Zaczarowane święta

Wow! Szczerze mówiąc, to nie spodziewałem się, że ta książka tak mnie wciągnie, że zanurzę się w tym świecie na tyle mocno, by wręcz uwierzyć, że sytuacja dzieje się naprawdę, a wydarzenia są prawdziwe. Fabuła rozwija się w idealnym dla mnie tempie. Wszystkie wydarzenia są przemyślane i cudownie opisane. Praktycznie cały czas coś się dzieje, dzięki czemu nie czułem się znudzony. Główni bohaterowie i relacja między nimi jest super napisana. Postacie nie są irytujące, zachowują się w miarę racjonalnie (biorąc pod uwagę, że jest to książka o "końcu świata";). Polubiłem Andrew i Jame'ego, są wyjątkowi na swój sposób. Postacie drugoplanowe są dobrze napisane, jest ich co prawda dużo, ale tego wymaga fabuła. Okładka jest bardzo ładna, zachęca do sięgnięcia po książkę. Zakończenie daje dobrą furtkę do następnej części. Z przyjemnością sięgnę po kolejne wydanie przygód naszych dzielnych bohaterów.

Po pierwszej części wręcz nie mogłam się doczekać by znowu znaleźć się w świecie Oliwiera i Luca.Druga część przedstawia w głównej mierze perypetie ich przyjaciół ,którzy odgrywają bardzo ważną rolę w ich życiu.Nie zabrakło mi jednak fajnej choć skomplikowanej relacji głównych bohaterów.Zakończenie no cóż..... czekam na kolejną część

Dawno nie czytałam takiej książki, która sprawiłaby mi tyle emocji podczas czytania. Ta historia i to, co potrafi się dziać za zamkniętymi drzwiami w takich miejscach czy rodzinach zastępczych, wzbudza zapewne planowanie te wszystkie negatywne emocje. Jednak cukierkowy surrealizm umiał to złączyć w jedną całość - nie odebrałam go jako przesady w tej historii. Autorka potrafi zaskoczyć czytelnika. Samą powieść dość dobrze mi się ją czytało i nie przeszkadzała mi szybkość wydarzeń, wręcz dla mnie była to zaleta. Bardzo ciekawa byłam, jak zakończą się losy naszej dwójki.

"Druga szansa: profesor" to kolejna książka, na którą trafiłem w zasadzie przypadkowo - chyba przeglądając Wattpada, gdzie (o ile dobrze doczytałem) pojawiła się w pierwszej kolejności. Generalnie sama historia jest dość prosta. Mamy tutaj Silasa, czyli biseksualnego studenta, który ma problem ze swoją orientacją i Sebastiana - wdowca próbującego odbudować swoje życie po tragicznej śmierci męża, a jednocześnie profesora wykładającego na uczelni, na której studiuje Silas. Oczywiście jakakolwiek relacja na linii profesor-student jest wysoce niepożądana i wręcz niebezpieczna (przynajmniej dla kariery tego pierwszego),więc sytuacja dość szybko zaczyna się komplikować... No i to by było na tyle, by nie zdradzić zbyt dużo fabuły. Moja ocena to 7.0 i powiem szczerze, że czytało mi się tę książkę bardzo dobrze. Na tyle, że zdecydowanie mogę ją Wam polecić (a jeśli Wam się spodoba, to zajrzyjcie na Wattpada autorki, gdzie znajduje się też opowiadanie stanowiące kontynuację wydarzeń zawartych w książce). W sumie jedyne, do czego mógłbym się doczepić, to okładka, która nijak ma się do postaci przedstawionych w książce. Zwłaszcza Sebastian (ten z kucykiem) wygląda tam na znacznie młodszego niż postać z powieści (młodszego nawet niż Silas, który przecież jest jego studentem!). Tak więc tutaj zdecydowanie nie wyszło. No ale to szczegół...

