Jastrzębie nad połoniną

Karpacz 2019 rok, po letnim sezonie. Do gondoli wyciągu na Kopę wsiadają cztery osoby – dwa małżeństwa – do stacji dojeżdżają cztery trupy. Pierwsza opinia lekarza, taka na szybko: brak śladów przemocy i ingerencji osób trzecich. Po sekcji zwłok ofiar zostaje zmieniona: zatrzymanie pracy serca a we krwi wykryto ponad czterokrotne stężenie potasu. Rozszerzone samobójstwo czy morderstwo w białych rękawiczkach ? Doświadczony komisarz Leszek Lenica szybko zamyka śledztwo z powodu śmierci sprawcy, Policja ogłasza sukces i po sprawie. „TYLKO GÓRY WIEDZĄ JAK BYŁO NAPRAWDĘ. A ONE PILNIE STRZEGĄ SWOICH TAJEMNIC” „Śmierć na Kopie” to pierwsza część trylogii „Tajemnice Trzech Szczytów” w której autor postanowił: „przedstawić niepokojące wydarzenia kryminalne do których doszło w górach” we własnej interpretacji. Ciekawa forma trochę dłuższego opowiadania (74 strony) w której brak opisu prowadzenia śledztwa i całej żmudnej policyjnej pracy. Czytelnik dostaje opis wydarzenia oczami świadków, retrospekcyjne spojrzenie na przyczyny z punktu widzenia sprawcy oraz zakończenie w którym pan Krzysztof przybliża Zakon Świątyni Słońca i rytualne samobójstwa jego wyznawców sugerując, że to było przyczyną Śmierci na Kopie. Osobiście brakowało mi tego co jest najciekawsze w kryminałach czyli całej fabuły opisującej prowadzone dochodzenie i wartkiej akcji. Z ciekawości panuje jednak sięgnąć po „Krew na połoninie” i „Tajemnice Jaskini Mylnej” czyli drugą i trzecią część.

Mocna,mroczna, a czasem wręcz okrutna. Napisana tak,aby czytelnik poczuł się komfortowo i poczęstowany tak doborem słów aby to okrucieństwo przyjąć na klatę przez wrażliwych czytelników. Na kartach książki dzieje się dużo, fabuła mknie błyskawicznie,a Baron idzie przez życie jak tyran. Główni bohaterowie , Ewa i Hubert mocno obsadzeni w fabułę i to mi się podoba, bo lubię mocno doświadczonych przez życie bohaterów i dobrych w swojej pracy. Praca w policji ma swoje plusy i minusy ale jest jeszcze życie prywatne,które mknie torem pobocznym w książce. Polecam Waszej uwadze, chętnie sięgnę po kolejną część serii.

Bardzo przyjemny kryminał w stylu: grupa ludzi- jeden jest zabójcą. Czyta się płynnie, perspektywa wielu bohaterów wprowadza urozmaicenie a zakończenie jest całkiem satysfakcjonujące. Podobała mi się także geneza tytułu wyjaśniona w posłowiu- lubię takie smaczki. Polecam jako odprężającą, lekką lekturę.

Ta historia porusza bardzo aktualny temat wpływu social mediów na codzienne życie. To coś, z czym łatwo się utożsamić i nad czym można się na chwilę zatrzymać.Całość czyta się lekko, a sam motyw jest przedstawiony w przystępny sposób, bez zbędnego komplikowania.To ciekawa i na czasie lektura, która zostawia po sobie drobną refleksję.

