Klub Pickwicka (edycja kolekcjonerska)

Ta książka powstała prawie 200 lat temu. Jej specyficzny humor na szczęście się nie zestarzał. Widzimy zapowiedź wątków, które później są typowe dla wielkich dickensowych powieści. Jednak mamy także nieskrępowaną zabawę literacką młodego wówczas pisarza. Książka mnie zauroczyła. Absolutny klasyk.

Ta książka powstała prawie 200 lat temu. Jej specyficzny humor na szczęście się nie zestarzał. Widzimy zapowiedź wątków, które później są typowe dla wielkich dickensowych powieści. Jednak mamy także nieskrępowaną zabawę literacką młodego wówczas pisarza. Książka mnie zauroczyła. Absolutny klasyk.

Niepotrzebnie rozbudowane, niepotrzebnie napisane, 530 stron pisania dla pisania o najnudniejszym klubie na świecie. Całe szczęście Sam ratuje, bo na obiecany czarny humor ze strony pozostałych bohaterów nie ma co liczyć.

Niepotrzebnie rozbudowane, niepotrzebnie napisane, 530 stron pisania dla pisania o najnudniejszym klubie na świecie. Całe szczęście Sam ratuje, bo na obiecany czarny humor ze strony pozostałych bohaterów nie ma co liczyć.

Fabuła / Zwroty akcji 5/10
Bohaterowie 6/10
Świat przedstawiony 8/10
Narracja / Styl / Humor 10/10
Przesłanie / Problematyka 6/10
Klimat / Subiektywne odczucia 7/10


Styl i poczucie humoru świetne, natomiast fabularnie męcząca i powtarzalna. Czuć że wydawana była w odcinkach. Cierpi też na to, na co większość dzieł satyrycznych - irytujących i momentami niewiarygodnych bohaterów. W odniesieniu do tego zresztą - matko, ale widać mizoginię: i piszę to jako osoba która nienawidzi osądzania powieści z perspektywy współczesnej moralności. No ale tutaj to już była trochę przesada - wszystkie bohaterki - oprócz tych w opowiadaniach wewnątrz powieści - były albo głupie, albo toksyczne i przemocowe, albo obydwa (żeby nie było: ja przyznaję że niestety takie kobiety serio istnieją. No ale nie żeby wszystkie takie były xD). Już nawet mnie to zaczęło wkurzać. Chociaż może rzutowała tu na lekturę świadomość co Dickens zrobił swojej żonie...? Tak czy inaczej, praktycznie wszystko co było dobre tutaj (może poza atutami w postaci faktycznego tła historycznego),znacznie lepiej wypada u Pratchetta - którego styl nieco przywodziły mi na myśl bardziej humorystyczne fragmenty tej książki. Zresztą mam wrażenie, że pewien jej fragment mógł być inspiracją dla "Piekła Pocztowego"...

PODSUMOWUJĄC 7/10

Fabuła / Zwroty akcji 5/10
Bohaterowie 6/10
Świat przedstawiony 8/10
Narracja / Styl / Humor 10/10
Przesłanie / Problematyka 6/10
Klimat / Subiektywne odczucia 7/10


Styl i poczucie humoru świetne, natomiast fabularnie męcząca i powtarzalna. Czuć że wydawana była w odcinkach. Cierpi też na to, na co większość dzieł satyrycznych - irytujących i momentami niewiarygodnych...

Książka obfitująca w analizy ludzkich poczynań, postaw i zachowań.
Początkowo jej mało wartka akcja, przy uwzględnieniu pokaźnej liczby stron, może zniechęcać. Prawdziwie przyjemne doznania zaczynają się wtedy, gdy przyzwyczaimy się do stylu, jakiego użył Autor i zaczniemy doceniać jego kunszt. Przynajmniej ze mną tak było. Perypetie Pana Pickwicka i jego kompani dostarczają wiele uśmiechu na twarzy. Jednocześnie dają liczne okazje do przemyśleń. Książka nie jest z pewnością dla każdego - akcja w dalszej części nie przyspiesza istotnie. Polecam ją jednak wszystkim, którzy potrafią rozkoszować się słowem pisanym. Jeśli komuś przypadła do gustu pewna dwójka bohaterów Diderota, tutaj odnajdzie podobną relację między panem, a sługą. Kapitalna!

