Myśląc...

Ach studia, pod wpływem Jima zacząłem wspominać; imprezy, miłostki, referaty. O tak to było, że się rano wstało, wczesne śniadanie, nie mogę na nie patrzeć, nudności brutalne. Poprzedniego wieczora z paczką w knajpie i niby tylko trzy kufle, ale poprzez zaśmiecony zaułek czasoprzestrzennego kontinuum, zmieszały się z butelką bułgarskiej brandy i paroma filiżankami płynu po goleniu. A dziś wygłaszam referat, pędzę sprintem na autobus. Zdążyłem cudem na przystanek, płuca mam w gardle i czasu niewiele na ten kampus. I oczywiście korki, w dodatku kierowca typ taki co w życiu najbardziej się boi jakiejkolwiek prędkości. Żołądek jak zaciśnięta pięść i nerwy tłuką się o kości. Co jeszcze się wydarzy; napad zamaskowanych bandytów, czołowe zderzenie, powódź, pęknięta dętka, wyrywająca drzewa burza z deszczem meteorytów, nurkowy nalot ruskich bombowców. Dobra zatrzymał się ten alternatywny Ayrton Senna, wpadam jak wicher do auli i co? Oczywiście wypadłem słabo, bo przede mną wygłaszał gość tak przejęty, jakby rozbrajał atom. W ogóle na tych studiach trudno było kogoś wyluzowanego znaleźć, jak dobrą progresywną kapelę, no chyba że się lubi to patetyczne wycie, elitarne takie, leciało w trójce, ale to nie mój problem. a już w tej całej kadrze, mój Boże jeden doktor może, świetny facet, rozumiał, że istnieje życie poza uniwerkiem, a i ta ładna asystentka, wesoła dziewczyna, paliliśmy czasem, lubiła Jarmuscha. Ale wracając do książki; pan Amis w Jimie Szczęściarzu bierze na warsztat świat brytyjskiej akademii — a potem bez litości rozjeżdża go walcem ironii. Dodajmy w sposób mistrzowski. Kogo tam mamy; profesor Welch, który uważa się za kapłana kultury wysokiej, ale jego największym osiągnięciem artystycznym jest torturowanie ludzi fletem, a jakim zgadnijcie, bo prosty bynajmniej nie przypomina poprzecznego, mimo że jest oczywiście jego poprzednikiem. Ja prdl, nieważne, bo ten jego instrument brzmi jak czajnik z gwizdkiem. Pani profesorowa, żona, zapatrzona we Francję jak w ten telefon na komodzie i jest jego więźniem — obdarza synów francuskimi imionami i manierami, jakby próbowała wychować małych Rousseau w prowincjonalnej Anglii. Efekt? Trochę jak croissant z margaryną. Krótko o synu Bertrandzie, malarzu mającym się za artystę - jest szarlatanem, snobem, sadystą i durniem. A żeby nie było za lekko, mamy też koleżankę z kadry, Margaret – emocjonalny granat z wyrwaną zawleczką, już w drugim rozdziale, Live and let die Margaret. I w tym wszystkim biedny Jim Dixon, te jego wewnętrzne monologi to czyste złoto. Dorosły, wolny facet, drżący o posadę, pragnący te monologi wykrzyczeć prosto w gębę tym fałszywym elitom. Lecz tak ja w tytule; gdyby istniał ranking ludzi, którym wychodzi mimo że wszystko idzie źle – Jim byłby jego królem.