Jest to trzecia książka Mai Kołodziejczyk w mojej biblioteczce, podziwiam jej styl, jednak "Ślady" troszeczkę mnie zawiodły. Z minusów: -zbyt szybkie tempo akcji, przez co relacja głównych bohaterów, co mają fajny potencjał, wydawała mi się strasznie płytka. -Z większością bohaterów nie mogłam się "zżyć", ponownie przez zbyt szybkie tempo -opisy scen intymnych, cóż, czuć, że niezbyt komfortowo Maja się w tym czuje. Takie samo wrażenie odniosłam czytając "Wilczy dwór", ale była poprawa w "Kamienicy Murkova" Z plusów: -udało mi się zainteresować (bo na ten moment jeszcze nie polubić) jednego bohatera - Gabriela i jestem ciekawa jego losów -szybko się czyta przez opisowy styl Gdyby to była pierwsza pozycja z prozą Mai, pewnie nie czytałabym innych jej książek. Spodziewałam się czegoś bardziej odczuwalnego (lat 80). Myślę, że spodoba się nastoletniemu czytelnikowi 16+, starszym już raczej nie.

Nowelka ma swój urok. Choć nadal charakter Keia pozostawia wiele do życzenia, to nie mogę powiedzieć, że nieprzyjemnie mi się czytało. Dobrze się bawiłam i chłonęłam w ekspresowym tempie każdą kolejną stronę. Co prawda, według mnie słabo został rozwinięty wątek konkurencyjnego programu, bo tak naprawdę nie było czuć tej konkurencji, której spodziewałam się ujrzeć w książce. Przyjemna nowelka, która wywoła niejedne uśmiech na twarzy.

Ciekawy i odważny zamysł autorki – stworzenie erotyku jako dodatku do głównej serii – zasługuje na uznanie. Być może w przypadku pierwszej części forma ta mogłaby niektórych czytelników zniechęcić, zwłaszcza jeśli oczekiwali klasycznej narracji czy głębszego tła fabularnego. Jednak umiejscowienie tej książki jako uzupełnienie serii okazuje się świetnym posunięciem – daje możliwość spojrzenia na bohaterów z innej, bardziej intymnej perspektywy i pogłębia emocjonalny wymiar historii. To odważny, ale trafiony eksperyment literacki.

Z jednej strony pojawiają się tu ważne tematy, takie jak niechciany coming out, odrzucenie i przemoc w świecie sportu związana z ujawnioną orientacją homoseksualną, co zaowocowało złamaniem obiecującej kariery i nie tylko... Z drugiej mamy tu powieść o sławnym koszykarzu oraz agencie sportowym, ale sportu jest tu chyba nawet mniej niż w Heated Rivalry. Za to dużo przepychanek słownych, a potem tych zgoła innych.... Powiedzieć o książce, że jest pieprzna, to nic nie powiedzieć. Tak więc nadaje się zdecydowanie dla czytelników 18+ (zabawne, bo bardzo długo żyłam w przekonaniu, że to młodzieżówka ;). Nie jest zła, jednak para głównych bohaterów ma podobne imiona, co nieco utrudnia czytanie, a opisywanie ich perspektywy było takie, że co chwila musiałam się cofać do początku rozdziału, aby sprawdzić z czyjej perspektywy jest on pisany... Niemniej zakończenie mnie rozczuliło, więc było warto.

