Electric Feel. Tom I

"Druga szansa: profesor" to kolejna książka, na którą trafiłem w zasadzie przypadkowo - chyba przeglądając Wattpada, gdzie (o ile dobrze doczytałem) pojawiła się w pierwszej kolejności. Generalnie sama historia jest dość prosta. Mamy tutaj Silasa, czyli biseksualnego studenta, który ma problem ze swoją orientacją i Sebastiana - wdowca próbującego odbudować swoje życie po tragicznej śmierci męża, a jednocześnie profesora wykładającego na uczelni, na której studiuje Silas. Oczywiście jakakolwiek relacja na linii profesor-student jest wysoce niepożądana i wręcz niebezpieczna (przynajmniej dla kariery tego pierwszego), więc sytuacja dość szybko zaczyna się komplikować... No i to by było na tyle, by nie zdradzić zbyt dużo fabuły. Moja ocena to 7.0 i powiem szczerze, że czytało mi się tę książkę bardzo dobrze. Na tyle, że zdecydowanie mogę ją Wam polecić (a jeśli Wam się spodoba, to zajrzyjcie na Wattpada autorki, gdzie znajduje się też opowiadanie stanowiące kontynuację wydarzeń zawartych w książce). W sumie jedyne, do czego mógłbym się doczepić, to okładka, która nijak ma się do postaci przedstawionych w książce. Zwłaszcza Sebastian (ten z kucykiem) wygląda tam na znacznie młodszego niż postać z powieści (młodszego nawet niż Silas, który przecież jest jego studentem!). Tak więc tutaj zdecydowanie nie wyszło. No ale to szczegół...

Bardzo ciekawa pozycja dla młodzieży i nie tylko. Podejmuje wiele aktualnych tematów. Bohaterowie według mnie bardzo dobrze wykreowani. Uwielbiam Bazyla i Maksa. Zdecydowanie złapali mnie za serce. Autorka ciekawie prowadzi narrację i naprawdę nie sposób nudzić się podczas lektury. Książka na jeden wieczór, ale bardzo gorąco po polecam, bo warto.

Tak jak się spodziewałem książka była bardzo lekka i luźna. Można by doszukiwać się w niej jakiejś głębi, ale to nie o to tutaj chodzi – to przyjemna odskocznia z dużą dawką humoru i ja właśnie tak ją odebrałem. Muszę przyznać, że jestem chyba już trochę za stary, bo nie udało mi się tak wczuć w te dramaty nastolatków jakbym chciał, chociaż w wielu momentach byłem w stanie znaleźć nić porozumienia z bohaterami. Ale nie ma też co ukrywać – większość postaci jest tu bardzo mocno przerysowanych. Tak naprawdę tylko Nate jest stosunkowo autentyczny i realny, a pozostali reprezentują różne stereotypy i gotowe schematy. Nie oznacza to, że te postacie są zupełnie płaskie, bo czasami autorowi udaje się dodać im trochę głębi, ale ewidentnie brakuje im naturalności i luzu – momentami są wręcz sztuczne. Przez większość książki bardzo irytował mnie Jack i mogę nawet stwierdzić, że miałem ochotę go udusić rękami Nate’a. I nawet nie chodzi o jego styl bycia (chociaż trochę też), ale bardziej o jego zachowanie. W każdym razie gdy już się z nim trochę oswoiłem, nawet go polubiłem. Niemal równie mocno irytowała mnie obecność Elliota, który od kiedy się pojawił to został już do samego końca. Sam w sobie mi nie przeszkadzał, mimo że był bardzo specyficzny, ale jego obecność po kilku rozdziałach była już zupełnie nieuzasadniona i bezsensowna, a on sam wyglądał w tych wydarzeniach jak piąte koło u wozu. Jeśli chodzi o fabułę to była całkiem niezła jak na to co było jej celem. Od początku nie miała sama w sobie prowadzić w jakimś konkretnym kierunku – tu mam na myśli wydarzenia i wątki. Chodziło o przebywanie z Jackiem i Natem oraz obserwację ich relacji. Muszę jednak przyznać, że całość była dość nierówna, momentami chaotyczna, a pod koniec brakowało ciężaru i dobrej podbudowy emocjonalnej. Nie było źle, ale też nie było na tyle dobrze, żebym się tym zachwycił. Jeśli chodzi o humor – częściowo mi pasował. Kilka razy się zaśmiałem i żarty zachęcały mnie do czytania dalej, ale generalnie to było raczej skierowane do młodszych odbiorców. Ja już nie do końca czuję takie nastoletnie klimaty. Podobnie było z całą otoczką instagramową – osobiście prawie z tego nie korzystam, więc nie do końca to do mnie przemawiało. Ale nie traktuję tego jako wadę, bo taka była koncepcja książki. Ale na pewno na duży plus w tym kontekście mogę zaliczyć to co się działo z tym wątkiem w Londynie – była to jedna z niewielu rzeczy w tej książce, która faktycznie jest głębsza i nie tylko dla żartów. Więc podsumowując książka miała lepsze i gorsze elementy. Ja nie żałuję jej przeczytania, ale jednocześnie jest wiele dużo lepszych tytułów, również w tej tematyce. To była ciekawa odskocznia i sposób na zetknięcie się z kulturą dzisiejszych nastolatków, choć zdecydowanie w mocno przerysowanej i brytyjskiej wersji.

