All That's Left in the World. To, co zostaje po końcu świata

Liczyłam na bardzo słodkie boys love i poniekąd je dostałam, bo trzeba przyznać, że w tej historii jest ta niewinna naiwność oraz wiara w bajki, które mają w sobie urok. Jednak niestety te aspekty sprawiały, że momentami tytułowy Micah Summers zdawał się być całkowicie oderwany od rzeczywistości. Z jednej strony nie powinnam się tego czepiać, bo przecież Micah to wciąż dzieciak, zwykły nastolatek pełen marzeń, więc jak najbardziej powinien być dziecinny. Ale z drugiej strony to już młody dorosły, który już podejmuje swoje poważne decyzje, dlatego też trudno mi zrozumieć jego działania. Ma głowę pełną pomysłów, ale równocześnie brakuje mu wyobraźni oraz świadomości tego, że jego czyny mogą mieć konsekwencje. Podejście Micaha do tematu miłości mnie załamywało i odbierało mi wiarę w to, że ten chłopak jest zdolny do życia w społeczeństwie. A może po prostu robi się ze mnie zgorzchniała stara baba, która nie wierzy w miłość. Wierzę jednak, że problem jest w tej postaci a nie we mnie. Bo naprawdę podobała mi się bardzo relacja Micaha z Elliotem, który jest chyba najlepszą postacią w tej książce. Przyjemnie się oglądało tę dwójkę, chociaż okoliczności nie zawsze im sprzyjały. Ciekawa była też relacja Grantem, choć byłam zawiedziona tym, jak krótkie były te poszukiwania, które z całą pewnością były najlepszym momentem tej książki. Praktycznie od początku było widać lekkie czerwone flagi, ale obie strony nie są bez winy. Sądzę, że wszystko dałoby się przepracować, ale cóż, musiało się dziać. Ogólnie też wszystkie relacje przyjacielskie i rodzinne w tej książce są jak najbardziej na plus. Poboczne postaci z całą pewnością zasługują na uwagę. Wszelkie aspekty artystyczne bardzo przypadły mi do gustu. Przyjemnie się czytało o tym wszystkim, co robiły te dzieciaki i jak bardzo się starały. Ogólnie książka całkiem w porządku, jednak byłałby lepsza z innym głównym bohaterem, bo momentami naprawdę nie dawało się go słuchać.

Książka, która oczyszcza paletę. Idealna ilość akcji, tajemnic i uczuć. Biedny, utalentowany chłopak z małej miejscowości, zagubiony w wielkiej Warszawie trafia na bogatego wampira, gotowego mu pomóc. Mimo iż można przewidzieć część akcji, wszystko jest przyjemnie napisane. Słodkie to było.

Przesłooodka książka! Musiałem się hamować żeby iść spać o ludzkiej godzinie i nie skończyć jej na jedno posiedzenie. Moja podatna na głupotki głowa sprawiała, że wielokrotnie niekontrolowanie szczerzyłem się do tej książki jak głupi do sera. Leciutki motyw fake dating zabarwiony prawdziwymi uczuciami oraz bardzo pięknymi wątkami poruszającymi temat relacji w rodzinie, radzenia sobie ze stratą bliskiej osoby czy tradycji wywodzących się z miejsca pochodzenia. Do głównych bohaterów nie mam raczej żadnych zarzutów bo Theo jest chodzącym green flagiem a Dylan jest po prostu delikatnie nieufny co też nie jest dziwne patrząc na okoliczności, w których wynikają jakieś niedogodności. Dużą rolę w historii odgrywają również kulinaria co jest jak najbardziej na plus bo można dowiedzieć się wielu ciekawych rzeczy dotyczących chociażby kuchni azjatyckiej. Potrzebuje więcej tego typu romansideł.

~ Młody chłopak Clark zostaje uwięziony w pętli czasowej, codziennie od ponad 300 dni przeżywa ten sam dzień w kółko . Chodzi na terapię , przeżywa rozwód rodziców i piecze ciasto na zbliżające się urodziny siostry . Pewnego razu na drodze pojawia się ktoś nowy młody chłopak Beau , okazuje się że i on tkwi w tym po uszy . Chłopcy starają się rozwiązać zagadkę czasoprzestrzenną aby móc się z niej wydostać …. Najpierw jednak muszą nauczyć się zamykać pewne sprawy , rozliczyć się z przeszłości i zdać sobie sprawę że tak na prawdę muszą odnaleźć siebie nawzajem. Miła , sympatyczna i przyjemna lektura, człowiek dobrze się przy niej bawi i gdzieś tam podświadomie bardzo kibicuje bohaterom 📖🫶🏻 polecam .