Książka obfitująca w analizy ludzkich poczynań, postaw i zachowań.
Początkowo jej mało wartka akcja, przy uwzględnieniu pokaźnej liczby stron, może zniechęcać. Prawdziwie przyjemne doznania zaczynają się wtedy, gdy przyzwyczaimy się do stylu, jakiego użył Autor i zaczniemy doceniać jego kunszt. Przynajmniej ze mną tak było. Perypetie Pana Pickwicka i jego kompani...

Chyba nigdy nie zostanę największym fanem Charlesa Dickensa, ale też lubię sięgać do jego tekstów by zanurzyć się w dickensowski, żywy świat angielskiego społeczeństwa XIX wieku.
Z ciekawostek i dla swojej pamięci pojawia się motyw osobistej szklanki i dla takich szczególików a nie dla głównej fabuły, dalej będę zgłębiać twórczość autora.

Chyba nigdy nie zostanę największym fanem Charlesa Dickensa, ale też lubię sięgać do jego tekstów by zanurzyć się w dickensowski, żywy świat angielskiego społeczeństwa XIX wieku.
Z ciekawostek i dla swojej pamięci pojawia się motyw osobistej szklanki i dla takich szczególików a nie dla głównej fabuły, dalej będę zgłębiać twórczość autora.

Historia pełna humoru, chodź jest to satyra nie brakuje wręcz poetyckich opisów. Każdy wątek to tak na prawdę chwila akcji, a cała reszta wprowadza w klimat jaki mamy czuć w danej sytuacji. Wybornie spędzony czas na czytaniu. Jedna z tych pozycji, która „rozwija umysł”. Bardzo zapadła mi w pamięć taka niezwykle kreatywna personifikacja „zielona płachta przestała mieć pretensje do swojej barwy”, że wyblakła ze starości haha.

Historia pełna humoru, chodź jest to satyra nie brakuje wręcz poetyckich opisów. Każdy wątek to tak na prawdę chwila akcji, a cała reszta wprowadza w klimat jaki mamy czuć w danej sytuacji. Wybornie spędzony czas na czytaniu. Jedna z tych pozycji, która „rozwija umysł”. Bardzo zapadła mi w pamięć taka niezwykle kreatywna personifikacja „zielona płachta przestała mieć...

"Powieść pełna humoru, absurdalnych sytuacji oraz błyskotliwych spostrzeżeń dotyczących ludzkiego charakteru", to opis książki z okładki. Nic dodać, nic ująć. Ta satyra doskonale opisuje ówczesne Dickensowi społeczeństwo, tylko czy ówczesne? Wiele wad i zalet znajdziemy również współcześnie. Lektura jest ponadczasowa. Takiego Dickensa uwielbiam. I tylko pozostaje pytanie, dlaczego wcześniej nie czytałam tej pozycji? Doprawdy nie wiem.

"Powieść pełna humoru, absurdalnych sytuacji oraz błyskotliwych spostrzeżeń dotyczących ludzkiego charakteru", to opis książki z okładki. Nic dodać, nic ująć. Ta satyra doskonale opisuje ówczesne Dickensowi społeczeństwo, tylko czy ówczesne? Wiele wad i zalet znajdziemy również współcześnie. Lektura jest ponadczasowa. Takiego Dickensa uwielbiam. I tylko pozostaje pytanie,...

