Pocałunek śmierci

O tej książce napisano już wszystko, na jej fabule nakręcono serial TV.
Autor opisuje to co widział od dziecka, brał w tym wszystkim aktywny udział, w większości znał, albo słyszał o osobach, które opisuje.
Do tej pory ponosi konsekwencje tego co opisał.
W wywiadach mówi, że gdyby wiedział... jakie, nigdy by tej książki nie napisał.
Książkę polecam tym wszystkim, którzy chcą poszerzyć swoje wiadomości o mafii lub tym, którzy jeszcze z tą tematyką się nie spotkali.
To naprawdę dobry początek.
POLECAM !!!

O tej książce napisano już wszystko, na jej fabule nakręcono serial TV.
Autor opisuje to co widział od dziecka, brał w tym wszystkim aktywny udział, w większości znał, albo słyszał o osobach, które opisuje.
Do tej pory ponosi konsekwencje tego co opisał.
W wywiadach mówi, że gdyby wiedział... jakie, nigdy by tej książki nie napisał.
Książkę polecam tym wszystkim, którzy...

Wulgarne i prostackie, a przecież to nie 'literatura faktu'. Zakończenie, świadczące
'o imbecylizmie szefa Dzieciaków', jest moim zdaniem naiwne.

Wulgarne i prostackie, a przecież to nie 'literatura faktu'. Zakończenie, świadczące
'o imbecylizmie szefa Dzieciaków', jest moim zdaniem naiwne.

Jeżeli Włochy kojarzą się wam z romantyczną miłością, to niestety autor ściąga nas na ziemię. Zapraszam do mrocznego i brutalnego Neapolu gdzie rządzą mafie. Tą książkę można porównać do Ojca Chrzestnego w wersji junior. Fajna, szybka lektura oczywiście łapka w górę:)

Jeżeli Włochy kojarzą się wam z romantyczną miłością, to niestety autor ściąga nas na ziemię. Zapraszam do mrocznego i brutalnego Neapolu gdzie rządzą mafie. Tą książkę można porównać do Ojca Chrzestnego w wersji junior. Fajna, szybka lektura oczywiście łapka w górę:)

Zapraszam Was do Neapolu, gdzie macki ciemności wychodzą na powierzchnie. Upokorzenia, przemoc, niepewność i pieniądze - o tym przeczytacie w "Pocałunku śmierci", który wciąga, choć doskonały nie jest.

Z czym kojarzą się Wam Włochy? Pewnie spora część z Was powie, że z wakacjami, z pięknymi miejscami do zwiedzania, z cudowną pogodą. A czy słyszeliście o czymś takim, jak Comorra? To jedna z największych organizacji mafijnych w słonecznej Italii. Powstała na początku XIX wieku i działa do dziś...

"Pocałunek śmierci" to opowieść o młodocianych bandytach, gangsterach, którzy próbują wybić się w "branży". Są uparci, nieustannie walczą, aby przejąć władze oraz tereny. Chcą pieniędzy, jak najwięcej pieniędzy. Narkotyki w ich świecie to norma, a ściąganie haraczy traktowane jest jak rozrywka...

Przywódcą grupy Dzieciaków jest Nicolas. Sumiennie walczy on o swoją pozycję w świecie mafijnych zbirów, mogłoby się wydawać, że jest to jego życiowym priorytetem. Jednak za ważny cel stawia sobie znalezienie mordercy swojego brata. Ta sprawa sprawia, że Maharadża nie zawacha się przed niczym, nie bacząc na żadne konsekwencje.

Przyznam szczerze, że ta książka bardzo mnie zainteresowała. Z wielkim zaciekawieniem poznawałam mafijne podziemie, które autor przedstawił dosyć autentycznie. Jednak temu zaciekawieniu towarzyszyło ogromne przerażenie. Dokąd ten świat zmierza, kiedy już nawet dzieci stają się gangsterami? Gdzie w tym czasie jest szkoła, rodzice? Czy młodzież naprawdę ma taką samowolkę? Kolejna sprawa, do której ciężko mi się przekonać - jakim cudem w świecie, w którym rządzą najsilniejsi Dzieciakom wszystko przychodziło bez większego trudu? Starsze pokolenie z taką łatwością do tego wszystkiego dopuściło, że brzmi to trochę bajecznie.

"Pocałunek Śmierci" jest drugim tomem o Chłopcach z Paranzy. Fajnie znać historię od początku, ale jeśli wpadnie Wam w ręce tom drugi to nie musicie się przejmować tym, że nie znacie poprzedniego. Zakończenie było przewidywalne, ale nie odebrało to przyjemności z czytania (nawet pomimo tych małych minusów).

Poczytałam trochę o autorze, bo jedno nazwisko pierwszy raz przeczytałam właśnie na tej książce. Napisał on kilka książek na temat neapolitańskiej mafii, "Gomorra" stała się ogromnym sukcesem, jednak jemu samemu przeyspożyła wielu problemów u... mafii! Za wywleczenie na światło dzienne mrocznych informacji podziemie zapragnęło zemstę. Roberto Saviano został objęty ochroną przez włoski rząd i co jakiś czas musi zmieniać miejsce swojego zamieszkania. Przerażające...

Zapraszam Was do Neapolu, gdzie macki ciemności wychodzą na powierzchnie. Upokorzenia, przemoc, niepewność i pieniądze - o tym przeczytacie w "Pocałunku śmierci", który wciąga, choć doskonały nie jest.

Z czym kojarzą się Wam Włochy? Pewnie spora część z Was powie, że z wakacjami, z pięknymi miejscami do zwiedzania, z cudowną pogodą. A czy słyszeliście o czymś takim, jak...

„Pocałunek śmierci” to drugi tom cyklu o młodocianej mafii z Neapolu. Można go czytać jako odrębną część, gdyż Roberto Saviano przywołuje wydarzenia z „Chłopców z paranzy”, ale najlepiej poznać całość w kolejności chronologicznej.

Bohaterowie „Pocałunku śmierci” to nadal chłopcy (albo bardzo młodzi mężczyźni),którzy próbują zawładnąć neapolitańskim półświatkiem. Wciąż walczą o przejęcie władzy i terenów, na których mogą wymuszać haracze, handlować narkotykami i czuć się bezkarni.

Mimo iż stanowią zwartą grupę, dochodzi w niej do zdrady, co zostaje bardzo brutalnie ukarane przez Nicolasa. Ten bohater, zwany Maharadżą, to przywódca Paranzy Dzieciaków (tak nazywany jest w świecie mafii jego gang).
Nicolas w tym tomie nie tylko walczy bezwzględnie o swoją pozycję, ale również szuka mordercy swojego młodszego brata. By go znaleźć i ukarać, nie cofnie się przed niczym. A to przynosi nieobliczalne konsekwencje…

Wciągające jest nie tylko śledzenie perypetii członków paranzy, ale także losów ich bliskich. Autor ciekawie ukazał wewnętrzne przeżycia młodocianych przestępców i ich rodzin, zwłaszcza matek, które różnie reagują na poczynania synów. Jedne są tym przerażone, inne zadowolone, że nie muszą martwić się o byt, nawet jeśli ich pociechy żyją w ciągłym zagrożeniu.

Interesujące są powiązania mafijne i wewnętrzny, oparty na hierarchii świat neapolitańskiej mafii, której przywódcy potrafią zwalczać się, ale też zawierać sojusze. To świat pozbawiony zasad, mimo iż bohaterowie często i chętnie mówią o honorze. Pojmują go jednak w specyficzny sposób, który przeraża i jest nie do zaakceptowania pod względem moralnym.

Całość czyta się szybko i z emocjami, tym bardziej, że autor od czasu do czasu pokazuje też ludzką twarz swoich bezwzględnych bohaterów. Niektórzy z nich tak naprawdę w środku wciąż są dziećmi, ale nie chcą się do tego przyznawać, by nie uznano ich za słabeuszy i frajerów.
Na uwagę na pewno zasługują wartka, pełna nagłych zwrotów akcja i wyraziste, barwne postacie.

Także styl i język to zalety „Pocałunku śmierci”. Opisy są tak sugestywne, że nieraz mamy wrażenie, jakbyśmy oglądali z bliska pościgi ulicami miasta, akcje chłopaków z paranzy, ich kłótnie, ale też intymne sytuacje.

Polecam z czystym sumieniem – to nie tylko powieść podnosząca adrenalinę, ale również dająca do myślenia na temat młodocianej przestępczości i powodów, dla których zwykli ludzie stają się bezwzględnymi zbirami.

„Pocałunek śmierci” to drugi tom cyklu o młodocianej mafii z Neapolu. Można go czytać jako odrębną część, gdyż Roberto Saviano przywołuje wydarzenia z „Chłopców z paranzy”, ale najlepiej poznać całość w kolejności chronologicznej.

Bohaterowie „Pocałunku śmierci” to nadal chłopcy (albo bardzo młodzi mężczyźni),którzy próbują zawładnąć neapolitańskim półświatkiem. Wciąż...

Drugi tom o chłopcach z Paranzy, mieszkańcach dzielnicy Forcelli w Neapolu. Chłopcy stają się coraz starsi, coraz bardziej bezwzględni. Maharadża coraz bardziej nieufny i podejrzliwy.
Tym co najbardziej przyciągało moją uwagę jako czytelniczki - to prawdziwość atmosfery miasta, autentyczność typów ludzi. Książka jest bardzo dobrze napisana – po prostu czuje się, że jest prawdziwa pod każdym względem. Tak tam jest, chociaż może już teraz nie aż tak bardzo, bo Roberto Saviano przyczynił się swoimi książkami do zwrócenia uwagi na problemy z wszechobecną i akceptowalną przestępczością w Neapolu i tym samym zmobilizował władze kraju do działania naprawczego. Naprawdę Saviano zrobił dobrą robotę dla swojego kraju. Musi się teraz przed mafią ukrywać, ma przydzieloną ochronę od Państwa, często zmienia miejsce zamieszkania, ale przyczynił się do zmiany na lepsze. Chwała mu za to.

Chłopcy z Paranzy nie mieli ciężkiego dzieciństwa, nie byli bici, poniżani, głodni – raczej wręcz odwrotnie. Ale mieli przekonanie, że w życiu najważniejsze jest aby mieć dużo pieniędzy i mieć władzę. Zabijali lub krzywdzili innych z lekkością i bez wyrzutów sumienia, ale gdy im zabito kogoś bliskiego – to było niemal nie do przeżycia. To samo dotyczyło innych mafiosów. Nie byli całkowicie źli. Potrafili kochać. Można było ich podziwiać za spryt i odwagę. Ale ja słuchałam książki czekając na pozytywne zakończenie, czyli aby spotkało ich to co zgotowywali innym. Tyle że prawdziwie pozytywnym zakończeniem byłoby gdyby wszyscy mafiosi zniknęli, a to nie pasuje do tak autentycznej książki…

Z ciekawostek – gdy jeden z […] po zawaleniu sprawy zabójstwa Maharadży schował się przed […] zgłaszając się na policję, to swoją mamę zawiadomił, że robi sobie wakacje, żeby odpocząć. Więzienie służące za odpoczynek od ciężkiej pracy gangstera – dobre.

Słuchałam audiobooka czytanego przez Marcina Przybylskiego – dobrze się jego słucha.

Drugi tom o chłopcach z Paranzy, mieszkańcach dzielnicy Forcelli w Neapolu. Chłopcy stają się coraz starsi, coraz bardziej bezwzględni. Maharadża coraz bardziej nieufny i podejrzliwy.
Tym co najbardziej przyciągało moją uwagę jako czytelniczki - to prawdziwość atmosfery miasta, autentyczność typów ludzi. Książka jest bardzo dobrze napisana – po prostu czuje się, że jest...

Książka jest kontynuacją “Chłopców z paranzy”. W porównaniu do pierwszej części jest bardziej brutalna. Sama powieść bardzo dokładnie opisuje życie w centrum Neapolu i walkę pomiędzy poszczególnymi rodzinami. Każdy tutaj z jednej strony walczy o swoją paranze i rodzinę a z drugiej strony dąży po prostu do większej władzy i pieniędzy. Sama powieść jest dobrze napisana i bardzo lekko się ją czyta. Czytelnik jest coraz bardziej wciągany przez fabułę. Kilka rzeczy da się łatwo przewidzieć. Książka naprawdę warta przeczytania.

Książka jest kontynuacją “Chłopców z paranzy”. W porównaniu do pierwszej części jest bardziej brutalna. Sama powieść bardzo dokładnie opisuje życie w centrum Neapolu i walkę pomiędzy poszczególnymi rodzinami. Każdy tutaj z jednej strony walczy o swoją paranze i rodzinę a z drugiej strony dąży po prostu do większej władzy i pieniędzy. Sama powieść jest dobrze napisana i...

Ciąg dalszy powieści „Chłopcy z paranzy”. Tak bardzo ciąg dalszy, że mogłyby to być kolejne rozdziały tej samej książki. Czytanie bez znajomości części pierwszej wydaje mi się mało sensowne.
W „Drapieżnym pocałunku” nie ma już mowy o żadnych chłopcach z paranzy, ale wyraźnie i jednoznacznie o paranzie dzieciaków, czyli o gangu założonym i składającym się z dzieci.

Minęły ze dwa-trzy lata. Maharadża, Nicolas Fiorillo, przywódca paranzy dzieciaków ma lat osiemnaście. Jego gang kontroluje punkty sprzedaży detalicznej narkotyków na ulicach Forcelli (dzielnicy Neapolu) i nie tylko, ale chłopcy są całkowicie uzależnieni od dostaw Archanioła, a te okazują się coraz bardziej niewystarczające. Do gry o ulice i drobny detal starają się wrócić ludzie Kiciusia, przywódcy klanu i rodziny Faella.
Nie jestem przekonany, czy dobrym pomysłem było dosłowne tłumaczenie pseudonimów kamorystów, zabójców i bandytów. Wiele z nich jest zabawne, śmieszne, niepoważne.

Małpopies, od którego paranza dzieciaków kupuje heroinę, ma jakieś pretensje do Dumba. Małpopies namawia Maharadżę na wspólne zamordowanie Dumba, chłopaka spokojnego, który nikomu nie wadził, z nikim nie powiązanego. Grozi odcięciem dostaw, jeśli Maharadża nie pomoże, więc… pomaga i wspólnie mordują Dumba.
Najlepszym przyjacielem Dumba był Ząbek, który nie mógł pogodzić się z jego śmiercią i z zemsty zabił brata Maharadży, kilkuletniego dzieciaka. To teraz Maharadża musiał się zemścić. Wjechał na skuterze na oddział położniczy szpitala miejskiego i próbował zabić noworodka, syna Ząbka i Dupiatej, ale jakoś nie mógł się zdobyć na strzelanie do niemowlaka. Oczywiście Ząbek dowiedział się o tym rajdzie, więc teraz on… I tak w koło Macieju, jak to wśród kamorystów bywa.

Kolejną akcją paranzy dzieciaków, następnym przekroczeniem granicy, jest wyprawa do Mediolanu i zabicie tam Tygryska, kamorysty, który kilka lat wcześniej zamordował syna Archanioła. Maharadża wymyślił, że jeśli odda Archaniołowi tę przysługę, to ten, z wdzięczności, skontaktuje go z dostawcami narkotyków z Tirany. Tak też się dzieje.
Paranza dzieciaków się rozwija, Maharadża dysponuje coraz większą władzą i siłą. Rośnie przemoc i liczba ofiar.

Roberto Saviano starał się pokazać wojny gangów wśród neapolitańskiej kamorry, a na przykładzie paranzy dzieciaków, zmiany, jakie następują w tej szacownej organizacji. Starzy kamoryści nie tykali broni palnej. Strzelanie do kogoś uważali za poniżający brak honoru i właściwie tchórzostwo – jeśli nie potrafisz wykończyć wroga nożem lub inną białą bronią, to nie jesteś szefem godnym szacunku. Dwa pokolenia później, gdy powoli władzę zdobywa Maharadża i jego paranza, młodzi ludzie z komórkami, kontami na Facebooku i w innych mediach, takie skrupuły już nie istnieją.

Powieść wydaje mi się trochę lepiej przełożona niż część pierwsza, ale większość mankamentów i niedostatków pozostała, na przykład brak jakichkolwiek opisów psychologicznych (i nie tylko) nawet głównych bohaterów. Nadal rozróżnić ich można tylko po nazwiskach lub pseudonimach. Maharadża miał na plecach wytatuowane skrzydła – to w zasadzie wszystko, co wiadomo o jego wyglądzie i osobowości.
Ostatecznie uważam, że to powieść ciekawa (dla miłośników gatunku),ale po prostu kiepsko napisana.

Ciąg dalszy powieści „Chłopcy z paranzy”. Tak bardzo ciąg dalszy, że mogłyby to być kolejne rozdziały tej samej książki. Czytanie bez znajomości części pierwszej wydaje mi się mało sensowne.
W „Drapieżnym pocałunku” nie ma już mowy o żadnych chłopcach z paranzy, ale wyraźnie i jednoznacznie o paranzie dzieciaków, czyli o gangu założonym i składającym się z dzieci.

Minęły...

To jest kontynuacja “Chłopców z paranzy”, ale znacznie mocniejsza i bardziej brutalna.
Walory literackie schodzą tu na dalszy plan, bo powieść powala swoim realizmem. Co najwyżej wątpliwa może być łatwość, z jaką młodociany gang przejmuje kontrolę nad miastem.
Wprawdzie fabuła, a zwłaszcza finał, jest w dużym stopniu przewidywalna, ale to w żadnym stopniu nie wpływa na atrakcyjność lektury, którą pochłania się z zapartym tchem. Dodatkowe wrażenie wywołuje fakt, że przecież w głównych rolach występują tu bardzo młodzi chłopcy, a nawet wręcz dzieci.
Najbardziej poruszające jest jednak to, że, choć w przypadku tej książki mamy do czynienia z fikcją literacką, to podobne historie rzeczywiście rozgrywają się na południu Włoch teraz, w trzeciej dekadzie XXI wieku. Tam ciągle marzeniem wielu dzieciaków jest zostać gangsterem.
Lektura wstrząsa i na długo zapada w pamięć.
Zdecydowanie polecam.

To jest kontynuacja “Chłopców z paranzy”, ale znacznie mocniejsza i bardziej brutalna.
Walory literackie schodzą tu na dalszy plan, bo powieść powala swoim realizmem. Co najwyżej wątpliwa może być łatwość, z jaką młodociany gang przejmuje kontrolę nad miastem.
Wprawdzie fabuła, a zwłaszcza finał, jest w dużym stopniu przewidywalna, ale to w żadnym stopniu nie wpływa na...

Saviano bardziej wulgarny i prostacki. Dla mnie za bardzo tym razem. Historia dorastania mafijnych podlotków przekracza często tę cienką granicę, za którą literatura sąsiaduje już z grafomańskim rynsztokiem. I to niezależnie od tego, jak blisko prawdy wtedy się znajduje. Warsztatowych fajerwerków próżno tu szukać. Jest natomiast rzecz jasna umiejętnie napompowana fabuła żerująca na klasyce gatunku. Tylko że młodym wszystko przychodzi stanowczo zbyt łatwo. Autor niewątpliwie potrafi zaintrygować i utrzymywać napięcie, jednak kontynuacją „Chłopców z Paranzy” umacnia przede wszystkim moją nieskrywaną niechęć do Neapolu. Zdanie o stolicy Kampanii mam bowiem podobnie nieprzychylne jak większość Włochów z Północy. Lekturze nie pomaga przewidywalne i zasadniczo jedyne możliwe zakończenie oraz niepotrzebne bzdety o tym, że nastolatki stające się bezwzględnymi gangsterami nie są tak naprawdę ani dobre, ani złe. No, jasne.

Saviano bardziej wulgarny i prostacki. Dla mnie za bardzo tym razem. Historia dorastania mafijnych podlotków przekracza często tę cienką granicę, za którą literatura sąsiaduje już z grafomańskim rynsztokiem. I to niezależnie od tego, jak blisko prawdy wtedy się znajduje. Warsztatowych fajerwerków próżno tu szukać. Jest natomiast rzecz jasna umiejętnie napompowana fabuła...