Bardzo mi się podobała ta ksiązka. W wielkim starym domu nad jeziorem organizowany jest wyjazd integracyjny dla nauczycieli. Po wakacjach mają oni pracować z trudną młodzieżą. Ania przyjezdza tu ze swoją przyjaciółką, Weroniką, która szybko zbliża się z innym uczestnikiem, Pawłem. Żaden z nauczycieli nie darzy sympatią trójki swojego szefostwa - Magdy, Maksyma, oraz założycielki szkoły Danki. Danka wydaje się być dziwna - popada w ataki paniki, nie panuje nad swoimi emocjami, znika na całe dnie. Maksym, zbyt idealny jak na człowieka, podejrzany jest nawet obycie jej kochankiem. Dni mijają na wspólnych posiłkach i zabawach, aż któregoś wieczoru bez śladu znika Roman. Na początku nie wzbudza to jakiejś wielkiej sensacji, jednak z czasem ludzie powoli zaczynają panikować, gdy nagle zostaje znaleziony jego telefon. Nad ośrodkiem zaczyna się mocna burza i gaśnie prąd. Tej nocy zostaje zamordowany inny nauczyciel. To już powoduje ogromny strach we wszystkich. Kto zabija? Weronika nawet prowadzi swój notatnik ze swoim prywatnym śledztwem. Niestety i ona wkrótce ginie. Rozwiązanie dość zagmwatwane. Roman i Danka znali się w przeszłości. Roman molestował kobietę, kiedy ta była młodą dziewczyną a on jej wychowawcą w poprawczaku. Doczekali się dziecka, które Danka musiała porzucić. Tym dzieckiem okazuje się być Ania. Ania, która za wszelką cenę chce być znów ze swoją mamą... Wrzuca do jeziora Romana, musi zabić Witolda i Weronikę. Policja nie podejrzewa jej sprawstwa. Danka tymczasem rodzi zdrową córkę. Po chwilowej radości z odnalezienia ukochanej córki z przeszłości, w obliczu słodkiego bobasa, do Ani zaczyna odczuwać niechęć. A jej nie podoba się ta sytuacja..

Jeśli macie ochotę na thriller, który nie pozwoli wam spać to gorąco polecam "Śladami Twojej krwi"@katarzyna_wolwowicz_pisarka . Rupert Ogrodnik prowadzi szczęśliwe życie dopóki jego żona Kalina nie zostaje brutalnie zamordowana,a on sam prawdopodobnie widział zbrodnię ale nic nie pamięta. W toku śledztwa okazuje się że młoda żona skrywała wiele tajemnic. Mocny i wciągający thriller,duszna atmosfera,wiele sekretów, czyta się świetnie.Oczywiście polecam!! #zbibliotekązapanbrat @po.prostu.wiola #thriller #tajemnice #wypozyczamzbiblioteki

📖 Krzysztof Bochus – Krew na połoninie Młoda panna młoda budzi się po nocy poślubnej, a jej mąż znika bez śladu. Do tego śnieżyca odcina pensjonat od świata – i robi się naprawdę groźnie. Sprawę przejmuje komisarz Grzegorz Heller, a atmosfera staje się coraz cięższa z każdą stroną. Najbardziej podobało mi się to, jak autor buduje klimat izolacji – czuć chłód, strach i poczucie, że wśród garstki gości kryje się ktoś, kto wie więcej, niż mówi. To kryminał, w którym natura staje się sprzymierzeńcem tajemnicy i dodatkowym bohaterem opowieści. To druga część cyklu Tajemnice Trzech Szczytów – i zdecydowanie potwierdza, że Bochus potrafi trzymać czytelnika w napięciu do ostatniej strony.

Agata Johnson, była żołnierka, a obecnie prywatna detektyw, podejmuje się rozwikłania sprawy, która od lat pozostaje niewyjaśniona. Śledztwo prowadzi ją przez labirynt dawnych zbrodni, politycznych układów i tajemnic. Każde nowe ustalenie przybliża ją do rozwiązania, ale jednocześnie wystawia na coraz większe niebezpieczeństwo. W powieści nie brakuje także nawiązań do postaci znanych z innych książek Jacka Ostrowskiego — Zuzy Lewandowskiej, dr. Kalickiego oraz sierżanta Nowaka z serii „z Papugą” splatając tę historię z wcześniejszymi książkami autora.

