Polska Rzeczpospolita Leśna, czyli jak Lasy Państwowe stały się państwem w państwie
Mamy taką instytucję, która powinna "stać na straży" polskiej przyrody, jednak okazuje się, że to "stanie na straży" jest w niej zupełnie inaczej rozumiane, niż powszechnie się to wydaje... Lista grzechów Lasów Państwowych jest długa. Upublicznienie, kolesiostwo, lewe interesy, przerost wynagrodzeń, biznes na nieruchomościach, siedziby w marmurach, patologia związana z pracą drwali, czyli tzw. zuli, zatajanie istotnych informacji i sianie dezinformacji, lekceważący stosunek do opinii naukowców, ekspertów, ekologów, prześladowania i oczernianie aktywistów. Wszystko to może by byłoby jeszcze do wybaczenia, gdyby LP faktycznie dbały o przyrodę. Tymczasem LP mają do przyrody pogardliwy - skrajnie antropocentryczny, instrumentalny (i kapitalistyczny) - stosunek. Wycinane jest wszystko, jak leci, cenne drzewostany, właściwie im drzewo starsze, tym lepiej, bo będzie z niego więcej desek. LP wjeżdżają na tereny, gdzie przyroda - według wszelkiej logiki powinna być chroniona - zabierają się nawet za parki narodowe! A cenne drzewa przerabiane są na sklejkę, a nawet po prostu wędrują do pieca w elektrociepłowniach! Po prostu las dla leśników nie jest żyjącym ekosystemem, tylko fabryką drewna. “Zasobem”, czymś co się “pozyskuje” (tj. wycina) i “gospodaruje” - tak żeby odpowiadało to człowiekowi rzecz jasna, a nie przyrodzie. LP zarabiają dzięki temu gruby hajs, ale myślicie, że chociaż ta kasa trafia do budżetu państwa albo samorządów? Nic podobnego. Określenie "państwo w państwie" nigdzie nie pasuje lepiej, skoro mamy instytucję, która robi, co jej się żywnie podoba, mimo protestów płynących (coraz głośniej),lekceważąc nie tylko opinie ekologów i biologów, ale też prawo i sądy, polskie i unijne. I to, o czym pisze Marek Józefiak znajduje jak najbardziej potwierdzenie na bieżąco w doniesieniach o kolejnych wycinkach czy działaniom LP, łamiących prawo, złożone obietnice i porozumienia.
Wierzcie mi, ta książka naprawdę podniosła mi ciśnienie, a powinnam już na to uważać. Najbardziej zaś z tego wszystkiego to ciśnienie podnosi mi ta buta leśników, to przekonanie, że oni wiedzą najlepiej, że oni "chronią przyrodę", a inni (tj. ekolodzy, eksperci, biolodzy) - się "nie znajo". Polscy leśnicy (podobnie jak myśliwi, zresztą często to te same osoby) zachowują się wręcz tak, jakby bez nich nie mogła zachodzić fotosynteza i uważają, że jak człowiek (czyli oni) nie “zadbają” o las, to las sobie nie poradzi i zginie. Tymczasem ta "wiedza" LP to głównie wiedza o tym jak ciąć i zabijać to, co żywe, przekonanie, że las musi rosnąć jak pod linijkę, a "ochrona" to niszczenie np. siedlisk zwierzyny, w tym gatunków chronionych, budowa dróg w parkach i rezerwatach, wycinanie lasów w górach i ślepota na zmiany klimatyczne. Wszystko we mnie się wywracało, kiedy to czytałam, bo po prostu nie rozumiem, jak można nie wiedzieć tak elementarnych rzeczy o przyrodzie (do których nie trzeba kończenia trzech fakultetów, wystarczy biologia w szkole, a nawet mądrość ludowa…) i głosić takie bzdury, jeszcze z tym absurdalnym przekonaniem o własnej racji.
