Sztuka uważnego rodzicielstwa Jak właściwie reagować w trudnych sytuacjach i wychować życzliwe, pewne siebie dziecko

Autorzy "Potęgi obecności" wskazują na 4 filary komunikacji z dzieckiem, to powinno czuć się: bezpieczne, dostrzeżone, ukojone i w efekcie - pewne. Poruszają oni temat stylu przywiązania i omawiają różne reakcje rodziców (pożądane i te niekoniecznie właściwe),a wszystko aby budować model komunikacji oparty na empatii, zrozumieniu, delikatności, ale i przy poszanowaniu zasad i ustalaniu granic. Bardzo szczegółowe (wnikliwe),sugestywne i budujące.

8/10. Dlaczego? Bo to kolejna książka, która może dużo wnieść do naszego życia. Jest ich tysiące? Fakt. Tylko po co cały czas czytać to samo? Z czasem jednak wiele zapominamy, a raz na jakiś czas pozycja podobna do tej przyda się każdemu. Abstrahując od książek dotyczących wychowania dzieci, tylko myślę tu o książkach dotyczących samorozwoju, samodoskonalenia. Mocno polecam i już szukam kolejnej, podobnej.

This is THE book. Naprawdę, ktoś zdobył się na odwagę napisać, że uczucie rozdrażnienia po kilku nieprzespanych nocach, to żadna "depresja poporodowa". Autorka rozprawia się z fałszywą dychotomią, że istnieje tylko radość z macierzyństwa i depresja poporodowa. Pokazuje, że różne uczucia, które można opisać jako "nie-radość", spotykają praktycznie każdą młodą matkę, lecz stanowią one tabu. Czasami autorka dywaguje, że byłoby prościej, gdyby młode matki nie wstydziły się opowiadać o "nie-radości". To jedna rzecz, z którą się nie zgadzam. Ja właśnie dlatego, że w poprzednim wcieleniu byłam osobą szczerą i byłam przyzwyczajona, że wolno mi opowiadać o nie-radości, po urodzeniu dziecka początkowo się nie wstydziłam i tylko wychodziło mi to bokiem. Nauczyłam się, że chcąc mieć święty spokój należy udawać, że wszystko idzie idealnie i podtrzymywać ten teatr. Książka idealnie podnosi na duchu w świecie, w którym skrajne zmęczenie czy dochodzenie do siebie po poważnej operacji muszą przestać być czymś uciążliwym, bo wszystko wynagrodzi ci uśmiech bąbelka.

Merytorycznie napisana książka z wieloma praktycznymi wskazówkami jak powiedzieć dziecku o ciąży, jak przygotowywać na rodzeństwo, jak rozmawiać. Autorka też daje świetne wskazówki czego unikać w rozmowie ze starszym dzieckiem i pokazuje reakcje dzieci w różnym wieku. Trochę jeszcze zabrakło mi co dalej szczególnie gdy mówimy o różnicy roku czy 2 lat, stąd 8 gwiazdek

Książka jest napisana w podobnym stylu do "Potęgi obecności" (powoli, krok po kroku autorzy wyjaśniają dane zagadnienie, podają przykłady z życia. Ilustracje zaś podkreślają treść i ułatwiają zapamiętywanie określonych myśli). Autorzy rozpoczynają swoje rozważania od spostrzeżenia, że reakcja np. na wylaną przez dziecko kaszkę zależy od nas. Nie warto więc działać pd wpływem impulsu, nawyku ... na autopilocie... Zatrzymanie się tuż przed reakcją, próba zrozumienia sytuacji (co tu się w istocie wydarzyło?),refleksja, co w istocie chcę dziecku przekazać? Jaki będzie skutek moich działań? jest niezwykle pomocne (ale oczywiście... trzeba mieć czas i zasoby:) Autorzy rekomendują wychowanie proaktywne (pewne przewidywanie, zażegnywanie niepotrzebnych spięć zawczasu: żadne dziecko nie zachowa się spokojnie, jeśli będzie przemęczone, głodne, osamotnione czy zirytowane. Dostrzeżenie emocji dziecka, zrozumienie, potraktowanie go z empatią ukoi napięcie i pozwoli na porozumienie. Ważne przy tym jest rozróżnienie czego dziecko nie chce zrobić, a czego nie może. Autorzy stanowczo popierają konsekwencję i wyegzekwowanie tego, co ważne, wskazują na dużą rolę granic w wychowaniu, ale równocześnie uczą budować więź.

