Dziewiętnaście minut

„Dziewiętnaście minut” to książka, która boli, która rani, kłuje, uciska, pozostawia po sobie trwały ślad. Mało kto lubi, kiedy jego komfort zostaje naruszony, kiedy spokój znika zastąpiony silnymi emocjami, których na codzień nie odczuwamy w aż tak silnym natężeniu.

Nigdy wcześniej o niej nie słyszałam o tej książce, a dodatkowo, tematyka którą porusza nie jest łatwa, ani tym bardziej przyjemna. Bałam się, że się w niej nie odnajdę, ale kiedy tylko zaczęłam czytać - przepadłam.

"Dziewiętnaście minut" to pozycja, która dostarcza całkowicie innych emocji niż większość powieści na rynku. Nie tylko zmusza do refleksji, ale również do spojrzenia z perspektywy z@&jcy. Historia zaczyna się od tego najgorszego momentu i wraz z każdą kolejną stroną dowiadujemy się coraz więcej o bohaterach, ich przeszłości, motywacjach.

Autorka mierzy się z tematem strzel//iny w szkole, przedstawia szkolne życie oczami nastolatka z każdą jego wadą, o której jako dorośli zapominamy. Pokazuje bardzo, jak wrażliwy jest rozwijający się umysł dziecka, które wszystko, co mu się przytrafia, traktuje bardzo emocjonalnie. Nawet "błahostka" może zmienić go na zawsze.

Środowisko szkolne, szczególnie to w Stanach Zjednoczonych nie jest łatwe, nastolatki od najmłodszych lat dzielą się na grupy, a jeśli do jakiejś nie pasujesz, to niestety skazany jesteś na porażkę. Prz3ś/@dowanie to dla niektórych codzienność, która jest ignorowana przez tych, którzy powinni stać na straży dobra dziecka. Jedni radzą sobie z tym lepiej, inni gorzej, a przyczyn, które wpływają na ich podejście, jest mnóstwo. Uwarunkowanie genetyczne, charakter, wpojone wartości, wychowanie.

Dzieci, które są inne od ogółu, od najmłodszych lat wiedzą, że muszą się dopasować do reszty, bez względu na koszty, jakie będą musieli ponieść. Nie każdemu się jednak udaje, a niektórzy postawieni pod ścianą przestają już widzieć jakiekolwiek inne możliwości, niż te najbardziej drastyczne decyzje.

Na ponad 600 stronach powieści autorka przedstawia perspektywę wielu bohaterów, sędzi, jej córki, detektywa, który zajmuje się sprawą, rodziców chłopaka, który strzelał, jak i samego Petera, czy jego obrońcy. Poznajemy ich przeszłość z różnych okresów życia, jak i bolesną, trudną teraźniejszość w świecie, którego bezpieczeństwo i komfort pękły jak bańka mydlana, pozostawiając uczestników tych wydarzeń w szoku, z bólem, który odmienił ich na zawsze.

Widzimy wiele scen, które krok po kroku pozwalają zrozumieć, że świat nie dzieli się tylko na czerń i biel, a na wiele odcieni szarości. N/3nawiść do oprawcy podczas lektury stopniowo maleje, dociera do nas, że w jego przypadku, to nie jest takie proste. Nasza codzienność i panujące realia są niezwykle wymagające wobec tych najbardziej wrażliwych, którzy nie odnaleźli swojego miejsca w żadnej z szufladek.

Autorka nie stara się usprawiedliwić czynu Petera. Stara się pokazać, że nic nie dzieje się bez przyczyny. I robi to zaskakująco dobrze. Gdy poznajemy jego życie od najmłodszych lat, zaczynamy rozumieć. Jego, jak i innych, którzy nieświadomie każdego dnia popychali go coraz bliżej krawędzi.

