Kobieta szpieg

"Walka o ogień" składa się z trzech części. To powieść przygodowa. Myślę, że jest najbardziej odpowiednia dla dzieci z najstarszej grupy wiekowej. Uwaga: występuje tu zwierzęca brutalność bohaterów. Treść trochę naiwna w XXI wieku, ale w 1911 roku robi wrażenie na czytelnikach.

Niezwykłe przygody dzieciństwa Sięganie po książki z dzieciństwa jest bardzo ryzykowne. Czasami przywracają pamięć o latach minionych i niejedna łza tęsknoty za dzieciństwem skapnie na jej karty. Czasami jest to rozczarowanie i zadawanie sobie pytania "Co ja widziałe(a)m w tej książce.... "Niezwykłe choć prawdziwe przygody kapitana Korkorana" Alfreda Assollanta położył mi pod choinkę Mikołaj, może być święty. Doskonale wiedział, że jestem już po lekturze "W pustyni i W puszczy" Sienkiewicza i całkowicie wchłonęły mnie "Dzieci kapitana Granta" Vernego. Dostarczył mi mniej, a właściwie zupełnie nieznaną książkę, też z gatunku przygodowych w dalekich obcych krajach, bym tym razem poznała Indie. Oczywiście, ze przeczytałam z wypiekami na twarzy. Ach, być księżniczką Sitą, ach, rozkochać w sobie dzielnego kapitana, a przede wszystkim mieć Luizę! Ta ostatnia to tygrys bengalski, oswojony, rozumiejący ludzką mowę i posłuszny, przepraszam, posłuszna swemu panu. Gdybym miała takiego tygrysa, nikt by mnie nie podskoczył, a przede wszystkim Basieńka, koleżanka z klasy, z którą rywalizowałam we wszystkim co się dało. Książka przeniosła mnie do dalekich Indii, zatem musiała w atlasie świata zobaczyć, gdzie są, a w encyklopedii, stającej w domu na półce z książkami, sprawdzić co w ogóle jest.... Bo ongiś kochane dzieci, internetu nie było, ale na szczęście książek istniało mnóstwo... Oczywiście czekacie na wrażenia po latach... też byłam ich ciekawa, kiedy zabrałam się za czytanie. O, kochany czasie dzieciństwa.... Jakże niewiele było trzeba, żeby wywołać emocje i skierować umysł w stronę wiedzy... "Niezwykłe choć prawdziwe..." rzeczywiście są utworem dla dzieci, być może tylko dla dzieci z poprzedniej epoki. Utwór naiwny i prosty. Zło jest złem. Dobro dobrem. Nie ma nic pomiędzy nimi. Ten, który schodzi z drogi zła, od razu trafia na dobry szlak. Miłość jest miłością od pierwszego wejrzenia i nie ma żadnej seksualności. Wojna jest wojną i ludzie giną jak na wojnie. Złych ginie więcej. Czy książka ma coś wspólnego z prawdziwymi wydarzeniami? Ma. Tak samo jak nasza narodowa lektura "W pustyni i w puszczy". Możemy rozpocząć dyskusję. Wśród wielu opinii o przygodach Korkorana pojawiała się ostra krytyka. Zupełnie tego nie rozumiem. Książka jest dla dzieci. Niech więc dzieci się wypowiadają. Pytanie tylko - które? Te z lat minionych czy te współczesne?

Kilka słów na temat nieznanej w szerszych kręgach powieści Wolfganga Jeschke. Przypuszczam że gdyby nie RTS Original War który czerpie z książki jako materiału źródłowego też bym o niej nie usłyszał. Sama gra jeszcze przede mną. NIeda się ukryć że zamysł powieści był świetny po co prowadzić jakąkolwiek rywalizację z innymi krajami jeśli można cofnąć się w czasie i wypompować im ropę zanim w ogóle stanie w danym miejscu ludzka noga, Jak zwykle w takich historiach bywa nic nie idzie tak jak by się chciało. Przez dłuższą część czyta się to jak zapis dokumentalny albo pamiętnik, Więcej w tym filozofii i zastanawiania się nad etyką i skutkami podróży niż realnego wykorzystania tego motywu (może poza spawnem Migów z samobójcami). Mimo wszystko im dalej w las historia zaczynała ciekawić i pokazywać w jak beznadziejnej sytuacji są bohaterowie. Bezwiednie porzucili swoją przeszłość w przyszłości próbują przetrwać w dalekiej prehistorii. Historii brakuje satysfakcjonującego końca ale pozostawiła we mnie wiele pytań i rozterek związanych z tematyką podróży w czasie.

