Życie marionetek

jak dla mnie - super realistyczna. roboty w końcu przejmą tę planetę, w ten czy inny sposób. dobrze się czytało. takie bitter-sweet

jak dla mnie - super realistyczna. roboty w końcu przejmą tę planetę, w ten czy inny sposób. dobrze się czytało. takie bitter-sweet

Wzruszajaca. Apokaliptyczna. Prawdziwa.

Wzruszajaca. Apokaliptyczna. Prawdziwa.

Jak ta opowieść wtuliła mnie w swoje objęcia i trzyma. TJ Klune ma dar dotykania sedna czlowieczenstwa. Opowiada baśń, chwytającą za serce, dającą do myślenia i przynoszącą nadzieję dla ludzkości.
Na samym początku tej powieści jest cytat, który idealnie oddaje sedno tej i kilku kolejnych powieści tego autora
“For Humanity
You kinda suck, but you invented books and music, so the universe will probably keep you around for a little bit longer.
You got lucky.
This time.”
❤️

Jak ta opowieść wtuliła mnie w swoje objęcia i trzyma. TJ Klune ma dar dotykania sedna czlowieczenstwa. Opowiada baśń, chwytającą za serce, dającą do myślenia i przynoszącą nadzieję dla ludzkości.
Na samym początku tej powieści jest cytat, który idealnie oddaje sedno tej i kilku kolejnych powieści tego autora
“For Humanity
You kinda suck, but you invented books and...

Dobra, wartościowa książka o przyszłości jaka może nas spotkać.

Dobra, wartościowa książka o przyszłości jaka może nas spotkać.

Poprzednie książki autora otulają jak ciepły kocyk. Ta daje ci spraną, starą szmatę śmierdzącą odgrzewanym kotletem i udaje, że to to samo co kiedyś.

Poprzednie książki autora otulają jak ciepły kocyk. Ta daje ci spraną, starą szmatę śmierdzącą odgrzewanym kotletem i udaje, że to to samo co kiedyś.

Świetnie napisane postaci, rozwój charakteru Mala, dialogi (siostra Ratched!) i emocje. Nie wiem, ile w tym sentymentów do Pinokia ale naprawdę przyjemna opowieść. ;)

Świetnie napisane postaci, rozwój charakteru Mala, dialogi (siostra Ratched!) i emocje. Nie wiem, ile w tym sentymentów do Pinokia ale naprawdę przyjemna opowieść. ;)

Victor Lawson nie zna świata poza niewielkim obszarem lasu i złomowiska, ale wcale mu to nie przeszkadza. Wiedzie szczęśliwe życie w domu w koronach drzew, a towarzyszą mu trzy roboty - wrażliwy odkurzacz, pełna wigoru pielęgniarka i wynalazca Giovanni Lawson, którego Victor uważa za swojego ojca. Ich sielankową codzienność przerywa znalezienie na złomowisku androida oznakowanego jako MAL. Okazuje się, że Mala i starszego Lawsona łączy ponura przeszłość, o której Victor miał się nigdy nie dowiedzieć.

Bohaterowie tracą swoje bezpieczne schronienie, kiedy do ich domu przybywa Władza. Gio zostaje pojmany i zabrany do laboratorium w Mieście Elektrycznych Snów. Victor oraz pozostali członkowie rodziny wyruszają w podróż, by odbić przyjaciela z rąk porywaczy nim będzie za późno i Gio zostanie zutylizowany albo przeprogramowany.

TJ Klune stworzył zaskakujący i nietypowy świat, w którym ludzkość wyginęła, a władzę zdobyły roboty. I chociaż nie powinny, bo nie zostały do tego stworzone, wiele z nich w swoich działaniach przypomina ludzi. Mają swoje cele i uczucia, a to coś, czego Władza, będąca uosobieniem totalitaryzmu, nie może tolerować.

Tak jak w przypadku Green Creek, moim zarzutem wobec TJ klune'a jest zbyt szybkie w mojej opinii rozwiązanie akcji. Wejście do Miasta Elektrycznych Snów i do siedziby Władzy zdawało mi się zbyt proste. Bohaterowie włożyli więcej wysiłku w dotarcie do miasta niż we włamanie się do wieży. Mimo to „Życie marionetek” było dla mnie przyjemną lekturą.

Victor Lawson nie zna świata poza niewielkim obszarem lasu i złomowiska, ale wcale mu to nie przeszkadza. Wiedzie szczęśliwe życie w domu w koronach drzew, a towarzyszą mu trzy roboty - wrażliwy odkurzacz, pełna wigoru pielęgniarka i wynalazca Giovanni Lawson, którego Victor uważa za swojego ojca. Ich sielankową codzienność przerywa znalezienie na złomowisku androida...

