Genevieve nie mówiła wszystkiego

Bardzo dawno żadna książka mnie tak nie zafascynowała. Podchodziłem z pewną obawą - czy to znowu nie będzie szmira z Wattpada z masą literówek i błędów fabularnych. Szybko się jednak przekonałem, że jest kompletnie przeciwnie. Zachwyca mnie zarówno pierwsza, jak i druga część.

Zdecydowanie bardziej mi się podobała 2cz dylogii "Czerwonego Ptaka". Akcja jest o wiele bardziej dynamiczna, serio chciałam wiedzieć, co dalej będzie z historią chłopaków. Tak jak w 1cz im nie kibicowałam, w kontynuacji faktycznie poczułam, że chce ich widzieć jako parę. Na pewnym etapie byłabym skłonna dać 10 gwiazdek, ale ostatnie strony (chodzi mi dokładnie o okrutne zagranie dotyczące Roberta i Rity, których bardzo lubię) drastycznie obniżają moją ocenę do 9. Bardzo polecam sięgnąć po dylogię Mai Kołodziejczyk. Jest świetnie napisana, nie cukierkuje rzeczywistości i wciąga w historię. Jest w niej dużo smaczków dla miłośników historii i symboliki, ja to kupuje w ciemno.

"Nie wpuszczaj lasu" złapało mnie tak bardzo z zaskoczenia, jak tylko mogło. Sięgając po nią w angielskiej wersji, nie wiedziałam nawet, że istnieje polskie wydanie i miałam zero oczekiwań. Książka jednak łapała mnie powoli coraz mocniej, aż nie mogłam się od niej oderwać, jakby mnie samą trzymały chowające się w niej potwory. Jak widać po ocenie jest to dla mnie książka bez wad i nawet nie wiem od czego miałabym zacząć właściwą opinię. Przede wszystkim wrażenie na mnie zrobiła narracja. W moim dorobku czytelniczym chyba nigdy nie zdarzyło mi się, żeby autorowi rzeczywiście udało się zamazać mi granicę między prawdą a kłamstwem, snem a jawą. Zawsze z tyłu głowy wiedziałam, na czym z bohaterami stoimy, a tutaj autorka zmanipulowała mnie słowami i pięknymi epitetami, że do końca nie mogłam być pewna niczego, miałam taki sam mętlik w głowie, jak nasz główny bohater i udało mi się przewidzieć tylko jedną rzecz. Dosłownie jadłam jej z ręki i jeszcze za to dziękowałam. Idealnie wpędziła mnie w takie samo zagubienie, jakie czuł główny bohater. Bohaterowie. Jestem w stanie uwierzyć w każdego jednego nastolatka i każdą jedną nastolatkę w tej powieści, w ich motywacje, słowa, relacje, strachy. Bardzo zgrabnie zostało także przedstawione to, z czym walczy każda osoba w wieku nastoletnim: własna seksualność i pierwsza miłość. Cały wątek drogi Andrew do określenia samego siebie i znalezienia swojego miejsca w tym wielkim świecie jest fenomenalny. Znajdziemy tu również jakże często pomijaną reprezentację aseksualności i wszystkich wątpliwości, z którymi mogę się utożsamić. Nie rozumiem jednak niektórych zarzutów co do potrzebności "tęczowej organizacji". Z kim ma porozmawiać nastolatek w kryzysie tożsamości, jeśli nie z innym nastolatkiem, który przeżywa lub przeżył to samo? Tak to już działa i ja ani przez chwilę nie miałam wrażenia, że coś jest na siłę, zbędne lub wybijające z rytmu/klimatu. Sama relacja Andrew i Thomasa, to jak się nawzajem potrzebują do momentu, że zaczynają się bez siebie dusić również jest niesamowicie zarysowana i nie mogłabym sobie życzyć od niej niczego więcej. W jednym momencie piszczałam z zachwytu, by potem wybałuszyć oczy ze strachu, do czego się sami doprowadzają. Książka powala również od pierwszych stron klimatem. Jesteśmy zderzeni z półsłowami, niedokończonymi zdaniami i odmową informacji, by potem utonąć w mchu i zaroślach, dalej mając pstro w głowie. Można poczuć pod stopami miękkość ściółki, a w płucach wilgoć, biegnąc nocą razem z chłopcami przez mroczny las. Na koniec jeszcze powiem, że przez styl pisania autorki po prostu się płynie. Jak się postarać jest to książka na jedno posiedzenie. Wydaje mi się, że od prawie 10 lat nie przeczytałam tak dobrej młodzieżówki.