„Mój starszy brat był Duchem Puszczy, a ja Sokolim Okiem. Potem przeżywaliśmy przygody Skórzanej Pończochy, byliśmy bohaterami powieści Kiddy – dziecię obozu: Janem Wilczą Łapą i innymi postaciami ze wspaniałych książek o życiu westmanów i Indian.” („Pan Samochodzik i Winnetou”) Przeczytane po raz pierwszy dawno temu w noc sylwestrową. Główny bohater Kiddie („dziecko” używane jako imię) wychowywany jest przez pracownika poczty Gedeona Birkenshaw. Stopniowo Kiddie, który także zostaje kurierem, odkrywa, że jest synem Jana Wilczej Łapy (Buckskin Jack, co znaczy „skóra jelenia”, będącego spadkobiercą lorda Jakiegośtam) oraz indiańskiej księżniczki Sosnowej Igiełki (Pine Leaf).

Czytałam tę książkę jako nastolatka i mimo upływu czasu, sporo z niej zapamiętałam. Musiała zrobić na mnie ogromne wrażenie. Ponowna lektura po latach nieco mnie rozczarowała, wątek patriotyczny wydał mi się nieznośny, a podkreślanie jak Polacy się wspierają tylko ze względu na więzy narodowościowe było wręcz kuriozalne. Niemniej, przyjemnie poczytać przygodówkę, która dostarcza wielu wrażeń. Akcja rozgrywa się w latach 30. ubiegłego wieku, co tym bardziej dodaje książce egzotyki. Trudno jednak nie myśleć o tym, że te wszystkie przygody i możliwości podróżowania niedługo staną się niemożliwe z powodu II wojny, a potem z powodu komuny. Odbije się to też na literaturze, zniknie ton beztroski i nieograniczone możliwości, pojawi się nieznośny patos i poczucie powinności.

Nie lubię czytać książek napisanych na podstawie filmów, ale przypadła kolej na tą pozycję, to musiałam przez nią przebrnąć. Plusem takich lektur jest to, że są najczęściej krótkie i na temat. Tak samo było z tą. Akcja szybka jak w filmie i nawet autorowi udało się utrzymać styl opowiadania doskonale pasujący do głównego bohatera. Polecam, jak ktoś chce odpocząć od "cięższych" lektur ;)

To że jestem miłośniczką "starszych roczników" książek jest wiadome nie od dziś. Uwielbiam po nie sięgać,czasami w starych "rozklekotanych" egzemplarzach ledwo przypominających pozycję książkową skrywają się fantastyczne przygody. Takie zapomniane ,pisane językiem nieco odmiennym ,zwrotami utartymi i utraconymi przenoszącymi w nieco inny świat i pozostawiając fantastyczne wrażenia. Szczególnie cenię sobie możliwość porównawczą starego stylu pisarskiego z odmiennym współczesnym... Dziś przenosimy się w Himalaje z trójką bohaterów,dwoma braćmi botanikami i hinduskim przewodnikiem,jak sam tytuł wskazuje uwięzionymi w dolinie bez wyjścia. Ciekawe przygody z przyrodą w tle ,determinacja i pomysłowością bohaterów,których odnaleźli ocalenie ze strony majestatycznych ptakow-marabutów. Przyjemnie się tę książkę czytało...

Czytałem tę książkę jako nastolatek. Do tej pory pamiętam ile dała mi wzruszeń i przyjemności. Dzięki temu poznawałem tragiczną historię Indian, dowiedziałem się o smutnej prawdzie, że " i Herkules dupa, gdy chacharów kupa ". Jestem przekonany, że książka może pomóc miło spędzić czas niezależnie od wieku czytelnika. POLECAM !!!