Wolicie pojedyńcze historie czy jednak częściej sięgacie po serię książek? Po przeżytej traumie, Larysa porzuca dziennikarstwo i pracuje na taksówce. Pewnej nocy trafia na tajemniczego pasażera, który wciąga ją w niebezpieczną grę. Równolegle komisarz Leon Mruk prowadzi śledztwo w sprawie brutalnych morderstw kobiet, mierząc się z wyjątkowo sprytnym manipulantem. Drogi bohaterów splatają się w mrocznej historii pełnej kłamstw, gdzie trudno odróżnić prawdę od iluzji. Larysa Luboń powraca. Po trzech pełnych emocji częściach przyszła pora na czwartą – „Wrzenie”. Czy faktycznie było wrzenie? Raczej lekkie podgrzanie. To nie jest zła historia. Czyta się ją przyjemnie i dość szybko, ale czegoś wyraźnie mi tutaj zabrakło. Może Wilczyńskiego? W gronie dobrze znanych bohaterów pojawia się nowa postać – komisarz Leon Mruk. I trzeba przyznać, że wnosi on sporo świeżości do fabuły. Jego specyficzne poczucie humoru, cięte riposty i sposób bycia dodają historii charakteru i pewnej pikanterii. W tej części dostajemy też znacznie więcej Bartka, brata Larysy. Jego historia rozwija się jako osobny wątek, któremu poświęcono sporo uwagi przez całą książkę. Początkowo wydaje się, że nie ma on nic wspólnego z głównym śledztwem, ale jak się okazuje pod koniec, wszystko układa się w całość. Może nie bezpośrednio, ale jednak łączy się z dochodzeniem prowadzonym przez nieustępliwą dziennikarkę. Mimo tych wszystkich elementów zabrakło mi tu dynamiki, napięcia, które tak mocno przyciągało w poprzednich częściach. Historia płynie raczej spokojnie, momentami aż za spokojnie. To nadal dobra książka, którą czyta się bez wysiłku, ale trudno powiedzieć, żeby wciągała tak mocno jak wcześniejsze tomy serii.

Całkiem dobrze wspominam tę książkę, spokojnie dałam jej mocne 7, głównie za język i sposób, w jaki została napisana. To dość mroczna historia, w której mocno wybrzmiewają motywy zemsty i dawnych traum. Pokazuje też, jak trudno zbudować normalne, zdrowe relacje, kiedy wszystko przez lata opiera się na sekretach i kłamstwach. Czytało się to całkiem przyjemnie, choć momentami zostawia po sobie cięższy klimat.

Nauczyciel informatyki w szczecińskiej szkole Jędrzej Rogucki zgłasza w komisariacie policji zaginięcie swojej żony Kariny. Do zdarzenia doszło w chwili wyjazdu na letniska. Wszystkie okoliczności wskazują na jej męża. Sprawę otrzymują sierżant Mikołaj Trecz oraz aspirant sztabowa Lena Dobrowicz z Archiwum X Komendy Wojewódzkiej Policji w Szczecinie. Para śledczych odkrywa pewne okoliczności z życia małżonków: zdrady, konflikty. Na światło dzienne wychodzi współpraca Kariny z miejscowym półświatkiem. A wszystko wydaje się być połączone z zaginięciem młodej dziewczyny sprzed wielu lat i niedawnym odnalezieniem jej ciała na brzegu Jeziora Binowskiego. „Ramienice” to moje pierwsze spotkanie z twórczością pani Joanny i zarazem pierwszy tom cyklu z Leną Dobrowicz i Mikołajem Treczem. Wcześniej Lena doczekała się dwóch książek z sobą w roli głównej bohaterki. Książka, którą przeczytałem zapowiadała się na ciekawy, wielowątkowy i wciągający kryminał z pomysłową fabuła i wartką akcją. Niestety wraz z rozwojem kolejnych wątków wszystko zaczynało się rozmywać i traciło początkowy rozpęd. Nie jestem przekonany do sięgnięcia po kolejne książki autorki.

"Kliner" to thriller, który od pierwszych stron jasno pokazuje, że nie będzie ani lekko, ani bezpiecznie. To historia brutalna i surowa, pozbawiona wygody i złudzeń. Wciąga w świat, w którym rządzi przemoc, a granice moralności zacierają się z każdym krokiem. Adam Dzierżek z dużą konsekwencją tworzy postać głównego bohatera – człowieka skrytego, chłodnego, żyjącego według własnych zasad. Jego myśli, próby tłumaczenia swoich działań i wewnętrzne napięcia budzą niepokój. To ktoś, kogo trudno polubić bez poznania jego przeszłości, lecz z czasem wzbudza współczucie i pozwala zrozumieć, jak znalazł się w sytuacji niemal bez wyjścia. Nie sposób przejść obok niego obojętnie. Brutalność "Klinera" nie ma na celu szokować. Jest chłodna, często kliniczna – dokładnie taka, jak świat, w którym porusza się bohater o nieznanym imieniu. Opisy zbrodni wzmagają poczucie duszności, a każda decyzja zostawia po sobie ślad, nawet gdy ktoś próbuje go zmyć. Tempo bywa nierówne, a emocjonalny ciężar potrafi przytłoczyć. To książka, którą czyta się intensywnie, choć nie zawsze szybko. Dla mnie ten mrok i momenty zwolnienia działały na korzyść – pozwalały głębiej wejść w myśli bohatera i zrozumieć jego samotność. "Kliner" to propozycja dla czytelników, którzy w thrillerach szukają czegoś więcej niż akcji i zagadek. To opowieść o konsekwencjach, obojętności i cenie wyborów. Mroczna, niepokojąca i zostająca w pamięci na długo po ostatniej stronie.

