Rzeźbiarz łez

„Rzeźbiarz łez” to książka, którą czyta się bardzo szybko i lekko — historia potrafi wciągnąć, a sam pomysł jest ciekawy i momentami naprawdę wzruszający. Relacja bohaterów ma w sobie potencjał i emocje, które mogą trafić do czytelnika.

Niestety z czasem zaczęło mnie bardzo męczyć ciągłe powtarzanie tych samych schematów między Nicą a Rigelem. Wzdychanie, przyciąganie i odpychanie, niedopowiedzenia — wszystko to wracało tak często, że zamiast budować napięcie, zaczynało irytować. Przy którymś z kolei powtórzeniu miałam już po prostu dość i mocno wpłynęło to na mój odbiór książki.

To historia z potencjałem, która mogłaby być naprawdę bardzo dobra, gdyby była krótsza i bardziej skondensowana. W obecnej formie jest przyjemna, ale momentami nużąca przez swoją powtarzalność.

„Rzeźbiarz łez” to książka, którą czyta się bardzo szybko i lekko — historia potrafi wciągnąć, a sam pomysł jest ciekawy i momentami naprawdę wzruszający. Relacja bohaterów ma w sobie potencjał i emocje, które mogą trafić do czytelnika.

Niestety z czasem zaczęło mnie bardzo męczyć ciągłe powtarzanie tych samych schematów między Nicą a Rigelem. Wzdychanie, przyciąganie i...

Bardzo męcząca książka. Taki psychologiczno- terapeutyczny gniot z nadmiarem zbędnych słów. Wyrażenia: "oczy szeroko otwarte", "ciernie w sercu" itd. na co drugiej stronie. Szkoda czasu.
Lektura dla nastolatków.

Bardzo męcząca książka. Taki psychologiczno- terapeutyczny gniot z nadmiarem zbędnych słów. Wyrażenia: "oczy szeroko otwarte", "ciernie w sercu" itd. na co drugiej stronie. Szkoda czasu.
Lektura dla nastolatków.

Zawiodłam się na tej książce.
Sięgnęłam po nią ze względu na to, że sporo się o niej mówiło jakiś czas temu oraz przez określenie " włoskiego fenomenu". No nie, po takich pozytywnych głosach naprawdę spodziewałam się rewelacji. Książka dla mnie była po prostu ... Przeciętna.
Tak historia jest o dzieciach z domu dziecka, gdzieś może uruniła mi się łza. Natomiast "nie nazwę jej niesamowitym wyciskaczem łez". Nie zapadnie mi też w pamięć.
Więcej emocji dostarczyła mi Winter Flower.
Historia rozkręca się wolno, a główny bohater jest bucem, który nie potrafi prosić o pomoc.

Zawiodłam się na tej książce.
Sięgnęłam po nią ze względu na to, że sporo się o niej mówiło jakiś czas temu oraz przez określenie " włoskiego fenomenu". No nie, po takich pozytywnych głosach naprawdę spodziewałam się rewelacji. Książka dla mnie była po prostu ... Przeciętna.
Tak historia jest o dzieciach z domu dziecka, gdzieś może uruniła mi się łza. Natomiast "nie nazwę...

Książka niezwykle mnie wzruszyła. Fabułai rozkręca się dość powoli. Dla mnie to jedna z lepszych książek dla młodzieży którą czytałam.

Książka niezwykle mnie wzruszyła. Fabułai rozkręca się dość powoli. Dla mnie to jedna z lepszych książek dla młodzieży którą czytałam.

