Kiedy spadasz ze swojej wysokości

(...) wszystko co wychodzi na świat formy jest trochę niezgrabne, trochę „ciemne”, w porównaniu z ideą, ale to nie ma znaczenia, naprawdę nie ma znaczenia, a jeśli ma, to znaczy że myślisz coś nie tak.

(...) wszystko co wychodzi na świat formy jest trochę niezgrabne, trochę „ciemne”, w porównaniu z ideą, ale to nie ma znaczenia, naprawdę ni...

Pamiętam kłujące uczucie pustki w moim sercu. Trochę dawał mi głowę do dołu fakt, że wyglądam fajnie, mam fajną jeansową kurtkę, że całe moje ciało wibruje pożądaniem i niespożytą, kreatywną energią, a jednak siedzę tu sam (!) nie wliczając kumpli ze studiów, i barmana; potrzebowałem ujścia dla mojej żywotności, potrzebowałem dwóch ciepłych ud, potrzebowałem pary zafascynowanych oczu, kochających oczu; nie mogłem uwierzyć w to, że siedzę tu sam, że powietrze jest wypełnione tym dziwnym niebieskim dymem, ale wiesz co — wyraźnie czułem, że przyczyna jest głębiej, że tu nie chodzi o żadną laskę, że nie chodzi tu o to abym „zmienił otoczenie”; że tak naprawdę, nieważne dokąd pójdę — wszędzie zabiorę ze sobą tę pustkę, tę czarną dziurę; nieważne ile Żywców Białych wyjebie, nieważne ile szlugów spalę, nieważne czy będę w Bydgoszczy, czy w Los Angeles, wszędzie będę stał na tym tłustym, osmolonym mózgu, wypełnionym teoriami, wspomnieniami, moją wielką dumą; i z tą tłustą, mentalną dupą będę stał tam ciągle, głodny, nienasycony, bojąc się spojrzeć w dół, nudząc się rozpaczliwie migotaniem białych, chujowych gwiazd, odłączony od Matki-Żywicielki, od żyznej gleby; jak rozładowujący się iphone.

Pamiętam kłujące uczucie pustki w moim sercu. Trochę dawał mi głowę do dołu fakt, że wyglądam fajnie, mam fajną jeansową kurtkę, że całe moj...