We are okay

W "Tak jest okej" poznajemy 3 dni z życia Marin, gdy na czas przed przerwą świąteczną, do wyludnionego akademika przyjeżdża do niej jest przyjaciółka Mabel. To spotkanie jest dla bohaterki trudne, gdy po śmierci swojego dziadka, by uciec od przeszłości, dziewczyna wyjechała do innego, oddalonego o 3 tysiace mil stanu na studia, odcinając się od wszystkich i wszystkiego. A równolegle możemy odkryć ostatnie miesiące spędzone ze swoim dziadkiem, który wychował dziewczynę, przeplatane z teraźniejszością.

Autorkę znam z książki "Trzymaj się" i już podczas jej czytania, zdecydowałam się na tę pozycję. Wcześniej znałam ją z okładki i opisu, ale nie byłam do niej przekonana. Teraz wiem, że moje wahanie było mylne i książka okazała się świetną i wciągającą powieścią ukazującą stratę i próbę ponownego odnalezienia siebie.

W "Tak jest okej" poznajemy 3 dni z życia Marin, gdy na czas przed przerwą świąteczną, do wyludnionego akademika przyjeżdża do niej jest przyjaciółka Mabel. To spotkanie jest dla bohaterki trudne, gdy po śmierci swojego dziadka, by uciec od przeszłości, dziewczyna wyjechała do innego, oddalonego o 3 tysiace mil stanu na studia, odcinając się od wszystkich i wszystkiego. A...

jak piosenka Phoebe Bridgers

jak piosenka Phoebe Bridgers

Lekko napisana książka poruszające trudne tematy - bycie samotnym wśród ludzi i nieprzepracowaną żałobę, która wpływa na ludzi dookoła.

Lekko napisana książka poruszające trudne tematy - bycie samotnym wśród ludzi i nieprzepracowaną żałobę, która wpływa na ludzi dookoła.

Samotność. To pierwsze słowo, które przychodzi mi do głowy, gdy myślę o powieści Niny LaCour. Właśnie dlatego tak trudno było mi zabrać się za lekturę. Współcześni nastolatkowie otrzymują to, czego jeszcze dwadzieścia lat temu nawet sobie nie wyobrażaliśmy – niezmierzony ocean książek poruszających najtrudniejsze tematy. To, o czym kiedyś się nie mówiło lub co w niewielkiej części znajdowało swoje odzwierciedlenie w listach do Bravo, dzisiaj jest stałym elementem literatury Young Adult. A ponieważ w ostatnim czasie czytałam niełatwe emocjonalnie „Zakochaliśmy się w nadziei”, „Dopóki rosną cytrynowe drzewa” i „Monady nie przyjdzie”, podchodziłam do „Tak jest okej” z pewną rezerwą.

A potem przepadłam i przeczytałam całość na dwóch głębszych oddechach. To piękna, poruszająca opowieść o rozdzierającej serce samotności i potrzebie znalezienia swojego miejsca we wszechświecie. Zachwyca i wciąga, a trudniejsze emocje wcale nie są czymś, czego powinniśmy się tutaj obawiać.

Główną bohaterką powieści Niny LaCour jest rozpoczynająca studia Marin. To młoda dziewczyna, o której wiemy, że tęskni. Że jest samotna. Że odcięła się od swojego otoczenia. I że w jej sercu pozostało mnóstwo wyrw po ludziach. Ludziach nieobecnych, ludziach skrywających sekrety, ludziach, których sama od siebie odsunęła.

Czego doświadczyła ta dziewczyna, że tak zamyka się na świat? Dlaczego woli spędzić samotne tygodnie w pustym akademiku niż otworzyć serce na tych, którzy wciąż pozostają jej bliscy? I czy odkryje przed czytelnikiem tajemnice, jakich nie chce ujawnić nawet najserdeczniejszej przyjaciółce?

Akcja powieści płynie powoli, a teraźniejsze wydarzenia przeplatają się z retrospekcjami z życia głównej bohaterki. Dzięki nim niespiesznie odkrywamy prawdę o tym, czego doświadczyła i co doprowadziło dziewczynę do miejsca, w którym ją zastajemy.

