Saga. Tom Jedenasty

Ten album można było zrobić inaczej. Jego absolutną siłą jest grafika, spektakularne kadry. Fabuła jest drugorzędna a dialogi wręcz trzeciorzędne. Komiks byłby o wiele lepszy, gdyby autor grał TYLKO obrazem. Jego rysunki za tysiąc słów. Jasne, że byłoby to hermetyczne dzieło, trudne... jednak moim zdaniem o wiele lepsze. Gdybym miał szukać podobieństw, powołałbym się na Andreasa Martensa i Françoisa Schuitena z ich architektonicznymi fascynacjami, oraz Jeffa Van der Meera z jego "dziwnością". Podobał mi się podział na rozdziały z planszami tytułowymi, duże kadry, techniczny styl, homeopatyczne dawki fabuły. To komiks do czytania (bardziej oglądania) po kilka razy. Niektóre pomysły graficzne, przechodzenie obiektów w kadrach, są po prostu genialne. Zakończenie może rozczarować, pozorny brak wyjaśnień. Trzeba zrobić krok do tyłu. Jeden. Dwa. Trzy. Pójść inną ścieżką... żadna z nich nie jest prosta, bo to jest MOST. Różni a tak podobni. To jest przestrzeń cech utajonych. Czysta kreacja. Ten album daje sny.

Autorzy: Renaud Roche i Laurent Hopman. Wydawnictwo Lost in Time. Jako wielki miłośnik uniwersum SW, na dobre i na złe, nie mogłem oczywiście odpuścić sobie zakupu tych dwóch komiksów. I już z niecierpliwością czekam na ukazanie się kolejnego tomu. Patrząc na daty wydania myśle że niestety, gdzieś w okolicy 2027. Dostajemy ponad 200 stron opowieści o powstaniu Epizodu 1 i 2 slynnej sagi. Podaje wg chronologi powstawania filmów, a nie numerów poszczególnych części sagi. Co prawda większość tych historii znalazła się już w innych, powiedzmy bardziej poważnych publikacjach, jak np George Lucas. GWIEZDNE WOJNY I RESZTA ŻYCIA. Ale tu dostajemy to skondensowane w formie rysunkowej i jest to doprawdy przednia zabawa. Trzeba naprawde docenić research autorów, którzy zasypują nas wielką ilością ciekawostek, faktów i anegdot z planu filmowego i kulis powstawania filmów. Doprawdy doskonała rzecz. Gorąco polecam. 8 na 10 bez dwóch zdań

Rewelacyjna powieść graficzna. W ostatnim czasie szukałem czegoś takiego do wypełnienia luki po The Last of Us. Film pamiętam jak przez mgłę, bo oglądałem jakoś niedługo po premierze, książki nigdy nie czytałem, zaś komiks polecam! Lektura dająca do myślenia. Czy jesteśmy "dobrzy" ? I kiedy tak właściwie stajemy się "źlI"?

Saga 1-10 W trakcie pandemii szukałem nowego hobby i postawiłem na komiksy. Na początku tej przygody chciałem zainwestować w jedną dłuższą serię. Wahałem się między Kaznodzieja a „Sagą”. Ostatecznie wybrałem dzieło Garth Ennisa i Steve Dillona — i był to strzał w dziesiątkę. Czasem zastanawiam się jednak, co by było, gdybym wtedy sięgnął po serię Brian K. Vaughana. „Saga” to space opera — opowieść o podziałach i wojnie, ale przede wszystkim o miłości i rodzicielstwie. Vaughan pokazuje próbę budowania rodziny w świecie ogarniętym konfliktem, niemożność całkowitej ucieczki od przemocy oraz cenę, jaką płaci się za własne wybory. Seria porusza tematy trudne i aktualne: zbrodnie wojenne, feminizm, aborcję, tożsamość, cielesność czy odpowiedzialność za drugiego człowieka. Niestety po dziesięciu tomach poczułem zmęczenie materiału i brak motywacji do dalszego śledzenia historii. Pod koniec opowieść wydaje się zbyt rozwleczona, jakby twórcom zaczynało brakować świeżych pomysłów. Nie dziwi mnie więc, że seria doczekała się dłuższej przerwy. Mam również mieszane uczucia wobec warstwy graficznej autorstwa Fiona Staples. Projekty postaci bardzo mi się podobają, natomiast tła i sceneria nie zawsze robią równie duże wrażenie. W dynamicznych scenach akcji zdarza się pewna sztywność, a niektóre kadry sprawiają wrażenie lekko chaotycznych. Mimo tych zastrzeżeń „Saga” to ciekawa i angażująca historia. Szczególnie pierwsze tomy są naprawdę warte przeczytania. Doceniam wykreowany świat, różnorodność ras i pomysłowość uniwersum. Bohaterowie budzą sympatię — nawet epizodyczne postacie potrafią zapaść w pamięć. Warto też zaznaczyć, że jest to komiks zdecydowanie dla dorosłych — nie brakuje w nim scen gore oraz wyraźnej erotyki. Reasumując: cieszę się, że wtedy sięgnąłem po „Kaznodzieję”, ale dobrze, że nadrobiłem również „Sagę”. Mam jednak poczucie, że gdyby całość zamknęła się na przykład w dwunastu tomach i historia została bardziej skondensowana, wyszłoby jej to wyłącznie na dobre.