Druga część przygód Pana Pickwicka i jego przyjaciół nie zawiodła mnie. Uwielbiam takie historie - po raz kolejny to powtarzam. Podobnie jak w pierwszej części główni bohaterowie budzą sympatię. XIX wieczna Anglia zachwyca. Wydarzenia, często pełne humoru, są bardzo ciekawe. Przekrój społeczeństwa XIX wieku również trafia w mój gust. Jednym słowem jest to książka kompletna. Uwielbiam połączenie historii z beletrystyką. Tutaj historyczne są głównie miejsca i klimat. Postacie wpisują się jednak w tą historię wspaniale. Książkę dobrze się czyta. Historia kończy się happy endem, który ku mojemu zdziwieniu nie był aż tak mało akceptowalny.
Reasumując - proza Dickensa, którą ukazał w tej powieści trafiła mi do gustu. Myślę, że z chęcią sięgnę jeszcze po twórczość tego autora. Co do samej powieści polecam ją każdemu szukającemu przygód Czytelnikowi. Gdy spojrzymy na tę książkę nieco "zakulisowo" dojrzymy nawet satyrę z jaką Dickens podszedł do ówczesnemu sobie społeczeństwa. Warto takie smaczki zauważać. Sympatyczni bohaterowie, ciekawe wydarzenia i wartka akcja - to czego można doświadczyć w tej powieści - powinno być zachętą dla Czytelników.

Druga część przygód Pana Pickwicka i jego przyjaciół nie zawiodła mnie. Uwielbiam takie historie - po raz kolejny to powtarzam. Podobnie jak w pierwszej części główni bohaterowie budzą sympatię. XIX wieczna Anglia zachwyca. Wydarzenia, często pełne humoru, są bardzo ciekawe. Przekrój społeczeństwa XIX wieku również trafia w mój gust. Jednym słowem jest to książka kompletna....

Stare, ale jare.

Stare, ale jare.

To rewelacyjna książka. Uwielbiam takie historie. Dickens zabiera nas w podróż po XIX wiecznej Anglii wraz z drużyną dżentelmenów pod przewodnictwem tytułowego Pana Pickwicka. Główny bohater - sławetny Samuel Pickwick - podjął się zadania zbadania socjologii, architektury, historii i wielu innych dziedzin naukowych XIX wiecznej Anglii. Zdobywając aprobatę Klubu - nomen omen - Klubu Pickwicka - wyrusza w podróż na wskroś kraju najpierw z trzema, a później czterema towarzyszami - miłującym kobiety Tupmanem, poetą Snodgrassem, młodzianem Winkle'm oraz przezornym sługą Wellerem. Jak to w książkach przygodowych bywa - bohaterowie co krok uczestniczą w różnorakich wydarzeniach. W większości są one zabawne ale bywają również groźne. Głównym antagonistą jest Alfred Jingle, który pod różnymi przybranymi postaciami co rusz wplątuje bohaterów w niemałe kłopoty. Pośród swoich podróży tytułowi Pickwickowcy poznają również wiele ciekawych historii, odnajdują starożytne artefakty i prowadzą wielorakie obserwację. Myślę, że głównym celem Dickensa było sportretowanie przekroju angielskiego społeczeństwa doby XIX wieku - i muszę przyznać, że wyszło to mu bardzo dobrze. Książka jest ciekawa i dobrze się ją czyta. Miejscami jest niezwykle zabawna. Miejscami można by ją uznać za satyrę polityczną jak np. postępowanie sędziego w Ipswich.
Reasumując - myślę, że to niezwykła książka. Wcale nie zaklasyfikowałbym jej jako książki dla młodzieży. Dorosły i świadomy czytelnik wyniesie z niej sporo. Jej głównym atutem zdaje się być właśnie ten opis społeczeństwa. Wskazanie na zalety, ale również i wady. Ukazanie w krzywym zwierciadle manier arystokracji, które co rusz bawią. Pełne przygód losy bohaterów. Czy trzeba czegoś więcej? Ta książka ma wszystko czego Czytelnik powinien spodziewać się po książce przygodowej. Ja z niecierpliwością zabieram się do lektury tomu drugiego.

To rewelacyjna książka. Uwielbiam takie historie. Dickens zabiera nas w podróż po XIX wiecznej Anglii wraz z drużyną dżentelmenów pod przewodnictwem tytułowego Pana Pickwicka. Główny bohater - sławetny Samuel Pickwick - podjął się zadania zbadania socjologii, architektury, historii i wielu innych dziedzin naukowych XIX wiecznej Anglii. Zdobywając aprobatę Klubu - nomen omen...