Całość jest tak po prostu piękna, poruszająca i mocno emocjonująca, ale podczas lektury miejscami można też doświadczyć uczucia irytacji. Niektóre zachowania postaci są wręcz wkurzająco niezrozumiałe, że aż chciałoby się nią potrząsnąć. Kilkakrotnie dosłownie przewracałam oczami, niecierpliwie wypatrując momentu, gdy dziewczyna nareszcie coś zmieni, przejrzy na oczy, albo zrzuci samodzielnie założone sobie kajdany.

Mimo tego, po zamknięciu ostatniej strony pozostałam pod ogromnym wrażeniem wszystkiego, o czym przeczytałam. Ostatecznie każdy z wątków zostaje dobrze i logicznie rozwiązany, a zachowania bohaterki zyskują jakieś usprawiedliwienie.

Oczywiście to nie zmienia faktu, że podczas czytania mocno się przez nią irytowałam, ale przynajmniej wiem, że to wszystko było po coś.

A mój ostateczny wniosek jest taki, że „Tak jest okej” Niny LaCour to jedna z najlepszych książek tego roku. Przynajmniej w moim prywatnym rankingu.

Powieść LaCour zaliczymy do kategorii Young Adult, a sam wydawca oznacza ją jako propozycję dla osób co najmniej trzynastoletnich i myślę, że jest to dość trafna klasyfikacja. Wewnątrz znajdziemy motywy: problemów psychicznych, stanów lękowych, zespołu stresu pourazowego, ciężkich chorób i, przede wszystkim, śmierci. Książka ma także reprezentację queerową i jedną mocniejszą scenę, ale przedstawioną na tyle subtelnie, że nie powinna rodzić zgorszenia.

Na pewno nie każdy nastoletni czytelnik będzie w stanie zmierzyć się z tą historią. I jestem przekonana, że nie poleciłabym jej piętnastoletniej sobie, gdy tak przeładowana smutkiem opowieść tylko wspierałaby moje ówczesne taplanie w żalu, rozpaczy i dołach. Z drugiej strony – choć do samego końca czułam sporo wewnętrznego niepokoju, to po przeczytaniu całości pozostałam z poczuciem pokrzepienia. Nie otrzymujemy tu być może oczywistego i żyli długo i szczęśliwie, ale ostateczne rozwiązanie mocno przypadło mi do gustu. A nawet wycisnęło ze mnie parę łez wzruszenia.

I nadal podtrzymuję swoją opinię, iż jest to jedna z najlepszych książek, jakie przeczytałam w tym roku. I to taka, o której długo nie zapomnę, bo nawet kilka dni po lekturze wciąż zaprząta mi umysł, co naprawdę nieczęsto się zdarza.

Polecam – i nieco starszym nastolatkom, i dorosłym.

Samotność. To pierwsze słowo, które przychodzi mi do głowy, gdy myślę o powieści Niny LaCour. Właśnie dlatego tak trudno było mi zabrać się za lekturę. Współcześni nastolatkowie otrzymują to, czego jeszcze dwadzieścia lat temu nawet sobie nie wyobrażaliśmy – niezmierzony ocean książek poruszających najtrudniejsze tematy. To, o czym kiedyś się nie mówiło lub co w niewielkiej...

Muszę przyznać , że poprzednia książka autorki , którą czytałem czyli „Trzymaj się” trochę bardziej mnie zaciekawiła. Ta niby nie jest zła , ale czegoś mi tu zabrakło. Choć relacja bohaterki z przyjaciółką świetna

Muszę przyznać , że poprzednia książka autorki , którą czytałem czyli „Trzymaj się” trochę bardziej mnie zaciekawiła. Ta niby nie jest zła , ale czegoś mi tu zabrakło. Choć relacja bohaterki z przyjaciółką świetna