Przeczytałam to doslownie na raz, książka wciągająca trzymająca w niepewności, zdecydowanie również łamiąca serce. Zupełnie inna niż wszystkie młodzieżówki Marty pierwsza na której się popłakałam. Myślę że zdecydowanie warta przeczytania potrzeba więcej książek które będą uczyć młodych ludzi.

Z twórczością tej autorki mam naprawdę spory problem, bo choć nie można odebrać jej starań i wkładu w fabułę, to kreacja bohaterów dla mnie jest płaska. Nie polubiłam się z nimi ani tym bardziej nie zżyłam, choć bardzo chciałam, bo czyta się to niebywale szybko. TW na początku też zapowiadało coś głębszego, ale o ile faktycznie tematy są ruszone, to moim zdaniem ich waga jest za lekka. To też miało niby usprawiedliwiać charakter Huntera, ale ja do samego końca książki szybciej przypisałabym mu impulsywność zwykłą. Oprócz tego, że mentalność miał jednak nastolatka. Cały motyw z apką był naprawdę ciekawy i nie mogłam doczekać się wręcz jego rozwiązania, ale gdy już przyszło... powietrze uszło z balonika niesatysfakcjonująco. Gdzie jakieś emocje? Gdzie zranienie? Odniosłam wrażenie, że obrażony był nie ten, który powinien i od tego momentu to charakter Damiena fiknął kozła. Szkoda, że autorka dała chłopakom "jakieś hobby", o którym rozmawiają RAZ i nigdy więcej nie wracają do tematu. W zasadzie to oni mało rozmawiają, bo przez większość czasu robią sobie loda albo na siebie warczą (i rozdymają nozdrza, szkoda, że tego nie liczyłam). A jeśli liczycie na pikantne sceny to nie ta książka. Ktoś porównywał ją do heated rivalry - zdecydowanie one nie stoją blisko siebie, a porównywać je tylko z powodu hokeja to dla mnie za mało. Jeśli szukać czegoś lekkiego, co może wyciągnąć z zastoju, to idealna lektura dla was. Jeśli zaś chcecie pikantnego romansu, wielowarstwowych bohaterów - to nie tutaj.

Trzeci tom pozwala na dokładne poznanie księcia Xianle. Dostajemy dokładny opis zdarzeń, które były wspominane we wcześniejszych tomach. Tutaj historia jest płynniejsza i dużo łatwiej się przez nią przechodzi. Jednocześnie książka nie traci walorów, losy bohaterów są dalej wciągające. Cieszę się, że mam już u siebie 4 tom i będę go mogła od razu zacząć czytać.

Bardzo mi się podobała ta książka, chyba głównie ze względu na swoją zagadkowość i tajemniczość, a ten motyw ma swoje szczególne miejsce ostatnio w moim sercu. Czułam mega podobieństwo do serii The Inheritance Games 🤩 Historia opowiada o Camelii, świetnie zapowiadającej się prawniczce oraz grupie znajomych, którzy ze względu na swoje statusy społeczne nie mieli najlepszej opinii wśród rówieśników, a jednak każdy dążył do tego by być jak oni i wkupić się w ich łaski. Jednak to co wydarzyło się pewnej nocy podzieliło wszystkich, a ich zaufanie wobec siebie zostało mocno nadszarpnięte. Co więcej to Camellia będzie miała za zadanie dowieść prawdy, jednak w obliczu rodzącego się między nią, a jednym z członków grupy uczucia może napotkać wiele przeszkód. Historia faktycznie trzymała w napięciu, a odkrywanie kolejnych zagadek razem z bohaterami było bardzo ekscytujące i angażujące czytelnika. Totalnie nie przypuszczałam jak rozwiąże się ta cała historia, był to niezły zwrot akcji. Bardzo mi się podobało, że było spicy między Camellią, a Lou i było to napisane w dobrym smaku, aż chciało się czytać te rozdziały. Fajnie, że zostało to zamknięte w jednym tomie, bo raczej jest to dosyć zwięzła historia, a ilość dynamiki jest dostosowana do długości książki. Pozostało jednak kilka wątków które mnie zaciekawiły, może w kolejnych tomach które z tego co wiem są o innych bohaterach z tego świata pozwolą zaspokoić ciekawość na ich temat :D

