Pożydowskie. Niewygodna pamięć

"Pożydowskie" to historie związane z wojennymi, powojennymi losami Żydów, w tym losy kilku wybitnych postaci, próba poszerzenia tej wiedzy.

"Pożydowskie" to historie związane z wojennymi, powojennymi losami Żydów, w tym losy kilku wybitnych postaci, próba poszerzenia tej wiedzy.

Szczerze mówiąc to trochę się zawiodłam na tej książce. Sięgając po nią liczyłam na przedstawienie kultury żydowskiej w polskiej kulturze, a dostałam kolejną dawkę zagłady żydowskiej. Mam wrażenie, że autorka pisała te książkę bez ładu i składu. Przeskoki nad tematami oraz żąglowanie wątkami sprawiły, że jako czytelnik nieraz mocno się zagubiłam. Najbardziej spodobał mi się rozdział o Szancerze i koszerności.

Szczerze mówiąc to trochę się zawiodłam na tej książce. Sięgając po nią liczyłam na przedstawienie kultury żydowskiej w polskiej kulturze, a dostałam kolejną dawkę zagłady żydowskiej. Mam wrażenie, że autorka pisała te książkę bez ładu i składu. Przeskoki nad tematami oraz żąglowanie wątkami sprawiły, że jako czytelnik nieraz mocno się zagubiłam. Najbardziej spodobał mi się...

Ciekawi mnie tematyka wojenna, losy Żydów w Polsce - ta książka naprawdę przynosi dużo rzetelnych świadectw i informacji.

Ciekawi mnie tematyka wojenna, losy Żydów w Polsce - ta książka naprawdę przynosi dużo rzetelnych świadectw i informacji.

Mimo, że siedzę w tej literaturze od dekar, wiele rzeczy było dla mnie w tej książce nowych. Polecam miłośnikom tematu.

Mimo, że siedzę w tej literaturze od dekar, wiele rzeczy było dla mnie w tej książce nowych. Polecam miłośnikom tematu.

Porzucona w połowie.

Jak dla mnie ta książka jest nie na temat. Albo na zbyt wiele tematów jednocześnie. Przez co brak jest spójności, jakiegoś wspólnego mianownika. Prowadzi nas głównie przez opowieści związane z holocaustem. Nie tego się spodziewałam. Rozczarowanie.

Porzucona w połowie.

Jak dla mnie ta książka jest nie na temat. Albo na zbyt wiele tematów jednocześnie. Przez co brak jest spójności, jakiegoś wspólnego mianownika. Prowadzi nas głównie przez opowieści związane z holocaustem. Nie tego się spodziewałam. Rozczarowanie.

Jak dla mnie bardzo ciekawa i wciągająca. Czasem dobrze jest przeczytać historię, która nie jest suchym opisem dat, a pokazaniem wielu różnych aspektów życia codziennego.

Jak dla mnie bardzo ciekawa i wciągająca. Czasem dobrze jest przeczytać historię, która nie jest suchym opisem dat, a pokazaniem wielu różnych aspektów życia codziennego.

“Pożydowskie” brzmi jak echo niechcianej przeszłości. Z jednej strony pachnie zakurzonym strychem, z drugiej niesie ducha niepewności. Czy to coś, czym można sie pochwalić, czy lepiej przemilczeć, schować, wyprzeć z pamięci?

“Pożydowskie. Niewygodna pamięć” Agnieszki Dobkiewicz odsłania to, co ukryte, zapomniane, przemilczane. To nie książka historyczna, raczej literacki reportaż; topografia miejsc, postaci, przedmiotów, których na pozór historia się skończyła, a jednak jej echa pobrzmiewają we współczesności. Dwanaście rozdziałów to dwanaście opowieści o tym co było - jest - wokół nas: pierniki, które straciły koszerność, chałka, historia “słowika z wileńskiego getta”, ilustracje Szancera, twórczość Lema i wiele innych mniej lub bardziej lokalnych symboli. Wielu tu też o sprawach wzniosłych, szlachetnych, ale też o podłych i urągających człowieczeństwu.

To również książka o zapomnienia. A właściwie wygodzie zapominania. O gumkowaniu wszystkiego co nie pasuje do mainstreamowego obrazu historii. Dobkiewicz napisała z empatią o blaskach i cieniach przede wszystkim dwudziestowiecznych relacji polsko - żydowskich, prowadząc do wniosku, że pełno jest wokół pożydowskich śladów. I odkrywanie ich, przypominanie o nich sprawia, że ten kraj staje się prawdziwszy.

Pamięć nie przynosi ulgi, ukojenia. Zmusza do drążenia, do mówienia o tym kto mieszkał w tych kamienicach, chodził tymi ulicami, modlił się, śpiewał w innym języku. Powinna przypominać, że żyli tu ludzie, którzy współtworzyli ten kraj, jego gospodarkę, kulturę.