Po książkę tą sięgałem z mieszanymi uczuciami. Serial nigdy nie zdołał mnie przyciągnąć, nie jest to też mój ulubiony okres w historii. Nie przepadam też za okresem, w którym została ona napisana. I niestety odcisnęła ona na powieści swoje piętno. Akcja zaczyna się na Pomorzu Gdańskim w przeddzień zagarnięcia go przez Krzyżaków. Tam poznajemy Gniewka, ruszającego skoro świt aby poszukać bursztynu wyrzuconego przez Bałtyk. Poznajemy jego sielskie marzenia i dziecięce pragnienia, które przerywa nagłe dostrzeżenie Brandenburczyków ciągnących na Gdańsk. Chłopak ostrzega swoją wioskę a z niej zostaje wysłany z ostrzeżeniem do sędziego pomorskiego i kasztelana gdańskiego. Polska jest u schyłku swego rozbicia dzielnicowego, najważniejszy gród na wybrzeżu ma więc tylko kilku rycerzy do ochrony. Dlatego, nie mając innego wyjścia decydują się ściągnąć Krzyżaków do obrony przed Brandenburczykami. Łamią oni jednak traktat i dokonują rzezi mieszkańców i zajmują całą krainę. Gniewka na własnym grzbiecie wynosi jeden z rycerzy i postanawia usynowić. Dalej mamy już typową historię młodzieżową, jak Gniewko rośnie wielki, silny, sprawny, zdobywa posłuch u samego Łokietka i poznaje dziewczynę o którą konkuruje - skutecznie naturalnie - z samym Kazikiem, później zwanym Wielkim. Naturalnie w międzyczasie potyka się z Niemcami takimi czy śmakimi, ma tajne misje, tropi zdrajców i ogólnie sporo fajnych, przyciągających rzeczy, ale jednocześnie nic odkrywczego. Fabuła jest tu w porządku. Cierpi co prawda na teatralność, mając na przestrzeni jakichś 20 lat chyba tylko ze tuzin postaci. Nie kończy się też, co bardziej urywa po walnej bitwie. Możliwe że miał to być pierwszy tom trylogii, albo cyklu, ale nic z tego nie wyszło. O bohaterach nie ma tu za bardzo co pisać, są oni bowiem prości i mało wyraziści. Może to być spowodowane nastawieniem powieści na młodzież, ale też przesadnie to nie razi. Przynajmniej nie na poziomie bohaterów. Tym czym razi jest piętno czasów powstania - środkowa komuna. W jej to efekcie książka pełna jest zachwytów nad chłopstwem, jego szlachetnością, odwagą, poświęceniem dla dobra kraju i w ogóle i w szczególe. Na szczęście nie robi tego kosztem rycerstwa, choć miejscami, zwłaszcza mając odrobinę wiedzy historycznej można przewrócić oczami z zażenowania. Co więcej pani Korta cierpi na podobny problem jak większość autorów filmów fantasy i historycznych, uznając że zbroja to po prostu taki błyszczący rodzaj ubrania. Do tego stopnia, że opisuje jak to Krzyżacy w ciężkie płyty zakuci byli tylko powolni, a chłopi w płótnach i z gołymi klatami wyżynali ich ot tak sobie. Ani słowa o śmierci setki chłopstwa za jednego rycerza, czy bezskutecznie dobijających się od blach ataków siekierek i pałek... Drugim widmem epoki jest fakt, że w książce istnieje bardzo jasny podział na dobro i zło - dobrzy są Polacy, źli Niemcy. Nie licząc jednego zdania, każdy Niemiec w książce to drań, złodziej, morderca, okrutnik i po prostu skur***n. Nie pałam miłością do naszych zachodnich sąsiadów, ale nawet dla mnie było to przesadne. To wszystko to jednak tylko małe pryszcze przy największym problemie powieści - stylu pisania. Całość bowiem opowiedziano stosując czas teraźniejsze. Gniewko nie pojechał, nie zamachnął się mieczem, nie wypuścił strzały. Gniewko jedzie, macha i puszcza. Jest to po prostu epicko drażniące! I choć po jakichś stu stronach idzie do tego przywyknąć to i tak pozostawia niesmak... Oprawa jest solidna jak to dawniej. Mój egzemplarz za cztery lata będzie miał trzy dekady i jedynym śladem używania są pozaginane rogi okładki. Poważniejszym problemem jest to, że tusz się trochę rozmazuje, ale jest nadal czytelna. Podsumowując, Gniewko, syn rybaka jest znośną pozycją, szczególnie ciekawą dla wielbicieli powieści średniowiecznych, lub stylu pisania w czasach PRL. Jeśli jednak chcieliście podarować tą książkę swojemu dziecku to lepiej sami uprzednio ją przeczytajcie, czy poziom chłopofilii i niemcofobii nie będzie za duży dla Waszej pociechy...