„Kto to powiedział: „Życie jest krótkie, lecz godziny długie”?Powinien to być jakiś matematyk, ktoś w rodzaju Pascala, ale był to oczywiście Fénelon. Szkoda, że nie ja”. (s.151.) Hjalmar Soderberg, Doktor Glas. Przekł. E. Gruszczyńska, Wyd. Jacek Santorski & Co, Warszawa 2003. Pierwsze wydanie książki 1905 r. (upływ czasu niewiele zmienił),zarówno w kwestii niecodziennych zdarzeń, jak i problematyki. Tekst przybiera formę dziennika, będącego zapisem przemyśleń, zdarzeń, spotkań głównego bohatera - lekarza zakochanego w żonie pastora, Z kolei żona pastora… Jest i ofiara. Najważniejszy wydaje się być motyw zbrodni i jego uzasadnienie. Czytelnik nie styka się ze zwykłym kryminałem. Na strony dziennika wkracza etyka, dotycząca osobistych problemów. Sam autor napisał: „Od dawna marzyłem, żeby napisać tekst, który byłby jednocześnie książką przedstawiającą myśli i dobrze skrojoną powieścią, małą albo dużą”. Z pewnością zamierzenia wypełnił w 100%. Słowo od tłumaczki: „Sto lat temu książka wywołała burzę. Każde kolejne tłumaczenie, a przetłumaczono ją na osiem języków, nie pozostaje również bez echa, wzbudzając ostre dyskusje i spory, co jest najlepszym dowodem na to, że sprawy, które Soderberg porusza w Doktorze Glasie, są dla nas wciąż ważne aktualne.” ( s. 6.) Powieść godna polecenia. 10/10

W tej powieści charakterystyki bohaterów - błyskotliwe i pełne humoru - są o wiele ważniejsze od samej fabuły. Opisy te nie są bynajmniej rozdęte czy nużące. Kingsley Amis pisze w specyficzny sposób i w tej książce podejmuje kilka ważnych tematów, jak choćby rozważania na temat istoty religii i ogólnej kondycji człowieka we współczesnym świecie. Pisarz po mistrzowsku operuje słowem, a książkę wpisuje w konwencję powieści grozy.

Tym razem Lodge jako autor tej książki wystąpił w roli twórcy biografii literackiej opartej na faktach i wyobraźni. W przedmowie wyjaśnia czytelnikowi jaka to jest powieść. Od początku wiemy, że jest to wersja quasi -biografii Jamesa według Lodge'a. Tytuł tego utworu literackiego coś nam sugeruje, ale to sztuczka autora , ma dwojaki sens: pierwszy, sam Lodge chciał, żeby czytelnik docenił jego pracę i kunszt, drugi: w teatrze publiczność wywołuje autora sztuki na scenę.Tak dzieje się też w tej powieści, gdy śledzimy perypetie teatralne powieściowego Henry'ego Jamesa. W literaturoznawstwie egzystuje termin biografizm. Ale czy Lodge interpretuje dzieła Jamesa poprzez wątki biograficzne? Moim zdaniem nie, tworzy quasi - biografię, opowiada o człowieku, nie dokonuje interpretacji , przedstawia nam zdarzenia z biografii artysty jakich nie poznamy z rękopisów i listów. To jest wartość dodana tej książki. Swoboda twórcza autora. To jest też bohaterka tego świetnego dzieła Lodge'a. Potęga wyobraźni jest wielka. Polecam tę książkę miłośnikom dobrej literatury, a także twórcom, którym wyobraźni literackiej brakuje.

Powieść dziwna, zwłaszcza w końcówce, gdzie główna bohaterka popada według mnie w szaleństwo. Akcja trzyma w napięciu choć pozornie nic się nie dzieje. To chyba przemyślenia głównej bohaterki: niezrozumiałe i nielogiczne wprowadzają element ciekawy i zaskakujący. Nie do końca bym polecila.

Druga część trylogii kampusowej. Spotykamy tu znanych nam już bohaterów plus całe spektrum nowych postaci. Osią powieści są konferencje z zakresu literaturoznawstwa, których tropem podążają akademiccy profesorowie. Jak sam tytuł sugeruje, jest to mały światek, w którym nie trudno spotkać znajomą twarz. Akcja kręci się jak w kalejdoskopie, przeskakujemy z miasta do miasta, obserwując naprzemiennie przygody różnych bohaterów. Nie brak tu zabawnych sytuacji i humorystycznych akcentów, autor bawi się literackimi konwencjami, choć często są to fragmenty zbyt erudycyjne i przytłaczające ilością profesjonalnej wiedzy. Ale oprócz odczytów i literaturoznawczych dyskusji, na konferencjach kwitnie życie socjalne, a ilość przypadkowych spotkań i związanych z nimi konsekwencji jest nie tylko oszałamiająca, ale też zadziwia precyzją, z jaką autor panuje nad tym błędnym kołem wydarzeń. Powieść jest zabawną satyrą na akademicki światek, choć można się pogubić w gąszczu zmieniających się postaci, których nie łączy konkretna fabuła.