Czytając miałem co chwilę wrażenie jakby za scenariuszem stał jeden z najulubieńszych moich pisarzy Haruki Murakami. Znakomite, wielowarstwowe i metaforyczne działo. I w komentarzu Lemire wprost wskazuje, że był pod ogromnym wpływem autora "Kafki nad morzem". WSPANIAŁY KOMIKS.

W mojej opinii drugi tom w znacznej mierze "dowiózł". Jasne - Tynion IV nadal nie dostarczył nam wszystkich odpowiedzi, ale wyjaśniło się na tyle dużo, by uznać tę opowieść za bardzo satysfakcjonującą. Podobają mi się relacje między bohaterami, podoba mi się wyraźnie wyczuwalna wysoka stawka, podoba mi się w końcu to, że nic nie jest tu określone do końca a my mamy pole do własnych interpretacji pewnych scen. Ok, fabuła może kręci się w rejonach, które znamy z tomu pierwszego, ale jej weirdowość i niepewność gatunkowa oraz dotycząca tego, dokąd wszystko zmierza, mocno intrygują. Trochę nie podoba mi się, że Tynion nie zamknął wszystkiego w tych dwóch tomach (bo zasygnalizowana na końcu tego albumu furtka, jak się okazało, została uchylona i powstała kontynuacja),ale takie są niestety prawa rynku - jak coś się sprzedaje, możemy być pewni, że będzie tego jeszcze więcej. Na tę chwilę jest to jednak najlepszy komiks autora. Dodam jeszcze, bo nie wspomniałem o tym wcześniej, że wypada świetnie także na polu graficznym - ilustracje są z jednej strony przejrzyste, ale z drugiej - czasami potrafią być bardzo dziwne. To wszystko jednak naprawdę do siebie pasuje. Bawiłem się naprawdę dobrze.

Piąty tom komiksu "Saga" kontynuuje opowieść o dramatycznych losach rodziny Alany, Marko i ich córki Hazel, rozdzielonych w wyniku wydarzeń z poprzednich części. W tej odsłonie fabuła koncentruje się na kilku równoległych wątkach. Jednym z głównych motorów akcji jest porwanie Hazel przez Dengo - fanatycznego rewolucjonistę, którego działania destabilizują życie bohaterów. Drugi wątek to ten z Gwendolyn i moją ulubioną kotką, w dodatku kłamliwą. Ta grupa musi odnaleźć lekarstwo dla Upartego. I jest oczywiście Marko, który nawiązuje sojusz (bardzo kruchy i oparty na ciągłej nieufności) z księciem Robotem IV. Chyba w końcu dojrzałem pierwsze wyraźne pęknięcia w dotychczasowej konstrukcji serii. A może po prostu lecę na autopilocie i nie trzymając sterów, zacząłem się rozglądać? Najwyraźniej. Największy problem mam z tym, że wątki poboczne rozrastają się kosztem głównej osi. Historia rodziny Marko i Alany zostaje rozproszona przez nadmiar epizodów, ale chyba głównie przez rozbuchany bestiariusz. A powinienem się przecież już przyzwyczaić, bo jest to jedna z głównych cech serii - w takim znaczeniu, że gdy postaci jest już naprawdę sporo, scenarzysta otwiera drzwi kolejnej grupie, jak w piątym tomie gdy nagle do gry wchodzi kolejna strona konfliktu. Tom piąty cierpi również na nadmierną fragmentaryzację. Przeskoki między planetami i grupami bohaterów są częste i gwałtowne. Jednak autopilot i z tym sobie radzi, bo "Sagę" po prostu dobrze się czyta, nawet jeżeli jesteśmy w historii pogubieni. Wygrywa więc tu ten moment, gdy angażujemy się w narracji skupionej na kilku planszach. To działa - odbijamy się od całości, ale konkretny incydent, zwrot akcji, jakaś spektakularna zagrywka (tak fabularna jak i graficzna),zawsze dowożą. Coraz mniej podobają mi się natomiast ilustracje Fiony Staples. Dynamiczna kreska i kreatywność wciąż wygrywa wiele rozdań, ale jako całokształt dostarcza coraz częściej raczej ambiwalentnych emocji. Wracam do "Sagi" raz na kilka miesięcy. Może za rzadko? Może jestem przez ten długi okres rozłąki bardziej rozkojarzony, bo w międzyczasie bombarduję swoją percepcję ogromną ilością innych rozwiązań formalnych i różnych stylów graficznych. To między innymi (zapewne) przez to i ilustracje i ta nieznośna konwencja epickiej space opery w duchu telenoweli jakoś mnie miejscami męczy. Niemniej, jak to z serialami bywa, trzeba w to brnąć dalej!

