Zabójca Trolli

Chyba najsłabsza część Gotreka ze świata Warhammer Fantasy.

Chyba najsłabsza część Gotreka ze świata Warhammer Fantasy.

Zabójca Trolli zawiera siedem opowiadań o przygodach cudownego duetu krasnoluda szukającego chwalebnej śmierci i ludzkiego poety. No ten.. Pierwsza książka o przygodach Gotreka i Felixa!
Znaczy... niby to powieść, prościej mi traktować każdy rozdział jako osobne opowiadanie. Jak się oni poznali? Gotrek uratował Felixa, gdy ten był w tarapatach, a później poeta pod wpływem alkoholu złożył przysięgę towarzyszenia krasnoludowi. Brzmi... mądrze... co nie? Przynajmniej jest zabawnie!

Także ten... Na kartach tych opowiadań czytelnik
przeżyje jedną z najstraszniejszych nocy w Starym Świecie,
stoczy walkę z goblinami,
zwiedzi opuszczony krasnoludzki Karak,
będzie świadkiem utraty pamięci przez Gotreka
spotka się oko w oko z wybrańczynią boga Chaosu
spróbuje uratować dzieci od czarnoksiężnika
przeżyje noc z grasującym w okolicy wilkołakiem

kilka słów

Przygody Gotreka i Felixa to jest dość długa seria książek... bo jest ich kilkanaście...
Według mnie, Zabójca Trolli i ogólnie wszystkie tomy przygód tego duetu są najlepszym sposobem (na start) na poznanie tego świata. (Oczywiście poza graniem w RPG hehe). Autor tłumaczy czytelnikowi podstawowe rzeczy i funkcjonowanie Starego Świata. No i przede wszystkim pokazuje klimat panujący w tych mrocznych i szarych moralnie krainach.

Czy to znaczy, że trzeba przeczytać wszystkie części, zanim sięgnie się po inne serie? Oczywiście, że nie! Moim zdaniem wystarczy sam Zabójca Trolli by poznać ten klimat i nieco świata. Ale dobra, bo post miał być o pierwszej książce, a nie serii

Język jest prosty, opisy są klarowne, a dialogi między postaciami nie są aż tak drewniane. Myślę, że dość szybko zobaczycie tą różnicę w wypowiedziach i charakterach bohaterów. Dobra, Gotrek jest napisany płasko, a przynajmniej takie można odnieść wrażenie. Ale basically on powinien zachowywać się w ten sposób jako zabójca, bo po złożeniu przysięgi dostaje on jeden cel... Zginąć honorową śmiercią. Dlatego rozpoczyna żywot typowego awanturnika i nie gryzie się w język. A przynajmniej to moja teoria xD

Czy znajdzie się tu duże intrygi lub zawiłe wątki? No raczej nie, bo Zabójca Trolli jest nastawiony na proste pokazanie tego dużego świata. Ludzie tu są żądni władzy, podatni na spaczenie i często kuszeni przez Mroczne Potęgi. Przygody są napisane w sposób lekki, by móc się przy nich dobrze bawić bez większego myślenia xD. Nieco więcej złożoności pojawia się w dalszych częściach moim zdaniem.

Co nie zmienia faktu, że William King bardzo dobrze tutaj przedstawia całość i kluczową rolę gra klimat. Jeżeli ktoś chciałby zacząć przygodę z młotkiem to polecam zacząć od Zabójcy trolli. (To taki najbezpieczniejszy wybór)

Sam raz przeczytałem w wersji fizycznej, a ostatnio wysłuchałem audiobooka. Mam jedną rzecz do powiedzenia, lektor jest genialny! Wczuwa się w postacie, nadaje życia całości i bez problemu można rozróżnić, kto mówi w danym momencie. Jestem pewien, że w przyszłości wysłucham go jeszcze raz!

Zabójca Trolli zawiera siedem opowiadań o przygodach cudownego duetu krasnoluda szukającego chwalebnej śmierci i ludzkiego poety. No ten.. Pierwsza książka o przygodach Gotreka i Felixa!
Znaczy... niby to powieść, prościej mi traktować każdy rozdział jako osobne opowiadanie. Jak się oni poznali? Gotrek uratował Felixa, gdy ten był w tarapatach, a później poeta pod wpływem...

Przyjemny, lekki i humorystyczny styl opowiadań w stylu dark fantasy. Świetnie przedstawiony świat Warhammera z całą jego brutalnością i niesprawiedliwością. Bohaterowie są sympatyczni, poszczególne przygody wpływają na nich i zmieniają fizycznie bądź psychicznie. Jedynym minusem jest forma oddzielnych opowiadań, co nieco nuży. Ja się bawiłam przednio i gorąco polecam spędzić trochę czasu z zabójcą trolli oraz poetą spisującym jego dzieje.

