Out of Time's Abyss

[....]
–Mój dziadek mieszkał w Coppington – odezwał się Tippet. – Był tam niedaleko taki zrujnowany zamek i o północy ludziska widzieli w oknach bladoniebieskie światełka i słyszeli...
–Zamkniecie wy się wreszcie? – krzyknął Bradley. – Jeszcze minuta, durnie, a zastraszycie się sami na śmierć. Idziemy spać.
Ale mało kto spał tej nocy w obozie i dopiero nad ranem skrajne wyczerpanie zmogło znękanych mężczyzn; niesamowity stwór, który ich tak nerwowo rozstroił, nie pojawił się ponownie.

[....]
–Mój dziadek mieszkał w Coppington – odezwał się Tippet. – Był tam niedaleko taki zrujnowany zamek i o północy ludziska widziel...

[...]
Na północ, ku słonecznej południowej Kalifornii żeglowała prawdziwie szczęśliwa załoga, a śladem Torreadora, pod pasiasto-gwiaździstą flagą, pod którą w stoczni w Santa Monica przyszedł niegdyś na świat, podążał stary okręt U-33.

[...]
Na północ, ku słonecznej południowej Kalifornii żeglowała prawdziwie szczęśliwa załoga, a śladem Torreadora, pod pasiasto-gwiaźd...

[...]
Przez straszną chwilę Bradley spadał owładnięty nieopisaną trwogą; potem coś nadleciało od tyłu, pochwyciła go pod pachy druga para szponów, opadał coraz wolniej jeszcze sto stóp, zawisł tuż nad powierzchnią morza, po czym został znowu wyniesiony w górę. Ten wielki człowiek-ptak zanurkował po Bradleya tak, jak jastrząb nurkuje po śpiewającego ptaka. Było to przerażające przeżycie, ale trwało krótko i Anglik, znalazłszy się ponownie w rękach porywacza, niesiony był szybko na wschód ku przeznaczeniu, którego się nawet nie domyślał.

[...]
Przez straszną chwilę Bradley spadał owładnięty nieopisaną trwogą; potem coś nadleciało od tyłu, pochwyciła go pod pachy druga p...