Tysiąc i jedna kobieta: Anaïs Nin i jej życie

Nie sądźcie, abyście nie byli sądzeni. Wychowana w katolickiej rodzinie opartej na fundamencie moralnych zasad Anais Nin prowadziła życie, które w praktyce dalekie było od wpojonych jej zasad i norm, mimo, że cały czas gdzieś w głębi serca odwoływała się do pragnienie czystości i wzniosłości swych poszukiwań i uczuć, i kiedy dokonywała już z perspektywy końca swego życia ocen tego, co było jej udziałem, to podkreślała, że te właśnie zasady ukształtowały ją tak mocno i tak silnie wpłynęły na nią, że mino że żyła wbrew nim, to miała je cały czas przed oczyma, jako coś co zdobyło jej szacunek i uznanie i do czego podświadomie dążyła. Pełna paradoksów i sprzeczności, mająca wiele twarzy i wiele masek, oszukująca wszystkich dookoła ale jednak przecież głęboko wrażliwa i delikatny, choć w swej kruchości i twarda, była muzą dla wielu i natchnieniem, zarówno dla pisarzy, jak i malarzy i filmowców. Potrafiła stworzyć kilka żyć, i to takich które choć wzajemnie się przenikały, to żadne z nich wraz z osobami kto re w nich uczestniczyły, nie wiedziały o sobie wzajemnie. Dopiero wydawanie pamiętników, liczących tysiące stron, i to też nie do końca autentycznych, bo ostatecznie poddanych własnej cenzurze, pozwoliły troszeczkę zerknąć do tego bogatego wnętrza i odsłonić jej świat przeżyć. Nie można więc Anais osądzać, że żyła tak, jak żyła, bo takie życie właśnie chciała i takie cały czas świadomie wybierała. Pokazywał też, że choć pragnęła jednej miłości takiej wielkiej i namiętnej oraz wzniosłej i na całe życie, to pochłaniały ja seksualne przygody, których miał bez liku i z dzikością porywów oddawała się wielu kochankom, zarówno starym, doświadczonym, gdzie szukała intelektualnej mądrości, jak i młodym, gdzie kusiło ją piękne ciało. Pokonała też wiele moralnych barier, tym był jej intymny związek z własnym ojcem, i popełniona poligamia. Nie wahała się kontestować tego co uznawała za przejaw ograniczenia wolności, choć i chętnie podkreślała, że jest przywiązana do świata wartości. Pełna pasji i pełna energii, nie poddawała się w najtrudniejszych momentach. Była dobrym człowiekiem, troszczącym się o innych. Miała ciekawe życie. Opisana bardzo dokładnie i nawiązująca do bezpośrednich zapisów biografia, jest portretem kobiety, która wywarła ogromny wpływ na swoje pokolenie i na czasy swej działalności literackiej, kształtując określony rodzaj i sposób przekazu tego, co dzieje się we wnętrzu człowieka i udzielając odpowiedzi na pytanie, kim tak naprawdę jesteśmy i jak mamy żyć w pełni.

Nie sądźcie, abyście nie byli sądzeni. Wychowana w katolickiej rodzinie opartej na fundamencie moralnych zasad Anais Nin prowadziła życie, które w praktyce dalekie było od wpojonych jej zasad i norm, mimo, że cały czas gdzieś w głębi serca odwoływała się do pragnienie czystości i wzniosłości swych poszukiwań i uczuć, i kiedy dokonywała już z perspektywy końca swego życia...

Książka o Kobiecie mającej 1001 imion. Każde z nich inne, przesycone inną barwą, wyjątkowe. Można pokusić się o stwierdzenie, że to książka o nas. O naszej tożsamości, złożoności, porywach serca, potrzebie kochania i obdarowywania. Ale również o wiecznej wędrówce w poszukiwaniu siebie. Wyjątkowa ze względu na samą Anais i to co nam mówi. Nie bójmy się spojrzeć prosto w lustro ......, więcej nie bójmy się spojrzeć w siebie i żyjmy w zgdzie ze sobą. Polecam.

Książka o Kobiecie mającej 1001 imion. Każde z nich inne, przesycone inną barwą, wyjątkowe. Można pokusić się o stwierdzenie, że to książka o nas. O naszej tożsamości, złożoności, porywach serca, potrzebie kochania i obdarowywania. Ale również o wiecznej wędrówce w poszukiwaniu siebie. Wyjątkowa ze względu na samą Anais i to co nam mówi. Nie bójmy się spojrzeć prosto w...

Biografia napisana metodą "kopiuj-wklej" na podstawie Dzienników Anais. Autorka może i odwaliła kawał dobrej roboty przedzierając się przez tony zapisków pani Nin i wyłuszczając chronologicznie co ważniejsze przemyślenia Anais, ale styl biografii uczniowski, relacja pozbawiona jakiejkolwiek głębi i monotonna w skwapliwości, by nie uronić ni słowa. Zdecydowanie zbyt wiele cytatów.

Biografia napisana metodą "kopiuj-wklej" na podstawie Dzienników Anais. Autorka może i odwaliła kawał dobrej roboty przedzierając się przez tony zapisków pani Nin i wyłuszczając chronologicznie co ważniejsze przemyślenia Anais, ale styl biografii uczniowski, relacja pozbawiona jakiejkolwiek głębi i monotonna w skwapliwości, by nie uronić ni słowa. Zdecydowanie zbyt wiele...