W książce "Zabijesz mnie?" Agnieszki Peszek mamy do czynienia z trzema morderstwami, które na pierwszy rzut oka nie mają ze sobą wspólnego mianownika. Ofiarami są Małgorzata Dobrowolska, Maksymilian Barski oraz Ziółkowski. Podejrzanymi w przypadku Małgorzaty Dobrowolskiej są jej mąż, przyjaciółka, wspólnik oraz przyrodnia siostra. Drugą ofiarą jest aktor. W jego przypadku podejrzewamy żonę oraz kolegę z pracy. Trzecia ofiara to Ziółkowski, gdzie mamy trzy główne podejrzane osoby: byłą żonę, syna oraz klienta. Śledztwo prowadzą policjanci z komisariatu Warszawa - Wilanów: starszy aspirant Andrzej Woźniak oraz 32-letnia, wysoka, niebieskooka aspirant Zuzanna Kruk, która zdecydowanie skradła show! To postać, która mogłaby być moją koleżanką, bo podobnie jak ja i moja żona, nie znosi brudasów, spóźnialskich i innych "wynalazków". Zuzanna nie chodzi do restauracji, ponieważ boi się tam złapać jakąś chorobę. Mówi, co myśli, co czasami może być nieprzyjemne dla rozmówcy. Oczywiście, ma swoje wady, jak np. sposób jazdy i parkowania 🤣, ale jako policjantka jest doskonałym gliniarzem. Agnieszka Peszek świetnie pisze. To moje pierwsze spotkanie z tą autorką i z pewnością w 2026 roku jeszcze nie raz sięgnę po jej książki, bo warto. Książka wydana jest na kredowym białym papierze, dzięki czemu oczy nie męczą się podczas czytania. Barwione brzegi dodatkowo dodają uroku całemu wydaniu.