Dawno nie czytałam takiej książki, która sprawiłaby mi tyle emocji podczas czytania. Ta historia i to, co potrafi się dziać za zamkniętymi drzwiami w takich miejscach czy rodzinach zastępczych, wzbudza zapewne planowanie te wszystkie negatywne emocje. Jednak cukierkowy surrealizm umiał to złączyć w jedną całość - nie odebrałam go jako przesady w tej historii. Autorka potrafi zaskoczyć czytelnika. Samą powieść dość dobrze mi się ją czytało i nie przeszkadzała mi szybkość wydarzeń, wręcz dla mnie była to zaleta. Bardzo ciekawa byłam, jak zakończą się losy naszej dwójki.

Nadal uważam, że ta historia jest świetna. Pod prostym językiem skrywa się głęboko ukryty sens. Nic nie jest powiedziane wprost. Wielu rzeczy trzeba się domyślić. Każdy może interpretować tę historię inaczej i nie ma w tym nic złego. Dla niektórych może się ona wydawać nieco żałosna, nic nie wnosząca, zbyt prosta, niemal banalna, ot... kolejna historia bez ładu i składu. Jednak między słowami, między kolejnymi wydarzeniami... kryją się kwestie, nad którymi warto zatrzymać się na dłużej. Ja osobiście będę bardzo polecać i po każdy kolejny tom sięgam z płonącymi policzkami...

"Każdy sekret, który przed nią ukryłam, leży ciasno zwinięty gdzieś głęboko. Ty też się nie dowiesz." To miała być piękna i niezapomniana kąpiel w jeziorze, w letni wakacyjny wieczór. Wieczór, który okazał się być w tragiczny w skutkach. Bowiem z tej wyprawy wróciła tylko Nan. Pozostałe trzy dziewczyny... zniknęły w niewyjaśnionych okolicznościach. Mija rok. By uczcić tragedię, całe miasteczko gromadzi się nad wodą, by uczcić pamięć dziewczyn. Wówczas wtedy, panującą ciszę przerywa wiadomość o powrocie jednej z dziewczyn. Całe miasteczko zamiera, łącznie z Nan, która jako jedyna wie, co zdarzyło się tamtego pamiętnego wieczoru. To właśnie ona je zabiła, więc jak to możliwe, że jedna z nich przeżyła? Cztery przyjaciółki, która łączyła przyjaźń oraz tragedia, która na zawsze odmieniła życia wielu osób. Dlaczego Nan to zrobiła? I dlaczego to właśnie rok po zniknięciu dziewczyn jedna z nich się odnajduje? Czy pozostałe dwie dziewczyny również żyją? Podczas czytania pojawi się w waszych głowach jeszcze więcej pytań. Pytań które nie pozwolą wam odłożyć książki, dopóki nie poznacie motywów Nan. Ja już je znam i szczerze mówiąc wogóle mnie one nie zaskoczyły. Dlaczego? Nie chcę wam za wiele zdradzać, by nie zepsuć zakończenia. Ale z pewnością poznając bliżej samą Nan, a także relacje dziewczyn, bardzo szybko połączycie fakty. Pojawią się tu również inne ale równie ważne smaczki, które pośrednio będą przyczyną tutejszych wydarzeń. "To co pamiętasz, to tylko cień prawdy..." Polecam

Druga część jest jeszcze bardziej cosy niż pierwsza. Nie dzieje się za dużo złego, historia jest cute i słodziutka (choć w pewnym momencie gość mnie irytował, bo zapewniał, że nic nie oczekuje - po czym nadal naciskał xd, gdyby ona też nie była tak zainteresowana to nagle stałoby się to toksyczne mocno). Polecam do gotowania, czy odpoczynku.