Benjamin Lowell przywykł do samotności. Rozumie ją bardzo dobrze. Od zawsze czuje się odrzucony przez rówieśników, co tylko potęguje jego niepewność siebie. Dodatkowo nieciekawa sytuacja w domu, nie wzmacnia w chłopaku poczucia bezpieczeństwa. Wszystko się zmienia, gdy do klasy dołącza tajemnicza dziewczyna - Genevieve McKenney. "Genevieve nie mówiła wszystkiego" autorstwa Kamili Kolińskiej (Zocharett) jest powieścią, która swoją wrażliwością i humorem, mnie osobiście, ujęła. Autorka zbudowała w taki sposób świat przedstawiony, że sami chcielibyśmy się w nim znaleźć. W tej historii znajdziemy motyw found family, dzięki grupie przyjaciół, którzy oddaliby za siebie życie. Jednak widać, że nawet w zamkniętej grupie, gdzie wszyscy znają siebie bardzo dobrze, cały czas trzeba pracować nad zaufaniem, a każde zranienie powoduje, że ktoś może obwarować się murem. Historia uczy, że należy akceptować granice wyznaczane przez taką osobę. Bohaterowie mają swoją głębię i widać, jak każda z nich (a zwłaszcza Ben) się rozwijają. Jeśli chodzi jeszcze o Benjamina - chłopak cierpi na atopowe zapalenie skóry. Jako że sama cierpię na tą przypadłość, umiałam zrozumieć tego bohatera, jego cierpienie i niepewność, co umożliwiło mi głębsze zżycie z postacią. Kamila Kolińska poruszyła również ciężki temat - @lkoholizm - jednak poprowadziła ten wątek z odpowiednią dozą wrażliwości. Autorka wykreowała także wątek detektywistyczny, który pozwala utrzymać zainteresowanie czytelnika tą pozycją. Polecam "Genevieve nie mówiła wszystkiego". Jeśli kochacie motyw found family i zawiłe relacje między postaciami, mogę zapewnić, że będziecie się świetnie bawić przy tej pozycji.

może 4.5??

ta książka miała swoje błędy takie jak:
- mało rozbudowane postacie poboczne (z wyjątkami, bo wesley był fajnie napisany, kocham go)
- czasami była dosyć dziwnie napisana, strasznie długie zdania aż za długie ALE to może jest wina tłumaczenia? nie widziałam oryginału więc trudno mi powiedzieć
ale dawno tak dobrze nie czułam się czytając jakąś książkę. dała mi tyle komfortu. tyle ciepła, że nie chciałam jej kończyć. przeurocza, będę do niej wracać.

chociaż chciałabym to przeczytać wcześniej, młodsza oliwka czułaby się zrozumiana

Ciężko sięgnąć po ten tytuł bez świadomości, że to tego typu treść, ale to: Romans M/M +18 (sceny seksu.) W opisie polskiego wydania jest podana błędna ilość stron; 210 str. (Wliczając 2 strony reklamowe na końcu.) Light Novel ma to do siebie, że powinno się je czytać z lekkością i to tu jest uzyskane. Z strony technicznej nie rzuciły mi się w oczy żadne literówki. Jeśli chodzi o samą historię, dla mnie nawet plusem jest, że nie czuć aż tak japońskości w niej. Już wyjaśniam, zdarzenia równie dobrze mogłyby się wydarzyć w jakimkolwiek innym kraju. - Tekst ma przyjemnie komediowy wydźwięk. - Pikantne sceny odebrałem jako zmysłowe, a nie wulgarne. Jako, że jest mało na rynku polskim romansów m/m to oceniam pozycję ulgowo. Fajerwerków nie ma, ale jest całkiem miło.