Bardzo ciekawa pozycja dla młodzieży i nie tylko. Podejmuje wiele aktualnych tematów. Bohaterowie według mnie bardzo dobrze wykreowani. Uwielbiam Bazyla i Maksa. Zdecydowanie złapali mnie za serce. Autorka ciekawie prowadzi narrację i naprawdę nie sposób nudzić się podczas lektury. Książka na jeden wieczór, ale bardzo gorąco po polecam, bo warto.

Niestety tłumaczenie zawiera wiele błędów, które utrudniają czytanie książki. Nie jest to jednak wina autora, dlatego ocena wciąż wysoka. Książka posiada perspektywę aż czterech osób, przez co początkowo bardzo trudno jest się połapać. W późniejszym etapie da się przywyknąć. Zawiera motyw LGBT. Bardzo wzruszająca i ciekawa opowieść o przyjaźni i dojrzewaniu. Porusza problemy, z którymi większość nastolatków się zmaga. Koniec jest szczęśliwy, jednak nie taki jak się spodziewałam.

Fajna, lekka lektura bez kija w d**ie, który zaczyna mnie już trochę męczyć w fantasy. Bardzo podobał mi się pomysł zaczęcia fabuły od momentu, gdzie większość opowieści się kończy, zabawne, sympatyczne postacie pełne wad i ich perypetie. W połowie powieści fabuła trochę wytraca impet, skupiając się na wątku miłosnym i wpadając w powtarzalny schemat (każdy rozdział kończy się pójściem spać lub zemdleniem, a następny zaczyna od ocknięcia się...), no i w pewnym momencie bohaterów LGBTQWERTY zrobiło się więcej niż zwykłych heteryków, co z kolei pachnie pewnym wciskaniem ich na siłę, gdzie się da - ale na szczęście krótko potem powieść się skończyła, zanim nadmierna inkluzywność (podkreślam: nadmierna; sama w sobie inkluzywność mi się podoba) zniszczyła dobre wrażenie.

Już pierwszy tom tej serii był wzruszający, ale ten prequel absolutnie zmiótł mnie z planszy. Nie zliczę, ile razy w trakcie czytania historii Valentino i Oriona się wzruszyłam. Ich relacja mimo, że znają się tak krótko jest tak piękna, tak poruszająca, że aż mi brakuje słów. Kilka smaczków odnośnie do Nasz ostatni dzień też się znalazło, i aż poczułam ochotę, by zrobić jego reread. Końcówka tej książki, ostatnie 50 - 100 stron to był mój płacz. Te ostatnie rozdziały wyczerpały mnie emocjonalnie, płakałam jak bóbr. Już myślałam, że się wypłakałam, a tu ostatnie 10 stron dobiło mnie tak, że nie wiedziałam, czy podniosę się z kolan z tego smutku. Nie mogę się doczekać, kiedy kolejny tom tego cyklu pojawi się w Polsce.

Nie wiem dlaczego, ale opisy były tak dobre, że czytając czułam się jakbym oglądała film z amerykańskiej szkoły... Nie sądziłam że ta książka mi się spodoba. Dwóch chłopaków. Romans. Dwa tygodnie. Challenge. Świetnie się bawiłam to chyba najważniejsze.

Prawdziwa. Brutalna. Taka jest ta książka. Wszystko, co spotyka bohatera, spotyka też ludzi obok nas. Społeczeństwo lubi odwracać wzrok. A potem udajemy, że nic się nie stało. Możemy się kłócić o wszystko, ale kiedy świat zacznie się sypać, zostanie nam tylko to, że byliśmy razem. I pytanie, czy zdążyliśmy być dla siebie choć trochę ludzcy. To nie jest książka, którą się po prostu czyta. To jest książka, którą się czuje.