Język autorki świetnie oddaje myśli bohaterów, a całość czyta się z ogromnym zaangażowaniem. Spędziłam przy tej książce sporo czasu, przeżywając każdą kolejną scenę mocniej, nie mogłam przestać zachwycać się stylem autorki i tym, jak prowadzi tę opowieść, jednocześnie wielokrotnie byłam bliska łez, a moje serce zdawało się raz za razem rozpadać na kawałki.

Większośc scen uderza z siłą taranu, jednak tymi najtrudniejszymi w odbiorze, była nowa codzienność rodziców Petera. Poznawanie ich myśli i przeżyć po tej tragedii kłuło niemiłosiernie każdą cząstkę mnie.

Matka chłopaka jest położną, osobą, która na co dzień zajmuje się sprowadzaniem dzieci na świat. Jej wspomnienia o maleńkim synu i konfrontacja ich z tragiczną rzeczywistością, podejście społeczności po tych wydarzeniach, ostracyzm, z którym się teraz mierzy, to zaledwie niewielki ułamek jej nowego życia.

Z osoby podziwianej stała się wyrodną matką, która urodziła potwora. Ale przecież, to jej dziecko, maleńkie stworzonko, którym zajmowała się od chwili poczęcia. Starała się być dobrą matką, była dobrą matką. Prawda? Jej wewnętrzny konflikt i próby zrozumienia, co zrobiła nie tak, bolą. I to okrutnie.

Z drugiej strony jest ojciec, którego aprobaty szukał kilkuletni Peter. Ojciec, który nauczył syna strzelać do zwierzyny i był dumny z jego umiejętności. Ojciec, który po tym co się stało, nie potrafi pogodzić się z tą myślą, który nie chce nawet o tym myśleć i który nie chce już nawet widzieć swojego syna na oczy. Przecież nieświadomie bardzo mu to ułatwił.

To niezwykle głęboka opowieść, która wielokrotnie łamie serce. Nie skupia się tylko i wyłącznie na strz3/@ninie i jej następstwach. Pokazuje także inne problemy, z którymi mierzyli się bohaterowie, problemy, o których nie chcieli myśleć, czy to ze strachu, czy z braku czasu. Toksyczna miłość, problemy rodzinne, ż@&oba, d&∆resja.

To historia, która zadaje ból, kłując w miejscach, które są najbardziej niekomfortowe. To opowieść o wielu osobach, które cierpiały tak bardzo, że robiły wszystko, byle tylko przestało ich boleć. Nawet jeśli oznaczało to utratę samego siebie, wtopienie się w tłum, zmianę własnych upodobań, uczuć, myśli.

To opowieść, o decyzjach, które doprowadzą do momentu, gdy szala goryczy się przeleje, owocując masakrą, która skrzywdzi kolejne osoby w nieodwracalny sposób. To opowieść o sprawiedliwości, o krzywdzie, która rozpoczyna krąg prz3πocy, który zdaje się nie mieć końca, a także o ignorancji wobec sygnałów alarmowych, które powinny zwrócić uwagę i zostać natychmiast naprawione.

Nie spodziewałam się, że tak bardzo mnie poruszy, nie spodziewałam się, że będę sama siebie powstrzymywać, byle tylko jeszcze jej nie kończyć. Nie sądziłam, że wwierci się w moją głowę tak bardzo, że za każdym razem, gdy ją odłożę, nie będę mogła przestać o niej myśleć.

Jak bardzo trzeba być skrzywdzonym, żeby nie widzieć dla siebie innej możliwości, niż morderstwo kilkunastu osób? Co trzeba przeżyć, żeby nie być w stanie odeprzeć od siebie tej myśli? Czy po tak tragicznym wydarzeniu rodzice, rodzeństwo, świadkowie, będą w stanie odnaleźć spokój? Czy da się zadośćuczynić każdemu, kto ucierpiał, włącznie z samym prześladowanym chłopakiem, który stał się katem?

To książka, która zasługuje na każdą twoją minutę. I mam nadzieję, że jej się oddasz. Tylko ostrzegam, po jej lekturze nie będziesz już takx samx.