Nie wiem dlaczego, ale opisy były tak dobre, że czytając czułam się jakbym oglądała film z amerykańskiej szkoły... Nie sądziłam że ta książka mi się spodoba. Dwóch chłopaków. Romans. Dwa tygodnie. Challenge. Świetnie się bawiłam to chyba najważniejsze.

Witold Jabłoński jest znanym i bardzo płodnym autorem, który ma na koncie ponad 40 książek, głównie w konwencji fantasy w klimatach słowiańskich, ale nie tylko. Moim zdaniem jest też autorem trochę nierównym. Na przykład "Dary Bogów" niespecjalnie mi podeszły (choć bardzo lubię taką tematykę), ale za to książka "Kochanek Czerwonej Gwiazdy" zrobiła na mnie bardzo dobre wrażenie (zresztą, opisywałem ją tutaj). W każdym razie autor próbuje też swoich sił w literaturze młodzieżowej (specjalnie nie używam tu określenia Young Adult), a jednym z przykładów jest dwutomowa pozycja "Wszyscy kochamy Mikołaja". Książki należy rozpatrywać jako całość, bo choć mamy dwie części, jest to jedna historia (podobnie jak w przypadku serii "Zawieszeni" Niny Włodarczyk). I przyznam się, że bardzo długo zabierałem się do sięgnięcia po tę opowieść. Odstraszały mnie głównie opinie, które gdzieś tam wpadły mi w ręce, a te są różne i często skrajne. W końcu jednak trzeba było przekonać się samemu. No i co? Cóż... Nie jest źle, ale też wiele opinii okazało się trafionych. Głównym bohaterem powieści jest nastoletni Bartek, uczeń prywatnego liceum dla bogatych (i zblazowanych) dzieciaków – choć sam raczej groszem nie śmierdzi. Natomiast fabuła opiera się głównie o relacje między wspomnianym Bartkiem a tytułowym Mikołajem (i tu mamy pierwszy zgrzyt, bo jakoś nie bardzo potrafiłem zrozumieć, czemu taki a nie inny tytuł i kto go tak bardzo kocha), ale też Bartkiem a bliźniakami Rufusem i Lukrecją, dziećmi milionera i właściciela firmy farmaceutycznej (głównie oczywiście chodzi o Rufusa). Nie bardzo chcę w to wchodzić, bo musiałbym zdradzić zbyt wiele fabuły, ale dość powiedzieć, że ta druga znajomość sprowadza na chłopaka problemy, zwłaszcza że Ru i Lu (jak każą się nazywać), wychowani w blasku chwały i pieniędzy, niezbyt przejmują się losem innych i potrafią dążyć do celu po trupach, a tak naprawdę to... nie wiadomo, kim są. Tak, wiem, trochę zamieszałem, ale też fabuła książek jest nieco poplątana. No i właśnie – o ile część pierwsza jest nawet w porządku (pomijając tradycyjnie zbyt poetycki język autora, pełny sporej ilości porównań i nawiązań do innych książek, mitologii, historii itd.), to już drugi tom to dość spore zamieszanie. Autor wrzucił tutaj nagle wątek kryminalno-sensacyjny, dziwne zwroty akcji oraz dużo nieprawdopodobnych i niezbyt realistycznych sytuacji – z finałem na czele. Niestety, nie mogłem też pozbyć się wrażenia, że zarówno Bartka, jak i otaczających go ludzi, cechuje pewna infantylność, która mocno mi przeszkadzała. Również wybory głównego bohatera były dość dziwne, choć tutaj jednak aż tak mocno się nie czepiam. Podsumowując, książkę czyta się szybko i lekko, ale mam wrażenie, że została nie do końca przemyślana. Oczywiście zdaję sobie sprawę, że dzieciaki z bogatych domów mogą być specyficzne, a także to, że dzięki kasie rodziców wiele rzeczy uchodzi im na sucho, jednak... Cóż, tutaj też brak mi realizmu. Dotyczy to także szkoły, do której wszyscy uczęszczają, a która nagle okazuje się ostoją tolerancji i przypomina bardziej jakąś zachodnią, meganowoczesną placówkę niż polską budę (nawet elitarną). No nie, nie jest tak. Nie w tym kraju. Mimo to polecam Wam zapoznanie się z tą opowieścią i wyrobienie sobie własnego zdania. Zwłaszcza że Bartka dość łatwo da się polubić i z ciekawością śledzi się jego losy.