Po pierwszej części wręcz nie mogłam się doczekać by znowu znaleźć się w świecie Oliwiera i Luca.Druga część przedstawia w głównej mierze perypetie ich przyjaciół ,którzy odgrywają bardzo ważną rolę w ich życiu.Nie zabrakło mi jednak fajnej choć skomplikowanej relacji głównych bohaterów.Zakończenie no cóż..... czekam na kolejną część

Recenzja I was born for this - Alice Oseman Ocena: 🎤🎤🎤🎤/ 🎤🎤🎤🎤🎤 "Każdy potrzebuje czegoś, w co może wierzyć." Jest to pierwsza książka z wyjątkiem komiksów, którą czytam od autorki i uważam, że ma całkiem fajny styl pisania, lecz czasem wydaje się nużący. Nie oczekiwałam wiele od tej historii i uważam, że zaskoczyła mnie pozytywnie. Przed ostatnie 150 stron nie mogłam się oderwać, więc przeczytałam tą historię dosyć szybko. Historia Angel pokazuje nam jaki wpływ na człowieka ma muzyka. Motyw muzyki i zespołu bardzo mi się spodobał. Cenię sobie ten motyw i uważam, że powinien być zwarty w większej ilości książek. Przyznam także, że główna bohaterka mnie czasem irytowała, lecz z czasem udało mi się ją polubić. Czy wrócę do innych książek autorki? Nie wiem. Zobaczę co mi los przyniesie oraz moje chęci czytelnicze.

Dopiero po przeczytaniu tej dylogii uświadomiłam sobie, że miłość nie ma definicji. To my tworzymy te definicje. Przy tym skłoniłam się też do wielu refleksji, które sprawią, że zacznę postrzegać inaczej pewne kwestie. Jestem bardzo usatysfakcjonowana całą książką i nigdy nie przeczytałam piękniejszej historii o miłości. Historia o miłości dwóch chłopaków zmieniła mnie nie odwracalnie. Zmieniła na lepsze i nigdy nie będę żałować przeczytania tego.