Nie jest to gatunek fantastyki, po który sięgam często, jednak dałam książce szansę i się nie rozczarowałam. Dawno nie miałam do czynienia z tak wspaniałymi bohaterami, szczególnie Siostra Ratched przypadła mi do gustu. Autor we wspaniały sposób porusza serce czytelnika, razem z bohaterami czujemy radość, smutek, tęsknotę i bezsilność. Niektóre wątki były moim zdaniem niepotrzebne, ale treść opowieści się broni. UWAGA! nie czytajcie opisu na okładce bo zdradza bardzo wiele z fabuły!

Nie jest to gatunek fantastyki, po który sięgam często, jednak dałam książce szansę i się nie rozczarowałam. Dawno nie miałam do czynienia z tak wspaniałymi bohaterami, szczególnie Siostra Ratched przypadła mi do gustu. Autor we wspaniały sposób porusza serce czytelnika, razem z bohaterami czujemy radość, smutek, tęsknotę i bezsilność. Niektóre wątki były moim zdaniem...

Książka, którą podczas czytania nie podobała mi się aż tak, jak po kilku dniach od jej skończenia. Jest tak wielowarstwowa, jak cebula, że człowiek może jeszcze przez wiele dni składać sobie różne warstwy i przemyślenia. Może przez to jest trochę trudniejsza w odbiorze, kiedy czyta się ją tu i teraz, ale zostawia człowiekowi tyle na wiele dni, że ciężko o niej zapomnieć.

Mamy tu na przykład:
- świat postapokaliptyczny, w którym androidy uznały, że wolna wola jest zagrożeniem, a kolektyw to najlepsze wyjście, więc wybiły całą ludzkość, która ich stworzyła jako zagrożenie
- pojedyncze androidy, które po wielu latach poczuły potrzebę wolności i wyłamały się z kolektywu, a teraz się ukrywają
- retelling Pinokia, w którym Gepetto, a raczej Giovani postanawia "stworzyć" sobie człowieka, mamy oczywiście też całą drużynę, która idzie mu na ratunek, kiedy połyka go mechaniczny wieloryb, cyrk, niebieską wróżkę, ośle uszy,
- ogromną rozkminę na temat tego, czy można ponosić winę za zbrodnie, których się dokonało nie mając własnej świadomości i czy można kochać bez wybaczenia komuś tych zbrodni,
- kruchość ludzkiego życia,
- miłość między aseksualnym chłopcem, a androidem, którego pomógł stworzyć,
- motyw "found family",
- nieco humoru dzięki postaciom podróżującym razem z naszym "pinokiem": gadająca roomba Rambo mnie rozkładała na łopatki, a socjopatyczna android-pielęgniarka, która chciała leczyć, ale i wiercić i miała milion żartów na tematy dojrzewania człowieka,
- trochę rozkmin o seksualności androidów,
- całkiem sporo nawiązań do różnych filmów.

A to pewnie nie wszytko. I przez to, że naprawdę było o czym myśleć to zdecydowanie moją książka stycznia.

Książka, którą podczas czytania nie podobała mi się aż tak, jak po kilku dniach od jej skończenia. Jest tak wielowarstwowa, jak cebula, że człowiek może jeszcze przez wiele dni składać sobie różne warstwy i przemyślenia. Może przez to jest trochę trudniejsza w odbiorze, kiedy czyta się ją tu i teraz, ale zostawia człowiekowi tyle na wiele dni, że ciężko o niej zapomnieć....

Do książki podeszłam z ogromnym entuzjazmem, a skończyłam ją z wielkim rozczarowaniem. Z jednej strony styl autora był lekki i przyjemny do czytania, ale na siłę wciskał co chwile "śmieszne" teksty oraz podteksty seksualne. Przez pierwsze 10 stron mnie nawet bawiły, potem już byłam nimi znużona. Jedynie Rambo skradł moje serce, chociaż pod koniec i jego wieczne nieogarnięcie było coraz bardziej denerwujące.

Do książki podeszłam z ogromnym entuzjazmem, a skończyłam ją z wielkim rozczarowaniem. Z jednej strony styl autora był lekki i przyjemny do czytania, ale na siłę wciskał co chwile "śmieszne" teksty oraz podteksty seksualne. Przez pierwsze 10 stron mnie nawet bawiły, potem już byłam nimi znużona. Jedynie Rambo skradł moje serce, chociaż pod koniec i jego wieczne...