Lubię tego autora za przystępny język i dawke humoru przemieszana z sarkazmem. Świetnie pisze też historie z showbiznesem w tle. Podobnie jak Mister, mister. Na minus naiwność głównego bohatera, zachowywał sie momentami jak nastolatek, miał niby 28 lat! Liczyłam też na bardziej pouczające zakonczenie. Nie.lubie historii, w ktorych miłość wszystko wybacza. Adam wykorzystał Dominika jako narzedzie do wygrania talent show i przez niego dopuscił się oszustwa. Po za tym publicznie wyśmiewał sięz jego niepełnosprawności A finalnie ten wielce zakochany. Zakończenie mocno na minus.

Książka "Nate plus one" autorstwa Kevina van Whye to dość prosta, trochę (po amerykańsku) naiwna i niezbyt wymagająca lektura, ale czyta się ją szybko i dobrze. Jeśli chcemy poczytać coś lekkiego, nad czym nie trzeba się zbytnio zastanawiać, to ta pozycja będzie w sam raz. Powieść jest przedstawicielem amerykańskiego Young Adult, a jej bohaterami są Nate (nieśmiały piosenkarz i autor tekstów) oraz Jai (przebojowy, licealny król rocka). Mówiąc najprościej - otrzymujemy kolejną historię o nastoletnim, męsko-męskim zauroczeniu, choć trzeba przyznać, że autor dosyć dobrze poradził sobie z tematem. Jak napisałem na początku - książkę czyta się szybko i dosyć przyjemnie, przy czym trzeba oczywiście wziąć poprawkę na to, że jest to YA.

Dziwna była ta książka... I powiem szczerze, że mam problem z jej oceną. Z jednej strony była ciekawa, ale z drugiej – chaotyczna i ocierająca się o szaleństwo. To też ma swoje wytłumaczenie – a mianowicie główny bohater, jego przemyślenia i zachowania – jednak najłatwiejsza w odbiorze nie była. Jeśli ktoś myśli, że to kolejna infantylna młodzieżówka spod szyldu YA, to grubo się przejedzie. Przede wszystkim dlatego, że powieść dotyka bardzo poważnych problemów, takich jak rasizm, śmierć w rodzinie, odrzucenie, przemoc i oczywiście homofobia. Nie wszystko zostało równo potraktowane i niektóre rzeczy można było inaczej (w sensie – lepiej) rozwinąć, ale źle nie jest. Sama historia rozgrywa się w Ameryce w roku 1973, a był to szczególnie ważny rok dla społeczności LGBT, bo właśnie wtedy Amerykańskie Towarzystwo Psychiatryczne wykreśliło homoseksualizm z listy zaburzeń. Wcześniej za takie zachowania można było trafić do psychiatryka lub więzienia, a wiele osób doświadczyło tortur (inaczej nie da się tego nazwać) podczas tzw. "terapii leczących z homoseksualizmu". Tak, dokładnie tych terapii, podczas których były stosowane elektrowstrząsy... I właśnie coś takiego dotyka Jonathana, czyli głównego bohatera. Chłopak jest siedemnastolatkiem mieszkającym z dość patologicznym ojcem (matka zmarła podczas porodu), który przechodzi właśnie jedną ze wspomnianych wcześniej terapii. Powodem jest fakt, że kilka lat wcześniej został przyłapany na pocałunku z innym chłopakiem. A ponieważ w oczach społeczeństwa takie zachowania były wówczas traktowane na równi ze zbrodnią (co sam też sobie wmówił), jedynym rozwiązaniem była terapia, która miała go "naprawić" i na powrót uczynić "normalnym". Oczywiście Jonathan okłamuje sam siebie, choć początkowo "idzie dobrze". Do czasu, aż spotyka nowego ucznia – Indianina Weba. I w tym momencie sprawy zaczynają się komplikować... Rzecz jasna, nie zamierzam wchodzić w fabułę, więc tutaj muszę się zatrzymać. Dodam tylko, że kwestia walki o siebie i zrozumienie niektórych spraw to tak naprawdę tylko jeden z motywów przewodnich książki. Drugim, równie ważnym, jest problem rasizmu i nienawiści białych ludzi do rdzennych Amerykanów (reprezentowanych przez Weba i jego rodzinę). I nie powiem – chwilami robi się naprawdę paskudnie, a książka uderza w bardzo mocne, trudne i ponure tony. Jak to się skończy? To już musicie ocenić sami, choć mnie końcówka odrobinę rozczarowała (powiedzmy, że zabrakło mi jednego, ostatniego, podsumowującego rozdziału). Na pewno nie jest to powieść, wobec której można przejść całkiem obojętnie. Nie pozwalają na to ani tematyka, ani wydarzenia opisywane przez autora. Dodatkowo takim pewnym smaczkiem jest kwestia podejścia społeczności indiańskiej do homoseksualizmu – i tu muszę przyznać, że dowiedziałem się czegoś nowego. Na ile jest to prawdziwe? Nie mam pojęcia, ale autor wyjaśnia to później w posłowiu (warto przeczytać). W każdym razie książkę Wam polecam, choć zalecam ostrożność.

Przesłooodka książka! Musiałem się hamować żeby iść spać o ludzkiej godzinie i nie skończyć jej na jedno posiedzenie. Moja podatna na głupotki głowa sprawiała, że wielokrotnie niekontrolowanie szczerzyłem się do tej książki jak głupi do sera. Leciutki motyw fake dating zabarwiony prawdziwymi uczuciami oraz bardzo pięknymi wątkami poruszającymi temat relacji w rodzinie, radzenia sobie ze stratą bliskiej osoby czy tradycji wywodzących się z miejsca pochodzenia. Do głównych bohaterów nie mam raczej żadnych zarzutów bo Theo jest chodzącym green flagiem a Dylan jest po prostu delikatnie nieufny co też nie jest dziwne patrząc na okoliczności, w których wynikają jakieś niedogodności. Dużą rolę w historii odgrywają również kulinaria co jest jak najbardziej na plus bo można dowiedzieć się wielu ciekawych rzeczy dotyczących chociażby kuchni azjatyckiej. Potrzebuje więcej tego typu romansideł.

Bardzo lekka opowieść. Audiobooka słuchało się bardzo przyjemnie, także za sprawą dobrego lektora. Po pierwsze bardzo duży plus za dość rozbudowaną postać głównego bohatera. Świetnie, że przedstawiono najpierw jego historię i środowisko, dzięki czemu łatwo jest się wczuć w emocje Romka. Z doświadczenia też mogę powiedzieć, że proces zdrowienia i rehabilitacji bardzo wiarygodny (trwa kilka lat, nie dwa tygodnie). Romka da się lubić. W trakcie trwania akcji książki przechodzi sporą przemianę. Porzuca poczucie obowiązku i zaczyna żyć według własnego uznania. Nie za bardzo za to polubiłam Julka. Jak dla mnie za dużo było wygadywania typu "wy tam w miescie", "wy miastowi" itp. jakby to że np. "u nas na wsi pies ma być na dworze" robiło z niego kogoś lepszego. Fajnie jednak że pomógł Romkowi przejść przez kryzys. Bardzo podobało mi się też, że w końcu w jakiejś książce rodzina (szczególnie, że to rodzina tego mieszkającego na prowincji) nie jest toksycznym zbiorem patologii, a orientacja Julka nie ma znaczenia. Bardzo to odświeżające. Jeśli chodzi o całą powieść to dla mnie trochę za szybko leci akcja. Zauroczyć się, jasne.... ciężko mi uwierzyć natomiast, że idzie się zakochać w ciągu tygodnia. Zakończenie bardzo mi się podobało. Cieszę się, że autorka dała do zrozumienia, że chłopcy przetrwali próbę czasu i postanowili kontynuować związek.