Dla mnie ten reportaż to petarda, bo nie tylko jest pierwszą książką, odsłaniającą kulisy działania LP, ale ogólnie zawiera mnóstwo wiedzy ogólnie z dziedziny ochrony przyrody i tego, co się wokół niej dzieje w sferze polityczno-gospodarczej oraz społecznej, co trafia w 100% w obszar moich zainteresowań. Reportaż może nie jest nazbyt rozbudowany, ale jest bardzo informatywny, trzeźwy i niebywale łatwy w lekturze, przez prosty styl autora. Może można by mu zarzucić, że jest zbyt jednostronny, że nie ma w nim wersji LP, że wrzuca wszystkich leśników do jednego wora (niezupełnie). Tak, z pewnością w LP są też ludzie z innym podejściem, którzy nie zgadzają się z takim traktowaniem przyrody, ale tu chodzi o politykę instytucji. I jeszcze na bardziej ogólnym stopniu - reportaż pokazuje zapaść polskiej ochrony przyrody, którą trzeba by ujmować w cudzysłów, jeśli zajmują się nią takie instytucje jak LP oraz kolejni ministrowie środowiska, którzy dokładają kolejne cegiełki do dewastacji, a nie do ochrony naszych naturalnych zasobów. Jest tak, ponieważ taki mamy system - niezainteresowany ochroną przyrody, mający do niej olewczy i rabunkowy stosunek. Przyrodę w Polsce postrzega się NADAL przede wszystkim jak przeszkodę do rozwoju, gdzie rozwój to oczywiście zalanie betonem i industrializacja. Ewentualnie darmowy zasób, który nigdy się nie wyczerpie. I to wszystko w dobie zmian klimatycznych. Nadal wydaje się nam, że są inne, ważniejsze sprawy do załatwienia i ciągle zadajemy pytanie “czy to się opłaca”, podczas gdy to jest sprawa drugorzędna w kontekście ochrony środowiska naturalnego. Autor pisze, że percepcja społeczeństwa się zmienia, że dziś coraz więcej ludzi protestuje przeciwko wycinkom, a leśnicy sporo stracili wizerunkowo - i to chyba jest prawda - tyle, że to niewiele daje, bo decydenci ignorują “głos ludu”, jeśli nie jest po ich myśli i każdorazowo trzeba się z nimi szarpać. To wszystko, co się robi to o wiele za mało w porównaniu do tego, jaką presję wywieramy na środowisko. I naprawdę podziwiam tych ludzi, którzy walczą z systemem, mimo tego wszystkiego. Reportaż o Lasach Państwowych jest elementem tej walki.
Szukamy ofert...
OPINIE i DYSKUSJE o książce Sacrum. Historia ludzkiej duchowości
Doskonała książka. Autor w rzeczowy, merytoryczny, a przede wszystkim przystępny sposób przedstawia proces powstawania i ewolucji ludzkiej duchowości. To obiektywne, wolne od narzucania ocen kompendium wiedzy. Daje czytelnikowi szeroką przestrzeń do wyciągania własnych wniosków, a dzięki obszernej bibliografii, stanowi świetny punkt wyjścia do dalszych, samodzielnych poszukiwań.
Doskonała książka. Autor w rzeczowy, merytoryczny, a przede wszystkim przystępny sposób przedstawia proces powstawania i ewolucji ludzkiej duchowości. To obiektywne, wolne od narzucania ocen kompendium wiedzy. Daje czytelnikowi szeroką przestrzeń do wyciągania własnych wniosków, a dzięki obszernej bibliografii, stanowi świetny punkt wyjścia do dalszych, samodzielnych...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toTrochę szkoda czasu na tę książkę, która niestety powierzchownie przechodzi przez opisy rozwoju sacrum na przestrzeni dziejów. Ma się wrażenie, że jedynym celem autora było doprowadzić czytelnika do zastanowienia się nad kwestią transhumanizmu. Były w niej też elementy, z którymi się nie zgadzałem bo znałem je i poznałem z innej perspektywy, np. kwestie traktowania chrześcijaństwa jako religii lub kwestie sensu i duchowości u Victora Emila Frankla.
