Mam do tej powieści ambiwalentny stosunek. Nie traktowałem jej jako historii o tragicznej miłości, ale raczej interesowały mnie tu wątki filozoficzne, a tych trochę tu było. Czasami Werter mnie irytował; ta przesadzona, sentymentalna miłość do Loty była dla mnie poprostu mdła, chociaż młoda dziewczyna, która ceni sobie klasyków literatury i uwielbia spędzać czas na łonie natury musiała na pewno pociągnąć młodego bohatera, ale potem ta gorączkowa chęć pozyskania Loty była upierdliwa. Jak można wysyłać służacego, aby jej wzrok spoczął na nim, żeby Werter miał kogoś na co ona dzisiaj patrzyła?
Z drugiej jednak strony często utożsamiałem się z głównym bohaterem. To ogromne zamiłowanie do natury, które daje mu nieograniczoną rozkosz, czytanie w ogrodzie Homera są naprawdę czymś wspaniałym, bo takie nietrudno osiągalne rzeczy są dla niego z początku źródłem szczęścia. Nie przejmuje się przeszłością, czy przyszłością, żyje tu i teraz czytając swoich klasyków literatury.
Werter dążył do odczuwania tego co szczere, dlatego dzieci są mu wzorem, krytykuje wszelkie teorie estetyczne, lekceważy zdobycia nauki, które nie przynosą mu żadnego spełnienia; pochwała wieku młodzięczego jest również czymś ponadczasowym, zwłasza w świecie gdzie wszystko jest zbiurokratyzowane, sztywne i często bezuczuciowe.
Niestety, wraz z poznaniem Loty, wszystko sie zmienia.
Werter zdaje sobie powoli sprawę, że wszystko jest marnością, on sam nie bierze czynnego udziału w życiu. Rozumiem indywidualny pesymizm Wertera, jest on przecież wybitną jednostką, oczytaną, emocjonalną, często przejmuje się każdą drobną sprawą. Inni, tak jakby nie zdawali się rozumieć głębi istnienia. To nie tak, że Werter nie potrafi sobie znaleźć zajęcia, tylko nie widzi w tym żadnego spełnienia, jest to mu obojętne, to wszystko jest przemijające.
Werter cierpi na Weltschmerz, ból istnienia, i właśnie to interesuję mnie w tej książce najbardziej. Często młodzi ludzie popadają w melancholię, depresję, czy smutek, ponieważ zdają sobie sprawę z niedoskonałości świata, a z drugiej strony nie są w stanie podjąć żadnych działań, aby zmienić w jakiś sposób otaczającą ich rzeczywistość. Główny bohater również czuje się nie zrozumiany, widać tutaj dysonans pomiędzy jego wrażliwością, a jego otoczeniem.
Długa zabierałem sie za tą powieść epistolarną. Słyszałem różne opinie na jej temat, w większości przypadków negatywne, ale jak czytałem, czy słychałem o postaci Wertera, jego bólu istnienia, idealizmie to nawet mnie to zaciekawiło. W końcu przeczytałem tą książkę i nie żałuję.
Szukamy ofert...
Opinie i dyskusje o książce Dzieje Tristana i Izoldy
Audiobook.
Nie znałem wcześniej z żadnego filmu losów tej pary także było to świeże doświadczenie.
Zaskoczyła mnie ta historia, myślałem że będzie to klasyczny romans a to co się wydarzyło? Hm, sam nie wiem jak to właściwie ocenić, dlatego mam mieszane odczucia względem tej lektury, chociaż należy oddać szacunek wkładu tej książki w literaturę.
Audiobook.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toNie znałem wcześniej z żadnego filmu losów tej pary także było to świeże doświadczenie.
Zaskoczyła mnie ta historia, myślałem że będzie to klasyczny romans a to co się wydarzyło? Hm, sam nie wiem jak to właściwie ocenić, dlatego mam mieszane odczucia względem tej lektury, chociaż należy oddać szacunek wkładu tej książki w literaturę.
Książka bardzo wzruszająca. Nie ma opcji na nudę, ponieważ ciągle bohaterowie spotykają się z kolejnymi problemami. Występuje dużo motywów, które mogą być przydatne na maturze czy egzaminie. Zakończenie również wzruszające.
Książka bardzo wzruszająca. Nie ma opcji na nudę, ponieważ ciągle bohaterowie spotykają się z kolejnymi problemami. Występuje dużo motywów, które mogą być przydatne na maturze czy egzaminie. Zakończenie również wzruszające.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toTak w tej bajce były smoki
Ciekawe czy za setki lat lektura będzie Rodzina Monet…
„Dzieje Tristana i Izoldy”, historia kochanków, którzy nigdy się nie kochali, historia autora nieznanego, gdyż w średniowieczu oddawali oni swoje prace Bogu, pełną magii.