O co chodzi z tymi hokeistami? Ja rozumiem, że to męski, twardy sport i autorzy (a w zasadzie autorki) próbują go "odczarować" i "udowodnić", że tam też są zawodnicy o "innej niż ta właściwa" orientacji, ale... Nie oszukujmy się – to samo może dotyczyć wielu innych dyscyplin. No, ale padło na hokej, a po "Heated Rivalry" to już w ogóle jest jakieś szaleństwo. Nie narzekam (żeby nie było!), tylko po prostu jakoś nie potrafię pojąć tego fenomenu. Ale też nie o tym zamierzałem pisać, a o książce. W zasadzie to o dwóch książkach, czyli dylogii "On" i "My" autorstwa Elle Kennedy i Sariny Bowen. Dylogii o... hokeistach! Zaskoczeni?... OK, ale zrobiłem się złośliwy, a nie o to chodzi. Tak naprawdę ta dylogia "wpadła mi w oko", zanim jeszcze świat oszalał na punkcie "Heated Rivalry". Zabrałem się za nią jednak dopiero teraz i po przeczytaniu "Enforcera" Leny M. Bielskiej, na którym (jak wiecie) trochę się zawiodłem. A porównanie jest tutaj nawet wskazane, bo generalnie temat jest bardzo podobny. Również mamy do czynienia z dwoma hokeistami, którzy (wbrew logice) zakochują się w sobie, a potem już jest tylko ostrzej i... gorzej. No właśnie – w tym cały sęk, bo nie do końca wiem, jak podejść do tego opisu. Obie autorki namiętnie produkują mocne erotyki (choć do tej pory damsko-męskie) i opisywana dylogia nie jest tutaj wyjątkiem. Owszem, jest romans, mamy nieco kwestii (nazwijmy to) obyczajowych, ale przede wszystkim bardzo dużo tu seksu, w dodatku opisanego dość obrazowo. Trochę przypominało mi to książki Elli Frank, chociaż do aż takiej liczby scen łóżkowych jednak panie nie dotarły. Co nie zmienia faktu, że moim zdaniem i tak było tego za dużo, przez co seks zdominował całą, dość ciekawą w gruncie rzeczy opowieść. I niestety – choć seks w książkach absolutnie mi nie przeszkadza, tutaj zadziałało to na minus. Muszę jednak przyznać, że obie książki czytało mi się szybko i z ciekawością (i to trzeba autorkom zostawić). Nawet biorąc pod uwagę, że w pewnym momencie sceny łóżkowe zaczęły mnie po prostu nużyć (do tego stopnia, że złapałem się na ich pomijaniu, a nie mam takiego zwyczaju). Sama opowieść naprawdę potrafi zaciekawić, zwłaszcza jeśli weźmie się pod uwagę całą otoczkę tego "romansu", w tym obawy głównych bohaterów lub reakcje otaczających ich osób. Poza tym nie da się nie polubić Wesa i Jamie'go, choć bywały chwile, że i jeden, i drugi stawali się trochę irytujący. Ale cóż, ponoć nie można mieć wszystkiego... Podstawowe pytanie brzmi: "Czy podobała mi się ta seria?". Odpowiadam: "Tak, choć do doskonałości trochę jej brakuje". Niestety, jest parę minusów, na które muszę zwrócić uwagę, a co zaważyło na ogólnej ocenie. Przede wszystkim wspomniane już kilka razy sceny seksu, które są niesamowicie przegadane i dość mocno przerysowane. Wyraźnie widać, że wyszły spod kobiecej ręki i w tym wypadku nie jest to wartością dodaną. Nie zrozumcie mnie źle – w żadnym wypadku nie mam problemu z tym, że książki napisały kobiety! W końcu większość świetnych pozycji MLM to dzieło autorek, a nie autorów! Tu jednak działa to na niekorzyść. Więc sorry... Druga rzecz, która niezbyt mi podeszła, to nagła i niejasna zmiana orientacji Jamie'go. Chłop na początku jest megahetero seksualną bestią, po czym nagle odkrywa, że lubi też kutasy? No nie, nie bardzo... OK, może chodziło o jakiś skrót myślowy, ale moim zdaniem coś tu wyraźnie nie pykło. Zupełnie jakby autorki chciały jak najszybciej przebrnąć przez ten trudny moment, licząc, że nikt się nie zorientuje... Niestety, nie wyszło. I trzecia sprawa, choć to już nie wina autorek, a... tłumaczenia, które chwilami jest po prostu tragiczne. Naprawdę momentami zastanawiałem się, czy ktoś nie wrzucił tego po prostu do translatora i nara. Niektóre zwroty są tak dziwne lub żenujące, że to aż boli ("Mój penis mówi dzień dobry"... Serio???). W dodatku widać to też w dialogach, które raz są świetne, a raz strasznie dziecinne.

Czy można pokochać książkę zanim się ją otworzy? Ja tak zrobiłam. Oficjalnie uważam się za sroczkę okładkową, ta okładka jest przecudna, dopracowana, urocza, naprawdę wielki podziw! Mam ochotę oprawić ją sobie w ramkę. Co do fabuły, nie ukrywam na początku się przeraziłam jak odkryłam, że główna bohaterka ma 17 lat, obawiałam się niedojrzałej dziewczyny, z zachowaniami, o których zdążyłam u siebie zapomnieć już dawno. A kogo spotkałam?! Młodą kobietę, odważną (jak ona swoich rodziców poustawiała do pionu, no pełen szacun), opiekuńczą (relacja z bratem i przyjaciółkami), kreatywną (plan naprawczy związku Theo) i wiele innych pozytywnych. Oczywiście też niedojrzałość, ale to przy wielu pozytywach gubi się w tle, poza tym umówmy się, dorośli też często zachowują się niedojrzale. Jestem zachwycona tą książką, dowodzi, że YA czy romanse nie muszą ociekać scenami zbliżeń, żeby były docenione i piękne. Nie raz rozbawiła mnie i śmiałam się w głos. Poproszę więcej takich książek!

Bardzo podobał mi się klimat tej książki - gęsty, duszny, pełen niepokoju. Autorka świetnie buduje atmosferę i sprawia, że cały czas czujemy lekki dyskomfort, jakby coś miało zaraz wybuchnąć. Do tego ciekawie gra z oczekiwaniami czytelnika i pozwala samemu ocenić bohaterki. Nie znajdziesz tu „besties” w cukierkowym wydaniu. Jeśli już, to w wersji toksycznej, bolesnej i zaskakująco prawdziwej 🧐 Dla mnie to było naprawdę ciekawe zaskoczenie - nie znałam tej strony autorki, ale zdecydowanie chcę ją poznawać dalej. ⭐️ 9/10, mocna, duszna i zostająca w głowie na długo po przeczytaniu.

Główna bohaterka, Joan Goodwin, to kobieta z ambicją sięgającą gwiazd (dosłownie). W latach 80., w czasach gdy obecność kobiet w świecie nauki i eksploracji kosmosu wciąż była czymś przełomowym, rozpoczyna szkolenie na astonautkę. To przestrzeń pełna pasji i rywalizacji, ale też miejsce, w którym Joan poznaje ludzi, którzy naprawdę wierzą w to co robią. Wśród nich jest Vanessa Ford, postać magnetyczna, przyciągająca uwagę i uczucia Joan w sposób, którego trudno zignorować. To opowieść o spełnianiu marzeń, o przekraczaniu granic narzuconych przez społeczeństwo, o miłości, która nie mieści się w sztywnych ramach epoki, i o trudnej rodzinnej więzi. Szczególnie poruszyła mnie relacja Joan z siostrzenicą - momentami bardziej autentyczna niż główny wątek romantyczny. Trochę szkoda, że wątek kosmosu nie został bardziej rozwinięty. Jest obecny, intrygujący, ale raczej jako tło niż pełnoprawny element fabuły. Ta książka ma swoje słabsze momenty. Dialogi bywają nierówne, zdarzały się momenty, w których brzmiały zbyt prosto, czasem wręcz banalnie, co wybijało z rytmu. A jeśli ktoś szuka literackiej uczty językowej, może poczuć niedosyt. Ale jednocześnie… nie wiem, czy to tutaj było najważniejsze. Bo „Atmosfera” zadziałała na mnie emocjonalnie. Ma w sobie coś z klimatu „comfy” komedii romantycznych, jest ciepła, czasem przewidywalna, ale też szczera w swoim przekazie. A końcówka? Wzruszająca! Taka, przy której rzeczywiście może zakręcić się łezka w oku. Czy to książka, która zostanie ze mną na długo i trafi na listę ulubionych? Raczej nie. Ale jako odskocznia, sprawdza się bardzo dobrze.