Miałam już przyjemność poznać kilka powieści autorstwa Magdaleny Zimniak. Nie są to historie łatwe, niosą ze sobą spory ładunek emocjonalny i pokazują różne oblicza człowieka. „Pęknięta kra” również taka była. Pomimo bólu, który towarzyszył mi podczas lektury, nie potrafiłam jej odłożyć. Losy bliźniaczek były dramatyczne, ale jednocześnie wciągające. Ada i Agnieszka niby podobne, a tak różne. Pierwsza z nich łagodna, wrażliwa, wszystko tłumi w sobie. Druga bezkompromisowa, uparta, nie przejmuje się zadaniem innych. Kiedyś nierozłączne, teraz dzieli je wielka przepaść. Pogubiły się w życiu. Potrzebowały przerwy. Po latach już nie dziewczyny, ale kobiety. Spędzają ze sobą czas, jednak nadal wiele je różni. Ada ma męża, jest cenioną pisarką. Agnieszka – niespokojna dusza. Ciągle gdzieś goni. Nie potrafi się zatrzymać. Przed dziesięcioma latami straciła kontakt z rodzicami. Co się takiego stało? Czy za bardzo zaangażowała się w sprawę Natalii – dziewczyny, której zwłoki znalazły z Adą niedługo przed swoimi osiemnastymi urodzinami? Dlaczego nie może zaznać spokoju? Dlaczego ciągle czuje się wykluczona? Historia o siostrzanej więzi, miłości, rywalizacji, namiętności, zazdrości i zbrodni. Tak krótko można opisać historię stworzoną przez autorkę. Napisała thriller psychologiczny, który intryguje, ale jednocześnie w niektórych aspektach jest przewidywalny. Losy Ady i Agnieszki były dla mnie dość szybko oczywiste. Liczyłam, że pani Magda czymś jeszcze mnie zaskoczy, wprowadzi niespodziewany zwrot akcji. Jednak nic z tego. Czułam się lekko rozczarowana, lecz po czasie doszłam do wniosku, że w ogóle nie miała takiego zamiaru. Sądzę, że chciała, aby skupić się na relacji między siostrami. Jak pewne wydarzenia sprawiły, że zaczęły się od siebie oddalać. Z jednej strony zadawały sobie świadomie ból, a drugiej żałowały tego. Miały do siebie ciche żale, unikały się, a jednocześnie tęskniły za sobą. Za wspólnymi chwilami, siostrzaną miłością. Tragedia, jaka je dotknęła, odcisnęła piętno nie tylko na nich, ale także na całej rodzinie. Cierpieli rodzice dziewczyn. Tak bardzo chcieli pomóc, odnaleźć spokój, zacząć żyć dalej, jednak czas zatrzymał się dziesięć lat wcześniej. Nic już nie będzie takie samo. Nawet jeśli monetami wszystko wraca do normy, to tylko pozorny spokój. Przeszłość przypomni o sobie w najmniej spodziewanym momencie. Cierpi mąż Ady. Stara się ją wspierać, zrozumieć, otoczyć opieką, ale jednocześnie nie osaczać, dać potrzebną przestrzeń. Mieć takiego mężczyznę obok siebie to ogromne szczęście. Podziwiałam go za tę bezwarunkową miłość do Ady. Nie potrafię wyobrazić sobie, co musiał czuć, kiedy przeszłość upominała się o jego żonę. Jeżeli potraficie zagłębiać się w meandry ludzkiej psychiki, niespokojnej i nieprzewidywalnej. Nie potrzebujecie nieprawdopodobnych zwrotów akcji, aby docenić historię opisaną w powieści. Lubicie czytać o nieoczywistych, często bolesnych losach bohaterów i nie oczekujcie samych happy endów, to polecam sięgnąć po „Pękniętą krę”.

Fajnie stworzony klimat. Akcja idzie swoim tempem. Ani wolno, ani szybko. Bardzo ciekawie stworzone są kreacje bohaterów, bo mamy tutaj dużo różnych osobowości, które gdzieś się ciągle przeplatają. Miks dużego miasta i małej wsi, też daje fajny efekt. Jeśli ktoś z Was korzysta z Legimi, to zachęcam serdecznie do odsłuchania audioserialu (siedem odcinków),stworzonego z tej książki. Super sprawa.