Trochę szkoda czasu na tę książkę, która niestety powierzchownie przechodzi przez opisy rozwoju sacrum na przestrzeni dziejów. Ma się wrażenie, że jedynym celem autora było doprowadzić czytelnika do zastanowienia się nad kwestią transhumanizmu. Były w niej też elementy, z którymi się nie zgadzałem bo znałem je i poznałem z innej perspektywy, np. kwestie traktowania...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo to📘 Zamiast objawienia – inwentaryzacja 📘
🧭 Gatunek: humanistyczna panorama z zacięciem encyklopedycznym
✍️ Styl: miękki, przystępny, raczej dla głowy niż dla trzewi
🪷 Ocena: 7/10 – szacunek za pracę i szeroki przegląd, ale bez zachwytu. Momentami czułem się jak na dobrze przygotowanej wystawie: wszystko na swoim miejscu, tylko... trochę za czysto.
📚 O czym to?📚
To książka o wszystkim – ale w porządku chronologicznym. Od pierwszego ognia i cienia na ścianie jaskini, przez Buddę, Jezusa, Mahometa, aż po Siri i sztuczną inteligencję z pytaniem: czy kod może się modlić?.
Nie ma tu szokujących tez, nie ma kontrowersji. Jest spokojna narracja o tym, jak człowiek od zawsze czuł, że coś jest „więcej” – i co z tym robił.
Lenoir to taki kustosz sacrum. Otwiera kolejne sale muzeum: – A tu mamy szamanów. – Proszę spojrzeć: oto religie objawione. – A tu najnowsza ekspozycja: człowiek, który próbuje być bogiem.
🔍 Co zagrało? 🔍
✅ Uczciwość – autor naprawdę chce opowiedzieć historię bez wciskania swojej ideologii. Zero fanatyzmu, zero agresji. Dobrze się to czyta, bo jest rzetelne.
✅ Zakres – ogarnięcie całej duchowej historii ludzkości to jak układanie kostki Rubika z zamkniętymi oczami. A jemu się to w dużym stopniu udało.
✅ Styl – nie udaje akademika, ale też nie schlebia na siłę. Pisze klarownie, czasem nawet z pewną elegancją.
🤨 Co mi nie leżało? 🤨
🔻 Zakończenie. No właśnie. Do pewnego momentu byłem zadowolony. Autor szedł równo, rzeczowo, spokojnie. A potem… jakby ktoś mu sypnął brokatem do kawy. Wjeżdża poetycko-humanistyczne rozmarzenie o przyszłości, gdzie sacrum się odrodzi, człowiek zrozumie, AI się opamięta i wszyscy będą siedzieć przy jednym ognisku duchowości.
No sorry. Po Ranko Rašecie, który chłodno i konkretnie mówi: człowieka już w zasadzie nie będzie, tylko kod, to brzmi jak zakończenie bajki. Może i piękne, ale... zbyt miękkie, zbyt „bądźmy dobrzy dla siebie”, zbyt TEDx.
⚖️ Mój wewnętrzny ranking ⚖️
✅ Za pracę i rzetelność – piątka z plusem.
✅ Za umiejętność pokazania skomplikowanej historii w przystępny sposób – szacun.
❌ Za brak pazura na końcu – minus za happy end.
🧠 A kto to doceni? 🧠
🔹 Ktoś, kto ma w sobie pytania o sens, ale nie potrzebuje duchowego dramatyzmu.
🔹 Ktoś, kto lubi mapy bardziej niż bitwy.
🔹 Ktoś, kto nie oczekuje od książki, że rzuci mu granatem pod nogi, tylko poda filiżankę refleksji.
🏁 Finalnie 🏁
To książka, która mnie zaciekawiła i wciągneła. Solidna robota dla ludzi ciekawych duchowości, ale bez dreszczyku intelektualnego ryzyka. W muzeum sacrum Lenoira wszystko jest na swoim miejscu – tylko na końcu zaświeciła się nieco zbyt różowa lampka.