Dla mnie książka była jak plaster na obolałe serduszko… Każdy z nas się złości i nie uciekniemy od tego, możemy jednak pracować nad sposobami w jaki ją wyrażamy. Autorka rozumie to doskonale i nie ocenia nas, bo sama przeszła terapię pod tym kątem oraz sama jest matką. Towarzyszy nam w tej trudnej drodze i dzieli się swoją wiedzą. Warto podkreślić, że książka zawiera wiele rad uniwersalnych, które sprawdzą się nie tylko w kontekście relacji rodzic-dziecko, ale po prostu w relacji z drugim człowiekiem (partnerem, siostrą czy chociażby nerwowym szefem). Co po przeczytaniu tej książki zabieram dla siebie? (UWAGA! Spoiler alert) - złość pojawia się kiedy walczymy o swoje potrzeby; to ich odnalezienie i zaspokojenie staje się kluczem do rozwiązania nerwowej sytuacji - KAŻDY się złości, niebezpiecznym wyrazem tego mogą być nie tylko zachowania agresywne, ale również pasywno-agresywne czy „blokujące” („złość to nie tylko złoszczenie się”) - aktywujmy korę nową zamiast drażnienia ciała migdałowatego; nazwijmy uczucie, pytajmy o powody, wyraźmy zrozumienie, a dopiero potem przejdźmy do rozwiązania - najpierw uspokajajmy (działajmy kojąco na prawą półkulę),tylko spokój pozwoli na konstruktywną rozmowę - pakiet porad dotyczących tego jak komunikować się w sytuacjach nerwowych (szczególnie zasady Porozumienia bez Przemocy, komunikaty oparte na faktach i „Brudna dwunastka Thomasa Gordona) - zrozumienie etapów złości w trakcie dorastania dziecka oraz podział na złość „z piwnicy” (porywcza, nagła) i „z piętra” (wypracowana strategia) - zasada „stop-klatki” i praca nad swoim samopoczuciem, bo to nasz dobrostan zadecyduje w dużym stopniu o naszej sile do przepracowania tematu złości Kilka drobnych zmian zrobiło dużą różnicę w codziennym życiu mojej rodziny. Książka zostanie na mojej półce i na pewno będę do niej wracać. Szczerze polecam.

Szukałam czegoś co pomoże mi zrozumieć nastolatka w fazie buntu i burzy hormonalnej i emocjonalnej, zamówiłam, nie żałuję. Książka napisana językiem, który wciąga czytelnika od pierwszych stron. Dowiedziałam się wiele na temat budowy mózgu oraz o badaniach RMI. Ciekawa książka.

Zamówiłam sobie tę książkę w papierze, tyle przyniosła mi ukojenia, poczucia zrozumienia i wsparcia. Moje dziecko zdecydowanie nie jest nadpobudliwe, ale jak każda mama mierzę się z problemami z humorem czy że spaniem bez ciągłych pobudek. Podejście autorki jest bliskie temu w co sama wierzę i zdecydowanie dalekie jest od tych tresur związanych z odkładaniem dziecka i ignorowaniem jego płaczu. Delikatna zachętą oraz cały ogrom empatii do samej siebie to jest to, czego chyba większość z nas jest potrzeba. Bardzo podkreślana tu jest też rola bliskich osób, które mogą nieść wsparcie. Bo do wychowania malca tak, żeby nie zwariować, wciąż trzeba wioski. Cieszę się, że ta książka wpadła mi w ręce. Mocno podniosła mnie na duchu i dała bardziej usystematyzowane podejście niż to, co intuicyjnie już stosowałam.

Książka zawiera cenne rady, ale jej zawartość merytoryczna jest niewielka - ponad 100 stron o pozytywnej przerwie to trochę dużo i niestety spotkamy wiele powtórzeń. Za to dwa ostatnie rozdziały są bardzo cenne - zawierają opis wielu sytuacji i narzędzi do poradzenia sobie w tych trudnych chwilach. Książkę należy traktować jako uzupełnienie innych publikacji o Pozytywnej Dyscyplinie, a nie samodzielną pozycję.

W swojej książce „Jak być dobrym rodzicem?” Małgorzata Gołota nie daje gotowych recept, lecz zaprasza do głębokiej refleksji nad fundamentami relacji. Najważniejszą radą, która wybrzmiewa z każdej strony, jest przejście od modelu „tresury” i posłuszeństwa do modelu budowania więzi i zrozumienia. Autorka przekonuje, że zachowanie dziecka to jedynie wierzchołek góry lodowej – sygnał o niezaspokojonych potrzebach lub niedojrzałości układu nerwowego, a nie przejaw złośliwości. Zawartość i kluczowe filary Książka jest starannie skomponowanym przewodnikiem, który prowadzi nas przez najważniejsze aspekty współczesnej psychologii dziecka: Teoria więzi i bliskość: Gołota tłumaczy, jak bezpieczny styl przywiązania w dzieciństwie rzutuje na całe dorosłe życie. Biologia emocji: Fascynujące rozdziały o tym, jak rozwija się mózg dziecka, wyjaśniają, dlaczego maluchy nie potrafią jeszcze regulować swoich emocji i potrzebują w tym „zewnętrznego procesora” – czyli rodzica. Granice bez przemocy: Autorka pokazuje, jak stawiać granice z szacunkiem, rezygnując z kar i nagród na rzecz naturalnych konsekwencji i dialogu. Samoregulacja rodzica: To być może najcenniejszy fragment – analiza tego, jak nasze własne traumy i zmęczenie wpływają na to, jak reagujemy na płacz czy bunt dziecka. Dlaczego 8/10? Moja ocena to solidne 8/10. Gołota odczarowuje duszny klimat presji, w którym żyją współcześni rodzice. Zamiast kolejnego poradnika typu „jak uciszyć niemowlę w 5 minut”, dostajemy rzetelną wiedzę podaną z ogromną empatią. Największym plusem jest tu humanocentryzm – traktowanie dziecka jak pełnoprawnego człowieka, a nie projektu do zrealizowania. Jednak, aby być rzetelnym: te dwa brakujące punkty wynikają z faktu, że dla osób mocno siedzących w tematyce Rodzicielstwa Bliskości, wiele treści może wydać się powtórzeniem znanych już koncepcji. Książka jest raczej świetną syntezą dostępnej wiedzy niż rewolucyjnym odkryciem. Mimo to, sposób, w jaki Gołota łączy kropki, jest niezwykle klarowny i kojący. To lektura, która zamiast wywoływać poczucie winy, daje narzędzia do jego redukcji. Gołota przypomina, że „dobry rodzic” to nie ten, który nigdy nie krzyczy, ale ten, który potrafi wrócić do dziecka, przeprosić i naprawić relację. To książka, która uczy nas, jak być bardziej ludzkimi dla naszych dzieci i dla samych siebie.

Dla mnie to książka wyróżniająca się wśród poradników dla rodziców. Przede wszystkim zawiera zestaw praktycznych wskazówek dotyczących wychowania dziecka. Część opinii tutaj krytykuje je twierdząc, że sprowadzają się jedynie do „morza cierpliwości”. Nie zgodzę się - wiele z nich świetnie sprawdza się nam w codziennym życiu i może właśnie ta prostota jest tak pomocna. Dodatkowo pierwsze części książki w bardzo przystępny sposób przedstawiają założenia wychowania zorientowanego na więzi i potrzeby, popierając je najnowszymi wynikami badań. Książka nie jest jednak przeładowana naukowym żargonem - to solidna dawka wiedzy i praktycznych porad. Polecam rodzicom małych dzieci.

Bardzo dobra, przyjaźnie i merytorycznie napisana książka. Bez zbędnego demonizowania lub usilnego zachęcania do konkretnych wyborów, omówione kilka schematów rozszerzania diety. Duży plus za tabele z zawartością składników odżywczych w poszczególnych produktach. Polecam bardzo :)

Rodzic, którego dziecko dobrze sypia pewnie nigdy po nią nie sięgnie i w ogóle się nie dziwię. To książka tylko dla tych, których dzieci mają problemy ze snem. Autorzy dają od początku mnóstwo porad, metod, sposobów, ale z dużym szacunkiem dla rodzica. Następnie jest sporo teorii, która w moim odczuciu uspokaja rodzica.

Książka pełna dobrych, konstruktywnych porad dla rodziców nastolatków. Aczkolwiek z kilkoma wskazówkami zgodzić się nie mogłam, i w wielu momentach miałam wrażenie, że jednak przeszkadza to, że książka pisana była w innych realiach (nie polskich i już nie dońca współczesnych). Chętnie wrócę do poszczególnych rozdziałów czy porad i przeczytam je jeszcze raz na spokojnie.

Bardzo dobra pozycja dla rodziców i opiekunów rozszerzających niemowlakowi dietę po raz pierwszy. Autorki cieszą się dużym autorytetem w dziedzinie żywienia dzieci i śmiało mogę polecić tę książkę jako kompleksowe wprowadzenie do RD. Część wiedzy mnie nie zaskoczyła (jest dostępna za darmo w formie blogów czy podcastów),więc jeśli ktoś potrzebuje mieć wszystko w jednym miejscu, to ta książka jest jak najbardziej w porządku. Dołączone jest sporo przepisów na start, z których ja osobiście nie korzystałam.