Podobno kultowa książka młodych norweskich czytelników. Niezwykle wrażliwy dwudziestopięciolatek szuka swojego miejsca w życiu. Dokonuje wielu trafnych spostrzeżeń dotyczących świata i rządzących nim prawidłowości, potrafi zachwycić się zdarzeniami, które dla wielu innych nie są godne uwagi. Książka od początku dziwna, przełamująca schematy, ale wciąga i kończąc czytanie można uwierzyć, że zafascynowała norweską młodzież.

Rewelacja!!! Uwielbiam to poczucie humoru a i czworaczki dziewczynki coraz większe, i pomimo swoich ośmiu czy dziewięciu lat zdolne do zmienienia zwykłej kosiarki do trawy w prawie śmiercionośne narzędzie o napędzie rakietowym wpadające do pokoju i niezczące dywan, rozlewające galon oleju doprowadzając do wypadku itd. itp. Wilt jak zwykle totalnie niewinnie i przypadkiem wplątuje się w mega drakę o zasięgu bezpieczeństwa państwa. Wyśmienite! Jeśli komuś nie przeszkadza obsceniczny język małych dziewczynek i wyobrażenie Wilta próbującego ochłodzić swojego penisa od wewnątrz za pomocą wciskarki kremu do tortu, książka jest dla niego. Serdecznie polecam.

Niespodziewany zbiór opowiadań, przyciągający uwagę metafikcjonalnymi i intertekstualnymi nawiązaniami bardziej niż zaskakującymi fabułami czy zapadającymi w pamięć postaciami. Najciekawsze było dla mnie śledzenie tego, jak różne motywy (erotyczne napięcie, konflikty na tle politycznym i pokoleniowym) obecne w poszczególnych tekstach wzajemnie sobie odpowiadają na zasadzie ech i zwierciadeł. Tematem przewodnim wydaje się samotność i niepoznawalność człowieka. Myślę, że lektura byłaby jeszcze owocniejsza, gdybym znała wcześniejsze książki Fowlesa, do których również nawiązuje. Jako samodzielny tekst najbardziej chyba zapadła mi w pamięć "Enigma", może dlatego, że zaginiony polityk, wokół którego obraca się zagadka, z powodu pewnego chłodnego dystansu skojarzył mi się z Milne'em, którego biografię czytałam niedługo wcześniej. Sama książka zaś zawsze już będzie mi się kojarzyć z przemiłym wakacyjnym wyjazdem, z czego może po części wynikać wysoka ocena.

Ani czytelnikom, ani krytykom ta książka nie przypadła do gustu. Nie sposób się temu dziwić, jeśli zauważymy, że autor nie pisał jej dla publiczności, lecz dla siebie. Był znany i uznany, wiedział, że wydadzą mu, cokolwiek napisze. No to stworzył dialog z samym sobą - to oczywiście moja prywatna opinia, nie stwierdzony fakt. Najczęstszym zarzutem jest pornograficzność, co jest prawdą, ale tylko w odniesieniu do części tekstu. Czytam to jako rozprawę pisarza z własnymi fantazjami seksualnymi, spełnionymi czy nie, jako próbę zrozumienia swojego libido, zrozumienia siebie na poziomie ciała i emocji podstawowych, płynących z ciała właśnie. Odnoszenie tej warstwy znaczeniowej do twórczości literackiej, jego własnej czy literatury w ogóle, może być tylko kamuflażem, bo koniec końców niewiele z tego wynika. Utarczki słowne (i nie tylko) wypełniające powieść są, a raczej miały być, metatekstem o twórczym pisaniu. No i tak jest, do pewnego stopnia, jednak i tutaj Fowles tłumaczy się przed sobą ze swoich doświadczeń małżeńskich i, szerzej, z relacji z kobietami, ze swoich błędów, frustracji, z nieporozumień, z egoizmu (z obu stron) i całej reszty splątanych uczuć nierozerwalnie związanych z miłością. Czy nam, czytelnikom, coś to daje? Obawiam się, że niewiele. Zaletą Mantissy (czyli dygresji, już sam tytuł sugeruje, że czytamy co innego niż czytamy) jest oferowana nam możliwość samodzielnego odkrywania, w których miejscach autor jest pisarzem piszącym o pisaniu, a w których pacjentem na kozetce u terapeuty, którym uczynił ciebie, czytelniku.