Po pierwszej części wręcz nie mogłam się doczekać by znowu znaleźć się w świecie Oliwiera i Luca.Druga część przedstawia w głównej mierze perypetie ich przyjaciół ,którzy odgrywają bardzo ważną rolę w ich życiu.Nie zabrakło mi jednak fajnej choć skomplikowanej relacji głównych bohaterów.Zakończenie no cóż..... czekam na kolejną część

Niestety tłumaczenie zawiera wiele błędów, które utrudniają czytanie książki. Nie jest to jednak wina autora, dlatego ocena wciąż wysoka. Książka posiada perspektywę aż czterech osób, przez co początkowo bardzo trudno jest się połapać. W późniejszym etapie da się przywyknąć. Zawiera motyw LGBT. Bardzo wzruszająca i ciekawa opowieść o przyjaźni i dojrzewaniu. Porusza problemy, z którymi większość nastolatków się zmaga. Koniec jest szczęśliwy, jednak nie taki jak się spodziewałam.

Książka, która oczyszcza paletę. Idealna ilość akcji, tajemnic i uczuć. Biedny, utalentowany chłopak z małej miejscowości, zagubiony w wielkiej Warszawie trafia na bogatego wampira, gotowego mu pomóc. Mimo iż można przewidzieć część akcji, wszystko jest przyjemnie napisane. Słodkie to było.

Tak jak pierwsza część była lekką opowieścią w nurcie YA, tak tutaj historia miło zaskakuje i książka przeistacza się w lekki thriller szpiegowski z bardzo zaskakującymi i wciągającymi zwrotami akcji. To fikcja literacka więc tym bardziej, można popuścić wodzę fantazji, idealni nauczyciele, tolerancyjni rodzice. Postać ojca, pana Tomasza to już zupełnie idealistyczna wizja. Jednocześnie życie tak często mnie zaskakiwało, że jestem w stanie we wszystko uwierzyć. Pojawia się motyw realizmu magicznego w postaci 3 wiedźm wszechwiedzących. Zakończenie całej książki dość szybkie i również bardzo optymistyczne jak na nasze realia - jednocześnie ubawiło mnie. (15-latek w mojej głowie zadowolony - bawił się świetnie).