Całkiem przyjemne young adult postapo. Oczywiście mamy kliszę, że jak chłopak spotyka dziewczynę to muszą się w sobie zakochać. Wrażenie większej głębi budzą przebitki "po latach" i flashbacki z przeszłości Mezzy. To, jak ona i Maceo oddziałują na siebie, jak zmieniają się nawzajem jest po prostu słodkie. Dostajemy też spory kontrast pomiędzy Maceo jako młodym, naiwnym dzieciakiem a starym, zgorzkniałym Macem. Czyta się szybko, lektura wciąga.

Bardzo dobry album. Zeszyty o Gwen absurdalne, ale "Za skórę" to absolutnie fenomenalna historia, w której Parker do zwycięstwa bardziej wykorzystuje mózg niż mięśnie, a antagonista budzi prawdziwe współczucie i jest postacią, w którą można uwierzyć, jak i w jego motywacje. Na plus jak zawsze dobry humor pajączka, oddany przez zgrabne tłumaczenie.

Jak za taką cenę (38 - 40+ zł) za tom, komiks bdb. Pomijając nikczemność wszystkich mężczyzn przedstawionych w komiksie (no ok są dwaj dobrzy ale obydwaj są martwi w tym jeden z nich to dziecko) to fajna akcja - tak to komiks akcji z humorem (ale taki prosty humor aby nie powiedzieć prostacki - czytaj chwytliwy). Za młodu oglądałem nałogowo westerny a tu mam powrót do korzeni tylko, że w damskim wydaniu - no i jest pani o innych "przkonaniach". Lecz nie zmienia to faktu, że jest to komiks sexsistowski (chyba dobre określenie) bo każdym szubrawcem i łachudrą jest mężczyzna. Ta 1 star plus za: rysunki, odwagę, zrobienie czegoś nowego z wyświechtaniej historii, inny punkt spojrzenia i odzwierciedlenie realiów społecznych naszych czasów na tle fabuły historycznej (degeneraci). Może w moich westernach większość facetów to byli też szubrawcy tylko tak tego nie odczuwałem bo bohaterami byli porządni mężczyźni a tu są kobiety - i niestety wyszedł nie najlepszy kontrast, lecz sądzę, że wysoko wykształconym i zaradnym panią to odpowiada tylko "gdzie ci mężczyźni z dawnych lat...". Dziękuję dziewczynie z biblioteki za udostępnienie do poczytania bo poznałem damski punkt widzenia i liznąłem namacalnej obecnej kultury za darmo, tak zaoszczędziłem 120 PLN. Niemniej pierwszej recenzji nie cofnę bo jest trafna, mamy kryzys męskości w wielu aspektach. A może ma tak być, że tylko 10 - 20% mężczyzn ma mieć dostęp do kobiet bo są to wysoko atrakcyjne samce? Coś widzę, że nasza zachodnia cywilizacjia musi się odświeżyć poprzez import - tak drodzy panowie jesteśmy wyniszczenie biologicznie, psychicznie, nieporadni finansowo i uzależnieni od substancji wszelakiej maści oraz od czynników psychologicznych choćby smartfony oraz spora część z nas ma nadwagę - tu ja nie jestem wyjątkiem. Nasze samice potrzebują nie wyniszczonych, zdrowych biologicznie i psychicznie samców co widać poprzez kulturę która się tu objawia. Ale tylko dla dorosłych (15+)! (bo sex i przemoc oraz dyskryminacja)