Angielska opowieść o przeciętnej rodzinie. Henry Wilt jest pracownikiem college’u, który woli pójść po pracy na piwo z kolegą niż przesiadywać w domu z czwórką „uroczych” córeczek oraz ich wspaniałą mamą. A to właśnie żona Henry’ego sprawia, że jego życie jest niepowtarzalne i alternatywne za sprawą ekologii i pomagania nieznanym szczepom tubylców z końca świata (dokładnie już nie pamiętam komu chciała pomagać). Wpadła też na pomysł, aby wynająć jeden pokój miłej studentce ze Szwecji i kiedy wydaje się, że fabuła tej historii zmierza w wiadomym celu, wszystko nagle rąbnęło. I doprawdy problemy na uczelni nagraniem kopulowania z krokodylem to ledwie drobne preludium tego, co nastąpiło w życiu prywatnym Wilta. Zwroty akcji niemal się prześcigają, a absurd godny Monty Pythona. Można to wszystko odczytać jako satyrę na angielską klasę średnią, na mody, na nonsensy szkolnictwa wyższego, które dziś wydają się bardziej realne niż kiedy ta powieść powstała. Dla mnie przede wszystkim była to kosmiczna dawka humoru.

Zacznijmy może od tego, że tytuł winien brzmieć "strzałka czasu", bo tak tłumaczy się na polski fizyczny w swej istocie termin "arrow of time". Mniejsza z tym, tekstowi to nie szkodzi, a sama książka jest po prostu oszałamiająca. Najpierw burleskowo-groteskowa, pisana z charakterystycznym dla Amisa poczuciem humoru, potem coraz mroczniejsza, by na końcu zostawić czytelnika z otwartą szeroką buzią, w stanie kompletnego oszołomienia, zatopionego po szyję w przejmującej grozie. Napisać TAK o TAKICH czasach i TAKIM człowieku - to wprost nie do pojęcia.

„Ja też pewnego dnia stąd wyjadę- stwierdziła. Albo skoczę z puszki. Odchyliłem głowę i spojrzałem w górę. - Nie odważysz się- powiedziałem. - Nie? - Nie. Za wysoko. Nie dasz rady. - Założymy się? -Możemy. I tak wygram. - Umowa stoi. (…) - A ty Jonatanie, nie masz żadnych marzeń?Może zamierzasz przez resztę życia stać na podium w pustej restauracji i przygrywać do tańca?” s. 208. Lars Saabye Christensen, Jubel, Przekł. M. Gołębiewska- Bijak, Wyd. Książnica. Katowice 1999. Powieść Christensena „Jubel” z pozoru prosta opowieść o pianiście, wyjeżdżającym na prowincję, prosta nie jest. Christensen Lars Saabye, jak sam przyznaje, inspiracji szuka w muzyce rockowej. „ Najlepszy rock to siła witalna i pulsujący rytm, który chciałbym oddać w tym, co piszę”. Czytelnikowi towarzyszy muzyka Jonatana Chwyta- pianisty, wirtuoza, który zamiast koncertować, staje się grającym gościom przy piwie. Opowieść, w której padają słowa: „Są bowiem trzy rzeczy, których się po prostu nie robi. Nie przeszkadza się porządnemu człowiekowi, kiedy ćwiczy; nie głaszcze się kota pod włos i nie budzi się kobiety, która śpi.”, nie wymaga dalszej rekomendacji!!! Czytanie ma przyszłość, ale tylko … 10/10 …………………………….

