Czekaj na odpowiedź

Bardzo smutna książka. Samotność, odrzucenie, niezrealizowana potrzeba akceptacji, strach, tęsknota za bliskością i miłością. Na tak niewielu stronach zawarte tak wiele emocji. Przepełniona jakże aktualnymi spostrzeżeniami na temat otaczającego nas świata i najgorszego na nim uczucia - bycia samotnym pośród tłumu.

Najpierw był film, ale dawno temu i tak jakoś zapadł mi w pamięci. Niedawno przeczytałam książkę. Niewielkie , spokojne miasteczko, sielankowa enklawa. Wszyscy się tam znają, nie tylko z widzenia. Znudzeni nawiązują romanse , budzą się w nich namiętności, wspólnie tworzą jakieś relacje i próbują żyć po swojemu. Nie zawsze dobrze, wbrew społecznym i moralnym zasadom. Książka o tym, że nigdy nie jest za późno by dokonywać zmiany w swoim życiu, by zmienić kierunek. Można płynąć pod prąd, albo z prądem, bo wbrew pozorom pomimo idylli wszyscy są tam jacyś nieszczęśliwi. Moze ta rutyna ich powoli zabija ? Jednak ich spokój zakłóca pojawienie się pedofila. Nienawiść do sąsiada rośnie z każdym dniem. Jedni postanawiają działać. Inni chcą walczyć o samych siebie i miłość. Dokonuje się w nich przemiana, planują, marzą. Chcą iść na przód inną drogą. Tylko pytanie czy im się uda ? Jeśli ma się rodziny i są małe dzieci proste decyzje, nigdy nie są proste, trudno jest wtedy odejść nie raniąc nikogo. Myślę, że jest to czasami niemożliwe, nawet jeśli się tego mocno pragnie. Każdy jest kowalem swojego losu !

Ela ma 26 lat i nie czuje sie osoba dojrzala. Nie jest jej latwo pogodzic sie z rozwodem rodzicow i ich nowymi partnerami. Broni sie przed stalym zwiazkiem bo nie chce byc kura domowa. Gdy w piwnicy jej domu odkrywa 6 letnia Klare corke narkomanki jej zycie bardzo sie zmienia i ma przyspieszony kurs dorastania. Robi wszystko by dziecko bylo szczesliwe i nie trafilo do domu dziecka. Jak na osobe niedojrzala za ktora chciala uchodzic to nie wyszlo bo pokazala sobie ze jest nie tylko osoba dojrzala lecz ma tez wielkie serce. Ksiazka pelna refleksji nad sensem zycia i relacjami ludzkimi ktore nie zawsze sa latwe.

Mimo niewielkich rozmiarów książki autor postanowił umieścić w niej kilka konceptów. Pierwszy (i to on zaciekawił mnie najbardziej)to dwugłos rozpadającego się związku i pytanie czego w nim zabrakło: bliskości? przełamania rutyny? zaufania?wspólnych wartości?. Drugi to mozaikowa historia kilkorga ludzi połączonych na chwilę wspólną przestrzenią. Trzeci to pytanie o przypadek lub przeznaczenie. I czwarty, który pokazuje dość absurdalny sposób radzenia sobie z emocjami i traumą. Wszystko w tej książce było albo niedokończone, albo tylko zasugerowane i przypadkowe. Z tego powodu odłożyłam ją z poczuciem, że należy do pozycji, które się dobrze czyta, ale bardzo szybko zapomina

Piękna powieść. Autor opisuje historię Racheli i jej rodziny bez zachowania chronologii, odsłaniając kolejne tajemnice każdego z nich. Powoduje to, że gdy dzieje się coś, na co miało wpływ wydarzenie sprzed lat, to czytelnik jeszcze o nim nie wie i cała historia robi się jeszcze bardziej tajemnicza. Mimo, że główna bohaterka została uśmiercona już na początku, to cała fabuła toczy się wokół niej, wokół kobiety,której talent i choroba zdeterminowały poczynania pozostałych członków rodziny. Czytałam niedawno inna książkę, zbudowaną na podobnej konstrukcji i gdy teraz je obie porównuje, to "Notatkom z wystawy" daje pewne osiem.