Niektóre komiksy przyciągają scenariuszem, inne kreską, niektóre obejrzysz na stoisku i po prostu wiesz, że to całościowo będzie genialne. O ‘Niemych królestwach’ nigdy wcześniej nie słyszałam, ale jak tylko się na nie natknęłam na mfkig to kupiłam bez zastanowienia. Historia opowiada o młodej Persefonie, która podczas czuwania w domu sąsiada, spotyka zmarłego we własnej osobie, co dziwi zarówno ją, jak i ducha, który dalej nie wie co mu się stało. Dziewczynka będzie musiała wyruszyć w podróż i odwiedzić świat martwych, by dokonać zbioru jego ostatniego tchnienia, by on mógł przejść spocząć w pokoju. Jest to niesamowicie klimatyczna historia, okraszona przepiękną kreską przypominającą filmy Burtona. Uwielbiam połączenie spooky historii i kreski jak z animacji dla dzieci. Dodatkowo w komiksie jest dużo nawiązań do poezji, co w połączeniu z tematyką śmierci naprawdę oferuje świetną lekturę na chłodny wieczór. Jeśli lubicie gotyk, Tima Burtona, Koraline Gaimana czy animacje Over the garden wall to będzie to dla Was opowieść idealna. U mnie komiks wskoczył w TOP3 ulubionych powieści graficznych. Jestem naprawdę nim zachwycona, nie mam nawet do czego się przyczepić. Fantastyczny scenariusz, przepiękna kreska i wstawki z literatury- no po prostu cudo.

Historia oparta na prawdziwych wydarzeniach. Imponująca, zimowa, polska wyprawa w Andy. Dla odmiany coś, z czego wszyscy cali i zdrowi wracają do domu. Okres 20-lecia międzywojennego, więc wyprawa i ekwipunek totalnie pionierski. Podróżnicy emanują humorem i dystansem wobec trudów podróży, a niewygody zaczęły się już w trakcie podróży statkiem do Argentyny. Wizualnie estetycznie, przyjemne, stonowane kolory w całej powieści.

Muszę przyznać, że do Bibliomulicy z Kordoby podchodziłem ze złym nastawieniem. Myślałem, że dostanę bardziej historyczny komiks, z elementami przygody. Tymczasem… miłe zaskoczenie. Owszem, tło historyczne jest tu bardzo bogate: mamy rok 976, przewrót w Kordobie i nowego władcę, który stwierdza, że najlepszym sposobem na ukształtowanie społeczeństwa według własnego widzimisię jest spalenie ogromnej części jednej z najważniejszych bibliotek świata. Sam pomysł brzmi dość mrocznie, ale komiks jest lekki i wesoły. Całość idzie w stronę przygodówki i opowieści o przyjaźni, pasji i powołaniu. W wyniku dość zabawnego splotu wydarzeń bibliotekarz, kopistka i pewien łotrzyk pakują część uratowanych ksiąg na zadziorną, pełną charakteru mulicę… i ruszają w podróż, która momentami jest komiczna, momentami gorzka, ale przede wszystkim bardzo ludzka. Ta ekipa tworzy między sobą niezwykle ciepłą, naturalną więź, którą naprawdę łatwo polubić. A sama mulica? Zdecydowanie zasługuje na miano pełnoprawnej, zadziornej bohaterki. Komiks zaskakuje lekkością, z jaką opowiada o sprawach poważnych. Jest tu przygoda, humor, trochę melancholii, a także trochę historii podanej w sposób przystępny i przyjemny. Ilustracje idealnie to wspierają: barwne, miękkie, pełne klimatu, ale z takim zawadiackim sznytem, który dodaje całej opowieści energii. Przyjemny komiks. Ciepły, sympatyczny i zaskakująco angażujący. Komiks możesz zobaczyć na moim Instagramie: Lukkegeek https://www.instagram.com/p/DRRTF3ODLSN/?igsh=a2I1YzE2dmZ4bG9w