Wybitne opowiadania! Każde zupełnie odmienne, a czyta się je z niesłabnącym zaciekawieniem od początku do końca. Po czym trzeba złapać oddech — chwilę zadumy nad kolejami życia bohaterów, nieuchronnością czy zrządzeniem wręcz losu, jakimś przedziwnym domknięciem, klamrą ( p r z e z n a c z e n i e m ?) — tudzież przemyśleć odniesienia do cytowanych lektur po swojemu. To daje radość. Radość z czytania, odkrytych kontekstów. K.Blixen, prócz kunsztownego języka (wielka wartość tego zbioru),obdarza nas mądrością prawdziwie dojrzałej pisarki (to jej ostatnia książka). A więc w odpowiednich miejscach stawia właściwą ocenę, w kilku słowach plastycznie opisuje bohaterów, a los ludzki przedstawia jak w przypowieściach, alegorycznie i w majestacie Siły Wyższej, z którą się Człowiek mierzy. Wreszcie pada parę genialnych konstatacji — zupełnie odkrywczych — przynajmniej dla mnie. Przypuszczam, że tam gdzie młodość może K.Blixen nie dowierzać, deprecjonować, kwestionować jej logikę (przejrzałam kilka wcześniejszych recenzji :) — tam starszy czytelnik zostaje olśniony orientując się, jak dziwaczny czasem determinizm każe podejmować zgoła paradoksalne decyzje. A jednak pozostają one w zgodzie z sumieniem i rozumiemy, że były wręcz konieczne. Kto zdecydował o losie tych osobliwych bohaterów — oni sami czy ,,tak musiało się zdarzyć’’, by wszystko miało sens, i pozostało nieprzeniknione.