Co może być największym wrogiem sportowca? Zapewne większość z was pomyślała o jakieś niesprecyzowanej kontuzji. A co jeśli wróg jest czymś bardzo konkretnym? Co jeśli natrafiasz na niego za każdym razem patrząc w lustro? Kornel Król jest siatkarzem szkolnej drużyny Łasic. Cechuje go perfekcjonizm w każdym milimetrze swojego przetrenowanego do granic możliwości ciała. Po jednym z przegranych z jego winy (a przynajmniej tak to widzi) meczy, decyduje się na kategoryczny krok. Pod wpływem, jak mu się wydaje, racjonalnego impulsu, informuje trenera, iż odchodzi z drużyny. Jednak ten zna się na ludziach i zaskakuje Kornela. Oznajmia, że jeśli chce przestać grać to OK, natomiast o odejściu mowy nie ma. I tak chłopak dostaje fuchę managera (oficjalnie zwanego asystentem), a jego życie zostaje przewrócone do góry nogami. Tak, dobrze się domyślacie „Prosto w Słońce” jest spin-offem „Skoku do Gwizd”. Ale czy to znaczy, że wiadomo co się wydarzy? I tak i nie. Fabuła zaczyna się sporo przed dołączeniem Kamila Wilczka do drużyny. Jednakże, linie czasowe zaczynają się pokrywać. Mamy okazję w pełni zrozumieć mnóstwo wydarzeń i motywacji postaci. Przede wszystkim, chodzi o Kornela i Miłosza, bo to w zasadzie najważniejsi bohaterowie tej powieści. Wiemy jak naprawdę wygląda ich relacja. Nie opieramy się już tylko na szczątkowej wiedzy Kamila, co zdecydowanie wpływa na odbiór wielu wydarzeń. Ponadto, autor niezwykle mądrze prowadzi rozgrywkę z czytelnikami. W tej książce mocno rozwinął niemal wszystkich drugo i trzecioplanowych bohaterów ze „Skoku do gwiazd”. Co warto zaznaczyć, nie ma się absolutnie poczucia, że to zapychacz. Wprost przeciwnie, możliwość zrozumienia ich motywacji czy poznania historii jest czymś absolutnie fenomenalnych. Tym bardziej, że nie raz okazuje się, iż jakiś totalny szczegół z poprzedniej książki okazuje się wydarzeniem o dużym znaczeniu. W kwestii istotnych tematów poruszanych w tym dziele, zdrowie psychiczne odgrywa największą rolę, a sposób w jaki zostaje to przedstawione zasługuje na wyróżnienie. Nie chodzi wyłącznie o to, jak wiele problemów z tym związanych zostało poruszonych, bo jest tego naprawdę sporo i nie mówimy tu wyłącznie o Kornelu. Pozytywnie mnie zaskoczyło coś, co w wielu sytuacjach zwykle kuleje, zachowanie dorosłych. W książkach Bartosza Brzezińskiego stają na wysokości zadania i wspierają młodzież. Oczywiście nie zawsze i nie wszyscy. Jednak już samo to że szkoła poważnie zareagował na propozycję Kornela, a trener w równym stopniu dba o zdrowie fizyczne jak i psychiczne swoich siatkarzy, jest czymś niecodziennym. Nie mniej ważna jest kwestia odkrywania orientacji, bo zaskakująco dużo bohaterów ma w tym temacie pewne doświadczenia. Z jednej strony, niezwykle mnie cieszy rozrost reprezentacji tęczowego środowiska w tym uniwersum. Z drugiej, odrobinę miałem poczucie przesytu, wynikające z zaskakującego zagęszczenia takowych przypadków w wąskim gronie. W temacie bohaterów, nareszcie nie muszę się tak krygować jak przy recenzji „Skoku do gwiazd”, bo i tak wiecie po lekturze wspomnianej książki, co spotkało część bohaterów. Na pierwszy ogień Kornel. To jest taki typ bohatera, którego co chwila miałem ochotę jednocześnie przytulić i zdzielić w łeb za to jak sabotował samego siebie. Fajnie napisany, okazuje się dużo mniejszym gnojkiem niż można to było wnioskować ze „Skoku…”. Co więcej, pełne poznanie jego historii daje tak potrzebny szeroki kontekst. Nie zmienia to jednak faktu, że mocno zrewidowałem swój pogląd na to, który z chłopaków tak naprawdę ponosi winę za przebieg relacji Kornel-Miłosz. Względem niego mocno zaskoczyła mnie jedna rzecz, mianowicie Kornel okazał się zdecydowanie mniej pruderyjny niż mogłem się spodziewać. Miłosz, ahhh ten Miłosz. To nie jest jakiś tam promyczek, toż to słońce w całej swej mocy i okazałość. Wieczny optymista, promieniejący siłą, entuzjazmem i wsparciem. Walczy o Kornela jak Lew, za wszelką cenę próbując rozświetlić mrok w sercu ukochanego. Jednak dopiero w tej książce dostrzegamy cenę, jaką ponosi za swoją postawę. Znacznie głębsza i bardziej ludzka postać niż się spodziewałem. Odnośnie relacji chłopaków, miałem jedno nieustające wrażenie. Mianowicie podobieństwo między nimi a Nico i Willem z uniwersum Percy'ego Jacksona jest wprost uderzające. Nie mam pojęcia czy to przypadek czy zamierzony easter egg. Niemniej jednak rozterki emocjonalne jakie przechodzą, ocena siebie w swoich oczach i w oczach innych, czy ten specyficzny rodzaj więzi mają bardzo zbliżony vibe. Jakby tego było mało, sposób w jaki Kornel opisuje w myślach swojego „słonecznego chłopaka”, można by włożyć w usta Nico i nikt by się nie zorientował, że jest coś nie tak. Jest to na swój sposób niesamowicie urocze. Co do reszty bohaterów, to co tu dużo mówić: jestem bardzo zadowolony. Pisarz z nawiązką wykorzystał okazję do tego, by wszystkich znane nam postacie odpowiednio rozwinąć i dodać im głębi. Najbliższy przyjaciel Kornela, Konrad, kapitan drużyny Aleksander, wyzwolony kolega Sergiusz, czy trener… każdy z nich dostaje swoje zasłużone „5 minut” i chyba nie było osoby której bym nie polubił. Podsumowując, książka ta zdecydowanie jest godna polecenia. Poruszany w niej temat zdrowia psychicznego w sporcie, to kwestia niezwykle ważna, o której powinno się mówić zdecydowanie częściej. Oczywiście książka z racji, na tematykę i zawarte sceny jest nie bez powodu kierowana do osób 16+. Kolejną rzeczą, o której warto pamiętać, to że czytanie jej bez znajomości fabuły „Skoku do gwiazd” byłoby psuciem sobie przyjemności z poznawania tego uniwersum.

Bartek Brzeziński po raz kolejny nie zawodzi. Kto raz wejdzie do świata Slavium, ten nie będzie chciał z niego wyjść. Dobra historia (choć, w mojej opinii, Pieśń Bałtyku i Szepty stoją oczko wyżej), ciekawe postaci i dobrze nakreślone relacje między nimi. Jest tu parę "głupotek" i uproszczeń, nie burzą one jednak pozytywnego odbioru całości. Propsy za easter eggi i nawiązania do pozostałych książek ze Slavium.