Bardzo luźny romans z gatunku queerowych. Nieco głupiutki i nieco infantylny sam w sobie. Pod tym względem jednak odpowiada temu, o czym opowiada - bo akcja dzieje się na planie niezbyt podniosłego programu reality show, który tak samo traktowany jest z przymrużeniem oka. Nie zmienia to jednak faktu, że przyjemny w odbiorze. Dało się uwierzyć w rozwój relacji i w uczucia głównych bohaterów, a to bardzo ważne w romansach. Jest to ślicznie opowiedziana historia dwójki ludzi, którzy odnaleźli wreszcie właściwą osobę. Fabuła choć prosta, zdaje test, a z powodu tego, że wszystko powiązane jest z programem randkowym, czuje się pewnego rodzaju powiew świeżości i jest to przystępne i ciekawe. Postacie są ciekawe i dobrze napisane. Rzadko chyba u głównych bohaterów zdarza się tak dobra reprezentacja neuroatypowości oraz chorób psychicznych. Charlie i Dev również pod tym względem nie zawodzą (choć szczerze mówiąc, nie było to określone, a Charlie to typowy autysta). Poza tym, są przy tym obaj sympatyczni i naprawdę da się z nimi sympatyzować - a to też rzadkość jednak. Postacie poboczne lepsze lub gorsze, niektóre nie w moim typie postaci lubianych. Trochę nie lubię takich wyjść w stylu "wszyscy jesteśmy jedną wielką queerową rodziną" i to mnie nieco osobiście gryzło. Ogólnie jednak bardzo przyjemna pozycja!

Prosta, przyjemna lektura napisana fajnym językiem. Lekko naiwna, ale w pozytywnym sensie. Nie jakaś wybitna, ale też nie jest toksyczna czy męcząca. Jedyne co to nie bardzo czuć skąd się wzięła ta wielka miłość, która pojawia się od pierwszych minut znajomości. Spoko na wolny wieczór gdy szuka się czegoś lekkiego

Książka zaskoczyła mnie i to w bardzo pozytywny sposób. Jest zabawna, a przy tym realistyczna. Romans nie jest nakierowany tylko na jedno i z wielką przyjemnością odkrywałam jak ta relacja rozwija się w coś bardziej głębokiego. Polecam gorąco, lekka i przyjemna lektura.