Od kilku lat w przestrzeni kultury zaistniało określenie, które w szczególności przypadło mi do serca. Mowa o przymiotniku "zaopiekowany/a". "Zaopiekowana mama" ujmuje samym tytułem, a to dopiero początek drogi pełnej wsparcia.🫂 Ciepła, wspierająca pozycja, skierowana w szczególności do młodych mam. Autorka z dużą uważnością i empatią pokazuje, że troska o dziecko nie powinna oznaczać rezygnacji z własnych potrzeb, emocji i granic. Książka staje się swego rodzaju bezpieczną przestrzenią, w której mama może poczuć się zauważona, zrozumiana i wysłuchana. Aleksandra Sileńska łączy wiedzę psychologiczną z praktycznym doświadczeniem, pisząc prostym, przystępnym językiem, bez oceniania czy narzucania „jedynie słusznych” rozwiązań. Zaprasza czytelniczki do refleksji nad własnym dobrostanem, relacją z ciałem, emocjami oraz rolą, jaką pełni wsparcie otoczenia. Szczególnie wartościowe jest podkreślanie, że dobra opieka nad dzieckiem zaczyna się od zaopiekowanej, nieprzeciążonej mamy. Idealna dla kobiet szukających zrozumienia, a nie presji bycia „idealną”.❤️

Wartościowa i mądra książka. Można się dużo dowiedzieć. Moim zdaniem nieco za długa. Ta dysproporcja formy do treści wynika w dużej mierze z licznych przykładów i powtórzeń. Z jednej strony to dobrze, czytelnik nasiąka tematem i głębiej go rozumie. Z drugiej, to niestety bywa męczące i nudne.

„Pozytywna dyscyplina dla przedszkolaków” to lektura obowiązkowa dla każdego, kto pragnie wychować odpowiedzialnego i pewnego siebie człowieka, nie tracąc przy tym radości z codziennego bycia rodzicem. Jane Nelsen udowadnia, że kluczem do sukcesu nie jest siłowe egzekwowanie posłuszeństwa, lecz cierpliwe budowanie relacji, która przetrwa próbę czasu i trudny okres dorastania. Książka ta daje konkretne narzędzia do budowania domowej atmosfery pełnej miłości i jasnych zasad, pokazując, że nawet w najbardziej stresujących momentach można zachować spokój i działać z szacunkiem do obu stron. To inwestycja w przyszłość dziecka, która procentuje nie tylko spokojniejszymi porankami przy wyjściu do przedszkola, ale przede wszystkim głęboką, opartą na autentycznym zaufaniu więzią na całe życie, czyniąc z rodzicielstwa fascynującą przygodę pełną wzajemnego odkrywania swoich potrzeb. Recenzja: https://kotkawaiksiazki.pl/pozytywna-dyscyplina-dla-przedszkolakow-j-nelsen-ed-d-cheryl-erwin-m-a-roslyn-ann-duffy-recenzja/

Przeczytałam kilkadziesiąt pozycji o rodzicielstwie bliskości i pokrewnych tematach podejścia do dzieci i ich wychowania. Żadna z tych książek nie była tak konkretna. Autor podaje przykłady na wszystko - nie mówi wyłącznie z pozycji teoretyka, za to sugeruje (realistyczne) rozwiązania rodzicielskich problemów w oparciu o SZACUNEK. Świetna książka- w moim przypadku wypożyczona z biblioteki, ale już zamówionam egzemplarz na domową półkę, bo jestem pewna że na przestrzeni lat wiele razy do niej wrócę po cenne wskazówki. Jeśli masz przeczytać jedną książkę o rodzicielstwie - świetnie trafisz, jeśli wybierzesz właśnie tą pozycję.

Napisana bardzo prostym językiem, szybko się czyta. Jednak mnie nie podszedł styl autorki - mocno autorytarny, w stylu "zrobisz jak zechcesz, ale tylko tak jest dobrze". Gdyby mnie ten temat nie fascynował to raczej bym się czuła dosyć zniechęcona skomplikowaniem. Najczęściej czyta się takie książki przed rozszerzaniem diety więc fragment o tym by podawać po jednym warzywie na raz, na spokojnie, po kolei, powinien być dosyć ważny. Tu od razu jest "ma jeść to co Wy", "ma jeść z Wami posiłki" itd. Na szczęście mam jeszcze inną pozycję na ten temat gdzie właśnie jest opisane od początku do końca co można po kolei robić i w jakiej kolejności i jak może wyglądać jadłospis i jak to ugotować.