Liczyłam na bardzo słodkie boys love i poniekąd je dostałam, bo trzeba przyznać, że w tej historii jest ta niewinna naiwność oraz wiara w bajki, które mają w sobie urok. Jednak niestety te aspekty sprawiały, że momentami tytułowy Micah Summers zdawał się być całkowicie oderwany od rzeczywistości. Z jednej strony nie powinnam się tego czepiać, bo przecież Micah to wciąż dzieciak, zwykły nastolatek pełen marzeń, więc jak najbardziej powinien być dziecinny. Ale z drugiej strony to już młody dorosły, który już podejmuje swoje poważne decyzje, dlatego też trudno mi zrozumieć jego działania. Ma głowę pełną pomysłów, ale równocześnie brakuje mu wyobraźni oraz świadomości tego, że jego czyny mogą mieć konsekwencje. Podejście Micaha do tematu miłości mnie załamywało i odbierało mi wiarę w to, że ten chłopak jest zdolny do życia w społeczeństwie. A może po prostu robi się ze mnie zgorzchniała stara baba, która nie wierzy w miłość. Wierzę jednak, że problem jest w tej postaci a nie we mnie. Bo naprawdę podobała mi się bardzo relacja Micaha z Elliotem, który jest chyba najlepszą postacią w tej książce. Przyjemnie się oglądało tę dwójkę, chociaż okoliczności nie zawsze im sprzyjały. Ciekawa była też relacja Grantem, choć byłam zawiedziona tym, jak krótkie były te poszukiwania, które z całą pewnością były najlepszym momentem tej książki. Praktycznie od początku było widać lekkie czerwone flagi, ale obie strony nie są bez winy. Sądzę, że wszystko dałoby się przepracować, ale cóż, musiało się dziać. Ogólnie też wszystkie relacje przyjacielskie i rodzinne w tej książce są jak najbardziej na plus. Poboczne postaci z całą pewnością zasługują na uwagę. Wszelkie aspekty artystyczne bardzo przypadły mi do gustu. Przyjemnie się czytało o tym wszystkim, co robiły te dzieciaki i jak bardzo się starały. Ogólnie książka całkiem w porządku, jednak byłałby lepsza z innym głównym bohaterem, bo momentami naprawdę nie dawało się go słuchać.

Wow! Szczerze mówiąc, to nie spodziewałem się, że ta książka tak mnie wciągnie, że zanurzę się w tym świecie na tyle mocno, by wręcz uwierzyć, że sytuacja dzieje się naprawdę, a wydarzenia są prawdziwe. Fabuła rozwija się w idealnym dla mnie tempie. Wszystkie wydarzenia są przemyślane i cudownie opisane. Praktycznie cały czas coś się dzieje, dzięki czemu nie czułem się znudzony. Główni bohaterowie i relacja między nimi jest super napisana. Postacie nie są irytujące, zachowują się w miarę racjonalnie (biorąc pod uwagę, że jest to książka o "końcu świata";). Polubiłem Andrew i Jame'ego, są wyjątkowi na swój sposób. Postacie drugoplanowe są dobrze napisane, jest ich co prawda dużo, ale tego wymaga fabuła. Okładka jest bardzo ładna, zachęca do sięgnięcia po książkę. Zakończenie daje dobrą furtkę do następnej części. Z przyjemnością sięgnę po kolejne wydanie przygód naszych dzielnych bohaterów.

~ Młody chłopak Clark zostaje uwięziony w pętli czasowej, codziennie od ponad 300 dni przeżywa ten sam dzień w kółko . Chodzi na terapię , przeżywa rozwód rodziców i piecze ciasto na zbliżające się urodziny siostry . Pewnego razu na drodze pojawia się ktoś nowy młody chłopak Beau , okazuje się że i on tkwi w tym po uszy . Chłopcy starają się rozwiązać zagadkę czasoprzestrzenną aby móc się z niej wydostać …. Najpierw jednak muszą nauczyć się zamykać pewne sprawy , rozliczyć się z przeszłości i zdać sobie sprawę że tak na prawdę muszą odnaleźć siebie nawzajem. Miła , sympatyczna i przyjemna lektura, człowiek dobrze się przy niej bawi i gdzieś tam podświadomie bardzo kibicuje bohaterom 📖🫶🏻 polecam .

