Pismo z wodorostów słońca

Odysseas Elytis (gr. Οδυσσέας Ελύτης, właśc. Odiseas Alepudelis, ur. 2 listopada 1911 w Iraklionie, zm. 18 marca 1996 w Atenach) – jeden z największych poetów greckich XX wieku, zaliczany do tzw. Pokolenia Lat Trzydziestych, laureat Nagrody Nobla w dziedzinie literatury za rok 1979. Potomkowie Alepoudelis, których nazwisko sięgało Alepos, a jeszcze dalej wstecz związane z rewolucyjnym Lemonisem na Lesbos, Panayiotis Alepoudelis i jego młodszy brat Thrasyboulos urodzili się we wsi Kalamiaris Panagiouthasa na Lesbos. Ich rodzina stała się dobrze prosperującym przemysłem produkcji mydła i oliwy z oliwek w Heraklionie na Krecie w 1895 roku. W 1897 roku Panagyiotis poślubił Marię E. Vranę (1880-1960) z wioski Papados w Geras na Lesbos. Z tego związku, jako ostatni z sześciorga rodzeństwa, Odysseas urodził się wczesnym rankiem 2 listopada 1911 roku. Jego ojciec Panayiotis mógł być inspiracją dla Elytisa do pisania. Najwyraźniej jego ojciec pisał poezję, która pozostała nieopublikowana. W 1927 roku, z powodu przemęczenia, u Odysseasa zdiagnozowano gruźlicę. Leżąc w łóżku, rekonwalescencja, żarłocznie czytał całą grecką poezję, jaką mógł, i w tym roku odkrył Kawafisa. W 1928 roku ukończył szkołę średnią i pomyślnie zdał trudne egzaminy wstępne na studia prawnicze na Uniwersytecie Ateńskim . Przeczytał w gazetach o samobójstwie poety Karyiotakisa. W 1929 roku Elytis wziął urlop między szkołą średnią a uniwersytetem i potajemnie zdecydował, że musi zostać tylko poetą. W 1930 roku wraz z rodziną przeprowadził się do Moshoniseon 148. Początkowo Elytis marzył o zostaniu prawnikiem, ale nie przystąpił do egzaminów końcowych i nie uzyskał kwalifikacji prawniczych. Wyraził również aspiracje, by zostać malarzem w stylu surrealistów, ale jego rodzina szybko pokrzyżowała ten pomysł. W tym czasie Elytis zauważył i zanotował, że miesiąc otaczający Idy Marcowe nie był dla niego dobry i był ostrożny, śledząc go przez resztę swojego życia. Debiutował jako poeta w 1939 r. zbiorem Προσανατολισμοί. W swojej twórczości inspirował grecką przyrodą i historią, nawiązując często do poezji antycznej. Swój warsztat pisarski wywiódł z doświadczeń francuskiego nadrealizmu, pisząc poematy filozoficzne i epickie.