O co chodzi z tymi hokeistami? Ja rozumiem, że to męski, twardy sport i autorzy (a w zasadzie autorki) próbują go "odczarować" i "udowodnić", że tam też są zawodnicy o "innej niż ta właściwa" orientacji, ale... Nie oszukujmy się – to samo może dotyczyć wielu innych dyscyplin. No, ale padło na hokej, a po "Heated Rivalry" to już w ogóle jest jakieś szaleństwo. Nie narzekam (żeby nie było!),tylko po prostu jakoś nie potrafię pojąć tego fenomenu. Ale też nie o tym zamierzałem pisać, a o książce. W zasadzie to o dwóch książkach, czyli dylogii "On" i "My" autorstwa Elle Kennedy i Sariny Bowen. Dylogii o... hokeistach! Zaskoczeni?... OK, ale zrobiłem się złośliwy, a nie o to chodzi. Tak naprawdę ta dylogia "wpadła mi w oko", zanim jeszcze świat oszalał na punkcie "Heated Rivalry". Zabrałem się za nią jednak dopiero teraz i po przeczytaniu "Enforcera" Leny M. Bielskiej, na którym (jak wiecie) trochę się zawiodłem. A porównanie jest tutaj nawet wskazane, bo generalnie temat jest bardzo podobny. Również mamy do czynienia z dwoma hokeistami, którzy (wbrew logice) zakochują się w sobie, a potem już jest tylko ostrzej i... gorzej. No właśnie – w tym cały sęk, bo nie do końca wiem, jak podejść do tego opisu. Obie autorki namiętnie produkują mocne erotyki (choć do tej pory damsko-męskie) i opisywana dylogia nie jest tutaj wyjątkiem. Owszem, jest romans, mamy nieco kwestii (nazwijmy to) obyczajowych, ale przede wszystkim bardzo dużo tu seksu, w dodatku opisanego dość obrazowo. Trochę przypominało mi to książki Elli Frank, chociaż do aż takiej liczby scen łóżkowych jednak panie nie dotarły. Co nie zmienia faktu, że moim zdaniem i tak było tego za dużo, przez co seks zdominował całą, dość ciekawą w gruncie rzeczy opowieść. I niestety – choć seks w książkach absolutnie mi nie przeszkadza, tutaj zadziałało to na minus. Muszę jednak przyznać, że obie książki czytało mi się szybko i z ciekawością (i to trzeba autorkom zostawić). Nawet biorąc pod uwagę, że w pewnym momencie sceny łóżkowe zaczęły mnie po prostu nużyć (do tego stopnia, że złapałem się na ich pomijaniu, a nie mam takiego zwyczaju). Sama opowieść naprawdę potrafi zaciekawić, zwłaszcza jeśli weźmie się pod uwagę całą otoczkę tego "romansu", w tym obawy głównych bohaterów lub reakcje otaczających ich osób. Poza tym nie da się nie polubić Wesa i Jamie'go, choć bywały chwile, że i jeden, i drugi stawali się trochę irytujący. Ale cóż, ponoć nie można mieć wszystkiego... Podstawowe pytanie brzmi: "Czy podobała mi się ta seria?". Odpowiadam: "Tak, choć do doskonałości trochę jej brakuje". Niestety, jest parę minusów, na które muszę zwrócić uwagę, a co zaważyło na ogólnej ocenie. Przede wszystkim wspomniane już kilka razy sceny seksu, które są niesamowicie przegadane i dość mocno przerysowane. Wyraźnie widać, że wyszły spod kobiecej ręki i w tym wypadku nie jest to wartością dodaną. Nie zrozumcie mnie źle – w żadnym wypadku nie mam problemu z tym, że książki napisały kobiety! W końcu większość świetnych pozycji MLM to dzieło autorek, a nie autorów! Tu jednak działa to na niekorzyść. Więc sorry... Druga rzecz, która niezbyt mi podeszła, to nagła i niejasna zmiana orientacji Jamie'go. Chłop na początku jest megahetero seksualną bestią, po czym nagle odkrywa, że lubi też kutasy? No nie, nie bardzo... OK, może chodziło o jakiś skrót myślowy, ale moim zdaniem coś tu wyraźnie nie pykło. Zupełnie jakby autorki chciały jak najszybciej przebrnąć przez ten trudny moment, licząc, że nikt się nie zorientuje... Niestety, nie wyszło. I trzecia sprawa, choć to już nie wina autorek, a... tłumaczenia, które chwilami jest po prostu tragiczne. Naprawdę momentami zastanawiałem się, czy ktoś nie wrzucił tego po prostu do translatora i nara. Niektóre zwroty są tak dziwne lub żenujące, że to aż boli ("Mój penis mówi dzień dobry"... Serio???). W dodatku widać to też w dialogach, które raz są świetne, a raz strasznie dziecinne.

7,5 Zaczynało się jakoś tak... średnio. Jednak cała historia całkiem przyjemna. Postaci nie są betonowe, dają radę dość solidnie. Relacja też ciekawie opisana. Zabrakło mi trochę... czegoś. Jakiegoś zadziora, jakiegoś znaczniejszego charakteru. Patrząc ogólnie - lekka i przyjemna historyjka wlw. Kilka godzin dobrej zabawy. Dajcie więcej takich. Mam tylko małe zastrzeżenie do... Zdań wielokrotnie złożonych w tak zawiły sposób, że tłumacz chyba nie podołał. ;) Ale nie ma się co dziwić, skoro od kropki do kropki potrafi minąć 8 linijek tekstu. Niemniej jednak, trochę trudno się miejscami czytało. Kilka razy wydawało mi się, że coś pominięto, albo przetłumaczono w stylu dosłownym, zamiast sensownym. Szkoda. (No i ten "płaszcz kąpielowy"! Na bogów. Przecież znamy słowo szlafrok!)