Jest to zdecydowanie jedna z najpiękniejszych i najbardziej wartościowych książek, jakie ostatnio przeczytałam. Pełna radości, queerforii i komfortu. Czytając ją, czułam się naprawdę żywa i przeszczęśliwa. Miałam ochotę tańczyć i skakać, a jednocześnie płakać. Musiałam zmusić się, aby ją odłożyć, bo zwyczajnie nie chciałam jeszcze się z nią rozstawać. A teraz, gdy już ją skończyłam, to chciałabym móc o niej całkiem zapomnieć, żeby przeczytać ją ponownie po raz pierwszy. Bardzo urzekł mnie wątek muzyczny. Był przedstawiony w sposób absolutnie przepiękny i po prostu magiczny. Te opisy emocji, które towarzyszyły Milesowi, gdy grał, wszystkie te doznania i odczucia, które przez niego przepływały. Jestem tym po prostu zachwycona i aż brakuje mi odpowiednich słów, aby to wyrazić. Choć sama nigdy nie grałam na żadnym instrumencie, to dzięki tym opisom dobrze rozumiałam, co czuł główny bohater. Bez problemu mogłam wyobrazić sobie, a wręcz osobiście poczuć jego bicie serca, drżenie i przyspieszony oddech. Dźwięki wypełniające mnie całą. Czułam nawet fakturę klawiszy pod palcami. Nie skłamię, jeśli powiem, że to przypominało mi fajerwerki. Pełne kolorów, wybuchowe i takie piękne. Także queerowość została tutaj przedstawiona naprawdę wspaniale. Uczucie, które towarzyszyło Milesowi, kiedy pierwszy raz zobaczył siebie w garniturze, było przepiękne, wręcz wzruszające. To jedno z tych uczuć, które sprawia, że czujecie się potężni i niepowstrzymani, piękni i żywi w swojej własnej skórze. Tutaj zostało to pokazane doskonale i nawet osoby, które nigdy nie doświadczyły euforii płciowej, na pewno teraz zrozumieją to doznanie. Jeśli chodzi o drugą stronę tej samej monety, czyli dysforię płciową, została przedstawiona wręcz boleśnie obrazowo, dobitnie. Niemiło było patrzeć na dyskomfort związany z własnym ciałem. Szczególnie, gdy poznało się to na własnej skórze. Choć bohaterów jest tutaj całkiem sporo, to każdy z nich jest wyjątkowy. Wszyscy dostali swój własny głos i charakter. Nawet postacie z tła, wyróżniały się z tłumu i były rozpoznawalne. Nikogo chyba nie zdziwi, że moje serce najbardziej skradła Stefania. Kobieta silna, przebojowa i charakterna. Babka z pazurem, która zdecydowanie nie daje sobie w kaszę dmuchać i wie, czego chce od życia. Podobało mi się także jej podejście do muzyki. Przekonanie, że chodzi w niej o coś więcej, niż tylko dźwięki i poprawną technikę. Rozumiała, że muzyka to przekazywanie emocji i wyrażanie siebie. Tworzy przestrzeń, w której można być naprawdę sobą. Podobało mi się również to, że bohaterowie nie byli jednoznaczni. Nazwałabym ich raczej moralnie szarych. Popełniali błędy, którymi ranili swoje bliskie osoby. A jednocześnie mieli siłę, aby być sobą, żyć według własnych zasad. Nie brakowało im także odwagi, aby naprawić wyrządzone szkody. No i cóż, postacie tutaj były po prostu ludzkie. Nieidealne, ale pełne głębi. Z bagażem doświadczeń i własnymi historiami. Warto też wspomnieć o ładnej reprezentacji, która znajduje się w tej książce. Mamy tu osoby o różnym kolorze skóry, różnej orientacji i pochodzeniu. A nawet pojawia się osoba z zespołem downa, co, szczerze mówiąc, miło mnie zaskoczyło. Chyba po raz pierwszy widziałam w książce taką postać, która byłaby kimś więcej niż tylko tłem. Nina, bo oczywiście o niej mowa, miała własny charakter i zainteresowania, a przy tym była po prostu przekochaną duszą. Zakończenie tej książki sprawiło, że wzruszenie we mnie wezbrało i zaczęłam płakać. Naprawdę poruszyło mnie to, jak potoczyła się ta książka. Pod koniec sama już się stresowałam wynikami tego konkursu, jakbym to ja osobiście brała w nim udział. To było... niesamowite i całkiem ciekawe doświadczenie. Cóż, na koniec powiem już tylko, że naprawdę pokochałam tę książkę. Jest ona bardzo bliska mojemu sercu i stała się jedną z moich najbardziej ulubionych queerowych historii.