Przyjemny, lekki i humorystyczny styl opowiadań w stylu dark fantasy. Świetnie przedstawiony świat Warhammera z całą jego brutalnością i niesprawiedliwością. Bohaterowie są sympatyczni, poszczególne przygody wpływają na nich i zmieniają fizycznie bądź psychicznie. Jedynym minusem jest forma oddzielnych opowiadań, co nieco nuży. Ja się bawiłam przednio i gorąco polecam...

W przypadku cyklu o Gotreku i Feliksie sprawa jest prosta.
Jeśli by analizować tę książkę jedynie pod kątem wartości literackiej i realizacji klimatów dark fantasy, to daję tej książce jakieś 6/10. Było krwawo, brutalnie i... czy już mówiłem, że jest krwawo i brutalnie?
No to tak, przez całą książkę dwójka bohaterów pakuje się w kłopoty, z których zwykle wyrąbuje sobie drogę toporem i mieczem, a Feliks często zbiera przedtem porządny oklep.
Jednakże, jeżeli jesteś fanem uniwersum Warhammera Fantasy, a szczególnie Warhammera Fantasy Roleplay, to poczujesz się jak w domu albo na sesji pierwszej edycji, zwanej pieszczotliwie pierdycją. Jest krwawo i brutalnie, jest Chaos, kultyści, mutanci, zwierzoludzie i inne tałatajstwa do zabicia, a poszczególne opowiadania przypominają fabularyzowane zapisy przygód rozgrywanych w WFRP. Za co +2 do oceny.

W przypadku cyklu o Gotreku i Feliksie sprawa jest prosta.
Jeśli by analizować tę książkę jedynie pod kątem wartości literackiej i realizacji klimatów dark fantasy, to daję tej książce jakieś 6/10. Było krwawo, brutalnie i... czy już mówiłem, że jest krwawo i brutalnie?
No to tak, przez całą książkę dwójka bohaterów pakuje się w kłopoty, z których zwykle wyrąbuje sobie...

Przyjemna siekanina, dużo mroku i krwi, szybkie (aczkolwiek czasem chaotyczne) tempo.

Przyjemna siekanina, dużo mroku i krwi, szybkie (aczkolwiek czasem chaotyczne) tempo.

Genialne. Pełne lekkiego humoru. Ciągła walka między gatunkami (ludzie, skaweni itp.) Każda rasa ma swoje cechy. Niesamowicie koreluje to z naszym światem - w sumie jest to groteska na dzisiejszy świat.

Genialne. Pełne lekkiego humoru. Ciągła walka między gatunkami (ludzie, skaweni itp.) Każda rasa ma swoje cechy. Niesamowicie koreluje to z naszym światem - w sumie jest to groteska na dzisiejszy świat.

Trochę śmiech gdy czytam, że "utarte schematy, wyświechtane teksty, to już było". Przecież ten zbiór jest z 1999 roku, a same opowiadania nawet z końcówki lat 80.
Zmęczony Mroczną Wieżą S. Kinga, zapragnąłem prostszej rozrywki. I cóż, dostałem ją. Prosta fabuła, krwista akcja, czarny humor. Po prostu brutalne heroic fantasy bez zbędnego filozofowania. Na minus paradoksalnie to co na plus, z tym, że dla tych, którzy po klasyczku z lat 90tych oczekują fajerwerków. Ja tam lubię.

Trochę śmiech gdy czytam, że "utarte schematy, wyświechtane teksty, to już było". Przecież ten zbiór jest z 1999 roku, a same opowiadania nawet z końcówki lat 80.
Zmęczony Mroczną Wieżą S. Kinga, zapragnąłem prostszej rozrywki. I cóż, dostałem ją. Prosta fabuła, krwista akcja, czarny humor. Po prostu brutalne heroic fantasy bez zbędnego filozofowania. Na minus paradoksalnie...

Nie jest ambitna ale bardzo klimatyczna, jakby się czytało dobrą kampanię RPG

Nie jest ambitna ale bardzo klimatyczna, jakby się czytało dobrą kampanię RPG

Jak to ze zbiorami opowiadań bywa - są nierówne. Co ciekawe te dłuższe wyszły autorowi zdecydowanie lepiej od tych krótkich.

Jak to ze zbiorami opowiadań bywa - są nierówne. Co ciekawe te dłuższe wyszły autorowi zdecydowanie lepiej od tych krótkich.

Przesłuchane na Audiotece. Połowę opowiadań składającą się na tę pozycję czytałem w połowie lat 90 w ramach innych zbiorów (m.in. Jeźdźcy Wilków i Czerwone Pragnienie - wydane przez MAG).

Wróciłem raczej z nostalgii. Przygody Gotreka niestety w moim odczuciu nie przetrwały próby czasu. Zostawiam 5/10.

Przesłuchane na Audiotece. Połowę opowiadań składającą się na tę pozycję czytałem w połowie lat 90 w ramach innych zbiorów (m.in. Jeźdźcy Wilków i Czerwone Pragnienie - wydane przez MAG).

Wróciłem raczej z nostalgii. Przygody Gotreka niestety w moim odczuciu nie przetrwały próby czasu. Zostawiam 5/10.