Autorowi nie udało powiedzieć niczego nowego o trudnym czasie dojrzewania i patologicznych rodzinach - czy to w ogóle możliwe, skoro dla wielu upokarzanie innych jawi się odwieczną potrzebą... Niemniej jednak to gorzki, wręcz brutalistyczny, rozrachunek z niższą klasą średnią, pozornie dobrze wyglądającą, gdy się patrzy z zewnątrz jej grodzonych osiedli. Chore relacje między członkami rodzin (wertykalne i horyzontalne) przekładają się w na odnoszenie się chłopców i dziewcząt do siebie, zgodnie z odwiecznymi mechanizmami hierarchii i wykluczania w ramach grupy. W równie przerażającym stopniu, jak mocno są tu ukazane postacie rodziców, tak samo, może i jeszcze dramatyczniej, zarysowane są, raczej nieprzerysowane, sylwetki dzieci. To po prostu mali dorośli z tymi samymi wadami, które czas przejścia z dzieciństwa do dojrzałości jeszcze potęguje. Zwłaszcza, że rodzice nie przepuszczą żadnej okazji, żeby swe dzieci upokarzać, obniżać wartość a raczej jej ich pozbawiać. A nikt nie może dać innemu tego, czego sam nie posiada…. Nie wiadomo tylko, komu bardziej współczuć: dziewczynom czy chłopakom. W każdym razie i tu, i tam są tacy którzy prześladując innych, wywyższają siebie - jako było na początku, teraz i na wieki wieków… Najgorzej mają nieszczęśni inni, brzydsi, słabsi, gorsi - Tomas, Jenny, także główny bohater Juha (ma matkę Finkę, co dla Szweda oznacza oczywistą niższość). To lata 70. - wszyscy dopingują Bjoerna Borga i Ingemara Stenmarka i słuchają “Sweet” i Donny Summer. Można i należy odczytywać tę książkę jako dość uniwersalną niezależnie od miejsca, czasu, wieku czy charakteru relacji. Ot, takie “zwyczajne” rodzinne, szkolne, środowiskowe piekiełko. W sumie niemal nic tu oryginalnego, acz takie postawy zawsze przerażają swą uporczywą powtarzalnością. I trochę to inna Szwecja niż ten kraj który pamiętamy jako jeden najbogatszych i progresywnych krajów świata. Cytaty tylko najmocniejsze: “Bengt krzyczy, że jedyne, czego pragnie, to w spokoju poczytać gazetę. Ritva krzyczy, że jeśli chodzi o nią, to może robić co mu się podoba, byleby tylko schował w kalesonach swoje ohydne owłosione jaja”. “Awantura przy śniadaniu - to najzupełniej zwyczajny ranek w rodzinie Lindströmów. (...) Rodzinę Lindström najlepiej opisać, opowiadając o jej drzwiach. W rodzinie Lindström panuje zwyczaj trzaskania drzwiami, kiedy się jest zdenerwowanym. Drzwi są dobre. Trzaskają z dystynkcją. Jedyną wadą jest to, że drzwi nie są w stanie długo znosić takiego obchodzenia się z nimi. Wcześniej czy później rozpadną się”. “W rodzinie Lindströmów drzwi padały jedne po drugich – jak drzewo pada pod naporem topora. A kiedy drzwi się rozpadną, znosi się je do garażu i zastępuje kwiecistymi kotarami. Niestety kotary nie trzaskają”. "W korytarzu są szklane drzwi, a mówiąc dokładniej, były”. “Bycie zabawnym to jego jedyny sposób na znalezienie sobie przyjaciół, na niczym innym się nie zna”. “Wszyscy śmieją się, że Tomas się jeszcze nie pieprzył.(...) Tomas nie odpowiada Próbuję być pusty żeby nic nie czuć. Chce być niemy i głuchy”.. “Tomas jest chłopcem, który się boi, który ma powody, żeby się bać, który setki razy Przekonał się, że ma powody żeby się bać”.. “Nareszcie się odważyła. Odważyła się i straciła. I upewniła się, że nikt nie może jej kochać. Nie dziwnego, jest przecież taka brzydka i okropna. (...) Jest lalką z mrugającymi oczami i zawsze tym samym uśmiechem, niewzruszoną i obojętną”.. “Próbuje być kimś, kim nie jest. Kimś, kogo zaprasza się na prywatki”. “Z dezaprobatą spogląda na córkę. – Wystroiłaś się jak jak czupiradło! A ona stoi z wymalowanymi na niebiesko rzęsami i w długiej do ziemi i spódniczce, ze swoją wystawioną na widok publiczny tęsknotą, a wstyd, który czuje, przytłacza ją”. “Musi być teraz sama, żeby nikt jej nie widział, bo jest brzydka, brzydsza niż kiedykolwiek przedtem”. “Ojciec woła ją: – Jeśli ci się wydaje, że jak się wystroisz, będziesz ładniejsza, to się mylisz! Jego głos rozbrzmiewa echem jak głos księdza w kościele: nie myśl sobie, że jesteś kimś nadzwyczajnym!”. “Dzieciństwo jest bez dna, a ona nieustannie traci grunt pod nogami”. “Wychowawczyni Juhy i Jenny zawsze jest zadowolona. Nawet wtedy, gdy próbuje wyglądać na zadowoloną. Ich wychowawczyni to osoba, która głównie czeka, aż minie czas. Tak jakby była nie na swoim miejscu i czekała, aż zostanie przemieszczona”. “Uśmiechać się, według niej, to z trudem zmuszać kąciki ust, aby podniosły się w górę”. “Najbardziej wspaniałomyślna rzecz, jaką kiedykolwiek powiedziała w życiu o drugim człowieku, to: nie robi z siebie nikogo szczególnego!”. “Każda rodzina siedzi przed telewizorem, każda w swoim własnym domu na ulicy żywej duszy ani jednego samochodu. W każdym domu w Sävbyholm jest telewizor, a w bladym snopie tego światła siedzą mama i tata razem ze swoimi dziećmi”. W supermarkecie. “Ritva próbuje wyminąć umierającą kobietę. – Przepraszam – mówi tak miło, jak tylko potrafi – przepraszam, chciałabym przejść ale pani ręka przeszkadza. Kiedy kobieta się nie rusza, Ritva mamrocze, że to bezwstydne i przechodzi, odpychając rękę kobiety swoją lewą stopą. Po chwili pyta, jakby nigdy nic: - Słuchajcie, kto chce serek cytrynowy na deser?”. Katastrofalne przyjęcie u Tomasa. “- Ale O co chodzi? Dlaczego nie tańczycie? - krzyczy mama Tomasa. Wtedy goście odwracają się do niej plecami. A jej Tomas siedzi sam w kącie. Nikt z nim nie rozmawia”. “Żeby nie oberwać, zamknął się w toalecie. Robi tak teraz na każdej przerwie”. “Tomas nie miał siły dłużej czekać. Nie chciał dłużej tęsknić. Już teraz nigdy nie będzie się bał”. PS Kolejna tu odsłona zasady, że błazen jest postacią tragiczną....