Jak czytamy na okładce książki Grzegorza Kozery „Ostatnie zadanie” jest to „utrzymana w konwencji powojennego westernu opowieść o winie i karze”. Mnie natomiast po jej lekturze nasuwa się skojarzenie z historycznym thrillerem noir, bowiem odnaleźć tu można samotnego mściciela, mroczną atmosferę, dość zawiłą intrygę oraz moralną niejednoznaczność w postępowaniu bohaterów, a wydarzenia umieszczone są w przeszłości, a dokładniej w roku 1945. Fabuła powieści przenosi nas do niewielkiego, fikcyjnego miasteczka Bodzyń w Górach Świętokrzyskich. Jego mieszkańcy próbują odnaleźć się w nowej, powojennej rzeczywistości, co wcale nie jest łatwe. Niemców zastąpili Rosjanie i władza ludowa, w lasach ciągle są partyzanci obawiający się ujawnienia, a przedstawiciele władzy są skorumpowani i nastawieni na osobisty zysk. Pewnego sierpniowego dnia w 1945 roku zjawia się tu tajemniczy mężczyzna – Adam Wilk. Mężczyzna przybył z zadaniem do wykonania, szuka pewnego człowieka, by wywiązać się z podjętego jeszcze przed końcem wojny zobowiązania. Nie jest to łatwa misja, bo mężczyzna natrafia na mur nieufności i podejrzliwości miejscowych. Jedynie ciekawy świata kilkunastoletni Antek i samotny, zgorzkniały Kulawy Kazek są dla niego życzliwi. Główny wątek przedstawia wydarzenia związane ze zbieraniem przez Wilka informacji kto jest jego celem, a następnie ciąg zdarzeń prowadzący do wykonania zadania. W swoich poszukiwaniach Wilk natrafia na Rozalię Żernicką córkę oficera AK z którym miał się spotkać. Wątki poboczne dotyczą innych postaci ważnych dla rozwoju fabuły i tworzenia atmosfery powieści. Są nimi między innymi osoby zajmujące kluczowe w społeczności Bodzynia stanowiska, czyli burmistrz, komendant milicji i ksiądz. Istotną rolę w powieści odgrywa znakomicie oddana atmosfera powojennej rzeczywistości małego miasteczka. Jest ona gęsta od intryg, zawiści i napięcia. Wciąż wszechobecne jest poczucie zagrożenia, zwłaszcza, że niektórzy ukrywają mroczne wojenne sekrety i obawiają się ich ujawnienia. Ludzie odczuwają z jednej strony radość, ulgę i nadzieję na normalność, ale z drugiej żałobę i ból po stracie najbliższych, dezorientację i zagubienie w nowej sytuacji politycznej i administracyjnej oraz niepewność i strach o przyszłość. W tej sytuacji każdy obcy budzi lęk i poczucie zagrożenia. Autor prezentuje nam w swojej powieści całą gamę różnorodnych postaci. Wszystkie są autentyczne i żywe, na każdym z nich wojna odcisnęła swoje piętno wpływające na jego charakter i postawę wobec otaczającego świata. Jedne osoby zyskały moją sympatię inne z kolei budziły niechęć, a nawet złość. Kreacja głównego bohatera jest realistyczna i wiarygodna. Ze stopniowo ujawnianej przez autora przeszłości Adama wyłania się jego interesujący portret psychologiczny. Wilk jest przede wszystkim człowiekiem honoru. Czuje się odpowiedzialny za wykonanie rozkazu wydanego jeszcze w czasie wojny. Jest lojalny wobec dawnego dowództwa i wierny wyznawanym wartościom i zasadom. Koniec wojny zmusza go do rozliczenia się z własną przeszłością i zdecydowania o przyszłości. Los stawia mu na drodze Rozalię, co zmusza go do weryfikacji wcześniejszych planów. Tworząca się relacja między Rozalią i Adamem ma wydźwięk symboliczny pokazując odradzanie się ludzi po wojennej traumie. Każde z nich straciło w wyniku wojny najbliższych, mają za sobą wiele traumatycznych przeżyć, ale przezwyciężając swoje lęki otwierają się na bliskość i uczucie, na tworzenie wspólnej przyszłości bez strachu. Ciekawą postacią jest Kulawy Kazek. Starszy mężczyzna przed wojną stracił żonę, a w czasie wojny obu synów. Ten doświadczony przez los człowiek jest zgorzkniały i trzyma się na uboczu społeczności. Swoją niezależną postawą i zdecydowanymi przekonaniami zbudował sobie pewien szacunek wśród ludzi w Bodzyniu. Jednocześnie wobec wybranych przez siebie osób potrafi być życzliwy i hojny, bo pod szorstkością skrywa się wrażliwy człowiek o dobrym sercu. To tylko kilka z całej plejady powieściowych osobowości. Styl Kozery jest oszczędny, rzeczowy, konkretny, ale też płynny. Akcja płynie spokojnym tempem, a napięcie budują nieoczekiwane wydarzenia i powolne odkrywanie przeszłości poszczególnych bohaterów i ukrywanych tajemnic. Emocje w powieści są stonowane, ale wyczuwalne. Powieściowy realizm dopełnia język jaki stosuje autor w dialogach. Jest on dopasowany do postaci, zatem niektórzy używają „gwary” a osoby na stanowiskach wplatają do swoich wypowiedzi specyficzne zwroty czy wyrażenia propagandowe tamtego okresu. Lektura „Ostatniego zadania” była dla mnie bardzo ciekawa i skłaniająca do refleksji. Odpowiadało mi to niespieszne tempo akcji pozwalające wczuć się w atmosferę tamtego okresu i zamyślić się nad dylematami i rozterkami towarzyszącymi mieszkańcom Bodzynia, a tym samym wielu ludziom, którzy żyli w tym przełomowym czasie. Podobało mi się domknięcie losów bohaterów w Epilogu, dzięki czemu otrzymałam satysfakcjonujące zakończenie. Zachęcam do przeczytania książki i odkrycia jakie było ostatnie zadanie Adama Wilka i czy je wykonał.