„Dziewiętnaście minut” to książka, która boli, która rani, kłuje, uciska, pozostawia po sobie trwały ślad. Mało kto lubi, kiedy jego komfort zostaje naruszony, kiedy spokój znika zastąpiony silnymi emocjami, których na codzień nie odczuwamy w aż tak silnym natężeniu.

Nigdy wcześniej o niej nie słyszałam o tej książce, a dodatkowo, tematyka którą porusza nie jest łatwa,...

Każda strona boli, każda strona to krzyk ofiar szkolnych szykan, ale też ta historia pokazuje coś się stanie, gdy punkt krytyczny zostanie przekroczony.

Jestem ofiarą taka sama jak Peter. To co on przeżywał, ja przeżywałam przez 5 lat. 5 lat, które zmieniły wszystko i do tej pory budzę się z krzykiem, choć mam już prawie 30 lat. Trauma jest ogromna, psychika całkowicie zniszczona. Jedyna różnica, że nie chwyciłam za broń tylko sama pazurami wydrapałam sobie nowa drogę.

Książka pozwala na stanięcie za Peterem lub jego ofiarami. Zapewne większość czytelników od razu rzuci osąd, że chłopak jest wszystkiemu winien. Zabrakło mi więc na pewno zagłębienie się w temat przemocy w szkole.
Zapewne autorka nie chciała usprawiedliwiać Petera, dlatego o tyle o ile było to wszytko opisane.

Za dużo dla mnie było też histori Jose - jej matki, jej rozterek miłosnych. Rozwadniało mi to cała fabułe.

Zakończenie można przewidzieć, choć jest jedno zaskoczenie.
Przeżyłam jednak najbardziej to jak Peter skończył, a wręcz ostatnia strona związana z nim, ogromnie mnie zasmuciła i mam pustkę w sercu.

Każda strona boli, każda strona to krzyk ofiar szkolnych szykan, ale też ta historia pokazuje coś się stanie, gdy punkt krytyczny zostanie przekroczony.

Jestem ofiarą taka sama jak Peter. To co on przeżywał, ja przeżywałam przez 5 lat. 5 lat, które zmieniły wszystko i do tej pory budzę się z krzykiem, choć mam już prawie 30 lat. Trauma jest ogromna, psychika całkowicie...

To opowieść, która od pierwszych stron wciąga w dramatyczny wir pytań i emocji, z których najważniejsze brzmi: czy tej tragedii można było uniknąć? I dlaczego przez lata nikt nie dostrzegł, a może nie chciał dostrzec, że główny bohater był nieustannie gnębiony, poniżany, spychany na margines?

Lektura budzi przerażenie – tym bardziej, że pokazuje, jak cienka jest granica między byciem ofiarą a staniem się sprawcą. Chłopak, latami prześladowany i pozbawiony wsparcia, w pewnym momencie przejmuje ster nad własnym życiem w najbardziej drastyczny sposób. Nie sposób mu nie współczuć, bo choć to on pociągnął za spust, to całe jego życie było jednym pasmem cierpienia, na które nikt nie zareagował.

Autorka z niezwykłą wnikliwością ukazuje, jak życie potrafi się zasupłać, jak presja, samotność i brak pomocy mogą doprowadzić do wybuchu, którego skutki są nieodwracalne. To nie tylko opowieść o szkolnej tragedii, ale przede wszystkim o odpowiedzialności – rodziców, nauczycieli, rówieśników i całej społeczności, która milczała, gdy należało działać.

To wstrząsająca lektura, niełatwa i wymagająca, ale bardzo potrzebna. Skłania do refleksji nad tym, jak często ignorujemy cudze cierpienie i jak wiele zależy od tego, by w porę wyciągnąć rękę do drugiego człowieka. Zdecydowanie warto po nią sięgnąć.

To książka, którą powinien przeczytać każdy rodzic, nauczyciel i wychowawca – wszyscy, którzy mają wpływ na młodych ludzi. To nie tylko poruszająca opowieść, ale i ostrzeżenie, jak dramatyczne mogą być skutki obojętności i milczenia wobec krzywdy drugiego człowieka.

