest już taki pewien swych osądów. W dodatku w jego życiu pojawia się Fiona Towns, która jest pastorem w Miejskim Kościele Prezbiteriańskim. Wielebna Towns jest nie tylko atrakcyjną kobietą, ale także niezwykle aktywną działaczką na rzecz zniesienia kary śmierci. Natomiast jej kościół stanowi przytułek dla wszystkich, którym nie powiodło się w życiu. Jednym z jej podopiecznych jest niejaki Robert Bridges. A jaki związek on ma ze sprawą? Tego dowiecie się, czytając Krew Aniołów. Skoro mam już ocenić tę powieść, to napiszę, że nie jest ona rewelacją. Jest to prosty kryminał, w którym akcja przyśpiesza dopiero w ostatnich rozdziałach. Przez większą część książki praktycznie nie dzieje się nic szczególnego. Owszem, Thomas Dennehy żyje pod strachem, gdyż co pewien czas jego spokój zakłócają niewyjaśnione zjawiska, jak na przykład wybuch amatorskiej bomby w Miejskim Kościele Prezbiteriańskim, czy też dramatyczna śmierć kota. Niemniej jednak, podczas czytania miałam wrażenie, że sceny te pozbawione są wszelkich emocji, które powinny im towarzyszyć. Tego strachu tak naprawdę wcale się nie czuje. Mam wrażenie, że jest to kolejny przykład książki, gdzie Wydawca nieco przesadził z reklamą. Po przeczytaniu informacji na okładce, czytelnik powinien spodziewać się dynamicznej akcji, ogromu szczegółów oraz zapadających w pamięć kreacji bohaterów, dzięki czemu nie będzie w stanie oderwać się od książki. Nie wiem, jak inni, ale jeśli o mnie chodzi, to jak najbardziej byłam w stanie przestać czytać w każdej chwili i powrócić do swoich codziennych obowiązków. Prócz tego, zwróciłam też uwagę na dwie istotne kwestie. Otóż, czytając każdą powieść, która została przetłumaczona z języka angielskiego na język polski, bardzo uważnie śledzę formę przekładu. Najpierw rzuciło mi się w oczy to, że Wydawca ma poważny problem z jednoznacznym stwierdzeniem jak naprawdę nazywa się Autor powieści. W książce funkcjonują dwie wersje: Reed Arvin i Arvin Reed. Dlatego nie wiadomo do końca co jest imieniem, a co nazwiskiem. Nie czepiałabym się, gdyby ta kwestia była jednolita w przypadku całej książki. Czasami zdarza się tak, że autorzy posługują się pseudonimami, które mogą składać się jedynie z imion. Spotkałam się już z wieloma takimi sytuacjami. Ale tutaj tej jednolitości nie ma. Dlatego też sięgnęłam po wydanie anglojęzyczne, aby sprawdzić jak jest naprawdę, ponieważ Internet też nie podaje jednoznacznej informacji. Moje dochodzenie jedynie potwierdziło wcześniejsze przypuszczenia, iż Autor nazywa się Reed Arvin. Kolejną sprawą, którą wypatrzyło moje wytrawne oko czytelnika, to błędny numer telefonu na policję. Pamiętajmy, że akcja powieści rozgrywa się w Stanach Zjednoczonych, a tam numerem alarmowym na policję jest 911, a nie 997. Owszem, te numery działają na identycznych zasadach, lecz w różnych państwach! Ostatecznie doszłam do wniosku, że jest to albo błąd w druku, albo zwyczajne zaniedbanie tłumacza i korektora. Z treści książki wynika, że w USA również obywatele posługują się numerem 997. Ogólnie powieść oceniam jako dobrą.

Świadectwo Judasza to wciągająca książka przygodowo - kryminalna z wątkami historycznymi. Jeśli ktoś lubi klimat Indiana Jones'a, to ta książka jest idealna. Mamy tutaj 4 głównych bohaterów (kryptolog, ateista szuler karciany, fałszerz/złodziej oraz akrobatka cyrkowa) różnej osobowości, doświadczeniach życiowych i umiejętności, którzy dostają zlecenie odnalezienia ewangelii Judasza. Fabuła jest konkretna, trzymajaca w napięciu do ostatniej strony, gdzie zostaja rozwiązane wszystkie tajemnice. Bardzo przypadły mi do gustu świetnie opisane miejsca przygód bohaterów (8 podróży, rożnych krain). Dialogi, opisy, bohaterowie, przedstawieni w konwencji XIX wiecznej Anglii, co nadaje właściwy klimat tej książki. Dialogi ze wzgledu na różne osobowości bohaterów, są zgrabnie napisane, niekiedy z nutą przyjacielskiej uszczypliwości, a nawet nacechowane wiedzą, lekką filozofią życia. Ale największym atutem tej książki jest to, że czytelnik może wraz z bohaterami uczestniczyć w rozwiązywaniu zagadek, gdyż na stronach umieszczone są odnajdywane przez bohaterów zagadki/wskazówki/szyfry, oczywiście zgrabnie tłumaczone na końcu książki. Polecam bardzo przyjemna lektura.