Daisy Fay Harper to dziewczynka, która nie miała łatwego startu w życiu – ale miała coś cenniejszego - charakter, odwagę i niebywałą odporność. Powieść Fannie Flagg napisana jest w formie dziennika – to sprawia, że śledzimy wydarzenia bezpośrednio oczami dziewczynki, która dorasta w amerykańskim Południu lat 50., w świecie pełnym absurdów, biedy, alkoholizmu, ale też komicznych sytuacji, niespodziewanej dobroci i małych cudów. Na początku Daisy ma jedenaście lat. Jej ojciec to marzyciel i oszust, matka – zblazowana kobieta z pretensjami do wyższej klasy. A sama Daisy – trochę naiwna, bardzo bystra i do bólu prawdziwa – dorasta w tym otoczeniu z bagażem doświadczeń, który mógłby połamać niejedną dorosłą kobietę. Zamiast tego, Daisy przechodzi przez życie z wdziękiem, humorem i niebywałą wolą przetrwania. Każde doświadczenie, nieważne jak trudne, buduje w niej siłę. To książka o dojrzewaniu, o kobiecości, o poszukiwaniu własnego głosu w świecie, który nie słucha dziewczynek. Ale to także opowieść pełna śmiechu, tragicznych sytuacji doprawionych ironią i południowym urokiem. Nie jest to cukierkowa historia. Pod pozorem lekkości kryją się poważne tematy: przemoc, alkoholizm, rasizm, samotność, zaniedbanie, porzucenie. Ale wszystko to opowiedziane jest z taką czułością i literackim wyczuciem, że czytelnik nie czuje się przygnieciony, tylko poruszony. Dla mnie kolejna pozycja idealna na lato. Dla tych, którzy kochają historie o dojrzewaniu z pazurem i sercem. I dla każdego, kto kiedyś marzył, że stanie się kimś, kogo świat wreszcie zauważy. Polecam

To xiążka tak zabawna, że można tarzać się ze śmiechu. Ekipa Monty Pythona mogłaby jej zazdrościć Allenowi. Tak się zastanawiam, że skoro Allen, który uwiódł swoją pasierbicę, okazał się być taki zabawny, to jakimi gejzerami humoru musieli być Marciel Macial albo Josef Fritzl...

