Głębsze życie

„…Religia nigdy nie jest oczywiście czystym doświadczeniem, a już z pewnością nie czysto subiektywnym doświadczeniem…”

Siadasz. Bierzesz głęboki oddech. Czy czujesz, że żyjesz? Tak w pełni – z jednej strony na pełnych obrotach. Z drugiej zwalniasz – kiedy potrzeba, milkniesz, ale wiesz swoje. Z czym zatem kojarzy się Wam życie duchowe?

Życie duchowe to poszukiwanie sensu i głębszych wartości. Relacje ze sobą i wszechświatem. To także rozwój wewnętrzny, poszanowanie etyki i otwartość na duchowość. To religijność, ale także afirmacja sztuki i nauki. Dostrzegasz piękno, ciszę zarówno w świątyni, jak i galerii obrazów.

Mistyka chrześcijańska, to droga duchowa, która dążąc do zjednoczenia z Bogiem, może nastąpić już w ziemskim życiu. To ta osobista relacja z Bogiem. Jak prywatnie możemy odnieść się do tematu?

Autor książki to Louis Dupré (ur. 1925),był jednym z najważniejszych filozofów religii XX wieku. Urodził się w Veerle w Belgii, uzyskał tytuł doktora na Katolickim Uniwersytecie w Lowanium, a w 1958 roku wyemigrował do Stanów Zjednoczonych. Przez wiele lat wykładał na Uniwersytecie Yale. Był autorem wielu cenionych publikacji. Zmarł w 2022 roku.

To podejście, które leży u podstaw przekonania, że Bóg pragnie żywych relacji z każdym człowiekiem i jest gotowy na spotkanie. Cudowna jest Noc Bożego Narodzenia, skłania zaś do głębszej refleksji Triduum Paschalne, a w szczególności Wielka Sobota. Wielu malarzy, do których twórczości często zaglądam odwzorowuje na swój sposób własne wizje.

To płaszczyzna ciszy i wewnętrznej samotnej modlitwy. Kiedy wspomniana modlitwa jest mizerna? Czym jest mistyka niereligijna? Czym zaś mistyka jaźni?

Zaglądamy do fresku Michała Anioła na sklepieniu Kaplicy Sykstyńskiej – „…wyciągnięta ręka Adama właśnie odsuwa się od boskiego palca, a jedną od drugiego zaczyna oddzielać pusta przestrzeń…”.

Nie wiele osób zdaje sobie sprawę z duszy. „…Dusza powołana jest do tego, by wykraczać poza samoświadomość, do tej głębiej leżącej krainy, na której wspiera indywidualne bycie sobą…”. Biblia staje się symbolem, materią, prawdą, objawieniem się Boga.

Byt jest czymś interesującym. Byt jest tym, czym jest. Prawdziwą ostoją człowieka. „Bóg” należy do porządku objawienia. Troska, to prawdziwy stosunek Boga. To także prywatna własność. Milczenie i głęboki namysł. Idea Boga ma sens. Czym jest szablon własnych potrzeb? Mistyk kocha życie. Czy jest zaspokojony?

Katarzyna ze Sieny zdołała przekonać papieża, by porzucił swoje wygnanie w Awinionie i powrócił do Rzymu. Ile jest warta stanowcza i pewna siebie kobieta?

„Głębsze życie”, czyli tak naprawdę co?
- słowa o Chrystusie
- oczyszczenie
- oświecenie
- prawdziwe dobro.

To wszystko przybiera kształt naśladowania Chrystusa. Pewien sukces kształtuje człowieka, a porażka przytłacza. Odpowiednia miłość, zwodnicza natura i ból. Miłość ma być zmysłowa. Szukanie bliskiej obecności. Kiedy Bóg wycofuje się z pustej duszy? Prawdziwy człowiek rzadko docenia własne cierpienie. Potrzebuje zmian. Co gra w duszy człowiekowi zamyślonemu? Gdzie podziewa się doświadczenie, łaska i nacisk?

Gorąco polecam – czas czytania pokazuje, co doceniamy w poszczególnej książce. Bo to jest moje – twoje – nasze – osobiste doświadczenie. Wystarczy. 😉

Katarzyna Żarska
https://zarska18.blogspot.com/

Wydawnictwo WAM
Premiera: 14.05.2025 r.
Oprawa: miękka ze skrzydełkami
Przekład: Maria Tarnowska
Liczba stron: 144
(nowość wydawnicza) w mojej prywatnej biblioteczce

„…Religia nigdy nie jest oczywiście czystym doświadczeniem, a już z pewnością nie czysto subiektywnym doświadczeniem…”

Siadasz. Bierzesz głęboki oddech. Czy czujesz, że żyjesz? Tak w pełni – z jednej strony na pełnych obrotach. Z drugiej zwalniasz – kiedy potrzeba, milkniesz, ale wiesz swoje. Z czym zatem kojarzy się Wam życie duchowe?

Życie duchowe to poszukiwanie sensu...

Króciutka, ale naprawdę dobra książeczka będąca swoistym wprowadzeniem do mistyki chrześcijańskiej (w istocie taki jest jej podtytuł). Na podstawie wykładów, więc język jest bardzo przystępny. W zasadzie autor w sposób bardzo praktyczny opisuje czym jest mistyka, odróżniając mistykę niereligijną (wewnętrzną) od religijnej (zewnętrznej). Oczywiście mowa tu jest przede wszystkim o mistyce zachodniej, eckhartiańskiej i karmelitańskiej. Publikacja nie jest jednak suchym opisem postaci i ich praktyk. Jest to niejako spojrzenie od wewnątrz, bardzo medytacyjne. Autor stara się także z wyczuciem podejść do różnego rodzaju mistycznych objawień (w ostatnim wykładzie),a także całkiem ciekawie broni idei monastycyzmu.