I znowu Hiszpania początków XX wieku. Tym razem Salamanka w 1940 roku. Podczas gdy w całej Europie zaczyna szaleć II wojna światowa, Niemcy zajmują kolejne kraje, Hiszpania próbuje się stabilizować po wojnie domowej. Jej mieszkańcy podzieleni są na socjalistów i zwolenników generała Franco. Konflikt wartości nie ominie i głównych bohaterów: Carlosa Tejady i Eleny Fernandez. On to porucznik, kontrolujący jej ojca i badający sprawę tajemniczego zniknięcia jednego z profesorów. Ona - była rewolucjonistka, obecnie zamieszana w pomoc w ucieczce z ogarniętej wojną Francji pewnemu Żydowi. Spotykają się ponownie i będę musieli podjąć ważne decyzje. ,,Prawo powrotu" może nie jest trzymającym w napięciu thrillerem ale ma swój urok. Autorka bardzo koncentruje się na bohaterach trochę zapominając o akcji. Wszystko dzieje się trochę przypadkowo, jeśli pojawiają się jakieś zwroty akcji są bardzo szybko wyjaśniane. Wątek kryminalny pojawia się i znika by w ostatnim rozdziale zaserwować zaskakujące (i trochę niezrozumiałe) rozwiązanie. Na szczęście książka jest dość krótka więc można szybko przeczytać i sięgnąć po coś innego. http://podkoldra-deana.blogspot.com/2015/05/prawo-powrotu-rebecca-pawel.html

Fajna, nietypowa. Najciekawsze były chyba dla mnie opisy połowu ryb różnego rodzaju i nazwy tych wszystkich sprzętów, czynności, części łodzi... totalnie nic nie rozumiałam :D Zetknęłam się z takim tematem pierwszy raz. Przyjemnie się czytało, choć spodziewałam się mroczniejszego klimatu - okładka mnie zmyliła.

Ciekawa kryminalna historia, która dzieje się w Petersburgu tuż przed rozpoczęciem I wojny światowej. Nie znam się na grze w szachy, a tu mają one spore znaczenie. Ładnie podana historia końca caratu i wątek kryminalny łączą się z tak zwanym wątkiem miłosnym, bo chodzi tu raczej o zwykłą chuć, a poczynania głównego bohatera, sławnego psychoanalityka, trudno uznać za etyczne.

Pomimo tego trochę odpychającego mnie określenia "polityczny" thriller,książkę czytało się całkiem dobrze.Przyznam,że owszem trochę gubiłam się w tych politycznych powiązaniach,tym bardziej,że rzecz dzieje się również w Pakistanie,w Afganistanie,ale generalnie historia trzyma w napięciu.Trochę brutalnej egzotyki.

Dostałam książkę od kolegi z pracy i przypomniał mi, iż kilka lat temu się nią zachwyciłam. Chciałam ponownie sprawdzić czy tak samo smakuje. To trochę kryminał z elementami socjologicznych technik stosowanych na ludziach podczas zatrudniania. Każdy z nas po części pewnie doświadczył na sobie, ale nasila się zwłaszcza tam gdzie gra toczy się o wielkie pieniądze i tu mnie zmusza do rymu, wtedy budzą się mordercze żądze. Powiem, nie żałuję, cieszę się, że sobie przypomniałam stary dobry kryminał, do którego warto wracać, zwłaszcza w pewnym wieku warto zapominać. Polecam

Ilość stron:501 To pierwsza książka tego autora jaką przeczytałam. Dostałam ją w prezencie, ale opis na okładce też zachęca do lektury. Bardzo dobrze się to czyta. Bohaterów jest wielu, ale główną rolę odgrywa lekarz – Paul, student Jonathan, Juliette – nauczycielka. Akcja dzieje się w wielu krajach. Tematem jest włamanie do laboratorium w którym przeprowadzane są doświadczenia, niestety na zwierzętach. Włamywacz uwolnił zwierzęta, zniszczył dużo w pomieszczeniu. Kto nim był? Przeczytacie sami. Później łączą się losy między innymi Paula i Juliette, pojawia się Harrow. Polecam każdemu.

Całkiem niezła była ta książka. Choć nie porwała mnie zbytnio i łatwo mi było przerwać sobie lekturę. Autor zbudował w miarę intrygującą fabułę, popartą researchem historycznym, umiejętnie połączył rzeczywiste wydarzenia z literacką fikcją. Chętnie po tej pozycji sięgnę po twórczość Poego, gdyż autor zaciekawił mnie przy okazji próby rozwiązywania okoliczności jego śmierci, również twórczością Poego.

Dzięki dziwnemu zbiegowi okoliczności mogliśmy poznać życie i prawdziwą naturę Adama Woodsa oraz sytuacje do których może się posunąć człowiek ogarnięty obsesją. Książka, którą stworzył Andrew Wilson, należy do takich, które wciągają dopiero po połowie. Niemniej jednak ostatnie 100 stron czytałam z takim zaciekawieniem, że nic nie mogło mnie od nich oderwać. Mimo "obiekcji" jakie miałam odnośnie Gordona Crace'a i jego stylu bycia, nie można mu odjąć sprytu i zmysłu obserwatorskiego. Książka przenosi nas w niezwykły klimat Wenecji, opisy palazzo Gordona sprawiają, że nasza wyobraźnia idealnie pokazuje nam jak to mogło naprawdę wyglądać.

Książka pokazuje jak krok po kroku powstaje klub zbrodni, morderstw, które wstrząsnęły światem. Książka oparta jest na faktach i każde morderstwo jest autentyczne. Czasami motyw mordercy i zabójstwa są wręcz nierealne a jednak były... Główni bohaterowie opowiadają o tych przypadkach, o raz o tym co mogło wpływać na psychikę zabójców. Czytając książkę przypominał mi się serial "Zabójcze umysły", który również pokazywał wpływ np. dzieciństwa na późniejsze życie mordercy.