Bardzo dobra powieść podróżniczo-przygodowa dla młodzieży. Bohaterowie pod koniec XIX wieku odbywają dwumiesięczną, niebezpieczną podróż przez kraj Matabelów w południowej Afryce. Przeżywają przy tym liczne przygody, związane przede wszystkim z napotykanymi zwierzętami i zjawiskami przyrody, choć daje im się też we znaki wojowniczy lud Zulusów. Przesłanie książki jest wyraźnie humanitarne i nierasistowskie, choć bez tak charakterystycznej dla dzisiejszych czasów nachalnej poprawności politycznej. Jedyne co autorowi nie wyszło, to przedstawienie w zrównoważony sposób odgrywających rolę negatywnych bohaterów Zulusów, których odmalowuje zbyt jednostronnie. Ale, w końcu mamy do czynienia z utworem przeznaczonym dla młodocianego czytelnika, więc trudno by się było spodziewać się jakiegoś subtelnego cieniowania i zupełnego braku uproszczeń.

Osobliwa lektura, która może nużyć opisami i prostotą. Z drugiej strony to właśnie swoisty prymitywizm stanowi dla mnie największy walor tej pozycji. Poznajemy w niej dwóch ludzi pierwotnych, kierujących się instynktami oraz odczuciami. Swoista poetyka tej przygodowej powieści urzekła mnie swoim nietypowym wglądem w psychikę Auna i Zura. Autor zręcznie daje nam znać, że czytamy o praludziach, których czyny dyktuje natura, pierwotne emocje i wrażenia. Ktoś może uznać tekst za trywialny, ale odczytuję w nim całkiem niezłą próbą wniknięcia w świat, o którym wiemy tak niewiele. Jest to moja pierwsza styczność z autorem oraz tematyką. Niestety, pomimo kilku atutów brakuje tu nieco wyjaśnień, a akcja potrafi chaotycznie przeskoczyć do przodu. Potężnej przygodzie głównych bohaterów autor powinien poświęcić dodatkowe 50 stron, żeby lepiej oddać jej charakter.

Jest to kolejna książka Maya o przygodach Winnetou i Old Shatterhanda. Początkowe 2/3 książki było bardzo wciągające. Było to czego oczekiwałem po przygodzie na Dzikim Zachodzie czyli trochę strzelanin, zasadzki, Indianie, przestrzeń i dzika przyroda. Końcowe 1/3 odchodzi od tego na rzecz serii krótkich opowieści z przeszłości bohaterów tła. Po lekturze całości już wiem czemu służyła ta ekspozycja ale jak dla mnie była ona zbyt rozwleczona. Książka dobra ale ma swoje przywary, które lekko zaniżają ocenę: - książki przygodo-podróżnicze pisane w tamtych czasach czyli przeidealizowanie cech i zdolności głównych bohaterów - w tej książce jest para bohaterów drugoplanowych, których dialogi są prawie zawsze identyczne. Myślę, że jakby je zsumować to wyjdzie kilkanaście jak nie kilkadziesiąt stron

Książka skierowana raczej do dzieci. W skrócie można podsumować, że jest to "W pustyni i w puszczy", tylko w mocno skróconej i okrojonej wersji. Podobnie jak w książce Sienkiewicza, mamy tutaj dwójkę dzieci: dziewczynkę Dzikę oraz chłopca Jacka, którzy przybyli do Kamerunu wraz ze swoimi ojcami w celu schwytania różnych zwierząt na potrzeby zoo. Dzieci mają wiele przygód, są odważne i radzą sobie świetnie. Z tej książki nie będą zadowoleni obrońcy zwierząt ;-)