To 3 nowele o 3 przyjaciółkach. Ja odkładałam ją od dłuższego czasu, chyba ze względu na tą krótszą formę. Ale niepotrzebnie, bo w kolejnych opowiadaniach bohaterki z wcześniej też czasem się pojawiają i dowiadujemy co dalej się u nich dzieje. Te 3 historie miłosne są całkiem inne, ale łączy je to, że bohaterki związane są ze światem nauki - są inżynierkami, a ten motyw bardzo mi się podoba - lubię mądre i inteligentne kobiety, które próbują się przebić w męskim świecie. Poza tym bardzo lubię pióro Autorki i z wielką przyjemnością sięgam po kolejne napisane przez nią książki! Są one dla mojej duszy niczym przysłowiowy plasterek! I na pewno będę wypatrywać kolejnej!

Książka okazała się wg. Mnie lepsza niż wskazywały na to niektóre opinie, a jestem zazwyczaj dość krytyczna co do fabuły. Tutaj sama fabuła okazala się dość ciekawa, ale konkrety- na plus: * akcja rozgrywa się w Polsce, choć nie ma konkretnej miejscowości, tutaj troche szkoda, bo lubie jednak śmiałe podejscie do lokalizacji. Tutaj jest jakas tam miescina, ale raczej nie bardzo mała skoro sa szkoły średnie. * historia prawdopodobna, nie jest przesadnie naciagana byle zaskoczyć czytelnika, * autor sprawnie formułuje opisy wydarzeń, czyta się lekko, jezyk jest czasem potoczny, Na minus: * Na początek muszę skrytykować fakt, że w ksiazce głownie przewija się 4 chłopaków, ale mocno komplikuje to fakt, że raz nazywają się imionami, raz ksywkami a innym razem nazwiskami czy kolorem włosów. Jest tyle różnych imion a rożni bohaterowie sa nazywani Alek i Alan, Julek i Janek, czasem sa też w pełnych imionach do tego blondyn, rudy, czarny i wspomniane nazwiska. Wszystko to sprawa, że cieżko ogarnąć kto jest kim przez długi czas, lub trzeba wracać do wczesniejszych wersów o kim mowa. Dopiero za połową zaczęlam ogarniać postacie, * Myślę że bardzo długie opisy wygladu są nużące- choćby spacer z garażu do domu, ciagnał się przez wiele stron, więc cała ekscytacja tym wydarzeniem szybko opadała. Przez te opisy, fabuła stawała się przeciagnieta i nudna. Myslę, że ksiazka mogla być uszczuolona o jakieś 100- 150 stron, bo opisy zachwytu nad Leonem w pewnym momencie były takie same lub podobne. * trochę za dużo moim zdaniem przemyśleń Aleksa. Rozumiem, że chodziło o rozterki wewnetrzne, ale w pewnym momencie była już mielonka tego samego, którą czytałam na szybko byle przebrnąć. * nie wiem dlaczego ta książka została zakwalifokowane jako erotyk? Jest tam jedna mocniejsza scena i 2 lżejsze i nic ponad to, fabuła nie kreci się wokół seksu, więc dlaczego tak? * jak na 700 stron, to jednak oczekiwałabym napisania co tam się popsuło w przeszłości. * Aleks jako dorosły był jednak mocno dziecinny. Pomimo tego przyjemna queerowa ksiązka, godna polecenia, bo mało jest nadal polskich pozycji o dorosłych w tej tematyce. Choć tutaj jest 50/50 młodzieżowo/dorosła :)