“Pożydowskie” brzmi jak echo niechcianej przeszłości. Z jednej strony pachnie zakurzonym strychem, z drugiej niesie ducha niepewności. Czy to coś, czym można sie pochwalić, czy lepiej przemilczeć, schować, wyprzeć z pamięci?

“Pożydowskie. Niewygodna pamięć” Agnieszki Dobkiewicz odsłania to, co ukryte, zapomniane, przemilczane. To nie książka historyczna, raczej literacki...

Lubię książki odnoszące się do historii, zwłaszcza te związane z tematyką żydowską. Niestety, ta pozycja okazała się dla mnie zbyt szeroko zakrojona i mało spójna. Wydaje się, że autorka chciała zawrzeć w niej jak najwięcej informacji, jednak obfitość treści w żaden sposób nie przełożyła się na jej czytelność ani klarowność przekazu.

Z jednej strony znajdziemy tu wiele interesujących wątków dotyczących historii obecności kultury żydowskiej na ziemiach polskich – zarówno dawnych, jak i współczesnych. Autorka porusza m.in. temat spalenia Statutu Kaliskiego przez narodowców, certyfikacji koszerności produktów wytwarzanych w Polsce czy odnosi się do kwestii koszerności toruńskich pierników. Pojawiają się też odwołania do twórczości Jana Marcina Szancera, który tworzył ilustracje w czasie wojny, oraz do postaci Stanisława Lema. I właśnie w tym miejscu pojawia się ciekawe pytanie – czy są to przejawy kultury polskiej, czy raczej elementy dziedzictwa żydowskiego? Autorka pokazuje, że granice między tymi dwoma światami bywają niezwykle płynne, a ich wzajemne przenikanie jest nieuniknione. Jak zauważono również w niektórych komentarzach, książka ma charakter raczej publicystyczno-opisowy niż naukowy. Dla części czytelników może to być zaletą – przystępniejsza forma i lekki ton czynią ją łatwiejszą w odbiorze. Dla mnie jednak brakowało w niej głębszej analizy i uporządkowania tematu. Lektura momentami stawała się nużąca.
Podsumowując, książka ta to raczej przekrojowe spojrzenie na obecność i ślady kultury żydowskiej w Polsce niż szczegółowe opracowanie historyczne. Choć zawiera wiele ciekawych wątków, w moim odczuciu zabrakło jej spójności i wyraźnego celu narracyjnego, przez co nie do końca trafiła w moje oczekiwania.
Czytajcie!
📚 Wpadasz na Bookstagrama?
Jeśli lubisz książki i scrollowanie Insta w poszukiwaniu czytelniczych perełek – to zapraszam @mikroczytelnia :)

Lubię książki odnoszące się do historii, zwłaszcza te związane z tematyką żydowską. Niestety, ta pozycja okazała się dla mnie zbyt szeroko zakrojona i mało spójna. Wydaje się, że autorka chciała zawrzeć w niej jak najwięcej informacji, jednak obfitość treści w żaden sposób nie przełożyła się na jej czytelność ani klarowność przekazu.

Z jednej strony znajdziemy tu wiele...

Nie jest to książka naukowa i to jest jej atut. Nie każdy od razu potrzebuje ciężkiej artylerii. Autorka w sposób przystępny sygnalizuje pewne fragmenty historii. Od nich mogą się zacząć własne poszukiwania. A jeśli nie zaczniemy to przynajmniej utrwali się w naszej pamięci coś co było, a odchodzi w zapomnienie i być może właśnie ta opowieść spowoduje, że nie odejdzie w nicość historia ludzi i tamtych czasów.
Ja polecam, mnie osobiście zainspirowała do lektury twórczości Stanisława Lema i powrotu do ilustracji Jana Marcina Szancera.

Nie jest to książka naukowa i to jest jej atut. Nie każdy od razu potrzebuje ciężkiej artylerii. Autorka w sposób przystępny sygnalizuje pewne fragmenty historii. Od nich mogą się zacząć własne poszukiwania. A jeśli nie zaczniemy to przynajmniej utrwali się w naszej pamięci coś co było, a odchodzi w zapomnienie i być może właśnie ta opowieść spowoduje, że nie odejdzie w...

Jeżeli kogoś interesuje tematyka dziedzictwa kulturowego i nie tylko polskich Żydów to polecam twórczość pani Bikont. Tu mamy jakiś niewyraźny bełkot, autorka chyba sama nie wiedziała, o czym chce pisać i co przekazać.

Jeżeli kogoś interesuje tematyka dziedzictwa kulturowego i nie tylko polskich Żydów to polecam twórczość pani Bikont. Tu mamy jakiś niewyraźny bełkot, autorka chyba sama nie wiedziała, o czym chce pisać i co przekazać.