📘 Zamiast objawienia – inwentaryzacja 📘
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo to🧭 Gatunek: humanistyczna panorama z zacięciem encyklopedycznym
✍️ Styl: miękki, przystępny, raczej dla głowy niż dla trzewi
🪷 Ocena: 7/10 – szacunek za pracę i szeroki przegląd, ale bez zachwytu. Momentami czułem się jak na dobrze przygotowanej wystawie: wszystko na swoim miejscu, tylko... trochę za czysto.
📚 O czym to?📚
To...
Fascynująca historia ludzkiej duchowości!
Taka od A do Z. Kompletna. Erudycyjna. Klarowna.
Lenoir opisuje historię sacrum od momentu pojawienia się homo sapiens. Próbuje udzielić odpowiedzi na podstawowe pytania, takie jak znaczenie sacrum, dlaczego wierzymy oraz w jaki sposób wierzenia ewoluowały wraz z rozwojem. Udowadnia, że to nie religia tworzy potrzebę sacrum, lecz potrzeba sacrum tworzy religię.
Najmocniejszym atutem tej publikacji jest jej naukowy fundament i godna podziwu umiejętność Lenoira do syntetyzowania ogromnego bogactwa wielowymiarowych odniesień – od religioznawstwa, przez filozofię i historię idei, po socjologię i antropologię czy neurobiologię. Z lekkością integruje stanowiska badaczy różnych nauk, czyniąc je przystępnymi i rezonującymi ze współczesną wrażliwością czytelnika.
“Sacrum” jest publikacją, która ma w sobie coś z literatury popularnonaukowej. Jednak jej rdzeniem są rozważania o duchowości mieszczące się w ramach filozoficzno-socjologicznego eseju. Humanistyczna eksploracja duchowości z naukowym zacięciem i filozoficznym wydźwiękiem.
To książka, która nie zmienia przekonań, ale zmienia sposób, w jaki o nich myślisz.
Dla mnie była to fascynująca podróż, poszerzająca horyzont i perspektywę, która otwiera nowe ścieżki myślenia.
Fascynująca historia ludzkiej duchowości!
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toTaka od A do Z. Kompletna. Erudycyjna. Klarowna.
Lenoir opisuje historię sacrum od momentu pojawienia się homo sapiens. Próbuje udzielić odpowiedzi na podstawowe pytania, takie jak znaczenie sacrum, dlaczego wierzymy oraz w jaki sposób wierzenia ewoluowały wraz z rozwojem. Udowadnia, że to nie religia tworzy potrzebę sacrum, lecz...
Francuzi słyną z dziwnych igrzysk. Można by im w kategorii literatury przyznać prymat w konkurencji "rzut chrześcijaństwem przez poprzeczkę horyzontu historii". Możnaby gdyby oprócz faktu, że ich niestrudzeni zawodnicy w obcisłych gaciach socjologii czy fikuśnych getrach filozofii nie dają rady pchnąć tej materii dalej niż w nawias naiwnej gawędy, która koi uszy tylko tych, którzy i tak są już przekonani o martwocie religii. W rezultacie dostajemy kolejne refleksje na miarę epistemologii dialogu w kolejce do kasy w Biedronce prowadzące do konkluzji, że no hmmm hmmm a zatem człowiek idzie i ewoluuje i z pewnością chrześcijaństwo jest tylko etapem przejściowym, bo tak.
Francuzi słyną z dziwnych igrzysk. Można by im w kategorii literatury przyznać prymat w konkurencji "rzut chrześcijaństwem przez poprzeczkę horyzontu historii". Możnaby gdyby oprócz faktu, że ich niestrudzeni zawodnicy w obcisłych gaciach socjologii czy fikuśnych getrach filozofii nie dają rady pchnąć tej materii dalej niż w nawias naiwnej gawędy, która koi uszy tylko tych,...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo to