Dusiciel. Tadeusz Kwaśniak - morderca gwałciciel

Książka „Jak i dlaczego żony zabijają” autorstwa Krzysztofa Bizzaroffa i Andrzeja Gawlińskiego zawiera opisanych kilka spraw, gdzie to właśnie kobiety grają pierwsze skrzypce. Z jakich powodów kobiety zabijają najczęściej? Częściej decydują się brać sprawy we własne ręce czy raczej wysługują się kimś innym? Są to raczej rzeczy planowane czy spontaniczne pod wpływem chwili i emocji? Na te jak i wiele innych pytań odpowiedzi znajdziecie w książce. Książka podzielona jest na krótkie rozdziały, a czasem pojawiają się także i jakieś zdjęcia więc całość czyta się naprawdę szybko. Kolejna bardzo dobra pozycja dla fanów true crime.

Książkę bardzo szybko się czyta. Historie przedstawione ze szczegółami, budzące spore emocje. Najbardziej wstrząsnęła mną sprawa Stanisława Ch. i zdjęcia umieszczone w tym rozdziale. Koncepcja i okładka książki na plus. Punkty odejmuję za sporo błędów m.in. literówek jak i merytorycznych (nie zgadzały się np. daty). Osoba odpowiedzialna za korektę zawiodła. Po skończonej lekturze czuję pewien niedosyt. W książce mogło się znaleźć jeszcze kilka historii. Ode mnie 7,5/10.

Wstrząsający dokument w którym autorka przedstawia nam postać Leszka Pękalskiego,podejrzanego o kilkadziesiąt gwałtów, nekrofilii i zabójstw. Pękalskiego ostatecznie skazano za jedno zabójstwo,przyznał się jednak do około siedemdziesięciu zbrodni. Autorka nie goni za tanią sensacją tylko w rzeczowy sposób przedstawia nam historię życia Pękalskiego,opracowaną na podstawie rozmów z policjantami,psychologami sądowymi,rodziną i samym oskarżonym. Pani Omilianowicz zadaje w swojej książce trudne pytania na które często nie ma sensownej odpowiedzi. Dla osób zainteresowanych psychologią zbrodni i przemocy będzie to bardzo ciekawe opracowanie. Za karkołomny pomysł uważam natomiast przeplatanie dokumentu fragmentami w których autorka próbuje wcielać się w myśli Pękalskiego i jego ofiar.

Książka „Sadysta. Stanisław Modzelewski - morderca kobiet” to kolejny tytuł autorstwa Andrzeja Gawlińskiego, po który sięgnęłam w ramach akcji #czytamytruecrime. Stanisław Modzelewski czyli "Wampir z Gałkówka" w latach 1952-1956 w podłódzkim Gałkówku oraz okolicach dokonywał zabójstw i ich usiłowań. Zamordował w tym okresie czasu 6 kobiet. W tamtym czasie sprawcy nie udało się ustalić i pewnie by się to nie udało, gdyby nie sam Modzelewski. W 1967 roku zamordowana została sąsiadka Modzelewskiego. Wszystkie podejrzenia spadły na Stanisława. Podczas przesłuchania Modzelewski zaczął opowiadać o napadach na kobiety przed laty. Co w takim razie "Wampir z Gałkówka" robił przez te 11 lat, które dzieliły ostatnie morderstwo od poprzednich? Dodatkowo w książce można znaleźć kilka kod QR, które po zeskanowaniu i wprowadzeniu hasła pozwalają nam przesłuchać kilka fragmentów z procesu sądowego. „…ja nie zwracałem uwagi na jej wiek, lub na wygląd zewnętrzny, aby tylko była kobieta…rozróżniałem to, że nie jest mężczyzną lub dzieckiem, które ma dziesięć lat, bo to już było widać, małe…gdy zauważyłem samotną kobietę, to jeszcze nie doszłem, a trzęsłem się jak liść, traciłem panowanie i co robiłem to nie wiem…mnie nie robiło różnicy czy kobieta jest w starszym wieku czy młoda…”

Bardzo lubię Jana Gołębiowskiego. Tę pozycję czytało się przyjemnie i dość sprawnie. Książka wydana w formie wywiadu. Podzielona na dwie części - 1. dotycząca bycia profilerem i 2. dotycząca bycia psychologiem. Sporo rzeczy wiedziałam, sporo się dowiedziałam. W dużej mierze książka opiera się na historiach zawodowych Jana Gołębiowskiego. Myślę, że pozycja po którą można na szybko sięgnąć.

Czy ktoś z nas nie słyszał o Mariuszu Trynkiewiczu - pedofilu, który w 1988 roku zamordował czterech chłopców? W latach 90 mówiło się o nim, gdy został zatrzymany i sądzony za swoje zbrodnie. W 2014 roku ponownie zrobiło się o nim głośno, gdy zakończył odsiadkę i trafił do Krajowego Ośrodka Zapobiegania Zachowaniom Dyssocjalnym w Gostyninie. Później odbywał karę za posiadanie dziecięcej pornografii i w 2031 roku mógłby wyjść na wolność ale 9 stycznia 2025 roku zmarł. Mariusz Trynkiewicz był nauczycielem, szczególnie lubił spędzać czas z młodymi chłopcami, nie interesowały go dziewczynki. W czasie odbywania służby wojskowej porwał i molestował chłopca ze szkoły podstawowej, później molestował 12-latka - za oba te czyny został skazany. W czasie udzielonej mu przerwy w każe ze względów rodzinnych udusił pierwszą ofiarę. Niespełna miesiąc później zabił kolejnych trzech chłopców. Książka Andrzeja Gawlińskiego bardzo dokładnie opisuje historię tego okrutnego zabójcy. Opiera się ona na aktach sprawy, zawiera jego wypowiedzi. Jest to swoiste kompendium wiedzy bez prywatnych opinii.

Herb Baumeister wiódł z pozoru spokojne życie z żoną i dziećmi. Prowadził sklepy z rzeczami z drugiej ręki, mieszkał w porządnej dzielnicy. Mężczyzna jakich wiele. W 1994 roku bawiący się trzynastoletni syn Herba znalazł w ogrodzie czaszkę. Żona uwierzyła w tłumaczenia męża, jednak pod jego nieobecność pozwoliła przeszukać ogród, gdzie znaleziono kości jedenastu ofiar. Sam Herb zapadła się pod ziemię, a z czasem, powiązano z nim kolejnych dziesięć ciał, a wiele wskazuje, że to nie wszystkie jego ofiary. Jak to się stało, że ten mężczyzna okazał się seryjnym mordercą dusicielem? I że był aż potrójnym seryjnym? Czytając tę książkę i widząc twarz na okładce, ciężko mi było uwierzyć, że potwór może wyglądać tak niewinnie, zwyczajnie. A jednak Herb żył w czasach, gdzie wyznawano tylko jedną słuszną według społeczeństwa orientację seksualną i każdy „odmieniec” musiał się ukrywać, a przestępstwa na takich ludziach dla policji nie były priorytetem. Na naszych oczach potwór budził się do działania i zabierał życie wielu niewinnym mężczyznom. Ale Herb odbierał życie również kobietom. Dlaczego? Tego dowiecie się już z tej książki.

Jak straszni moga byc sasiedzi, jak dobrym policjantem tzeba byc zeby nie stracic czujnosci, na ile starcza cierpliwosci zeby zachowac w sobie czlowieka I wreszcie ile trzeba miec sily by sie nie poddac. Z tej ksiazki mozna dowiedziec sie wszystkiego I jednoczesnie nic nie zrozumiec. To kawal dobrego dokumentu, ktory juz z czytajacym zostaje.

Książka bardzo mi się podobała, zawiera mnóstwo przykładów z profilowania przestępców a także dochodzenia do motywów, jakimi kierowali się sprawcy. Widać, że Autorem jest specjalista w swoim fachu. Niestety, pod wpływem opinii innych Czytelników, również dostrzegłam przytyki wobec innego psychologa kryminalnego. Szkoda, bo współpraca i szacunek do czyjejś pracy podniosłyby wartość książki. Polecam serdecznie, zwłaszcza dla fanów tematyki kryminalnej. Jest to nie lada gratka czytelnicza.

Spowiedź legendarnego profilera FBI" Johna E. Douglasa. Reportaż słynnego "Mindhuntera" - agenta FBI i ojca wszystkich współczesnych policyjnych profilerów. Każdy rozdział to sprawa innego, brutalnego morderstwa, które Douglas rozkłada na części pierwsze, analizując z bliska i ze wszystkich stron, pokazując, że nie zawsze system sprawiedliwości działa tak, jak działać powinien i że bez względu na to, w co chcielibyśmy wierzyć, wcale nie uciekliśmy aż tak daleko od procesów czarownic. Polecam genialny audiobook. Rewelacyjna pozycja dla wielbicieli True Crime.

Wyjątkowo nie wypowiem się nt. książki ale komentarzy internetowych odnośnie tej książki. Otóż każdy, kto przeczytał książkę i przyjmuje do wiadomości tezy w niej zawarte jest: 1) Opłacony przez panów "Klapa" 2) Opłacony przez adwokatów panów "Klapa" 3) Działa na zlecenie (nie wiadomo czyje, ale prawdopodobnie panów "Klapa"; brak info czy odpłatnie czy gratis) 4) Opłacił ich autor książki. 5) Działa na zlecenie autora książki (nie wiadomo czy odpłatnie czy nie) Najbardziej absurdalne wersje, które wyczytałam: 1) Adwokaci panów "Klapa" opłacają internetowe komentarze. Bo przecież sąd śledzi internetowe komentarze i na ich podstawie wydaje wyroki, a adwokaci sponsorują klientom kampanie marketingowe. 2) Politycy na najwyższych szczeblach władzy zlecili zabójstwo, a teraz chronią wykonawców, czyli panów "Klapa". Panowie "Klapa" jawią się z książek, podcastów i komentarzy niczym Al Capone, Don Corleone i P. Escobar w jednym. Trzęsą okoliczną policją, prokuraturą, a nawet mają bliskie związki z politykami wszystkich opcji politycznych, którzy przez ostatnie 27 lat rządzili w Polsce. Nikt ich nie ruszy. A pieniądze na opłacanie rzeszy ludzi nigdy im się nie kończą. Całe miasto milczy, bo piśnięcie słówkiem grozi śmiercią, a pan, na którego zeznaniach oparło się oskarżenie, wciąż żyje. I to jest w tej historii najdziwniejsze, bo każdy kto umarł nie ze starości, w ciągu ostatnich 27 lat i wypowiedział kiedykolwiek słowo Iwona "coś wiedział", więc go zabili, żeby nie powiedział czegoś więcej. Internetowi specjaliści nigdy nie zawodzą. Znają się absolutnie na wszystkim i żadna teoria spiskowa im niestraszna.

To już druga książka Ryana Greena, jaką przeczytałem. Moim zdaniem autor ma naprawdę duży talent do opisywania tych okropnych historii. Książka ukazuje historię Dorothei Puente — staruszki, która miała w życiu jeden cel: zarobić jak najwięcej pieniędzy kosztem kolejnego napotkanego ludzkiego życia. Nie miała żadnych oporów przed truciem i mordowaniem chorych ludzi oraz wykorzystywaniem ich majątku dla własnych celów. Od najmłodszych lat była mistrzynią manipulacji i robienia z siebie ofiary na każdym kroku. Pójdę o krok dalej i określę tę panią jako urodzoną bestię w ludzkiej skórze, która nie cofnie się przed niczym, by zdobyć trochę atencji i współczucia ze strony innych ludzi. Oceniam tę książkę na solidne 7/10. Warto zagłębić się w literaturę Ryana Greena — to naprawdę dobre true crime

Jak myślicie czy jakiś seryjny morderca działa aktualnie na terenie Polski? Statystycznie rzecz biorąc tak. Reportaż Ostatni dotyczy jedynego potencjalnie wykrytego seryjnego zabójcy,któremu żadne morderstwo nie zostało udowodnione,a on sam nie został osądzony. Tylko ślady DNA mogłby być ostatecznym dowodem winy, jednak nie ma możliwości przeprowadzenia badań. Czy zatem "Zabójcą z Pikiety", który zabił 7 homoseksualnych mężczyzn w latach 1988-1993, jest człowiek z którym spotkał się autor książki? Reportaż składa się z opisów poszczególnych spraw odtworzonych i sfabularyzowanych na podstawie policyjnych akt, nieoficjalnych notatek policjantów prowadzących śledztwa oraz zdjęć z miejsc zbrodni. Są tu również fragmenty odtworzone na podstawie rozmów z policjantami z Archiwum X, którzy po latach wrócili do sprawy, oraz prokuratorką, która przesłuchiwała podejrzanego. Ta książka to efekt ciężkiej pracy i wielogodzinnego, drobiazgowego śledztwa, przeprowadzonego niezwykle rzetelnie i wnikliwie. Ten wstrząsający reportaż ukazuje jak niewiele można zrobić z wiedzą i pewnością, gdy brakuje dowodów. Pozostaje mieć nadzieję,że obecny stan nauki i technologii nie pozwala by sprawiedliwość nie triumfowała.

Mikołaj Kołyszko, Historia Anneliese Michel przez bardzo długi okres czasu, była dla wielu, po prostu jeszcze jedną filmową opowieścią z gatunku Grozy. Ani lepszą, ani gorszą, choć na faktach, w które zdrowy rozsądek nakazywał oczywiście wątpić, bo też, jak właściwie dojść do faktów? Jak być pewnym, że fakty te nie zostały sfabrykowane? Cóż, myślę, że owa historia właśnie taką by pozostała, podobnie jak cykl „Amityville”, filmy o małżeństwie Warren, czy choćby „Egzorcysta” Blatty’ego, gdyby nie niezwykły reportaż Mikołaja Kołyszki. Reportaż, który we wciągający sposób zakwestionował punkt widzenia przyjęty przez pewne stronnictwa w kościele, a zarazem, funkcjonujący w tak zwanej opinii publicznej w związku z rzeczonym, a wymienionym wcześniej, obrazem kinowym. Przy czym, jasno określę, reportaż Kołyszki, wydał mi się w wielu momentach, czasami (i tylko czasami) nierówny. I o dziwo, kiedy patrzę na to z perspektywy czasu, a mija już rok, odkąd zapoznałem się z całością podkastu, wcale nie upatruję w tym żadnej usterki. Ani nie traktuję owej nierówności, którą wyczuwam, jako wady. Po prostu, z niektórymi poglądami Mikołaja Kołyszki nie do końca się zgadzam. Inne dywagacje, wydają mi się w przedmiocie sprawy Annaliese zbędne. Lecz jak każdy odbiorca, patrzę z określonej perspektywy. I to owa perspektywa, dyktuje warunki osądu. Nie uzurpuję sobie prawa do ostatecznej oceny. I jako całość, traktuję reportaż o Egzorcyzmie Annaliese Michele, jako niezwykły przykład, śmiem powiedzieć pokaz dziennikarstwa, które w naszym świecie zanika. Jest to dziennikarstwo nie tylko zaangażowane, uczciwe, podlegające prawom dyskusji, a przede wszystkim, RZETELNE. I także, w żaden sposób nie neguję faktu, że każdy kto zapragnie większego zagłębienia w omawiany temat, znajdzie w podcaście Mikołaja potrzebną strawę i wyjdzie z tego czerwonego, naszpikowanego argumentami merytorycznymi pokoju zdecydowanie mądrzejszy, bardziej świadomy, z większą wiedzą. Jasno też muszę podkreślić. Rzetelność Mikołaja, nie wynika wyłącznie z jego własnej wiedzy. Tam, gdzie jest potrzeba, Kołyszko sięga po argumentację specjalistów, osób przygotowanych, a przy tym, komentujących bez założenia określonej tezy, a co za tym idzie, moim zdaniem bezstronnych. Swoją drogą, muszę i traktuję ów reportaż, jako formę ciekawej socjologicznej edukacji dla mnie, jako dla odbiorcy. To zdaje się element, którego Mikołaj Kołyszko, kompletnie moim zdaniem nie miał w planie. A może miał? Zaczynam dostrzegać, zupełnie obok tematu, jeszcze jeden aspekt. Jako autor grozy i jej odbiorca codzienny, spostrzegam pewien mechanizm. Mechanizm ten, wykorzystywany przez twórców kinowych w sposób nie do końca uczciwy, znany jest od lat. Nie odkrywam tu Ameryki, przynajmniej pozornie. Bo w momencie gdy mamy do czynienia z filmem o procesie, toczącym się w sądzie, z ludzkim dramatem, z rzeczywistym sporem… Który jest odgrywany nie 1:1, lecz w formie fabularyzowanej burleski z udziałem aktorów… Gdzie kino odzwierciedla punkt widzenia tylko jednej strony… Warto się zastanowić, czy uczciwe jest pokazywanie takich rzeczy w kinie. Ja, „Egzorcyzmy Emily Rose” oglądałem z wypiekami. To było dla mnie arcydzieło suspensu. Dzisiaj, nie jestem w stanie spojrzeć na ten film i nigdy już chyba po niego nie sięgnę, uosabia dla mnie bowiem wszystko, czym karmi się Hollywood, a co, pomimo oczywistego klimatu, nie powinno mieć miejsca (co dopiero mówić o celowości powstania). Wyjaśnię. Za pomocą celuloidu, który, jak wiadomo, potęguje w odbiorcy emocje, na zasadzie użycia odnoszącego się do emocji języka obrazu, sugestywności muzyki, gry aktorskiej, stworzona swoistą rozprawkę na temat zasadności wydarzeń, które miały miejsce i wyborów, które zostały podjęte. Fakty? Argumenty logiczne? Tu nie ma na podobne miejsca. Stworzono bowiem trwający prawie dwie godziny pastisz paradokumentu. I tak. Razi mnie silnie powoływanie się na to, że dotyczy to faktów. Bo to okropna, pozbawiona taktu fikcja i taką dla mnie pozostanie. Zwłaszcza, biorąc pod uwagę oczywisty fakt komercyjnego sukcesu dzieła, które w związku z tym oddziaływać mogło na znacznie większą rzeszę ludzi, niż jakikolwiek dokument w tym temacie stworzony. Ale nie o filmie chciałem mówić, tylko o reportażu Mikołaja Kołyszki. Reportażu, który dotyka w sposób kompleksowy i komplementarny, problemu nawiedzenia, czy egzorcyzmu. Problemu Rituale Romanum, czyli zasad, które powinien przyjąć ksiądz wykonując egzorcyzm. Wreszcie, przytacza bardzo podobne historie z naszego, silnie katolickiego i własnego podwórka. Pierwsze co rzuciło mi się w momencie, gdy zacząłem podcast słuchać, to fakt, że nie byłem w stanie oderwać się od jego treści. Kołyszko, jest bowiem rozmówcą przebiegłym i ciekawym. W sposób, mam wrażenie, wynikający z autentycznego zainteresowania tematem. Wreszcie jakichś naturalnych, przyrodzonych zdolności gawędziarskich. Mało tego. Ma się wrażenie, że głębokość rozmowy sprawia, że przechodzą Cię ciarki po plecach. Poruszając się płynnie pomiędzy przykazaniem kościelnym, medycyną (w tym psychiatryczną),polityką Kościoła w czasach powojennych i zdaniem na temat zagadnień ze strony episkopatu niemieckiego z rzeczonego okresu, Kołyszko udowadnia swoje kompetencje do badania sprawy tak złożonej i niezwykłej, jak sprawa AM. To co może nie do końca mi się podobało, to sięganie po elementy, dla mnie przynajmniej, będące na tyle odległymi tematycznie od przytaczanej historii, że nie mającymi znaczenia dla Problemu. Zdaję sobie jednak sprawę, że ja także patrzę wyłącznie przez określony pryzmat. Pryzmat historyka, politologa, domorosłego badacza kultury i religijności. Nie jestem religioznawcą, wobec tego, dla mnie? Założenia buddyzmu w zakresie opętań, dywagacje na temat opętanych w kulturze Braminów, to wszystko jest ciekawe, lecz do sprawy opętanej dziewczyny z Niemiec? Nic moim zdaniem nie wnosi. Ale. Religioznawca pewnie by się na to ostatnie zdanie oburzył. I także może mieć rację. Moim zdaniem jednak, o wiele bardziej istotne dla sprawy ma kwestia tego, jak Kościół powinien podejść do zagadnienia Rituale Romanum, czyli do swoich liturgicznych zadań, które są przytoczone tutaj, zgodnie z panującą wtedy metodą i jako nieoderwane od historii czy polityki Kościoła. Skupienie się na tym problemie, pozwala wyprowadzić jakiś wniosek na temat zachowań księży, którzy dokonywali swoich czynności na młodej i zdecydowanie cierpiącej dziewczynie. Czy uważam, że reportażowi Kołyszki tego brakuje, albo jest tych elementów za mało? Hell No. Są to momenty po prostu najbardziej dla mnie ciekawe i najmocniej je chłonąłem (tuż obok soczyście przetłumaczonych i omówionych fragmentów nagrań audio). Także wyjaśnienie medyczne, zwłaszcza w związku z odczuwaną przez mnie kontrowersją w kontekście filmu o Emily Rose, stanowi najważniejszy fragment całego dzieła. Praca Mikołaja Kołyszki jest nie tylko ciekawa, ale wręcz przełomowa, bazująca na wiedzy i sposobie podejścia osoby traktującej swoją pracę poważnie i silnie w nią zaangażowanej. Nie jestem do końca pewny, po wysłuchaniu całego podkastu, czy Mikołaj Kołyszko ma rację. Nie było mnie tam. Nie jestem w stanie powiedzieć, czy faktycznie wnioski podjęte przez Mikołaja, albo czy wszystkie z tych wniosków, są właściwe. Ale on, wielokrotnie to podkreślając, także nie jest. I myślę, trochę idąc za Sokratesem, że to stanowi wartość najbardziej w temacie reportażu Kołyszki dodaną. Jarek Klonowski, Studio Grozy