#re "Twoje drugie ja" to książka dotykająca najwrażliwszych stron duszy ludzkiej rzecz o kondycji człowieka, o mocy miłości ,o ....lekarstwie na życie" To również książka która z wami zostanie na długo, jeśli lubicie literaturę wartościowa ,wnosząca coś w wasze dotychczasowe życie ,to ona jest właśnie dla Was! Historia Elizabeth,niedoszłej samobójczyni i Davida jej lekarza psychiatry otwiera czytelnikowi oczy na pryzmat postrzegania świata, wszelkich dotychczasowych zdarzeń losowych kształtujących ich osobowość,w ostateczności rzeźbiąc ich na nowo-twoje drugie ja. Śledząc ich sesje sami możemy prześledzić pewne zdarzenia z naszego życia,tacy są nasi bohaterowie wywierają na nas potrzebę przemyślenia,porównania i wyciągnięcia końcowego wniosku,a czy będzie on zbliżony do bohaterów,trzeba się o tym przekonać... Na dużą uwagę zasługuje wiedzą autorki odnośnie malarstwa Caravaggia, za pomocą którego jesteśmy w stanie pojąć rzeczy niedające się dotychczas poznać... "Samobójca to ktoś,kto chce dojść na skróty do jednej z dwóch pewnych rzeczy: podatków i śmierci." "Wiek, choroba i śmierć mogą w końcu zniszczyć nas fizycznie,ale tym ,co niszczy nam serca i umysły ,są inni ludzie,którzy dostają się do naszego wnętrza "

Dalece depresyjna, traumatyczna, szczera na wskroś! O rzeczach trudnych, gorzkich, bolesnych, o kwestiach o których rozmawia się bardzo trudno. Choć książka rozmiarów niewielkich, to ciężko się było przedrzeć przez te mroczne, emocjonalne odmęty. Przy drugim podejściu się udało i było warto...

Kompletnie nie wiedziałam, czego mogę spodziewać się po książce napisanej przez komika. Wiem za to jedno, zupełnie nie spodziewałam się tak ciekawej, dobrze przemyślanej, słodko - gorzkiej historii. W chwilę po zamknięciu książki miałam ochotę przeczytać ją jeszcze raz. Xavier Ireland prowadzi nocną audycję w londyńskiej rozgłośni radiowej. Cierpiący na bezsenność słuchacze chętnie dzielą się z nim swoimi radościami i smutkami. Mężczyzna zawsze ma dla nich dobrą radę lub miłe słowo. Troszczy się również o dość nieporadnego przyjaciela Murray'a, który współtworzy audycję oraz bezskutecznie szuka "tej jedynej". W życiu prywatnym jednak Xavier jest absolutnym przeciwieństwem swego zawodowego wizerunku. Nie ma dziewczyny ani przyjaciół, jego mieszkanie zarasta brudem, a jedyną przyjemnością są kameralne, sobotnie turnieje gry w scrabble, na które chadza od czasu przeprowadzki do Londynu z rodzinnej Australii. Xavier, a właściwie Chris, gdyż tak nazywał się za czasów życia w Melbourne, stara się zapomnieć o przeszłości, lecz czy to mozliwe? Książka Marka Watsona to ciekawie skomponowana historia, w której przeplatają się trzy biegi wydarzeń. Pierwszym z nich jest teraźniejsze życie Xaviera, na które wpływ ma poznana na 3 minutowej randce kobieta. Postać ta jest barwna, ciekawa i bardzo wyrazista. Jej imię w języku polskim kojarzy się niestety niezbyt dobrze i trochę razi w oczy... Drugą ważna sprawą, która ma wpływ na życie naszego bohatera jest wspomniana wcześniej, bolesna przeszłość zostawiona w Australii. Muszę przyznać, że bardzo zaskoczył mnie sposób, w jaki ten temat się rozwijał, stawiałam na zupełnie inną sprawę. Ostanią, lecz nie najmniej ważną kwestią jest to, jak zachowanie Xaviera w pewniej losowej sytuacji wpłynęło znacząco na losy jedenastu osób, które nie były z nim w żaden sposób związane. Niesłychanie ciekawy ciąg przyczynowo- skutkowy, który łącznie z poprzednimi wątkami prowadzi czytelnika do zaskakującego zakończenia. Tym razem nie mogę powiedzieć, że było cukierkowo. Nie spodziewałam się takiego obrotu sprawy... A to właśnie lubię! Rozpisałam się, ale musicie przyznać, że dzieje się tam całkiem sporo. Na niespełna trzystu stronach autor mieści niesamowitą kondensację postaci i wydarzeń. A mnogość bohaterów drugoplanowych wcale nie przekłada się na gorszą ich jakość. Choć niektóre z postaci poznajemy jedynie przez krótką chwilę, to zapewniam, że każda jest wiarygodna, oryginalna i po prostu bardzo rzeczywista. Dodajmy do tego ciekawy styl pisania, pełen plastycznych porównań i zwrotów, płynną akcje, bogaty wachlarz zdarzeń, a otrzymamy jedyną w swoim rodzaju historię. "Jedenaście" jest powieścią o tym, że przed własnymi błędami nie można uciec i żyć szczęśliwie. To historia o wybaczaniu sobie, o budowaniu poczucia własnej wartości, a także przede wszystkim o wpływie naszych wyborów na życie wielu, pozornie niezwiązanych ze sobą osób. Serdecznie Wam ją polecam!