Czym dalej w las, tym lepiej. Dosłownie. Tarzan przebywa tym razem odwrotną drogę niż w części pierwszej - od człowieka cywilizowanego, poprzez dowódcę dzikiego plemienia, na królu małp kończąc. Im bardziej zbliża się do swoich zwierzęcych korzeni, tym bardziej akcja staje się wartka i brutalna. Miejscami czuć klimat niczym z barbarzyńskich opowiadań Roberta E. Howard'a (ewentualna inspiracja musiała płynąć jednak w drugą stronę, bo przecież Teksańczyk w momencie debiutu Tarzana miał dopiero 6 lat). Ogólnie bardzo udana kontynuacja. Po zakończeniu można odnieść wrażenie, że historia zatoczyła koło, ale przecież to dopiero początek długiego, firmowego cyklu Burroughs'a.

Ciężki mi opisać tą książkę. Jest w niej to, o czym marzyłem jako młody chłopak (jeszcze młodszy). Romans, niebezpieczeństwo, wszędzie czająca się śmierć, piękne kobiety. Niby nic, a jednak porusza. "Sundown" Jim przyjeżdża do miasta, żeby zaprowadzić porządek i od razu, na jego oczach zostaje zabity mężczyzna. Od początku wiedział, że nie będzie to łatwe. Tak można rozpocząć opinię o tej książce. Niby nie jest to książka niezwykła, nie różni się od innych. A jednak... Styl Haycoxa jest miły i przyjemny, nie męczy czytającego. Co do samej treści. Jeden stróż prawa walczący z bandytami. Typowy "scenariusz" westernu. Jednakże postać szeryfa jest dość niezwykła. Nie jest to bezduszny, bez skrupułów dążący do celu mężczyzna. Są rzeczy przed których nie mógłby zrobić (odwieszenie gwiazdki szeryfa) będąc w swojej pozycji. Poza tym bardzo dobrze poznajemy go "od środka" co myśli, czuje. Postać na pewno godna podziwu i warta, żeby się na chwilę zastanowić i nad nią pomyśleć. Gorąco polecam miłośnikom westernów z wątkiem romantycznym.

Dobra, to określenie adekwatne do danej powieści. W książce chodzi o bohatera który trafił w wir konfliktu. Cała książka opiera się na tym konflikcie i w sumie to tyle. Nie chodzi tutaj o rozwiniętą fabułę, bo wydaje mi się nie o to chodzi w takich powieściach. A i dobrze! Bo czytało się o lekko i przyjemnie, przypomniały mi się chwilę kiedy za dzieciaka oglądałem z ojcem westerny przy niedzielnym obiedzie. Książkę można porównać właśnie do takiego 120 minutowego filmu. Dla mnie bomba ;) Polecam!

Pisarz był dwukrotnie nominowany w latach 1957 i 1959 do Nagrody Nobla. Niestety, nie był komunistą, jak chociażby Szymborska, czy działaczkom, jak ta druga "gwiazda" antychrześcijańsko - tęczowo - lewackiego odchylenia i d.... zbita, jak to się mówi. O tym, że autor był świetnym historykiem i obserwatorem niech świadczy fakt, że w 1947 r. w " Odrodzeniu " napisał: " Niebawem rozpoczną Niemcy wielką ofensywę moralną przeciw tym, których wczoraj zabijali i tępili z zamiarem całkowitej zagłady. W coraz już śmielszej propagandzie ludność polska, nawet księża polscy są przedstawiani jako nieludzcy oprawcy na Ziemiach Odzyskanych, Można być pewnym, że w niedalekiej przyszłości znajdą się pióra dość nikczemne, by, najpierw zohydzić męczeńskie narody, następnie zaryzykować rehabilitację katów Europy. Nie wystarczy protestować, karcić, oburzać się, trzeba zmusić do myślenia, trzeba także pióra złamać wstydem. Może to zaś uczynić tylko ciągła naoczność faktów " No, tak. Wszystko przewidział, tylko jednego... nie. Nie połączył faktów związanych z rozbiorami Polski z tym, że należy do Wielkiego Narodu IDIOTÓW. Powinien przewidzieć, że kilka dekad później, Polską będzie rządził niemiecki namiestnik !!! Książkę POLECAM !!!