Muszę przyznać, że szkoda, że książka jest tak krótka, bo chciałoby się przeczytać o tym więcej. Ale tyle w zasadzie wystarczy. Sporo mądrych cytatów. Jak najbardziej polecam.

"Dla mnie najbardziej uderzającą cechą życia monastycznego nie jest zaparcie się siebie ani nawet dążenie do osobistej doskonałości, ale pokora. Ojciec Kolumban Marmion, benedyktyn, w swojej książce Christ, the Ideal of the Monk (Chrystus, ideał mnicha) opisuje ideał monastyczny jako całkowite otwarcie na życie, niehamowane prywatnymi pragnieniami i ambicjami. Mnich przykłada niewielką wagę do osobistych potrzeb czy osiągnięć. Wywiązuje się ze swoich zadań tak dobrze, jak tylko potrafi, nie odczuwając żadnej potrzeby, aby usprawiedliwiać swoją egzystencję pracą. To, czy odpowiada ona idealnie jego talentom, a nawet to, czy zaspokaja ona jego emocjonalne potrzeby, uważa on za drugorzędne wobec faktu, że została mu ona przydzielona. Co on robi, ma niewielkie znaczenie, póki jest wykonywana. Patrzący z zewnątrz często uważają taką koncepcję pracy za szokująco bezosobową. Dlaczego od człowieka, który uzyskał doktorat, wymaga się, by spędzał czas na szorowaniu baniek na mleko? Ale niesamolubne oddanie się jakiemuś obiektywnemu zadaniu wynagradza lepiej niż ciągle oddalające się obietnice kariery, poświęconej osobistemu awansowi."

"Teologia negatywna oznacza daleko więcej niż to, że nie znajdujemy adekwatnych imion dla Boga. Na płaszczyźnie praktyczno-duchowej oznacza ona, że nie istnieje żadna niezawodna metoda osiągania Boga, a więc, że moja jedyna nadzieja w pokornej świadomości własnej nieudolności. Mój brak wiary, psychologiczne ograniczenia (łącznie z tymi, które odbierają duchowe możliwości),radykalne uwikłanie mojej epoki w doczesność – oto ciemny obłok, w który muszę w pełni świadomie wejść, jeśli mam w ogóle Boga znaleźć. To obłok mojej własnej oziębłości, własnego zabłąkania. Żadne duchowe życie nie może się rozpocząć bez przejścia przez intensywną świadomość pustki w stworzeniu. Oto trwałe przesłanie wszelkiej teologii negatywnej, a zwłaszcza lekcji Mistrza Eckharta o absolutnym ubóstwie."

"Chrześcijaństwo, cokolwiek byśmy myśleli o tym, jak się zapisało w dziejach, nauczyło ludzi kochać. Ukazało wzór, godny miłości na sposób boski, w którym można kochać wszystkie stworzenia. Człowieczeństwo Chrystusa zatem może nie być najwyższym celem miłości mistycznej, niemniej dla większości mistyków chrześcijańskich człowieczeństwo to pośredniczy we włączeniu przez nich wszystkich stworzeń w Boga."

"Wyrzeczenie się pragnienia musi od początku być motywowane raczej czymś, co leży poza człowiekiem, niż egocentrycznym zainteresowaniem postępem moralnym. Ascetyczne dążenie do cnoty dla niej samej nie znajduje miejsca w mistyce chrześcijańskiej. Nawet pragnienie duchowej doskonałości od początku musi być skoncentrowane na Bogu. Zbyt wielkie zatroskanie o własny stan w życiu duchowym nie przynosi żadnej korzyści."

„Czy byłeś tam, kiedy przybijano Go do drzewa?” Czy ja tam byłem w moim cierpieniu? Ponieważ to tam On jest krzyżowany – we mnie, a nie w Jerozolimie. Tam stoi drzewo, z którego spływa łaska. Łaska to nie rurociąg, z którego każdy czerpie według potrzeby: to jest moje indywidualne wybranie, tak osobiste jak moje cierpienie. W istocie to jest to cierpienie. W tym świecie możliwa jest tylko łaska za pośrednictwem odkupieńczego cierpienia. By spotkać się z bolesną łaską Boga, muszę wkroczyć na posępną pustynię mego własnego bólu i upokorzenia. Być może, nie będę w stanie dokonać niczego innego, jak tylko w milczeniu przyjąć moją niezdolność do zaakceptowania go. Ale niczego więcej ode mnie się nie oczekuje: stanięcie twarzą w twarz z własną goryczą, buntem, chciwością, zazdrością, gniewem, niecierpliwością – jest spotkaniem agonii Jezusa w mojej własnej. Muszę odnaleźć agonię Jezusa także w tych ukrytych światach cierpienia wokół mnie, zgłębianiu których tak jestem niechętny i których tak bardzo nie potrafię zrozumieć. Tutaj wzywa się mnie, żebym nie rozumiejąc, przyjął agonię Jezusa również w tych nieokrzesanych, niecywilizowanych, niesympatycznych. W Wielki Piątek sam upadek stał się odkupieńczy. To, że Jezus upada we mnie, jest radosną tajemnicą zjednoczenia między Bogiem a mną."

Króciutka, ale naprawdę dobra książeczka będąca swoistym wprowadzeniem do mistyki chrześcijańskiej (w istocie taki jest jej podtytuł). Na podstawie wykładów, więc język jest bardzo przystępny. W zasadzie autor w sposób bardzo praktyczny opisuje czym jest mistyka, odróżniając mistykę niereligijną (wewnętrzną) od religijnej (zewnętrznej). Oczywiście mowa tu jest przede...