Szokująca lektura, która na długo ze mną pozostanie. Czym jest normalność? Jak żądza pieniądza i chęć zaskakiwania, wzbudzania grozy, niepokoju czy chorej wręcz ciekawości może pokierować człowiekiem i doprowadzić go do przeprowadzania dramatycznych i niebezpiecznych eksperymentów na swoich najbliższych? Czy są jakieś granice ludzkiego obłędu? Bardzo poruszająca lektura, która wydobywa z człowieka głęboko skrywane i niezbadane pragnienia, które żądzą naszym życiem, kierują czy wpływają na nasze decyzje. A może to jakieś chore epatowanie brzydotą, ukrywanie swoich słabości czy kompleksów pod płaszczykiem przerażających zachowań czy wyglądu jest tutaj wyznacznikiem dla opowiadanej historii? Książka stawia wiele pytań, ale też i dosadnych odpowiedzi, daje do myślenia, może być kierunkowskazem dla szukających celu czy wartości w życiu. Szokuje swoją treścią, magnetyzuje mroczną atmosferą a jednocześnie rozbraja swoją prostotą widzenia świata, łamiąc jego utarte stereotypy postrzegania piękna. Polecam, mocne.

To, co podarowała już na początku do samego końca tylko unosiło coraz mocniej serce, a zaskoczona dusza nie potrafiła objąć, przyjąć i udźwignąć nadmiaru przepełniających ją emocji. W pełnym spojrzeniu do odkrycia w poniższym linku: https://bit.ly/1001ksiazek

Znów mnie Faber zadziwił - bo wiecie, to jest łatwa proza, samoniosąca, wysiłku i erudycji od nas ona nie wymaga - a jednak po raz kolejny mam poczucie obcowania z czymś wyjątkowym, istotnym, także dla mnie osobiście. Wydaje mi się, że wrócę do niektórych opowiadań z Bliźniąt, bo jeszcze nie dotarły do mnie wszystkie fale tego przypływu.

Bardzo dobra książka. Znajdziemy w niej ambicje rodziców i ich konsekwencje, relacje równieśnicze i te rodzinne, hejt, problemy i zaburzenia ludzi. Książka głeboka, smutna, dająca do zadumy nad światem, nami i tego co nas otacza i kto jest wokół nas.... Dla mnie ta książka jest bardzo wartościowa. Polecam dla nastolatków i dorosłych. Nad tą książką trzeba chwilkę pomyśleć, zrozumieć....

Zdarza mi się kupować książki dla tytułu - tak było z tą. Lubię skandynawską literaturę: z wierzchu jest w niej lód, w głębi drzemie lawa. Mam wrażenie, że jestem każdą z bohaterek po trochu. Odrealnioną, uwikłaną, niedojrzałą, przejrzałą, introwertyczną, ekstrawertyczną. To jedna z tych książek, w której niewiele się dzieje na poziomie akcji, wszystko dzieje się wewnątrz. Lubię takie. Szalenie.