To opowieść, która od pierwszych stron wciąga w dramatyczny wir pytań i emocji, z których najważniejsze brzmi: czy tej tragedii można było uniknąć? I dlaczego przez lata nikt nie dostrzegł, a może nie chciał dostrzec, że główny bohater był nieustannie gnębiony, poniżany, spychany na margines?

Lektura budzi przerażenie – tym bardziej, że pokazuje, jak cienka jest granica...

Sięgnęłam po książkę ponieważ chciałam się dowiedzieć, dlaczego jest ona wyrzucana z amerykańskich bibliotek. Już wiem. Boimy się prawdy o sobie. Boimy się opinii innych i robimy wszystko, aby upodobnić się do innych, aby nikt nie wziął nas za "tych gorszych". Jestem pod wielkim wrażeniem książki. Opowiada ona historię siedemnastolatka, który nie wytrzymał prześladowania, który spowodował masakrę w szkole. Opowiada o nietolerancji, o nierozumieniu, o obojętności i bezradności.
Uważam, że ta książka powinna być lekturą obowiązkową dla nauczycieli, aby nigdy nie mówili rodzicom, że prześladowanie słabszych jest normalne w szkołach. Książkę powinni przeczytać rodzice, aby zdali sobie sprawę z tego, jak pomóc własnemu dziecku. "Jak długo można iść ścieżką równoległą do ścieżki, którą podąża nasze dziecko, zanim bezpowrotnie utraci się szansę na spotkanie."
Książka bardzo mądra, dobra i poruszająca.
Polecam

Sięgnęłam po książkę ponieważ chciałam się dowiedzieć, dlaczego jest ona wyrzucana z amerykańskich bibliotek. Już wiem. Boimy się prawdy o sobie. Boimy się opinii innych i robimy wszystko, aby upodobnić się do innych, aby nikt nie wziął nas za "tych gorszych". Jestem pod wielkim wrażeniem książki. Opowiada ona historię siedemnastolatka, który nie wytrzymał prześladowania,...

Czytanie tej powieści zbiegło mi się w czasie z premierą serialu "Dojrzewanie", który oczywiście obejrzałam jak miliony widzów na całym świecie (nie dzięki promocji, ale dlatego, że jestem wielką fajnką Stevena Grahama).
W obydwu przypadkach otrzymujemy majstersztyk.
Nad serialem nie będę się rozwodzić, bo to nie ten portal, jednak temat podobny. Ogromne problemy nastolatków, które z róznych powodów prąwadzą do róznych tragedii.
Jodi Picoult znowu wykonała kawał dobrej roboty, bo na sprawę patrzymy z punktu widzenia każdego z uczestników tego wydarzenia i jest to bardzo dopracowane i realistyczne spojrzenie, jak zawsze u tej autorki.

Czytanie tej powieści zbiegło mi się w czasie z premierą serialu "Dojrzewanie", który oczywiście obejrzałam jak miliony widzów na całym świecie (nie dzięki promocji, ale dlatego, że jestem wielką fajnką Stevena Grahama).
W obydwu przypadkach otrzymujemy majstersztyk.
Nad serialem nie będę się rozwodzić, bo to nie ten portal, jednak temat podobny. Ogromne problemy...

Książka rozdzierająca emocjonalnie. Spokojny, wrażliwy chłopak, nie potrafiący dostosować się i wtopić w tło rówieśników. Latami gnębiony, szykanowany, wyśmiewany i upokarzany na oczach dorosłych. Którzy udawali, że niczego nie widzą. Pozostawiony sam sobie, pokazuje, że czasem coś w ns pęka. Ukazuje istniejącą granicę danego człowieka, który ma już dość I bierze swój los we własne ręce i stara zakończyć wieloletnią gehennę.
Wielowątkowość i wielowarstwowość tej pozycji ukazuje szeroki obraz społeczeństwa i z czym jednostki się borykają.

Książka rozdzierająca emocjonalnie. Spokojny, wrażliwy chłopak, nie potrafiący dostosować się i wtopić w tło rówieśników. Latami gnębiony, szykanowany, wyśmiewany i upokarzany na oczach dorosłych. Którzy udawali, że niczego nie widzą. Pozostawiony sam sobie, pokazuje, że czasem coś w ns pęka. Ukazuje istniejącą granicę danego człowieka, który ma już dość I bierze swój los...

Kto wybierał okładkę do tej książki? Sugeruje ona co najwyżej lekkie romansidło, a to przecież dramat obyczajowy dużego kalibru.

Problem nękania czy zastraszania (ang. bullying) w amerykańskich szkołach to temat rzeka. Kinematografia i literatura młodzieżowa od zawsze sugerowały, że w stanach mamy do czynienia z niemal kastową segregacją na lepszych i gorszych, a wybrańcy z lubością uprzykrzają życie frajerom. Nawiasem mówiąc, cieszę się, że wychowałam się w polskich, pre-instagramowych realiach, dzięki którym dzieciaki w szkołach mogły być po prostu sobą.

Fabuła książki skupia się wokół dramatycznego wydarzenia w szkole średniej małego amerykańskiego miasteczka. Szczególnie podobało mi się pokazanie dramatu i rozterek rodziców.

Życiowy Thriller.

Kto wybierał okładkę do tej książki? Sugeruje ona co najwyżej lekkie romansidło, a to przecież dramat obyczajowy dużego kalibru.

Problem nękania czy zastraszania (ang. bullying) w amerykańskich szkołach to temat rzeka. Kinematografia i literatura młodzieżowa od zawsze sugerowały, że w stanach mamy do czynienia z niemal kastową segregacją na lepszych i gorszych, a wybrańcy...

Zdecydowanie zbyt rozwleczona, prawie 700 stron, z czego wyrzuciłabym połowę. Na książkę natknęłam się przy okazji przeglądania komentarzy pod "Hate list. Nienawiść", powieścią poruszającą ten sam temat. Powieść Jodi Picoult jest moim zdaniem słabsza.

Zdecydowanie zbyt rozwleczona, prawie 700 stron, z czego wyrzuciłabym połowę. Na książkę natknęłam się przy okazji przeglądania komentarzy pod "Hate list. Nienawiść", powieścią poruszającą ten sam temat. Powieść Jodi Picoult jest moim zdaniem słabsza.

Książka wciągnęła mnie od pierwszej strony, a im byłam dalej, tym bardziej chciałam wiedzieć co się wydarzy i jak akcja się potoczy. Zakończenie dla mnie akurat było rozczarowujące, ale jako całość książkę bardzo polecam.

Książka wciągnęła mnie od pierwszej strony, a im byłam dalej, tym bardziej chciałam wiedzieć co się wydarzy i jak akcja się potoczy. Zakończenie dla mnie akurat było rozczarowujące, ale jako całość książkę bardzo polecam.

Dobra powieść obyczajowa. Każda książka poszłaby za wątkiem kryminalnym, który tu napotykamy - zamachem w szkole. Picoult skupia się na uczuciach i przeżyciach uczestników zdarzeń oraz przedstawicieli szeroko rozumianego prawa. Jest to naprawdę ciekawe spojrzenie na całość wydarzeń. Nie powiem, że zmusza do zarwania nocy, żeby dowiedzieć się co będzie dalej. Ale daje satysfakcję z lektury.

Dobra powieść obyczajowa. Każda książka poszłaby za wątkiem kryminalnym, który tu napotykamy - zamachem w szkole. Picoult skupia się na uczuciach i przeżyciach uczestników zdarzeń oraz przedstawicieli szeroko rozumianego prawa. Jest to naprawdę ciekawe spojrzenie na całość wydarzeń. Nie powiem, że zmusza do zarwania nocy, żeby dowiedzieć się co będzie dalej. Ale daje...