Bardzo długo, w miarę czytania, nie wiedziałam, co mam o tej książce powiedzieć i tez nadal nie do końca wiem, choć parę kwestii się we mnie już uleżało. Przede wszystkim jest to książka idealna dla Kin, bo to jest tytuł „nudne, nic się nie dzieje”. Tu naprawdę się dzieje bardzo niewiele, dni się ciągną, a przemyślenia bohatera zajmują całe stronice. W ebooku ta książka miała 850 stron, w papierze to wydanie ma 600. A jest to historia znanego w całej Anglii reżysera teatralnego, Charles’a Arrowby, którzy decyduje się przejść na emeryturę i przeprowadza się do domku nad morzem w malutkiej wsi. I decyduje się spisać swoje dzieje, które to dzieje głównie składają się na opis jego relacji z kobietami w jego życiu, które to kobiety za sprawą wydarzeń z książki, pojawiają się teraz w tym jego spokojnym, sielankowym życiu. Pięknie ktoś na anglojęzycznym youtube określił te książkę mianem „Ex on the beach”. I to się właściwie zgadza, choć wypada dużo mnie wyskokowo niż brzmi. Książka zajęła mi bardzo dużo czasu, żeby ją skończyć, do której jednak najtrudniej było usiąść, a jak już zaczęłam, to te strony leciały. Książka idealna do analiz przez studentów na filologii, bo jest tutaj sporo motywów do takiej typowej, uniwersyteckiej analizy. W oczy rzuca się motyw jedzenia, który się zmienia na przestrzeni tych kilku tygodni. Inne jedzenie Charles je, kiedy jest sam, i mimo prostoty tego jedzenia parę razy ślina mi się w ustach zebrała, inaczej, kiedy u niego w domu mieszka kilka osób, nie je wcale, kiedy problemy są już zbyt duże. Nastawienia czytelnika do głównego bohatera też się może wahać – nieraz nazywałam go w myślach pierwszym stalkerem, kiedy wydawało mi się, że jego wyobrażenia o ratowaniu swojej miłości życia są już odjechane kompletnie i facet stracił grunt pod nogami, a potem wydarza się coś, co jednak każe się zastanowić, czy on nie ma jednak racji w tym, co planuje albo co sobie wyobraża. Jednocześnie na jedno wydarzenie, które popycha fabułę do przodu, przypada ze 30 stron rozmyślań bohatera o tym, co zrobić, czy zrobić, jak zrobić. Jednocześnie zawsze towarzyszy mu święte przekonanie o tym, że on ma rację, że to, co robi to jest najlepsze dla świata, że on to jest zbawcą w ogóle, no tyle że… potem potrafi to przekonanie stracić, wziąć pod uwagę inna perspektywę… Tak więc naprawdę ciężko tę książkę zrecenzować. Czy jest to coś, co odmieniło moje życie? Nie. Ale czy jest to coś, co może w miarę spokojnego czytania, dać zauważyć w sobie te dobre strony, tę pogłębioną analizę bohatera, tę jego niejednoznaczność? Tak i myślę, że jeszcze długo ta książka będzie we mnie dojrzewać, układać się w głowie. I sama jestem ciekawa, co będę o niej sądziła za pół roku czy za rok. Nie mogę określić, czy ją polecam jednoznacznie, bo to bardzo specyficzna powieść, którą albo trzeba po prostu lubić albo dać się wczuć w klimat tego morza, które też jest bardzo ważnym bohaterem, a jakże, w tą powolność, wejść trochę w buty tego bohatera, a jednocześnie negować wszystko co robi i znaleźć w tym jakąś przyjemność. Na pewno masa ludzi się tez od tego odbije, ja wielokrotnie się męczyłam i odliczałam te strony. Tak więc sami musicie zdecydować.

Powieść, której akcja toczy się w XVII-wiecznym Londynie, opowiada o podróżach matki znanej jako The Dog Woman i jej protegowanego Jordana. Siedemnastowieczny Londyn to miasto, w którym o nudę bardzo ciężko - pożar, zaraza, Cromwell, purytanie i inne nieszczęścia sprawiają, że Psiara i jej (nie)syn Jordan wiodą dość intensywny tryb życia. Jak dla mnie trochę za dużo wszystkiego - natrętnego feminizmu, magicznego realizmu w postaci baśni, czarnego humoru i groteski. Przy historii o dwunastu tańczących księżniczkach, czyli o "Stańcowanych pantofelkach" braci Grimm można odlecieć. Ogólnie - piękny język i niebanalna wyobraźnia autorki, ale za dużo baroku, grubiaństwa, turpizmu i ohydy.

Znaleziona na półce w wynajętym mieszkaniu. Niezwykła, przypomniała czasy dawnych odkryć związanych z serią Salamandry. Napoleon, kucharz i dziewczyna z Wenecji z błoną między palcami stóp. Czyżby trop prowadzący do "Procesu"... Emocje związane z Napoleonem, w Polsce nic niezwykłego, ale dla mnie topiący się tysiącami w kanale La Manche, zamarzający w Rosji. To, chwilami, antywojenny krzyk na miarę Remarka. Polecam lekturę.