Queerowy Percy Jackson w świecie inspirowanym meksykańską mitologią z ciągotami do Igrzysk Śmierci i z wyraźnym klimatem licealnej dramy. Dziwne? To było, kurczaczki, zajebiste! I na wstępie – tak, tematyki queerowej jest tu sporo. Wiele postaci używa różnych zaimków, normą w tym świecie są też pary homoseksualne, a zmiana płci jest w pełni akceptowalna w społeczeństwie i traktowana trochę jak drugie urodziny. Tylko że nie o tym jest ta książka – to wyłącznie część składowa świata przedstawionego. Nawet jeśli główny bohater jest trans – to go nie definiuje. Tak, to część jego, ważna część i wpłynęła na to kim jest i jaki jest, ale historia w ogóle się na tym nie skupia. Poza kilkoma rozmowami kręcącymi się wokół tego, temat queer jest tylko częścią świata, ale nie wpływającą na historię. Nieważne jakich zaimków używasz, czy jesteś kobietą, mężczyzną, czy żadnym z tych, nieważne jaką płeć lubisz – wszyscy są równi, mogą być przeuroczymi bohaterami jak i totalnymi dupkami. Nikt i nic nie jest faworyzowane. Choć muszę przyznać, że bardzo spodobał mi się motyw niemówienia wprost o pewnych rzeczach, ale przedstawiania tego chociażby na przykładzie skrzydeł Teo. Bo chłopak, jako dziecko bogini ptaków, tak jak i ona ma skrzydła. Zacząwszy od tego, jak Teo na początku sam postrzega swoje skrzydła, przez to jak zaczyna je akceptować jako część siebie, a na reakcjach innych (jak na przykład pytania, że skoro ma ptasie cechy, to czy wykluł się z jajka i lubi siedzieć na grzędzie, albo czy ma… kloakę) kończąc. I wciąż mówimy tu o dzieciakach w wieku licealnym, dla których już dorastanie samo w sobie jest trudne. A co dopiero, gdy jest się trochę innym od reszty… A o czym w ogóle to wszystko? Największe i najpotężniejsze bóstwo – Sol – które stworzyłu świat poświęciłu się też, aby go ochronić przed Obsydianowymi bogami (których swoją drogą też niechcący swtorzyłu metodą prób i błędów…). Poza Obsydianowymi zostali też sworzeni Złoci bogowie (ci najpotężniejsi) oraz Jadeitowi (można powiedzieć ,,gorszy sort”). Po poświęceniu się Sol, co dekadę odbywają się Próby Słońca, które mają wyłonić spośród dzieci Złotów i Jadeitów Zwiastuna, który będzie gwarantem ochrony świata przed powrotem Obsydianów. A na czym polega ta ochrona? Otóż na złożeniu w ofierze uczestnika Prób, który wypadł najgorzej… Porąbane? Tylko że mówimy tu o mitologii meksykańskiej. Mimo współczesnych realiów powieści, świat został wykreowany w klimatach Azteków i Majów – czy to chodzi o sam wygląd tego świata, czy wierzenia. I to było dla mnie trochę odświeżające, nawet mimo skojarzeń z serią Percy Jackson. Bo Teo też jest półbogiem – dzieckiem Quetzal, Jadeitowej bogini ptaków. I został wybrany na uczestnika Prób. On i jeszcze inny Jadeitowy – syn boga pecha. Wśród potężnych dzieci Złotów od razu zostali zakwalifikowani jako potencjalne ofiary do złożenia, nie mające większych szans w przejściu Prób. Dlatego dla Teo i Xio to nie miała być rywalizacja o zwycięstwo, ale dosłownie walka o przeżycie… Dzieje się tu sporo, nie tylko jeśli chodzi o akcję, ale również dynamikę bohaterów. Teo, Xio i Niya to trio chodzącej katastrofy (najczęściej dla innych), ale jakże przeurocze! Szczególnie moją sympatię zdobyła Niya – dziewczyna bez żadnych hamulców i filtra, który pozwalałby jej zastanowić się nad tym, co gada i robi… a do tego jak przyłoży, to delikwent plecami ściany rozbija! A Teo, cóż… lubię go chyba najbardziej, choć jestem w stanie zrozumieć, że może kogoś irytować i doprowadzać do białej gorączki. Bo Teo jest uparty, czasem aż wbrew zdrowemu rozsądkowi i instynktowi samozachowawczemu. Na początku trudno mu przyznawać się do błędów (a tych popełnia sporo…), tylko idzie w zaparte w swoje, a później żałuje, bo konsekwencje przychodzą szybko. Tylko też w trakcie trwania historii uczy się, że to może jednak nie jest najzdrowsze podejście do życia i faktycznie wynosi jakieś lekcje ze swoich porażek. To wciąż dzieciak, ale całkiem sprytny dzieciak, który (powoli, bo powoli) otwiera oczy i zaczyna widzieć świat i innych takimi, jacy są naprawdę, a nie tylko przez pryzmat swojego uporu i uprzedzeń. Poza mitologią, to – o dziwo – właśnie dynamika między uczestnikami Prób również mocno przyciągnęła mnie do lektury. To dzieciaki dosłownie w wieku licealnym – i tak się zachowują. Trochę za pewni siebie, a inni znowu za mało pewni… jedni dupkowaci, inni przeuroczy. Podczas trwania Prób rodzą się między nimi przyjaźnie… a czasem i coś więcej, A i antypatie powoli zostają zweryfikowane. Ale to nie jest szkolna wycieczka. Nawet jeśli na początku wszystkim humory dopisują, to z każdą kolejną Próbą zbliżają się do rozstrzygnięcia i zaczyna do nich docierać, że ktoś z nich wygra, a ktoś zostanie poświęcony… i patrząc po tym, co się dzieje w trakcie historii te dwie pozycje wcale nie były pewne dla nikogo. Zaczęło wchodzić napięcie i niepokój również i u mnie, bo skubańców polubiłam, nie tylko głównych bohaterów. Bo choć to była rywalizacja o wiadomą każdemu stawkę, to jednak zwyciężało sumienie i uczestnicy potrafili pomagać sobie nawzajem, tak po ludzku (nawet jeśli to byli półbogowie). Chociaż… kto powiedział, że zwycięstwo w Próbach zależało od samego suchego wyniku w wyzwaniach? Może było brane pod uwagę właśnie zaangażowanie uczestników, to jakie wartości wyznają i jakich wyborów dokonują w kryzysowych sytuacjach? W końcu Zwiastun to symbol obrońcy, Herosa, który ma chronić świat i ludzi. No i zamordować swojego potencjalnego przyjaciela, przypomnijmy. Bo fakt, że ofiara to główna część tego rytuału to jedno. Jednak po wrzuceniu do jednego kotła nabuzowanych hormonami i adrenaliną nastolatków wystawionych na niebezpieczeństwa nie było bata, że nie wytworzą się między nimi jakieś relacje. Dlatego zakończenie, cóż… nie wiem, czy doczekam polskiego wydania drugiego tomu! Powiem szczerze, że nie nastawiałam się na nic. Zaintrygowała mnie mitologia meksykańska i po trochu temat queer, bo choć ,,gejozy” trochę czytam, to jednak było dla mnie coś nowego. Skończyło się na tym, że nawet w pracy w wolnych chwilach czytałam po trochu… No, wciągnęłam się! To historia czysto rozrywkowa tak naprawdę, sama akcja i przygoda doprawione ciekawymi bohaterami oraz prostym, trochę szczeniackim humorem, który lubię. Nie wiem, czy mogę powiedzieć, że fanom Percy’ego Jacksona przypadnie do gustu – choć w moim wypadku przypadło i to bardzo.