Książka jest przede wszystkim prawdziwa. Jest o tym, co lubimy ukrywać pod ładnymi hasłami typu: osoby w skomplikowanej relacji z alkoholem, w kryzysie bezdomności, model rodziny patchworkowej, z założoną niebieską kartą, objęta pomocą asystenta rodziny, przeżywająca trudności opiekuńczo wychowawcze. W rzeczywistości pod tymi określeniami kryje się zwyczajna patologia, pasożyty społeczne i mopsiarze. Jeśli nie godzisz się na używanie takich określeń wobec tej „grupy społecznej”, wierzysz w resocjalizację, w wyjście z patologii i zbawienny wpływ przytulenia kogoś mocno do swojego serduszka i pokazania mu, że można żyć inaczej, to wybierz do czytania inną książkę i dalej postuluj zwiększenie dla nich socjalu. Oni wiedzą, że można żyć inaczej, ale dzięki takim jak Ty nie muszą.

[RECENZJA SERII] ❗TW: morderstwa, samobó*stwa, gw*łty i wszystko co z sektami związane ★ Przesłuchałam wszystkie dostępne na empiku audiobooki z tej serii i jest to dobra seria (tak mi się przynajmniej wydaje, bo nie interesuję się tym tematem... jeszcze). Jeden "odcinek" trwa 40min - dosyć krótko - i przedstawia najważniejsze informacje dotyczące życia założyciela, początków i działań sekty, w tym przestępstw czy zbiorowych samobó*stw jakich się dopuszczali. Są to sprawy znane, więc raczej seria jest skierowana do osób, które nic o tych sprawach nie wiedzą. Można się domyślić po takiej długości, że nie zostało powiedziane wszystko, niemniej uważam to za dobre przedstawienie tematu, a osoby zainteresowane mogą sięgnąć do innych, bardziej szczegółowych źródeł informacji.

Nie wiem, co więcej mogłaby zrobić autorka, żeby napisać lepszą książkę. Może mapka mogłaby być na okładce, żeby nie trzeba było za każdym razem szukać, ale to niuans. Świetny research, wprowadzenie rysujące tło danej sprawy, uporządkowane fakty. Czasem coś się powtarza, ale rozumiem to jako podsumowanie i zebranie informacji w jednym miejscu, więc mnie to nie razi. A najciekawsze jest to, że te sprawy wydarzyły się naprawdę i że nie wszystkie zostały do końca wyjaśnione - co jest nie do pomyślenia w fikcji. Kolejny raz jestem pod wrażeniem pracy szwedzkiej policji i jej procedur (z pełną świadomością popełnianych przez nią błędów). Doskonała lektura.

