Odrodzenie

To moja pierwsza książka Toni Morrison, na początku ciężko było przyzwyczaić się do sposobu opowiadania autorki, bo akcja nagle się urywała, pojawiały się nowe wątki, ale potem przywykłam i dałam porwać się historii. Odruch serca to przede wszystkim opowieść o niewolnictwie pokazana z perspektywy kobiecej. Autorka pozwala przemówić mieszkankom jednej z farm w Nowej Anglii końca XVII wieku- czarnoskórej Florens, Indiance Linie, białej Żałości oraz żonie właściciela farm- Rebece. Każda z nich ma inne doświadczenia, ale muszą przetrwać w tym brutalnym świecie, gdzie pozycja uzależniona jest od mężczyzn, a w każdej chwili możesz zostać sprzedana i odłączona od rodziny. Ciężkie chwile przeplatają się z tymi dobrymi, a wzajemne wsparcie może być kluczowe dla przetrwania. Dużo dowiedziałam się na temat historii tego regionu, losów kobiet o różnej pozycji społecznej, i z jakimi trudnościami mierzyli się kolonizatorzy. Na pewno sięgnę jeszcze po inne książki tej pisarki

Na „Cedry pod śniegiem” natknęłam się kiedyś w księgarni i opis mnie zaciekawił. Japończycy w Stanach Zjednoczonych po ataku na Pearl Harbour? No właśnie! Do tej pory nie spotkałam chyba z żadną powieścią traktującą o tych wydarzeniach, tymbardziej pióra amerykańskiego pisarza. Chciałam przekonać się, jak przedstawi ten niechlubny epizod w najnowszej historii Stanów i tym sposobem natrafiłam na naprawdę wciągającą i dobrą lekturę. W 1954 roku, na niewielkiej wyspie San Piedro, gdzie właściwie wszyscy się znają, w dość tajemniczych okolicznościach ginie rybak, Carl Heine. Miejscowy szeryf prowadzi dochodzenie, które prowadzi go do Japończyka urodzonego już na terenie Stanów Zjednoczonych, Kabuo Miyamoto. Człowiek zostaje oskarżony i dochodzi do procesu. Wysłuchując poszczególnych świadków, czytelnik nie tylko ma okazję śledzić kryminalną intrygę, ale poznać społeczność zamieszkującą wyspę. Od wielu już lat zamieszkiwali ją Japończycy, których zachęcała możliwość zarobku przy uprawie i zbiorze truskawek, głównym zajęciem mieszkańców San Piedro, poza rybołóstwem. Obie grupy, Japończycy i Amerykanie, współistniały całkiem zgodnie i choć nie można było mówić o zbytniej integracji, panował względny szacunek i praca układała się pomyślnie. Wszystko zmieniło się w dniu ataku Japończyków na Pearl Harbour, kiedy nawet uważająca się za mieszkańców, a nawet obywateli, japońska społeczność San Piedro została obwiniona za zło tego świata i potraktowana jak zdrajcy. Choć wiele osób, jak na przykład miejscowy dziennikarz, Arthur Chambers, pozostało im życzliwych i próbowało wspierać, strach i agresja Amerykanów doprowadziła do wielu przykrych sytuacji, a ostatecznie Japończycy zostali przewiezieni do specjalnych obozów. Po wojnie wrócili do swych dawnych domów, ale niewiele spraw toczyło się jak dawniej. Przekonał się o tym także Ishmael Chambers, weteran wojny amerykańsko-japońskiej, który przed zostaniem żołnierzem zaprzyjaźnił się i zakochał w ślicznej Hatsuo. Ishmael jako dziennikarz stawia się codziennie na rozprawie o morderstwo i wspomina swój związek z Japonką, dziś żoną oskarżonego… Fabuła jest dość mocno poszatkowana i przedstawia wydarzenia z różnych okresów i z różnych perspektyw. Nie ma w niej jednak chaosu. To bardziej rozmaite obrazki, mozaika, która składa się w spójną całość. Wątek kryminalny jest interesujący, choć intryga nie należy do głównych motywów książki i jest potraktowana dość marginalnie – dużo istnotniejsze jest psychologiczne tło procesu. Choć powieść posiada także wątek miłosny oraz wojenne wspomnienia, jest to przede wszystkim książka psychologiczna, starająca się wniknąć w umysły mieszkańców San Piedro. Porusza problem tożsamości narodowej, który bardzo mnie interesuje, człowieczeństwa, umiejętności wybaczenia sobie samemu i światu, a także poszukiwaniu swojego miejsca. Przedstawia niezwykle trafną refleksję nad wyborami tego, co jest dla nas dobre, rozczarowaniami dorosłego życia. Nie ma w niej sentymentalizmu, ładnie opowiada o uczuciach, a bohaterowie są różnorodni i sprawnie nakreśleni. Najbardziej spodobała mi się sama Hatsuo, silna i odważna młoda kobieta. Guterson wspaniale tworzy klimat sennej wysepki, mroźnego portu i bujnego lasu cedrowego. Język powieści jest prosty, ale na tyle obrazowy, że opisywane miejsca po prostu pojawiają się przed oczami. Autor opisuje swoich bohaterów bez upiększeń, chwilami niemal naturalistycznie. Nie kryje swojego zdania i choć cały proces jest swojego rodzaju rozrachunkiem z całą ówczesną sytuacją, to Amerykanie nie są kreowani na bezmyślnych okrutników – zdarzają się wśród nich jednostki wybitnie dobre i złe, jak wszędzie.

Kuba -moja miłość. Nie pamiętam dokładnie, ale ta miłość chyba zaczęła się na trochę przed lekturą "Opowiedz mi o Kubie". Książka niezwykła - jak cały ten dziwny kraj, archaiczny, nie przystający do rzeczywistości, a na pewno nie do dzisiejszej. W sposób miejscami dramatyczny, a miejscami bardziej niż humorystyczny opowiada o absurdach życia w kraju komunistycznej szczęśliwości, gdzie wszyscy są równi, wszyscy mają pracę i... nic poza tym. Z głównym bohaterem jednocześnie można się zaprzyjaźnić i go znienawidzić, podśmiewać się z niego i bardzo mu współczuć. Zakończenie to już swoisty majstersztyk. A zaczyna się od zepsutego wentylatora... Polecam nie tylko miłośnikom Kuby :)

Opętany kompleksem ojca główny bohater, który walcząc ze swoją impotencją wraca do rodzinnego Chile, które obala właśnie swojego dyktatora. Dodatkowo mamy wątek kryminalno-terrorystyczny - ktoś chce wysadzić symboliczną dla Chile górę lodową, sprawę dyskryminacji Indian, ducha Che Guevary i wszechobecne romanse niczym w południowoamerykańskiej telenoweli. Mam wrażenie, że autor starał się wrzucić do książki wszystkie toposy literackie, które kojarzą nam się z Ameryką południową. W efekcie w wielu miejscach powstał niezrozumiały bałagan fabularny i wszystko się rozsypało. A szkoda...

Narrator wodzi czytelnika za nos. Z jednej strony jedna czwarta książki to refleksje nad fikcyjną (?) opowieścią o żołnierzu niemieckim, który wracając po latach z rosyjskiej niewoli dowiaduje się, że został uznany za zmarłego. Okazuje się, że żona wyszła za innego mężczyznę, spodziewa się jego dziecka. Oczywiście bohater wyznający zasadę że wszystko już było odnajduje paralelizm tej historii i Odysei. Jest redaktorem w jednym z wydawnictw i analizuje tę historię na wielu płaszczyznach. Jednocześnie zaczyna badać swoją przeszłość gdy odkrywa, że matka go okłamała i nigdy nie była mężatką, a biologiczny ojciec jest nieznany. Próba konfrontacji z matką odgrzebuje bolesną przeszłość i obnaża spustoszenia, jakie wywołała druga wojna światowa. Rozrachunek z przeszłością prowadzi go do snucia refleksji nad ludzką moralnością w ogóle, próby mitologizowania swoich początków oraz dywagacji o kolejnych osobach czy zdarzeniach. Trochę niespójna fabuła, miejscami nużąca i bardzo charakterystyczna dla tego pisarza. Myślę, że spodoba się wytrwałym entuzjastom jego pisania.

Znałem nazwisko, nie znałem żadnej pozycji. Historia mega mnie wciągnęła - jest wielopoziomowa. Osią powieści są tylko pozornie losy głównej bohaterki Mary i jej próba definiowania samej siebie, zrozumienia własnych potrzeb i oczekiwań. Wszystko jest jednak osadzone w scenerii Rodezji Południowej, gdzie dominacja białego człowieka zderza się ze zwyczajami, kulturą i światopoglądem rdzennych obywateli. Lessing pokazuje trafnie jak wszyscy działamy na autopilocie, zgodnie z wpojonymi normami i wartościami. Mocna pozycja i mam skojarzenia tutaj z "Hańbą" Coetzee'go i "Ciemnością widomą. Pamiętnik o szaleństwie" Styrona.

Fabularyzowana autobiografia francuskiego Noblisty, a jednocześnie nostalgiczne wspomnienie Afryki, takiej, która nie istniała nigdzie indziej, niż we wspomnieniach z dzieciństwa. Lubię prozę Le Clezio, może nie afektowaną, ale taką - solidną, klasyczną.

W latach moich licealnych zrobiłem jeden z ostatnich dobrych życiowych interesów, zamieniłem świeżo wydaną Igłę Kena Folleta na komentowaną książkę. Nie wiedząc, jakie Autor budził kontrowersje (Żyd Süß),oddałem się lekturze. Wspaniale opisane doświadczenia upartego syna złotnika z wielką księżną Alba (Maríą del Pilar Teresa Cayetana de Silva y Álvarez de Toledo),meandry rozwoju artystycznego, a w końcu walka z uporczywą chorobą uczyniły lekturę wręcz ekscytującą. Wiele lat później oglądając dzieła Goyi w Prado, kołatały się we łbie opowieści niemieckiego Żyda. Polecam tę lekturę zwłaszcza tym, którym Demony wojny nie kojarzą się jedynie z Bogusiem Lindą.

W momencie, w którym mózg przestawi się na narrację prowadzoną w czasie teraźniejszym całą historia staje się powolnym bajaniem przy dobrej herbacie. Książka niespieszna, taka, którą można wziąć ze sobą w długą podróż pociągiem, z przesiadkami bo też w fabule perspektywa zmienia się wielokrotnie, zmieniają się bohaterowie i kontynenty a pomimo tego słowa spinają się przemyślaną klamrą. Warto.

tołstoj mówił żeby nie zapominać żę literatura to nie rzeczywystość ( czy jakoś tak) i ta książka napewno nie sprawi że o tym zapomnisz bo bohaterowie sa w tak pogmatwanych sytuacjach sercowych że rzeczywistość nie pisze takich scenariuszy. choć trzeba przyznać że narracja jest nienachalna i może podczas czytania wcale nie czułem się przytłoczony że tam prawie każdy z każdym . jednak kobiety piszą po swojemu i to jest równie ciekawe spojrzenie na fikcje tylko jakoś tak na odwrót. żadne arcydzieło ale nie strata czasu

Jestem entuzjastką twórczości Dario Fo. Przepadam za jego poczuciem humoru, podejściem do absurdu, pomysłami na fabułę, niezwykłymi opowieściami, łatwością z jaką je snuje i prowadzi. Cenię go za odniesienia do komedii dell arte, błyskotliwość, nieszablonowość, fantazję. Jednoaktówkę Trzy zbiry znam niemal na pamięć. Z powyższych względów wszystko co napiszę dalej będzie pochwałą autora i jego talentu. Miasteczko nietoperzy to wspomnienia z dzieciństwa i młodości. Utrzymane w pogodnej, czasem sielskiej atmosferze opowieści obejmują nie tylko samego autora i jemu najbliższych, ale także (z korzyścią dla całości) sąsiadów, co ciekawszych mieszkańców miasteczka. Niektóre z wątków brzmią wręcz nieprawdopodobnie (jak ten o Bezrękim, synu bogatej Polki),inne rozbawiają i dodają otuchy (perypetie dziadka rolnika czy profesorskie alternatywne tłumaczenie historii i biografii starożytnych). Przypadki młodzieńczych wyskoków i próby sił czasem mrożą krew w żyłach, czasem przyprawiają o salwy śmiechu. Doświadczenia szkolne, obserwowanie zmian zachodzących w społeczeństwie i polityce, a ponadto rozwijanie talentów (poza prozatorskim, również malarski) są ważnymi punktami wspomnień. Ciekawie wygląda partia opowieści dotycząca ojca rodziny oraz licznych przeprowadzek, powodowanych zmianami jego stanowiska (był kolejarzem i zawiadowcą stacji). Najpiękniejsze wspomnienia dotyczą miasteczka Porto Valtravaglia, usytuowanego nad jeziorem Maggiore w pobliżu granicy ze Szwajcarią. Było to (w owym czasie) niezwykłe miejsce pełne imigrantów (słynna huta szkła),różnych narodowości, co czyniło owo miejsce wielobarwnym i ciekawym. Mimo coraz trudniejszych czasów (epoka Mussoliniego),późniejszej wojny, udało się mieszkańców (przynajmniej we wspomnieniach Fo) utrzymać specyficzny charakter i pacyfistycznego ducha miejsca. Ciekawa opowieść o pierwszych miłościach, budzeniu się w autorze słownego improwizatora, a także wspomnienia wędrownych bajarzy i gawędziarzy, i nade wszystko tęskny powrót pamięcią do lat dziecinnych, oto czym jest Miasteczko nietoperzy. buchbuchbicher.blogspot.com

Świeżo po przeczytaniu ostatniej kartki, na usta cisną się tylko dwa słowa - coś cudownego. Magia, tajemnica i przede wszystkim niesamowite, wszechobecne uczucie obecne podczas lektury całości, przyciąga do siebie jak magnes, wręcz chwyta czytelnika w jakieś niewidoczne sidła, niczym jak ten Indianin w swe silne ramiona. Pierwszy raz spotkałam się z takimi emocjami, czytając łapczywie kolejne strony opowieści, nie mogąc się doczekać w którą stronę podążą dalsze losy bohaterów. Nie zabieram więcej czasu, na co czekacie? Nie pozwólcie by Ognisty Koń uciekł Wam za horyzont.

Bardzo fajna powieść. Naprawdę bylam zaskoczona, bo nie spodziewałam się takiej historii w tej niepozornej żółtej książce. Historia komiwojażera (Nat Jessel) w Stanach, ktory w podróży napotyka lwicę. A raczej to ona jego. I właściwie od tego wydarzenia zaczyna się inna wersja jego pracy. Bo komiwojażer sprzedaje towary, a gdy ma się wielkie zwierzę przy sobie (które czasem leży i dyszy a czasem wystarczy ze wyjdzie z auta) to sprzedaż ma zupełnie inny wymiar. Nat próbuje odnaleźć właściciela lwicy, ale zanim to sie stanie Eileen (tak ją nazwał) towarzyszy mu przez kilka miesiące podrozy, ratuje mu życie (ktoś zagroził mu bronią). Nat rewanżuje się jej, gdy Eileen dostaje zapalenia płuc (lub czegoś podobnego bo jednak to cieplolubny kot). Książka zabawna, pozytywna, i zaskakujaca. Przy okazji piękne opisy przyrody, ale nie nachalne, skromne. Tyle ile trzeba, żeby poczuć miłość głównego bohatera do gór, lasów i uwielbienie do życia w drodze i biwaków nad potokiem. Sama przyjemność czytania. Polecam.

Intrygujący tytuł zapowiadał ciekawą treść. Nietuzinkowy pomysł literacki na pokazanie koszmaru rewolucji kulturalnej Mao w Chinach. Wydaje się, że wspomnienia pisane z perspektywy lat straciły nieco ostry kant wydarzeń, a pisarz inaczej rozkłada akcenty. Po opowieści o komunistycznych Chinach można by się spodziewać większej dawki traumy, a tu na pierwszy plan wysuwa się delikatny obraz młodzieńczych emocji i pierwszych rodzących się uczuć. Dai Sijie w autobiograficznej książce w lekki sposób przedstawia świat widziany oczami 18-letniego chłopka, syna inteligenckiej rodziny lekarzy, zesłanego w góry na komunistyczną "reedukację". Ten pobyt w górskiej wiosce wśród prostych ludzi, właściwie zesłanie bez określonego terminu powrotu ma go nauczyć ciężkiej pracy na roli i oduczyć myślenia. Młodość ma jednak swoje prawa. Wraz z przyjacielem spotykają się z piękną miejscową dziewczyną, wymyślają sporo psikusów, a ich talent do gry na skrzypcach i snucia opowieści zjednuje im słuchaczy wśród wieśniaków. Znaleziony kufer z książkami zachodnich pisarzy staje się dla nich bezcennym skarbem. Literatura pomaga im przetrwać ten jałowy i beznadziejny okres w życiu. Raczej gorzka z nutą słodyczy historia straconego pokolenia żyjącego w komunistycznych Chinach, pozbawionego dostępu do nauki i kultury. Zakończenie nieoczekiwane.

Bardzo ciekawa saga chłopskiej, czy raczej chłopsko-rzemieślniczej rodziny z regionu Liptów (miejscowość Hybe i nie tylko),rozgrywająca się w latach 1891 - 1918. Obejmuje trzy pokolenia małorolnych podtatrzańskich Słowaków, dorabiających - przede wszystkim jako murarze - po całym dawnym Królestwie Węgier. Mocną stronę powieści stanowią opisy realiów liptowskiej wsi z przełomu wieków, obejmujących życie codzienne, w tym np. przedstawienie codziennych zajęć czy potraw, obyczajów, wzajemnych relacji i problemów, w tym także osobistych a nawet intymnych. Bohaterowie są wyraziści, może nawet za bardzo, ale inne postacie również. Minusem są natomiast czarne charaktery powieści, ukazane całkowicie i jednostronnie negatywnie, czyli duchowni katolicki i ewangelicki oraz "madziaron", czyli słowacki renegat, chcący być Węgrem. Można odnieść wrażenie, że są szwarccharakterami z racji swoich "funkcji". Zaletę stanowi natomiast zarysowanie sytuacji ekonomicznej i kulturowej Słowaków pod panowaniem węgierskim. Nasi południowi sąsiedzi poddani byli bowiem silnej madziaryzacji, tak jak Polacy rusyfikacji w Kongresówce, a może nawet bardziej dotkliwej w sferze kulturowej. Kolejny plus to zmienne koleje losu bohaterów i brak bajkowych rozstrzygnięć, czyli realizm. Powieść posiada jednak i minusy. Przede wszystkim dość nachalne skrzywienie ideologiczne - powieść opublikowano w 1979 roku, więc wiadomo jakie. Po drugie błędne założenia tłumaczy (dwóch). Nie wiadomo dlaczego imiona słowackie są spolonizowane (np. Marcin, Andrzej, Józef),ale ich zdrobnienia (Janko, Samko, Ondro) - nie. Dawne polskie nazwy Słowackich miejscowości (Święty Mikołaj czyli Liptovski Mikulasz) zamiast ułatwiać - utrudniają orientację w geografii powieści. No i krwawa niedziela miała miejsce w Petersburgu, a nie w Piotrogrodzie, bowiem tą nazwę ówczesna stolica Rosji nosiła dopiero od 1914 roku. Dobra powieść, warta przeczytania. Byłaby jeszcze lepsza, gdyby autor opublikował ją 11 lat później a Polski przekład został uwspółcześniony.

Obraz wizji maryjnych przedstawiony bez patosu i pompy w sposób całkowicie ograbiony z refleksji, co pozwala czytelnikowi na postawienie własnych sądów i teorii. Świetna rzecz, która uzmysławia, że nie każdy wizjoner musi być święty i nie każda wizja musi być Objawieniem. Szkoda tylko, że niektóre wątki są zbyt rozwleczone. Muszę przyznać, że dawno już nie czytałam książki o tak niecodziennej tematyce. W końcu jakaś pozycja, która nie jest ani o miłości, ani o zbrodni, ani o skrywanej przez kogoś tajemnicy.