Moja opinia: Fabuła: Bardzo spodobał mi się pomysł odtwarzania scen z komedii romantycznych przez dwie dziewczyny. Jednak w trakcie czytania bardziej zwracałam uwagę na wątki poboczne (np. relacja Saoirse i jej taty, choroba jej matki, czy przygotowania do ślubu). Natomiast wątek główny (miłość Saoirse i Ruby) stał się dla mnie ważną, ale trochę poboczną sprawą, co, według mnie, nie było jakąś duzą wadą. Oprócz tego uważam za świetny wybór stworzenie zakończenia otwartego, w którym nie wszystkie sprawy się wyjaśniają. Postacie: Najbardziej ze wszystkich postaci polubiłam Ruby - optymistyczną, pełną ciepła i wyrozumiałości dziewczynę. W Saoirse spodobała mi się jej przemiana na przestrzeni całej książki (może nie była jakaś ogromna, ale była). Styl: Styl jest bardzo lekki, a w niektórych momentach nawet humorystyczny, czy emocjonalny. "Eksperyment komedia romantyczna" to historia lekka, przyjemna, ale także pełna emocji, którą szybko się czyta. Moja ocena: 9/10⭐

Jeśli spojrzeć na całość utworu, jest to ciekawa, bardzo luźna i urocza opowieść. Jej sporym mankamentem jest jednak brak wczesnego zbudowania przywiązania odbiorcy do postaci, której drogę mamy obserwować i której to, bądź co bądź, mamy również dopingować. Dodatkowo brak wyraźnego zarysowania stanu politycznego świata przedstawionego, w który zostajemy wprowadzeni również trochę mi uwierał. Jestem jednak świadoma, że książka ta nie powstała, by przedstawić świat i procesy polityczne, a by podzielić się pomysłem na romans osadzony w pobieżnie zbudowanym świecie. Przez to też trochę przymykam oko na niedociągnięcia. Być może to kwestia tego, że wypadłam z grupy docelowej czytelników tej książki kilka lat temu. Opowieść Athlena i Talla jest nie ukrywając pełna uroku i niewinna. Co ważne, książkę czyta się niemal przez cały czas płynnie i szybko. Czytelność utrudniał jedynie niekiedy sposób skonstruowania dialogów. Bywały nieintuicyjne. Nie mniej lekturę uważam za przyjemną. :)

Choć zazwyczaj nie jestem fanką motywu fake dating i raczej staram się go unikać, to ta książka naprawdę pozytywnie mnie zaskoczyła. Mimo pewnych przewidywalnych wątków, związanych właśnie z głównym motywem, czytało mi się ją naprawdę dobrze i świetnie bawiłam się podczas lektury. Szybko zmieniałam strony, a po każdym rozdziale miałam ochotę na kolejny i kolejny. Nawet spokojniejsze fragmenty wcale nie wiały nudą i były po prostu interesujące. Styl autorki jest bardzo ładny, choć dosyć prosty. Naprawdę dobrze radzi sobie z pokazywaniem emocji i prowadzeniem nawet kilku postaci na raz. Niezwykle podobały mi się wszystkie te porównania do malowanych dzieł sztuki czy filmów. Były idealnie wpasowane i brzmiały po prostu całkowicie naturalnie. Jedyną rzeczą, która odrobinę mnie kłuła, były niektóre fragmenty, które sprawiały wrażenie przyspieszonych. W moim odczuciu, były trochę za krótkie i zbyt suche. Momentami miałam wręcz wrażenie, że coś zostało wycięte lub skrócone. Brakowało mi choć trochę dłuższych akapitów i bardziej rozbudowanych opisów. Przez to pewne sceny były trochę poszatkowane i zdecydowanie zbyt szybkie. Jeśli chodzi o bohaterów, absolutnie uwielbiam Daniela. Cała otoczka wokół jego osoby była dla mnie intrygująca i muszę przyznać, że rzeczywiście miał w sobie coś pociągającego. Zderzenie legend i plotek z rzeczywistością było ciekawym zabiegiem i zdecydowanie spodobało mi się to, co skrywało się pod jego skorupą, pod maską "złoczyńcy", niebezpiecznego i agresywnego człowieka, od którego lepiej trzymać się z daleka. Cały jego świat, choć rzeczywiście wydawał się trochę mroczny, wcale nie był taki zły. Natomiast Leon? Był trochę naiwnym dzieciakiem z ładną buzią. Czasem irytowało mnie jego zachowanie, ale mimo to żywię do niego głównie pozytywne uczucia. Zaś jeśli chodzi o przyjaciół Leona, cóż... nie jestem fanką Weroniki. Nie jestem pewna, czy chciałabym przyjaźnić się z osobą, która na każdym kroku mnie krytykuje i podważa moje decyzje. Rozumiem, że mogła raz czy dwa zwrócić Leonowi uwagę, kiedy zachował się głupio. Ale nie więcej, serio. No bo bez przesady, to że ty zrobiłabyś inaczej, nie znaczy, że pozostali też muszą... Natomiast, generalnie bohaterowie w tej książce są przedstawieni świetnie. Są wielowarstwowi i zwyczajnie ludzcy. Łatwo mi było uwierzyć w ich emocje i zachowanie, a tym bardziej polubić ich i przywiązać się do nich. Uważam, że autorka zrobiła kawał dobrej roboty kreując swoje postaci. Co również bardzo spodobało mi się w tej książce, to rozwój relacji Damiana i Leona. Zmieniała się powoli i w bardzo naturalnym, swobodnym tempie. Od nieufności, przez przyjaźń i dopiero po miłość. A cały proces został przedstawiony tak gładko, że właściwie różnica między poszczególnymi etapami zupełnie się zatarła. Co, oczywiście jest bardzo dobre. Zakończenie było dla mnie pozytywną niespodzianką. Było jednocześnie bardzo komfortowe i ciepłe, jak i nieco przykre. Zostawiło po sobie taki słodko-gorzki posmak, lecz także nadzieję.

Ta książka była dla mnie dobrą rozrywką. Podoba mi się pomysł na umiejscowienie fabuły w czasach rozbiorów Polski i wiele aluzji do realnych wydarzeń oraz osób żyjących w tamtych czasach. Mocno poruszył mnie też zawarty w tej powieści wątek dotyczący niezdrowej relacji z opiekunem - w moich oczach jest on bardzo ważny i łatwo można go przełożyć na nasze codzienne realia. Irytowały mnie zmienne postawy bohaterek. Ale z drugiej strony - ich wiek powoduje, że jak najbardziej mogę to zrozumieć.

może 4.5??

ta książka miała swoje błędy takie jak:
- mało rozbudowane postacie poboczne (z wyjątkami, bo wesley był fajnie napisany, kocham go)
- czasami była dosyć dziwnie napisana, strasznie długie zdania aż za długie ALE to może jest wina tłumaczenia? nie widziałam oryginału więc trudno mi powiedzieć
ale dawno tak dobrze nie czułam się czytając jakąś książkę. dała mi tyle komfortu. tyle ciepła, że nie chciałam jej kończyć. przeurocza, będę do niej wracać.

chociaż chciałabym to przeczytać wcześniej, młodsza oliwka czułaby się zrozumiana

6,5 /10 Bardzo chciałam, by ta książka mi się podobała. Historia o młodym pięknym chłopaku, który nagle dostaje się na szczyt władzy, musi meandrować miedzy sojusznikami a przeciwnikami, a jeszcze jak widmo ciągnie się za nim dawny romans z imperatorem wydawał się idealnie dla mnie. To z pewnością książka dla osób lubiących wątki polityczne, salonowe i dworskie knowania, zawiązywanie sojuszy - ja sie do nich zaliczam. Niestety, wszystkie te działania trudno nawet nazwać intrygami, bo dzieją się na oczach czytelników - bohaterowie najpierw je omawiają, ustalają plan, a później wcielają go w życie, przez co książce brakuje zwrotów akcji. Ani razu nie zostałam zaskoczona, nawet cliffhangerem na końcu. Co do wątku romantycznego to brakuje mu napięcia i emocji. Lucarno i Cesare od początku grają w otwarte karty i bardzo szybko odnawiają dawną zażyłość. Imperator był przy tym irytująco zaborczy, że w pewnym momencie zaczęłam sie zastanawiać, czy on tu będzie endgame. Pirat, który miał z Lucarno ze dwie sceny, wytworzył z nim lepszą chemię (to w ogóle najciekawszy wątek).