Wiedziałem, że będzie dobrze. Nie wiedziałem że AŻ tak dobrze. Po pierwsze, kocham Jeremy'ego. Może dlatego że w pewnym sensie jestem jak Jeremy, może dlatego że ilość głupich, zabawnych sytuacji w które trafia jest rozbrajająca. W pewnych momentach trochę nie wiedziałem co się działo, lecz nie uznaję tego za wadę, bo zbyt dobrze się bawiłem.

Sama nie wiem co napisać, co sądzić i tej historii. Na początku trochę mi się dłużyła, jakoś nie polubiłam się z Jet, ale z czasem zaczęło się to zmieniać i cała akcja też nabrała tempa. Główna bohaterka przeszła pewnego rodzaju przemianę, szkoda, że nie mogła doświadczyć życia we własnej skórze, zamiast żyć w cieniu siostry. Na koniec już nie byłam zaskoczona, ale wcale nie tak łatwo było rozgryźć kto stoi za zabiciem Jet i dlaczego. I zdecydowanie znielubiłam postać Dianne Mason.

I to jest mezczyzna z książki którego można romantyzowac… Autorka zrobila ogormny progres literacki ( co niestety jest dosyć rzadkiego z tego co widze) Ksiazka idealna do pośmiania się, popłakania i irytowania na bohaterow. Poruszajaca historia o zakazanej milosci, o lojalności do przyjaciol i bolu. Ksiazka wciagnela mnie od pierwszy stron,mimo bolu kazda strona była dla mnie przyjemność, lekkość piorka autorki bardzo temu pomagala. Przez ksiazke się dosłownie plynie. Czekam z niecierpliowoscia na kolejne tomy tego cuda, mam nadzieje,ze będą na podobnym poziomie lub nawet lepsze. Nie brakuje tu emocji,bohaterowie sa swietnie wykreowani a swiat przedstawiony bardzo realistycnzy TA KSIAZKA PRZESZLA MOJE NAJSMIELSZE OCZEKIWNIA A ZAKONCZENIE ZMIOTLO MOJE SERCE. CUDOWNA KSIAZKA (Gdyby moznabylo dac więcej niż 10 gwiazek dałabym) TOTALNIE POLECAM KSIAZKE JESLI CHCIECE NAJPIERW USMIECHAC SIE I SMIAC DO PAPIERU A POTEM WYLEWAC LZY

Bardzo fajna książka, wciąga w swój świat, pod koniec trochę się rozwlekła, nieco mnie zmęczyła swoją intensywnością - stąd niższa ocena. Przypomina mi bardzo Wywiad z Wampirem ale z kobiecymi bohaterkami w rolach głównych (to na plus). Dałabym 6.5 ale nie ma na skali ;)

| post recenzencki | [ współpraca reklamowa @youandyabooks @werkapisze ] 4/5 ⭐️ 1/5 💧 0/5 🌶 - Dziękuję wydawnictwu za egzemplarz do recenzji. Z całą śmiałością mogę stwierdzić, że jest to jedno z moich większych zaskoczeń w ostatnim czasie. - Do tego tytułu byłam nastawiona całkiem pozytywnie. Pierwszy tom był w porządku, więc mniej więcej takie same oczekiwania miałam co do drugiego. Historię czytało mi się naprawdę przyjemnie i szybko. Fabuła szła w idealnym tempie co było ogromnym plusem, ponieważ bardzo nie lubię, jak fabuła biegnie bądź niepotrzebnie się opóźnia. - Co do postaci Lindsay mam mieszane odczucia. Były momenty, w których doskonale ją rozumiałam i się z nią utożsamiałam, ale były też takie, kiedy jedynie przewracałam oczami na jej zachowania. - Aspektem, który nieco mi przeszkadzał, była ilość przekleństw używanych w książce. Bracia Monet, nawet przy malutkich dzieciach nie gryźli się w język i na dłuższą metę to było naprawdę męczące. - Zakończenie pozostawiło mnie w wielkim szoku i chęci, aby odrazu sięgnąć po kolejny tom, który jeszcze niestety nie wyszedł. - Jeśli szukacie przyjemniej i lekkiej książki, która pomoże wam się oderwać od otaczającego was świata to uważam, że jest to dobra pozycja. ~ A.