Książki to potrafią zaskoczyć. Leży taka na półce przez 10 lat odłogiem, bo jakoś nie masz na nią ochoty. A kiedy raczysz ją w końcu łaskawie przeczytać, okazuje się tak dobra, że masz wrażenie, jakby wybuchła ci prosto w twarz... I jeszcze stwierdzasz, że to wspaniałe uczucie i cudowna niespodzianka! . "Pomaluj to na czarno" to bomba jakich mało. Lubię historie, umiejscowione w ciekawszych czasach niż nasze. A tu proszę - akcja tej powieści toczy się w Los Angeles w 1981 roku, a tło fabuły to niezła mieszanka: punkowa subkultura i słownictwo ze slumsów przeplatają się ze sztuką wysokich lotów - Lou Reed po sąsiedzku z Brahmsem, cytaty z wierszy poetów samobójców z zawodzącą country Patsy Cline... A bogaty chłopiec z willi w Los Feliz wyrzeka się bogactwa i wiąże się z dziewczyną nie wiadomo skąd, która nie ma nic. Świat Josie wali się, gdy nagle dowiaduje się o samobójczej śmierci swojego chłopaka. Michael, utalentowany, ale niespełniony artysta, zostaje znaleziony martwy w ustronnym motelu. Josie próbuje zrozumieć, co doprowadziło do tej tragedii i jaką rolę odegrała w tym ona sama oraz zaborcza matka chłopaka, sławna pianistka. Między dwiema nieznoszącymi się kobietami, które teraz łączy żałoba, nawiązuje się bliższa, dziwna relacja, której przygladałam się z wielkim zainteresowaniem. Powieść intryguje od pierwszych do dosłownie ostatnich stron. Stopniowo wyłaniają się fakty z życia Michaela, które stawiają zrozpaczoną Josie przed zagadką, czy w ogóle go znała. Jej wyrzuty sumienia nasuwają jednak pytanie, na ile ta drobna punk girl z tlenionymi włosami jest szczera sama z sobą. Muszę tu powiedzieć, że Michael okazał się bardzo 'moim' typem bohatera, strasznie mi go żal. Jest też dobrym przykładem, jak postać, której fizycznie w książce w ogóle nie ma, może być świetnie sportretowana i skupić na sobie gros uwagi. Mam po tej książce tyle wrażeń, że mogłabym o niej długo i w samych superlatywach. To kawał świetnej, odważnej powieści psychologicznej, niejednoznacznej, chwilami szokującej. Pięknie napisanej, do przeżywania.

Książka wydawała się niepozorna. Trafiła do mnie z wymiany książkowej. I pozostanie już w mojej biblioteczne. Poruszająca opowieść o życiu i śmierci oraz o dorastaniu. Książka chwyta za serce i przy każdym kolejnym rozdziale na przemian pojawiają się łzy i radość. Momentami sama śmiałam się z bohaterami, momentami płakałam.

Historia zaniedbanego faceta, który po śmierci rodziców rusza w długą podróż na rowerze. Jest to opowieść o podróży, w czasie której poznajemy jego przeszłość - perypetie rodzinne, oraz czemu doprowadził się do takiej otyłości i alkoholizmu. Niby niewesoła historia, a jednak tchnie nadzieją i optymizmem. Czyta się bardzo przyjemnie, ale jeśli ktoś liczy na zwroty akcji, to może odebrać jako nudną, a warto dać jej szansę.

"...zawsze jest więcej książek niż życia. Drukarze mogliby strajkować od dziesięciu lat i nikt by tego nie zauważył. Wiedział pan, że na każde dwadzieścia osiem stron, jakie się wydaje, czyta się tylko jedna? Bo są książki, które daje się ludziom, którzy nie czytają, bo trafiają do bibliotek bez czytelników, bo kupowane są po to, by zapełnić regał, bo obdarowuje się nimi przy kupnie innego produktu, bo czytelnik traci zainteresowanie od pierwszego rozdziału..."