Nie da się ukryć, że czyta się te historie z uśmiechem na twarzy. Jest pogodna, pokręcone przygody tytułowych bohaterów są śmieszne, ale jakby się nad tym zastanowić to nie umiem nic elokwentnego powiedzieć o tej książce.
To jest alternatywna wersja Romeo i Julii, tylko że na średniowiecznym wattpadzie w świecie Harry’ego Pottera
Po czasie zaczęłam się nieco męczyć, ten język i absurdalna akcja mnie przytłaczały, ale ogólnie to czytanie tego jest po prostu dobrą zabawą.
Dziwaczne to było. Szczerze? Nie chce nigdy więcej wracać myślami do tej historii 😅
Moja ocena:
5/10
„[…] nie jeden będzie mnie mial za szalonego, który hoduję szaleństwo pod swym dachem”
(Tak mam Tristana za szalonego, jak wszystko inne w tej książce, ale chyba nie jest to ten rodzaj szaleństwa, którego jest fanką)
Tak w tej bajce były smoki
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toCiekawe czy za setki lat lektura będzie Rodzina Monet…
„Dzieje Tristana i Izoldy”, historia kochanków, którzy nigdy się nie kochali, historia autora nieznanego, gdyż w średniowieczu oddawali oni swoje prace Bogu, pełną magii.
Nie da się ukryć, że czyta się te historie z uśmiechem na twarzy. Jest pogodna, pokręcone przygody tytułowych...
Powtórka z lektur #12
"Dzieje Tristana I Izoldy" była jedną z najprzyjemniejszych lektur w czasach licealnych. Powrót do niej (a tak naprawdę po raz pierwszy jej przeczytanie) utwierdziło mnie w tej opini. To co pozwoliło mi zatopić się w tej historii to wszechobecny klimat średniowiecza który uwielbiam chodź jest to oczywiście jego zromantyzowana XIX wieczna wersja. Sam romans pomiędzy Tristanem i Izoldą jest pięknie poetycko przedstawiony począwszy od ich pierwszego spotkania aż do sławnej śmierci. Jest to w dużej mierzę zasługa bardzo dobrego przekładu Boya-Żeleńskiego. Trzeba jednak powiedzieć, że sama forma opowieście czyli zebranie różnych opowieści o Tristanie może zmęczyć swoją powtarzalności. Niezliczę momentów gdy Tristan jest ranny albo ktoś się przebiera (najczęściej Tristan) za biedaka lub szaleńca. Najbardziej czuć to w momencie gdy Tristan zmuszony jest do wyjazdu z Kornwalii. Pomimo tego przez opowieść o dwóch kochankach płynąłem i prawdopodobnie każdy miłośnić średniowiecza również.
Powtórka z lektur #12
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo to"Dzieje Tristana I Izoldy" była jedną z najprzyjemniejszych lektur w czasach licealnych. Powrót do niej (a tak naprawdę po raz pierwszy jej przeczytanie) utwierdziło mnie w tej opini. To co pozwoliło mi zatopić się w tej historii to wszechobecny klimat średniowiecza który uwielbiam chodź jest to oczywiście jego zromantyzowana XIX wieczna wersja. Sam...
Dałem się ponieść i ja tej średniowiecznej baśni o miłości. Ujęty pozytywnym wizerunkiem kochanków kibicowałem im w ich zmaganiach z zakazanym uczuciem. "Dzieje..." przypominały mi antyczną tragedię, gdzie bogu ducha winny bohater, choćby stawał na rzęsach, nie odmieni fatum. Ta naiwna opowieść, w której czyny i bohaterowie byli czarno-biali, była po prostu piękna. To nic, że Tristan i Izolda godzili w obowiązujące prawa i moralność. To nic, że działali w brew etyce, wierze i dogmatom chrześcijańskim. Wszyscy im współczuli, nawet Bóg. Jeżeli byli jacyś przeciwnicy, byli wredni a czasami wręcz karykaturalnie szpetni i musiała ich spotkać zasłużona kara.
Dałem się ponieść i ja tej średniowiecznej baśni o miłości. Ujęty pozytywnym wizerunkiem kochanków kibicowałem im w ich zmaganiach z zakazanym uczuciem. "Dzieje..." przypominały mi antyczną tragedię, gdzie bogu ducha winny bohater, choćby stawał na rzęsach, nie odmieni fatum. Ta naiwna opowieść, w której czyny i bohaterowie byli czarno-biali, była po prostu piękna. To nic,...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toKsiążka odsłuchana jako audiobook przygotowany przez Wolne Lektury.