myślę : „żółtko” i co pojawia mi się w głowie ? napięcie, niepokój, pech, „zasiedzenie” się w toksycznej relacji, niemożność zrobienia kroku w przód lub podjęcia próby do zmiany naszego obecnego stanu życia. Takie właśnie emocje odczuwa Jayne - główna bohaterka książki. Jej życie napewno nie jest takie, jakie sobie wymarzyła. Co prawda udało jej się wyrwać z Teksasu do Nowego Jorku, ale co dalej ? Większość rzeczy ( żeby nie powiedzieć : wszystko ) nie idzie tak, jak sobie to zaplanowała. Monotonność, natłok myśli, brak akceptacji samej siebie są nieodłącznym elementem jej codzienności, a teraz musi dodatkowo stanąć przed kolejnym dramatem - ciężką chorobą swojej siostry, którą jak dotąd usilnie próbowała wypchnąć z pamięci. Przede wszystkim, książka była do bólu szczera - nie znajdziecie tam żadnego owijania w bawełnę, prób upiększania rzeczywistości lub zatajania nieprzyjemnych spraw, o których ciężko pisać lub czytać - ta brzydota świata i beznadziejność akcji są raczej wyolbrzymione i ukazane dokładnie z każdej strony. Dzięki plastycznym opisom przeżyć, miejsc czy emocji czułam się niemalże tak, jak gdyby ktoś podczas lektury dokładał mi ciężkich kamieni do plecaka dźwiganego przeze mnie na plecach. Jak można się więc domyślić, lekturę bardzo przeżywałam i bardzo związałam się z jej bohaterkami. Podsumowując, pomimo ogromnie ciężkiej tematyki i wydźwięku książki, z czystym sumieniem mogę powiedzieć, że ta bardzo mi się spodobała. Jest to jednakże bardzo specyficzny typ literatury, który napewno nie będzie odpowiadał każdemu czytelnikowi. Jeżeli jednak lubicie twórczość Kathleen Glasgow ( m.in. „Girl in pieces” ),Hanyi Yanagihary lub R.F. Kuang, jestem niemalże pewna, że tę pozycję również dodacie do grona swoich książkowych ulubieńców.

"- Nie wierzę w przeznaczenie i magię, ale niezależnie jak to kiczowato zabrzmi, ktoś mi cię zesłał, żebyś stała się moją muzą, Hayley Flores." Hayley jest studentką pielęgniarstwa, która zamiast imprez, spędza czas na nauce. Swój wolny czas poświęca na wolontariat w szpitalu na oddziale onkologii dziecięcej. W swoje dwudzieste pierwsze urodziny spisuje listę dwudziestu jeden zadań, które planuje wykonać, bo uważa, że jest zbyt "nudna". Lista ma jej pomóc w tym, co straciła przez wcześniejsze lata. Hunter Morgan jest obiecującym muzykiem. Porzucił futbol by rozwijać się w tym kierunku. Jest pewny siebie i lubi podejmować się wyzwań, a jednym z nich staje się... Hayley. Poznają się w barze, gdy dziewczyna niespodziewanie go całuje a potem znika bez śladu. Hunter chce pomóc dziewczynie w realizacji jej listy. Ona nie chce mieć z nim nic wspólnego, bo wie, że dla nich nie ma szczęśliwego zakończenia. "Tak naprawdę niczego tak bardzo się nie bałam, jak tego, że prędzej czy później zakocham się w Hunterze Morganie, a on odwzajemni tę miłość." Czytałam dużo opinii przed rozpoczęciem tej książki. Właściwie to one zachęciły mnie do jej zakupienia. Na początku nie rozumiałam jej fenomenu. Zazwyczaj szybko czytam książki, ale tę męczyłam prawie tydzień. Dopiero po pewnym czasie zauważyłam jej piękno. A końcówka? Płakałam jak bóbr. Hayley robiła wszystko by nie dopuścić do siebie Huntera, ale chłopak jest uparty jak osioł i nie dał się tak łatwo spławić. Dziewczyna nawet nie wie w którym momencie, stał się on jej rutyną i sama nie chciała by od niej odszedł. Ale jak to zazwyczaj bywa, gdy wszystko się układa, coś nagle się psuje. Uwielbiam dynamikę pomiędzy bohaterami. Hunter pomimo wyglądu jak "kryminalista" ma bardzo dobre serce. Polecam wszystkim, którzy mają ochotę sobie troszkę popłakać. "Wtedy zrozumiałam, że w którymś momencie, nie wiedziałam nawet kiedy, Hunter Morgan stał się powietrzem w moich płucach."