Trochę zawiodłam się tą książką. Od bardzo dawna chciałam ją przeczytać, a gdy już nadszedł ten moment to przyszło również małe rozczarowanie. Gdybym mogła, dałabym ocenę 6,5/10, bo książka była całkiem dobra, ale nie bardzo dobra. Historia opowiada o dwóch nastolatkach z domu dziecka, którzy przenoszą się do domu Anny i Normana (trwa proces adopcyjny). Główna bohaterka, Nica, zawsze marzyła o rodzinie i wreszcie mogło się to spełnić. Jedyną przeszkodą był Rigel, który dostał tę samą możliwość. I może zatrzymajmy się chwilkę przy naszych bohaterach. Całkiem polubiłam Nikę, choć nie było to takie łatwe od początku. Jej specyficzna natura ratowania wszystkiego dookoła i tym samym delikatnie infantylne zachowania na początku trochę mnie dziwiły, ale miało to swoje uzasadnienie w tym co przeżyła w ośrodku. I szczerze, myślałam że będą to sceny bardziej rozdzierające serce, ale ja niestety nie potrafiłam się w to wszystko wczuć. Mimo wszystko Nica dała się polubić, czego nie mogę powiedzieć o Rigelu. Szczerze to nie wiem jak Nica z nim w ogóle wytrzymywała i poddawała się wszystkim jego gestom. Chłopak był okrutny, zimny, nie dało się z nim normalnie porozmawiać. Rozumiem, że miał syndrom porzucenia, chorobę i tak naprawdę kochał Nikę od dziecka. Ale skoro ją kochał to dlaczego tak źle ją traktował? Nawet jak już byli razem to jego zachowanie bardzo mi się nie podobało i ta relacja była po prostu bardzo toksyczna. Nica wspominała, że oboje byli zepsuci i że nikt, kto nie był nimi, nie zrozumie ich relacji. I ja się z tym w pełni zgadzam, bo tego kompletnie nie rozumiem. Ja widzę w nich dwie osoby z ogromnymi problemami psychicznymi (i tu nie ma się w ogóle czemu dziwić ze względu na ich doświadczenia),którzy trwają w niezdrowej relacji. Niezbyt to wszystko było dla mnie romantyczne i nie podoba mi się, że zostało to przedstawione tutaj w tak cudowny sposób. Jakby naprawdę się nawzajem ratowali. A tak naprawdę ona myślała że może naprawić i zmienić cały świat i miała ogromne pokłady cierpliwości dla takiego buca, którym był Rigel. Przepraszam wszystkich jego fanów, ale ja nawet jakbym chciała to nie potrafię go polubić 😭.
Jedynymi postaciami, które szczerze bardzo polubiłam była Anna i Billie. Opowieść jest bardzo poetycka, co nawet mi się podobało, bo nie spotkałam się jeszcze z taką książką. Ale czasami za dużo już tego dla mnie było. Książka jest bardzo długa, bo ma prawie 700 stron, ale brak tutaj jakichś większych zwrotów akcji, na które liczyłam. Szczególnie zawiódł mnie koniec (możecie sądzić że jestem dziwna),bo spodziewałam się dramatycznego zakończenia. A skończyło się w sumie dobrze, choć nie wiem czy to że ostatecznie Nica i Rigel byli razem można nazwać dobrym końcem. Książka miała być "rzeźbiarzem łez", a ze mnie nie wycisnęła ani jednej kropelki i to bardzo mnie zawiodło. Z ciekawości można przeczytać, bo książka nie jest taka zła, jednak na pewno nie zostanie mi na długo w pamięci

Trochę zawiodłam się tą książką. Od bardzo dawna chciałam ją przeczytać, a gdy już nadszedł ten moment to przyszło również małe rozczarowanie. Gdybym mogła, dałabym ocenę 6,5/10, bo książka była całkiem dobra, ale nie bardzo dobra. Historia opowiada o dwóch nastolatkach z domu dziecka, którzy przenoszą się do domu Anny i Normana (trwa proces adopcyjny). Główna bohaterka,...

Strasznie wolno się rozkręca. Natomiast przyznaje to prawdziwy rzeźbiarz łez.. Historia dzieci z domu dziecka wyciska morze łez.

Strasznie wolno się rozkręca. Natomiast przyznaje to prawdziwy rzeźbiarz łez.. Historia dzieci z domu dziecka wyciska morze łez.

Książka ma prawie 700 stron,a rozkręca się dokładnie po połwie. Gdyby nie to, że słuchałam jej jako audiobook, to już dawno bym się poddała.
Bardzo mnie wkurzał główny bohater. Wręcz irytował. Był wredny, wręcz znęcał się na bohaterką, był agresywny. A wszystko pokazane jako coś romantyczne, bo przecież żywi uczucia do bohaterki. Mam dosyć romantyzowania takich zachowań w książkach.

Książka ma prawie 700 stron,a rozkręca się dokładnie po połwie. Gdyby nie to, że słuchałam jej jako audiobook, to już dawno bym się poddała.
Bardzo mnie wkurzał główny bohater. Wręcz irytował. Był wredny, wręcz znęcał się na bohaterką, był agresywny. A wszystko pokazane jako coś romantyczne, bo przecież żywi uczucia do bohaterki. Mam dosyć romantyzowania takich zachowań w...

Skuszona wysoką średnią ocen sięgnęłam po „Rzeźbiarza łez”. Niestety nie wgryzłam się w opinie, ale to i tak pewnie nie za wiele by dało, bo musiałam sobie wyrobić swoje zdanie.
Książkę bardzo ciężko się czyta. Niby porusza ciekawe tematy, ale robi to w jakiś taki dziwny sposób. Jest w niej dużo słów, ale mało treści.
Lubię książki dla młodzieży, często są dla mnie powiewem świeżości, ale ta jest ciężkostrawna.
Jak dla mnie szkoda cennego czasu, jest wiele innych o wiele lepszych.

Skuszona wysoką średnią ocen sięgnęłam po „Rzeźbiarza łez”. Niestety nie wgryzłam się w opinie, ale to i tak pewnie nie za wiele by dało, bo musiałam sobie wyrobić swoje zdanie.
Książkę bardzo ciężko się czyta. Niby porusza ciekawe tematy, ale robi to w jakiś taki dziwny sposób. Jest w niej dużo słów, ale mało treści.
Lubię książki dla młodzieży, często są dla mnie...

Dawno na żadnej książce tak nie płakałam. Co prawda trzeba dać jej trochę czasu na wyciśnięcie łez. ;) film nawet nie ma podejścia…

Dawno na żadnej książce tak nie płakałam. Co prawda trzeba dać jej trochę czasu na wyciśnięcie łez. ;) film nawet nie ma podejścia…

DNF po 200’stronach: dawno się na czymś tak bardzo nie wynudziłam

DNF po 200’stronach: dawno się na czymś tak bardzo nie wynudziłam