Ta pozycja mnie zaskoczyła. Spodziewałem się prostej historii o miłości, jaką widziałem wiele razy, a to co otrzymałem było trochę bardziej skomplikowane, momentami dużo brutalniejsze i często zaskakujące. Fakt, że ta książka tak mnie zaskoczyła oceniam bardzo na plus. Niestety fabuła nie była za bardzo spójna. Kolejne wydarzenia nie zawsze wynikały z siebie i niektóre wątki wydawały się dodane bez większego wpływu na całą fabułę.
To była dość zabawna i wciągająca lektura, ale nie tak kluczowa, jak się spodziewałem.
Książka odsłuchana jako audiobook przygotowany przez Wolne Lektury.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toTa pozycja mnie zaskoczyła. Spodziewałem się prostej historii o miłości, jaką widziałem wiele razy, a to co otrzymałem było trochę bardziej skomplikowane, momentami dużo brutalniejsze i często zaskakujące. Fakt, że ta książka tak mnie zaskoczyła oceniam bardzo na plus. Niestety fabuła nie była za bardzo...
Czytywałem lepsze romanse chociaż rozumiem i oddaję mu sprawiedliwość jako "klasykowi".
Czytywałem lepsze romanse chociaż rozumiem i oddaję mu sprawiedliwość jako "klasykowi".
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toNie spodziewałam się zupełnie, że ten utwór będzie tak wyglądać. Nastawiałam się na mniej lub bardziej cnotliwy a wzniosły romans rycerza i królowej, tymczasem dostałam zdumiewającą opowieść o ciągłym oszustwie, zdradzie i manipulacji, zaś wszystko w imię rzekomej miłości. Coś takiego nie mogło powstać w średniowieczu - i nie powstało, gdyż autor żył w XIX wieku. Ta książka to studium szalonej i obsesyjnej "miłości" - choć mogłaby tutaj być jakakolwiek inna mania - która znajdzie dla siebie usprawiedliwienie w każdej sytuacji i nie zawaha się sięgnąć po każdy środek, byle tylko odnieść korzyść i ochronić samą siebie. Jednocześnie jest to bardzo prawdziwe i być może jedyne właściwe ukazanie losu ludzi, którzy zakochali się w sobie za sprawą niemożliwej do odczynienia magii - trudno sobie w tym wypadku wyobrazić, by byli w stanie w jakikolwiek sposób przeciwstawić się narzuconemu urokowi, obsesji, przymusowi. Autorowi należy się pełen podziw za to, że poszedł na całość i nie zawahał się ukazać, do czego zdolny jest człowiek owładnięty obsesją i rozgrzeszający się z każdej podłości. Bardzo ciekawe dzieło.
Nie spodziewałam się zupełnie, że ten utwór będzie tak wyglądać. Nastawiałam się na mniej lub bardziej cnotliwy a wzniosły romans rycerza i królowej, tymczasem dostałam zdumiewającą opowieść o ciągłym oszustwie, zdradzie i manipulacji, zaś wszystko w imię rzekomej miłości. Coś takiego nie mogło powstać w średniowieczu - i nie powstało, gdyż autor żył w XIX wieku. Ta książka...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toKlasyczna historia miłosna warta przeczytania z uwagi na swoją wartość historycznoliteracką i jej wpływ na późniejszy sposób przedstawienie miłości w literaturze.
Klasyczna historia miłosna warta przeczytania z uwagi na swoją wartość historycznoliteracką i jej wpływ na późniejszy sposób przedstawienie miłości w literaturze.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to"Dzieje Tristana i Izoldy" Josepha Bédiera to opowieść o miłości, która przekracza granice i pokonuje wszelkie przeszkody. Książka opowiada historię zakazanej miłości Tristana i Izoldy, których połączył magiczny napój miłosny. Ich uczucie musi stawić czoła licznym przeciwnościom losu, w tym małżeństwu Izoldy z królem Markiem, wujem Tristana. Historia ta jest pełna namiętności, poświęcenia, ale i tragizmu.
"Dzieje Tristana i Izoldy" Josepha Bédiera to opowieść o miłości, która przekracza granice i pokonuje wszelkie przeszkody. Książka opowiada historię zakazanej miłości Tristana i Izoldy, których połączył magiczny napój miłosny. Ich uczucie musi stawić czoła licznym przeciwnościom losu, w tym małżeństwu Izoldy z królem Markiem, wujem Tristana. Historia ta jest pełna...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo to