Lato, kiedy cię ocaliłam

Tej autorki nie da się nie lubić, jednak jest to jedna z jej słabszych książek. Tyle, że wolę czytać te słabsze od niej niż nieraz najlepsze od innych.

Tej autorki nie da się nie lubić, jednak jest to jedna z jej słabszych książek. Tyle, że wolę czytać te słabsze od niej niż nieraz najlepsze od innych.

8

8

To była dobra książka. Główne postacie bardzo polubiłam, każde ze swoimi własnymi demonami. Zabrakło mi rozbudowanego zakończenia. Po za tym polecam🤩🔥

To była dobra książka. Główne postacie bardzo polubiłam, każde ze swoimi własnymi demonami. Zabrakło mi rozbudowanego zakończenia. Po za tym polecam🤩🔥

Niezbyt ciekawe. Lucie jest idealna - pracowita, piękna, pożądana przez wszystkich. No i oczywiście bardzo zdolna.

Co mi się podobało? Postać Caleba jest bardzo wyraziście wykreowana.

Niezbyt ciekawe. Lucie jest idealna - pracowita, piękna, pożądana przez wszystkich. No i oczywiście bardzo zdolna.

Co mi się podobało? Postać Caleba jest bardzo wyraziście wykreowana.

Ciężko mi ją ocenić. Mogłabym podzielić ją na etapy do oceny.
Podobało mi się to jak Caleb i Lucie spotkali się po latach i jak na nowo zaczęła się ich znajomość. To jak on się przekonywał do niej.. jak zaczął spędzać czas z jej dziećmi zwłaszcza Henrym. Sam siebie oszukiwał, że to nie dla niego i nie potrafi.
Nienawidziłam osoby Jeremiego i czekałam na moment aż Lucie wygarnie mu co o nim myśli i jak podłym psycholem jest. Niestety nie było takiej sceny. Żałuję. Nalezalo mu się.
Postać Caleba była swego rodzaju postacią smutną.. Przez dzieciństwo nie potrafił się odnaleźć w życiu dorosłym. Uciekał przed odpowiedzialnością, gdy robiło się trudno, nie potrafił wziąść na barki ciężkiej sytuacji, nie umiał się w tym odnaleźć stąd jego ucieczka w pracę. Wmawiał sobie ze tak mu łatwiej i musi pracować. Najpierw nieudane małżeństwo i strata dziecka co wypierał z umysłu że niby nie przeżył tego.. a było wręcz odwrotnie. Potem sytuacja z Henrym, znów czerwona lampka gdy zobaczył jak Lucie jest wspierana przez Jeremiego który po niej jeździł jak tylko mógł. A Caleb się wycofał i interpretował na swój sposób. Nikt nie siedział mu w głowie żeby wiedzieć jak bardzo mu z tym Ciężko i jak to przezywa.. z początku byłam na niego zła gdy zaczął spotykać się z Lucie bo wiedział że wiąże się z kobietą z dziećmi a on zaczął się jakby wycofywać, jakby go to przytłaczało.. a uczuć nie da się odłożyć na półkę.. Jej dzieci się przywiązały do niego zwłaszcza Henry.. który znalazł z Calebem wspólny język mimo choroby.
Koniec końców cieszyłam się ze nie było jakiejś afery z Kate, że potrafiła rozmawiać z Calebem mimo że chciał się rozwieść. Że on wziął byka za rogi i pojechał do szkoły. Że Lucie go wysłuchała i szybko się porozumieli. Myślałam że wyjedzie i ucieknie ale nie było tego na szczęście.
Ogólnie ciekawa kskazka choć wzbudziła we mnie dużo negatywnych odczuć w związku z zachowaniami bohaterów. Irytowałam się w duchu gdy czytałam kolejne strony. Ale przez to było ciekawie.

Ciężko mi ją ocenić. Mogłabym podzielić ją na etapy do oceny.
Podobało mi się to jak Caleb i Lucie spotkali się po latach i jak na nowo zaczęła się ich znajomość. To jak on się przekonywał do niej.. jak zaczął spędzać czas z jej dziećmi zwłaszcza Henrym. Sam siebie oszukiwał, że to nie dla niego i nie potrafi.
Nienawidziłam osoby Jeremiego i czekałam na moment aż Lucie...

Ta historia natomiast wciągnęła mnie tak, że zamiast iść robic obiad to siedziałam, aż jej nie skończyłam. Jak łatwo można złamać przysięgę małżeńska, jak łatwo można uprzykrzyć życie drugiej osoby. Natomiast jak jest trudno być tą osobą, która musi to wszystko udźwignąć.

Ta historia natomiast wciągnęła mnie tak, że zamiast iść robic obiad to siedziałam, aż jej nie skończyłam. Jak łatwo można złamać przysięgę małżeńska, jak łatwo można uprzykrzyć życie drugiej osoby. Natomiast jak jest trudno być tą osobą, która musi to wszystko udźwignąć.

Drugi tom serii , dający nadzieję na lepsze jutro.

Motywy jakie znajdziesz w książce :

🩷 Samotna mama
🩷 Miłość z dzieciństwa
🩷 Szef x pracownica
🩷 Toxic mąż
🩷 Demony przeszłości

Moja ocena 3/5 🌟
Hot Level : 🌶️🌶️

Kolejna część ‘letniej’ serii, która ponownie udowadnia, że tytuł może mylić - z beztroską plażową sielanką nie ma to nic wspólnego.

Przygotujcie się na emocjonalny tornado, które nie pozwoli wam odłożyć książki.
Główna bohaterka ma obsesję na punkcie pewnego mężczyzny od dzieciństwa, ale on nawet nie wie o jej istnieniu.
Brzmi tandetnie?
Czekajcie na dalszy ciąg.
Los sprawia, że zostaje jej szefem, a on faktycznie zaczyna zauważać swoją nową pracownicę.
Mały szczegół?
Zapomniał wspomnieć, że wciąż jest żonaty.

Autorka znów serwuje nam zakazany romans w najczystszej postaci - skomplikowany, moralnie dwuznaczny i niemożliwy do przewidzenia.

Na szczęście tym razem relacja między bohaterami, choć trudna, nie jest tak bolesna jak w pierwszym tomie. To już coś!

Jak zwykle w tej serii, książka prowokuje do skrajnych emocji.
Będziecie się złościć na decyzje postaci, współczuć im i jednocześnie kibicować, mimo że wiecie, że to wszystko może się źle skończyć.

Polecam, jeśli macie ochotę na emocjonalny rollercoaster i nie boicie się trudnych tematów. To pozycja, która zostanie z wami długo po przeczytaniu ostatniej strony.

( współpraca recenzencka- wydawnictwo Papierowe Serca )

Drugi tom serii , dający nadzieję na lepsze jutro.

Motywy jakie znajdziesz w książce :

🩷 Samotna mama
🩷 Miłość z dzieciństwa
🩷 Szef x pracownica
🩷 Toxic mąż
🩷 Demony przeszłości

Moja ocena 3/5 🌟
Hot Level : 🌶️🌶️

Kolejna część ‘letniej’ serii, która ponownie udowadnia, że tytuł może mylić - z beztroską plażową sielanką nie ma to nic wspólnego.

Przygotujcie się na...

Lucie wprowadza się do domu po swojej ciotce, gdzie chce odbudować swoje życie po odejściu od męża. Jest w trakcie rozwodu i potrzebuje pracy i tak trafia do firmy dawnego kolegi Caleba. On ma za sobą traumatyczne przeżycie, które zabrało mu małżeństwo. A jego żona postawiła go w trudnym położeniu.

Nie czytałam pierwszego tomu tej serii, odpuściłam go sobie, bo motywy w niej mnie odrzuciły. No ale nie o tym. „Lato, kiedy Cię ocaliłam”, to naprawdę fajna historia. Podobała mi się chemia między bohaterami to, że mają wspólną przyszłość, co dodaje naturalności ich relacji. Dzięki temu, że byli sąsiadami, ale i pracowali razem dużo tego czasu ze sobą spędzali i wspaniale, że po tym, czego doświadczyli los postawił ich sobie na drodze. Oboje dzięki sobie bardzo się rozwinęli i zaczęli stawiać na własne szczęście. Ich poprzednie związki były trudne, ale różne – każde z nich zmagało się z innymi problemami. Podobało mi się jak autorka poprowadziła ich relacje, pokazując nam niedoskonałych ludzi. A ich relacja nie jest płaska a doświadczenia z przeszłości nie są nijakie.
Lucie ma dwójkę dzieci, które są bardzo różne od siebie. Dziewczynka jest otwarta i towarzystwa a syn ma problem z nawiązywaniem przyjaźni, jest spokojny i zdystansowany. Ujęła mnie wspaniała więź, jaka wywiązała się między synem Lucie a Calebem. Chłopiec szukał w nim zrozumienia i znalazł to. Bo mężczyźnie naprawdę zależało na chłopcu i chętnie wspierał go w jego pasjach.

To historia o porzuceniu, o rodzicielstwie i o daniu sobie kolejnej szansy na miłość.

Na koniec napisze, że mi się podobało i spędziłam z tą historią dobry czas, więc Wam ją polecam.

Lucie wprowadza się do domu po swojej ciotce, gdzie chce odbudować swoje życie po odejściu od męża. Jest w trakcie rozwodu i potrzebuje pracy i tak trafia do firmy dawnego kolegi Caleba. On ma za sobą traumatyczne przeżycie, które zabrało mu małżeństwo. A jego żona postawiła go w trudnym położeniu.

Nie czytałam pierwszego tomu tej serii, odpuściłam go sobie, bo motywy w...

„Lato, kiedy Cię ocaliłam” – Elizabeth O’Roark

To moje drugie spotkanie z twórczością Elizabeth O’Roark i po raz kolejny się nie zawiodłam. Nie dajcie się zwieść okładce! Może nie przyciąga wzroku i nie oddaje głębi tej historii, ale to, co kryje się w środku, to prawdziwa emocjonalna burza – opowieść o stracie, rozłące, przemijaniu i nadziei, którą tak łatwo stracić, ale jeszcze trudniej odzyskać.

Lucie nie miała łatwego dzieciństwa. Ojciec traktował ją jak błąd młodości, matka nie potrafiła być dla niej oparciem. Teraz, jako dorosła kobieta, obserwuje z dystansu, jak jej ojciec stworzył idealną rodzinę… ale już nie z nią. Jej własne życie rodzinne też nie ułożyło się tak, jakby chciała – po zdradzie męża postanawia odejść i z dziećmi wraca do domu swojej ciotki, miejsca, które kiedyś było jej azylem.

Caleb to pracoholik, którego małżeństwo rozpadło się po tragicznych wydarzeniach. Zna Lucie od lat – jako dzieci spotykali się nad jeziorem, a on był jedyną osobą, która znała prawdę o jej ojcu. Teraz, gdy Lucie wraca, jego uporządkowane życie zaczyna się chwiać. Ale zanim zdecyduje się na nowy początek, musi stoczyć walkę z własnymi lękami. Staje przed trudnym wyborem: czy postawić na karierę, która daje mu poczucie kontroli, czy otworzyć się na uczucia i dać sobie szansę na coś więcej?

Ta książka jest naprawdę wyjątkowa. Pokazuje, jak trudno jest przepracować traumy, jak życie potrafi zmienić się w mgnieniu oka i jak bardzo to my sami decydujemy, w którą stronę pójdziemy – czy będziemy walczyć o siebie, czy schowamy się w rutynie, bo tak jest łatwiej.

Historia jest powiązana z pierwszym tomem, „Lato, kiedy Cię poznałam”, więc warto zacząć od niego. Ale nawet jeśli nie znacie poprzedniej części, możecie śmiało sięgnąć po tę książkę. Ja gorąco polecam – i jeszcze raz podkreślam: nie oceniajcie tej historii po okładce! Bo emocji, które skrywa w środku, nie da się wyczytać z samej grafiki.

„Lato, kiedy Cię ocaliłam” – Elizabeth O’Roark

To moje drugie spotkanie z twórczością Elizabeth O’Roark i po raz kolejny się nie zawiodłam. Nie dajcie się zwieść okładce! Może nie przyciąga wzroku i nie oddaje głębi tej historii, ale to, co kryje się w środku, to prawdziwa emocjonalna burza – opowieść o stracie, rozłące, przemijaniu i nadziei, którą tak łatwo stracić, ale...

Może gdyby autorka darowała sobie perspektywę naszego głównego bohatera to byłaby dobra książka. Niestety czytamy o tych samych wydarzeniach z dwóch perspektyw, więc trochę nudno.

Może gdyby autorka darowała sobie perspektywę naszego głównego bohatera to byłaby dobra książka. Niestety czytamy o tych samych wydarzeniach z dwóch perspektyw, więc trochę nudno.