Rodzice po rozstaniu Wspólne sposoby budowania bezpiecznej więzi z dzieckiem

Czy da się realnie zabezpieczyć dobro dziecka, gdy świat jego rodziców właśnie wywraca się do góry nogami? Choć sama nie mam dzieci, nie jestem w małżeństwie ani nie mam za sobą rozwodu, temat ten jest mi wyjątkowo bliski z innej strony. W tym roku napisałam pracę magisterską o zasadzie dobra dziecka w postępowaniu rozwodowym. Właśnie z tej perspektywy uważam, że książka „Rodzice po rozstaniu” Aurishy Smolarski to pozycja, która powinna trafić w ręce każdego, kto chce mądrze przejść przez ten proces.

W teorii prawa i psychologii dużo mówi się o ochronie najmłodszych, ale ta książka daje coś więcej: konkretne narzędzia, by tę ochronę wprowadzić w życie. Autorka, która jest terapeutką, ale też mamą po rozwodzie, odczarowuje narrację wstydu. Pisze wprost: „Czułam, że zawiodłam, ponieważ nie udało mi się ocalić małżeństwa... Ale jednocześnie wiedziałam, że dla naszej córki lepsze będzie obserwowanie nas szczęśliwych osobno, niż patrzenie, jak powoli wspólnie osuwamy się w otchłań”.

To niezwykle ważne przesłanie, gdyż czasem to właśnie rozstanie jest jedyną drogą, by dziecko mogło dorastać w zdrowym otoczeniu.

Z perspektywy moich naukowych zainteresowań najbardziej uderzyło mnie to, jak wielkie poczucie sprawczości ta książka oddaje rodzicowi. To, co mnie totalnie zaskoczyło, to fakt, że dziecko może wykształcić zupełnie inny styl przywiązania z każdym z rodziców z osobna. Niby to oczywiste, a jednak często o tym zapominamy. Daje to ogromną nadzieję: nawet jeśli relacja z byłym partnerem jest skomplikowana, Ty wciąż masz realny wpływ na to, czy Twoja więź z dzieckiem będzie bezpieczna. Jak przypomina autorka: „Tym, co się liczy, jest zaangażowanie kochającego rodzica, a nie to, kto z kim mieszka”. Piękne i wartościowe słowa!

W książce znajdziecie też testy pozwalające rozpoznać własny styl przywiązania i zrozumieć, jak nasze lęki warunkują to, jak budujemy relacje. Dowiedziałam się z niej też o rzeczach, o których wcześniej nie słyszałam, jak style rodzicielstwa (odrębne od stylów przywiązania) czy reguła 6C (Commitment, Collaboration, Clarity, Consistency, Connection, Community). To zestaw zasad, które pomagają zamienić chaos w przewidywalną codzienność.
Bardzo doceniam to, jak autorka uczy pracy z emocjami. Pokazuje, jak rozpoznawać je w ciele i jak nie obarczać nimi dziecka. Rozwód to dla dziecka trudna lekcja, że każda emocja jest ważna, ale to my, dorośli, musimy pilnować, by dzieci nie czuły się odpowiedzialne za nasz stan. Autorka świetnie tłumaczy też, jak rozmawiać ze współrodzicem, nawet gdy kontakt jest wyjątkowo utrudniony.

Na końcu każdego rozdziału znajdziecie odpowiedzi na najczęstsze pytania rodziców, co czyni tę książkę bardzo praktycznym przewodnikiem. Niezależnie od tego, czy szukacie wsparcia w trakcie rozstania, czy tak jak ja patrzycie na ten temat przez pryzmat dobra dziecka, warto po nią sięgnąć. To szansa, by uratować poczucie bezpieczeństwa malucha i własny spokój lub tak jak w moim przypadku: dowiedzieć się, jakich błędów unikać i jak stać się dojrzałym, dobrym rodzicem w każdej sytuacji.

Czy da się realnie zabezpieczyć dobro dziecka, gdy świat jego rodziców właśnie wywraca się do góry nogami? Choć sama nie mam dzieci, nie jestem w małżeństwie ani nie mam za sobą rozwodu, temat ten jest mi wyjątkowo bliski z innej strony. W tym roku napisałam pracę magisterską o zasadzie dobra dziecka w postępowaniu rozwodowym. Właśnie z tej perspektywy uważam, że książka...