Trafiłam na tę książkę przypadkiem, zainteresował mnie tytuł. Nie czytałam nawet opisu. Okazało się już po pierwszym rozdziale, że strzeliłam w dziesiątkę! Naprawdę oryginalny kryminał, z niezwykle wciągającym klimatem. Podobały mi się dwie perspektywy czasowe i dużo bohaterów, których losy miały nigdy się nie spleść. Rewelacja! Sięgam po następną książkę autorki.

Umrzesz za sześć godzin” to mroczny thriller opowiadający o zagadkowych i bardzo brutalnych morderstwach. Prasa nazywa zabójcę Człowiekiem Zagadką, ponieważ zostawia on wymyślne łamigłówki dla swoich ofiar, gdzie odpowiednie ich rozwiązanie da im wolność. Śledztwo prowadzą dwaj policjanci, którzy szybko odkrywają, że ofiary łączy pewna tajemnica wspólnie spędzonego Sylwestra przed 10 Laty… Koncept powieści jest naprawdę ciekawy, bo mamy tu pewnego mordercę z celem, który zrobi wszystko, aby go do końca zrealizować. Wymyślne zagadki bardzo przypominają te znajdujące się w escape roomach, które ja osobiście bardzo lubię. Pikanterii dodaje fakt, że morderca jest prawdopodobnie związany z policją, gdyż jest na bieżąco z śledztwem… Oprócz świetnie skonstruowanej kryminalnej zagadki znakomicie sprawdzają się w tej powieści wątki poboczne, takie jak życie prywatne starszego policjanta Wabickiego czy młodszego. Liczne przez nich prowadzonego rozmowy z świadkami pokazują też ogrom ludzkiego cierpienia… To są takie thrillery, które bardzo lubię. Mroczne i wciągające z seryjnym mordercą. w_barwach_literatury 24.02.2025

Główny bohater najnowszej książki Agnieszki Pietrzyk, Artur Martynów, dość często dostaje od swoich przyjaciół szalone zaproszenia. Tym razem jednak dostaje zgoła inne zaproszenie i gdy przyjeżdża na miejsce wydarzenia, jest świadkiem przemocy w małżeństwie. Artur pomaga kobiecie, a znajomość z Anną na zawsze zmieni jego życie. Tajemniczy nadawca zaproszenia jednak ponownie się odzywa i Artur nieświadomie jest uczestnikiem śmiertelnie niebezpiecznej gry… Pamiętam thriller „Ostatnie słowo” Agnieszki Pietrzyk, który wbił mnie w fotel. Tutaj miałam podobnie i ciężko było mi się oderwać od lektury. Widzimy tu narrację policji oraz opowieść Artura lub jego bliskich. Powieść wydaje się być dwutorowa, jednak dość szybko się okazuje, że śledztwo policji ma dużo wspólnego z sekretami Artura… Mroczny thriller, w którym widzimy jak instynkty zwyciężają nad ludzkim rozumem i chora fascynacja czy chęć upodobania się może prowadzić do katastrofalnych skutków. Nie zgadłam tego, kto był nadawcą wiadomości do Artura, więc zakończenie nieźle mnie zszokowało. Działo się tu bardzo dużo ❤️ Jestem fanką dokładnie takich mrocznych thrillerów, więc bardzo Wam polecam. 17.01.2025 w_barwach_literatury

Kolejna książka o przygodach Vogla. Tym razem Pan Stelar przedstawia nam dwóch antagonistów, znających się, swoje mocne strony jak i słabości. Tym razem "tym złym" jest Misza, który rozpoczyna z Voglem grę. Autor pozwala nam "zajrzeć" w psychikę Miszy, historię która go ukształtowała - chyba najciekawsza część książki. "Współczesność" dostarcza nam po prostu pogoń za psychopatą, który chce zwieńczyć swoje życie niebezpieczną grą z naszym bohaterem (ta część to już jaki taki standard). Zakończenie trylogii - miejmy nadzieję.