Ta książka jest strasznie smutna.
Mamy tutaj bohaterkę która zamyka się w sobie po stracie najbliższych. Dwie śmierci w tak krótkim czasie to wielki cios dla nastolatki. Po takich sytuacjach nawet dorosłym ciężko stanąć na nogi. Mamy tu opisane dwa czasy czyli przed i po oraz jak to wpływa na daną teraźniejszość. Brakowało mi tu wielu rzeczy, ale musimy przyjąć do wiadomości że ta książka jest tak jakby listem do samego siebie po odejściu jednej z najbliższych osób. Nie jest jakąś wybitną książką ale myślę że warto poznać jej treść. Podczas czytania tej książki zastanawiałam się nad tym Ile tak naprawdę ludzi żyje w takiej "pustce" po stracie kogoś najbliższego i jak długo utrzymują swą maskę?

Ta książka jest strasznie smutna.
Mamy tutaj bohaterkę która zamyka się w sobie po stracie najbliższych. Dwie śmierci w tak krótkim czasie to wielki cios dla nastolatki. Po takich sytuacjach nawet dorosłym ciężko stanąć na nogi. Mamy tu opisane dwa czasy czyli przed i po oraz jak to wpływa na daną teraźniejszość. Brakowało mi tu wielu rzeczy, ale musimy przyjąć do...

Czytając ją w środku nocy zasłaniałam usta żeby stłumić szloch. Nie trafiłam jeszcze na nic lepszego i dosadniejszego o żałobie.
Złamie Wam serce, ale będzie warto.

Czytając ją w środku nocy zasłaniałam usta żeby stłumić szloch. Nie trafiłam jeszcze na nic lepszego i dosadniejszego o żałobie.
Złamie Wam serce, ale będzie warto.

DNF 81/234.

Lubię książki Niny, jednak ta jest niewypałem. Nic z niej nie rozumiem, nic nie czuję, wyobraźnianie działa.

Podejmowałam kilka prób w nadziei, że coś się zmieni. Niestety, nadal jakieś randomowe sytuacje, opis o czym jest musiałam czytać 2 razy...

Nie wiem za co ta książka dostała nagrodę.

DNF 81/234.

Lubię książki Niny, jednak ta jest niewypałem. Nic z niej nie rozumiem, nic nie czuję, wyobraźnianie działa.

Podejmowałam kilka prób w nadziei, że coś się zmieni. Niestety, nadal jakieś randomowe sytuacje, opis o czym jest musiałam czytać 2 razy...

Nie wiem za co ta książka dostała nagrodę.

Marin rzuca wszystko i wyjeżdża. Od tego czasu nie odzywa się do nikogo z dawnego życia. Kilka miesięcy później odwiedza ją jej dawna przyjaciółka Mabel. Czy uda się im naprawić tą relację?

"Tak jest okej" to przepełniona smutkiem historia, która porusza temat żałoby, smutku, żalu, akceptacji siebie i przyjaźni. Znajdziemy w niej dużo więcej przemyśleń niż rozmów. I tak też jest dobrze, bo takie książki są potrzebne.
Pomimo, że książka jest dobrze napisana i ma swój przekaz to dla mnie była ona zbyt melancholijna przez co nie było mi ją łatwo czytać. Może to moja wina i to nie był czas na tę książkę, bo w tym momencie nie porwała mnie. Myślę jednak, że znajdzie ona swoje grono zadowolonych odbiorców.

Marin rzuca wszystko i wyjeżdża. Od tego czasu nie odzywa się do nikogo z dawnego życia. Kilka miesięcy później odwiedza ją jej dawna przyjaciółka Mabel. Czy uda się im naprawić tą relację?

"Tak jest okej" to przepełniona smutkiem historia, która porusza temat żałoby, smutku, żalu, akceptacji siebie i przyjaźni. Znajdziemy w niej dużo więcej przemyśleń niż rozmów. I tak...

Bardzo dobrze czytało mi się tą książkę, dała mi dużo do przemyślenia. Polecam każdemu:)

Bardzo dobrze czytało mi się tą książkę, dała mi dużo do przemyślenia. Polecam każdemu:)