Opowieść o tym, że kobiety kochają drani i co z tego wynika. Obudowana niby baśnią, niby mitem historia trzech sióstr i ich ciotki, których wzajemna miłość została wystawiona na próbę przez głupie i niczym nie poparte uczucie do człowieka znikąd, które spowodowało lawinę dziwnych zdarzeń. Niewielkie miasteczko gdzieś w Irlandii, maleńki pub, w którym spotykają się lokalni mieszkańcy, którzy znają się jak łyse konie i wiedzą o sobie wszystko. Do tego pubu w tej mieścinie przybywa mężczyzna i opowiada wymyśloną historię. Co kilka wieczorów raczy bywalców fragmentem opowieści, a w międzyczasie korzysta z towarzystwa przychylnych mu ludzi (głównie kobiet). Jedną z pierwszych, która zapałała sympatią do przybysza, jest Fiona – jedna z trzech sióstr, której życie nie oszczędzało, która wychowywała się właściwie sama z siostrami i dla której Jim stał się obiektem pożądania. Jest tajemniczy, dziki, inny, do tego zdaje się świetnie ją rozumieć i spełniać jej fantazje. Jednak mężczyzna nie jest tajemniczy bez powodu – chowa przed światem swoje sekrety, a przy okazji spędzanie czasu z miejscowymi kobietami również ma drugie dno. Kiedy jego prawdziwe oblicze zacznie wychodzić na wierzch wiele złego wydarzy się w miasteczku i wiele osób ucierpi na tej relacji. Ta książka bardzo mi się podobała z kilku powodów. Po pierwsze dwie linie fabularne. Mamy tu i teraz czyli śledzimy poczynania Jima zaplątanego w pewne wydarzenia, ale słuchamy również historii, jaką Jim opowiada mieszkańcom w pubie. Obie warstwy są równie ważne (kto czytał, ten wie) i obie są ciekawie poprowadzone. Bardzo sprytnym zabiegiem było wprowadzenie tej warstwy – powiedzmy – baśniowej, ponieważ to zdecydowanie urozmaica powieść i uatrakcyjnia fabułę. Inaczej ta książka byłaby jak jedna z wielu. Po drugie polubiłam tych bohaterów – wszystkie trzy siostry są świetne. Każda ma swoją historię, swój charakter, własną siłę, ale wszystkie łączy bardzo silna więź. Ta więź jest najważniejszą relacją i w moim życiu, więc to na pewno rzutowało na moim postrzeganiu dziewczyn, ale też siostrzeństwo jest dość rzadko poruszanym tematem, a tutaj stanowi trzon. Polubiłam ich ciotkę – nieco zagubioną, samotną, opuszczoną kobietę, którą zupełnie nikt się nie interesował, dopóki nie pojawił się Jim. Miałam też dużo sympatii do Jima – bo kobiety kochają drani. Ale nie tylko z tego powodu. Było w nim coś, co rozumiałam na swoim poziomie wrażliwości, co docierało do mnie jako człowieka. Poznajcie Jima, przekonacie się o czym mówię. Chyba najmniej lubianą przeze mnie postacią jest miejska policjantka, ale wiadomo, że takie osobowości są potrzebne do skomplikowania sytuacji w powieści. Moerk wszystkich przedstawia w bardzo ciepłych barwach. Odniosłam wrażenie, że nie ma tam zła w czystej postaci, chociaż wiele złego dzieje się wokół. Po trzecie książkę czyta się świetnie. Płynie się przez kolejne strony, czeka się co wydarzy się dalej. Mnie zaangażowała, chciało mi się po nią sięgać, chciałam poznać całą historię. To dla mnie bardzo ważne. Moerk nie jest w Polsce jakimś popularnym autorem, dlatego myślę sobie, że pisanie o takiej książce (mniej znanej, raczej niszowej) trochę poszerzy krąg zainteresowanych i skłoni do czytania rzeczy nie tylko z top-ek bestsellerów i nie tylko propagowanych przez blogerów. Warto czasem poeksperymentować z czymś mało rozchwytywanym, żeby znaleźć dla siebie coś wartościowego. Ja tak odkrywam wiele perełek. Wam też polecam! Kochanego Jima również :)

Bardzo wciągająca proza. Mocno feministyczna, a jednak wciąż pachnąca telenowelą rodem z Brazylii. Mało emocjonalna, ale portrety psychologiczne są dość ciekawie oddane. Nie jest to książka wybitna, ale fragmenty dziennika Marii das Gracas są naprawdę interesujące. I chyba dużo bardziej niż akcja powieści tocząca się w czasach współczesnych.

Wow, co to było! Czegoś takiego jeszcze nie czytałam. Kluczowy zwrot akcji rozwalił system. Plusy: + okładka (zarówno jedna jak i druga przyciągają uwagę); + krótka książka, którą bardzo szybko się czyta, bez zbędnych opisów, bez dłużyzn, zwięzła i konkretna; + coś innego, niespotykanego; + zaskoczenie w postaci głównego zwrotu akcji/tajemnicy, na coś takiego bym nie wpadła, innych kwestii się domyśliłam, ale nie wpływa to negatywnie na mój odbiór książki. Minusy: - zakończenie, niestety rozczarowujące, pozostawiające niedosyt i niedopowiedzenia, szkoda. Ode mnie mocne 8,5/10, polecam!