Wizyta w SPA powinna być przyjemna i komfortowa. Niestety może się zdarzyć, że trafimy do miejsca opętanego przez demony, choć na szczęście takie koszmary tylko w komiksie. A przynajmniej dosłownie. SPA, które narysował Erik Svetoft jest dokładną odwrotnością komfortu. To znaczy miejsce to oferuje usługi typowe dla SPA, ale intuicja podpowiada, że zza rogu obserwuje nas coś złego, co chce nas skrzywdzić. Na razie jednak tylko obserwuje, więc ignorujemy głos intuicji. Wmawiamy sobie, że nam się tylko wydaje, przecież jesteśmy tu, żeby się odprężyć, zażyć trochę relaksu… Jak para głównych (?) bohaterów, która decyduje się na weekend w luksusowym kompleksie odnowy ciała, żeby oderwać się trochę od “koszmarnego” życia. Tylko że od początku wiadomo, że coś jest mocno nie halo. Powstaje pytanie, czy to SPA jest nawiedzone, czy może ludzie przywlekli tam swoje demony? Pytanie pozostaje jednak bez odpowiedzi. 🛁Dziwno i straszno Za to z każdym kolejnym kadrem jest coraz dziwniej i straszniej. I masz poczucie, że tylko Ty to widzisz, więc myślisz, że zwariowałeś. Zwyczajnie masz przewidzenia. Obserwujesz pracowników walczących z wilgocią i brudem zewnętrznym, jednak plugawych wewnętrznie. A za ich plecami czai się coś. Nawet trudno powiedzieć co, ale coś powodującego ciarki strachu. Mimo to dalej udajesz, że wszystko jest normalne. W tym miejscu jednak nic nie jest normalne… Komiks SPA trochę przypomina senny koszmar. Niby nic się nie dzieje, ale gdy nie patrzymy potęguje się wrażenie, że ktoś patrzy zza zakrętu. Stoi tam i się przygląda. I ma złe intencje. Lekceważymy intuicję, a później jest już za późno. Nawet jeśli wiemy, że jest to sen, to nie możemy się z niego wydostać. SPA nas nie puszcza. Brrr… 🛁 Zło za fasadą SPA Lektura serio przyprawia o ciarki. Każda narysowana postać ma w sobie albo obok siebie jakiegoś demona, zdają się ich jednak nie zauważać, albo lekceważyć. Słyszałam, że komiks miał być w stylu Spirited Away, w którym do łaźni przybywa Bóg Bez Twarzy. Kaonashi karmi się emocjami innych i wśród złych pracowników łaźni staje się wielkim, obrzydliwym potworem. SPA faktycznie eksploruje motyw istoty karmiącej się emocjami, pod tym względem nieco przypomina słynną anime. A jednak Svetoft idzie grubiej, znacznie dziwniej. Nie do końca wiadomo, gdzie jest początek i koniec, czy w ogóle jest jakiś początek i koniec, a może wszystko jest zapętlone? Co tu jest realne, a co nie? Czy chodzi tylko o branżę wellness, przeżartą przez łapówki i mobbing, czy może jednak zło jest wszędzie? Bardzo, bardzo dziwny komiks. Bardzo mi się podobał.

Ten komiks leżał na półce spokojnie ponad rok czasu ponieważ chciałem go przeczytać dopiero gdy będzie gotowa kontynuacja, no powiem wam szczerze genialny jest 😱 spodziewałem się najwyżej dobrej historii a dostałem coś tak urzekającego i tak wiarygodnego w dodatku rysunki to majstersztyk! Nie przepadam za opowieściami na morzu, ale tutaj jest to tak ukazane i tak opisane, że przez moment czułem jakbym był pasażerem jakbym doświadczał tego smrodu na statku jakbym czuł na sobie słoną wodę morską. Z czystym sumieniem daje 10/10 i gorąco polecam każdemu. A w najbliższych dniach zabieram się za tom 2. Pozdrawiam

Początki. Nexusow 6, Blade Runnerow, napięć, rewolucji replikantów, konfliktu z ludźmi, poszukiwań siebie... Śledztwo, które miało mieć oczywisty koniec i policjant który nie potrafi odpuścić. Do tego nieco sterylna, ale pasująca kreska (kolory w deszczu...). Niby to już było, niby to klisza, niby brakuje Deckarda i ekipy Batty'ego. Ale wspaniałe rozbudowuje to świat i daje możliwość poznania... początków. Dla fanów BR pozycja obowiązkowa. Na pewno sięgnę po pozostałe komiksy.

Pierwszy album zbiorczy pełen był emocji, ciekawych pojedynków, trochę zaskakujących rozwiązań. I też rozbudziło moje oczekiwania odnośnie drugiego albumu. I są tutaj momenty lepsze, nie twierdzę, że nie, ale spora część tego wydania jest najzwyczajniej w świecie koszmarnie przegadana. Dość obszerny segment z poszukiwaniem brata jednej z uczennic Petera wiał straszliwą nudą i ciągnął się w nieskończoność. I niestety to nie jest jedyny nudny fragment. Pozostaje mi mieć nadzieję, że kolejne przygody Spider-mana ze scenariuszem Straczyńskiego będą chociaż odrobinę lepsze.

Kristo - krótko. Zaczynając lekturę cz. 5 R.I.P. wiedziałem już z części 4, jak skończy jej bohaterka. To dlatego zniechęcony musiałem od tej serii trochę odpocząć. "Fanette" okazała się nie taka zła, choć smutna i bez przyszłości. W końcu doceniłem rysunki i przebitki z sytuacji z poprzednich części, których jest coraz więcej. Od razu zaczynam cz. 6, bo przerwy nie służą wyłapaniu wszystkich nawiązań i smaczków narracyjnych. Spodziewam się zaskoczeń już choćby po wyborze Eugene na bohatera końca serii.

Kolejna odsłona sprzątaczy w domach umarlaków, czyli RIP. Bohaterem tej części jest Albert, niby cichy i spokojny outsider, w rzeczywistości mocno zaburzony psychicznie młody człowiek, co to lubi gadać ze zmarłą dziewczyną. Czwarta część serii komiksów z zagadką w tle - kto ukradł pierścionek, ukazuje ponownie ponury, brzydki świat, z truposzami i zgnilizną w roli głównej. Im jesteśmy bliżej rozwiązania zagadki, kolejne wątki całej wesolutkiej historii powoli zaczynają się łączyć ze sobą, jednak na tym etapie możemy się jedynie domyślać prawdy. Przerażają mnie te historie życia kolejnych członków zespołu sprzątaczy, roi się w nich od much LOL i po prostu smutnych przeżyć. Ilustracje są jak zwykle w dechę, nieznośnie dobrze ukazują parszywy los bohaterów. Jestem ogromnie ciekawa kolejnych tomów, co jeszcze zaserwują twórcy i jak bardzo skomplikują losy Fanette i szaleńca Eugene? Ja polecam, najlepiej czytać ciągiem wszystkie tomy, co nie jest mi niestety dane XD

w0rldtr33 tom 1. W przeszłości grupka nastolatków trafia w sieci na tajemnicze miejsce, które popycha ludzi do brutalnych, masowych zbrodni. Udaje im się wtedy powstrzymać to zjawisko… ale niemal 20 lat później zło wraca, a dawni bohaterowie (dziś prowadzący zupełnie inne, dorosłe życia) muszą znów połączyć siły. Komiks świetnie buduje napięcie i niepokój. Zadaje więcej pytań niż daje odpowiedzi, a atmosferę podkręca brutalnymi scenami i sporą dawką golizny. Widać, że mocno próbuje szokować i w dużej mierze mu się to udaje. Choć czyta się to w napięciu, to jednak nie jest to aż tak głęboka opowieść, jak mogłoby się wydawać, bliżej jej do horrorowych slasherów niż do psychologicznego thrillera. Mimo to wyjątkowa tematyka, dobrze prowadzona intryga i konsekwentne budowanie napięcia sprawiają, że lektura jest naprawdę wciągająca. Od strony wizualnej mamy do czynienia z solidną robotą. Komiks zaskakuje ciekawymi, dynamicznymi kadrami i nowoczesnym układem stron, całość wygląda świeżo i efektownie. Podsumowując: bardzo udane wprowadzenie do historii, które skutecznie pobudza ciekawość dokąd to wszystko zmierza i jak zostanie rozwiązane. Polecam. Komiks możesz zobaczyć na moim Instagramie: Lukkegeek https://www.instagram.com/p/DUXxnHbjHpT/?igsh=MXFrcjRiY2JqcXFqNQ==