Prowokacyjnie nadany tytuł skrywa rzetelny, choć krótki reportaż. Jednak jest długość jest wystarczająca, aby zbudzić niepokój czytelnika. Nie potrafię tej książki polecić, mimo że arcyciekawego tematu, bo jest zwyczajnie bardzo trudna. Momentami słuchało mi się audiobooka po prostu przykro i z dużą ilością empatii wobec opisanych zmarłych. Na pewno moja wiedza na główny temat (i poboczne) uległa rozszerzeniu, ale dodam na koniec: czytasz na własne ryzyko.

Zbrodnia z miłości od lat jest romantyzowana – pojawia się w literaturze, muzyce, filmach… Łatwiej nam ją zrozumieć, czy nawet usprawiedliwić. Renata Kuryłowicz w swojej książce „Zbrodnia i śmierć z miłości. Historie zakochanych morderców i kanibali” pokazuje, że nawet prawo przez wieki patrzyło na takie czyny z przymrużeniem oka i sama próbuje pokazać, że nie ma nic pięknego w takich przestępstwach. Opisy poszczególnych spraw są dosyć pobieżne (czego można się było domyślić po zobaczeniu rozmiaru publikacji),jednak pełne szczegółów, czyli tego, co fani true crime lubią najbardziej. Choć trzeba przyznać, że autorka sięgnęła po takie sprawy, które mogą być niekomfortowe do czytania. Na szczęście całość jest napisana naprawdę dobrze i zaskakująco (zważywszy na temat) lekko i z elementami humorystycznymi, które doskonale równoważą ciężki kaliber opowieści. Oczywiście, jeżeli o sprawach kryminalnych czytacie, to sporo tu opisanych już zapewne znacie, ale być może poznacie jakieś dodatkowe szczegóły. Z wstydem przyznaję, że wcześniej nie słuchałam podcastów autorki (ale obiecuję to nadrobić),więc nie wiem, czy o opisywanych zbrodniach już na swoim kanale opowiadała - jeśli tak, to pewnie będzie to świetnie uzupełnienie książki. A jeśli nie, a któryś rozdział was szczególnie zainteresował, to jestem przekonana, że ktoś inny już nagrał o tym odcinek, który w pełni zaspokoi waszą true crime’ową ciekawość. „Zbrodnia i śmierć z miłości” ląduje na mojej kryminalno-reportażowej półce, a teraz czekam na kolejną książkę Renaty Kuryłowicz – „Jeffrey Dahmer bez cenzury. Narodziny mordercy i kanibala”. Więcej recenzji na profilu https://www.instagram.com/sczytalim/

Aston Hall, XVII-wieczna posiadłość, która po wojnie została zamieniona w państwowy szpital. W latach 60. i 70. autokratyczne rządy sprawował tam dr Kenneth Milner. Dla świata – wybitny psychiatra specjalizujący się w leczeniu „trudnych” dzieci, w rzeczywistości – sadysta, p*dofil i psychopata. Jedną z „metod leczenia” opracowaną przez doktora Milnera było podawanie dzieciom leków kosmicznych dawek odurzających i zwiotczających, by można było bez problemu molestować je w zamkniętym pokoju. W razie gdyby któreś z dzieci mimo wszystko coś zauważyło, Milner wmawiał im, że były molestowane przez członka rodziny i że podczas „terapii” po prostu dogrzebały się do ukrytych wspomnień. Bezczelne, ale skuteczne, do tego stopnia, że eksperymenty doktora Milnera trwały ponad dekadę i nikt nie podjął interwencji w tej sprawie. Najbardziej dołujące było dla mnie chyba nie to, że taki człowiek jak Milner robił złe rzeczy (bo zboczeńcy zawsze istnieli i istnieją),ale fakt, że poza samym Milnerem w procederze brały udział inne osoby, przede wszystkim personel szpitala, pielęgniarki, sanitariusze itp., i NIKT nic z tym nie zrobił, nie zgłosił tego wyżej. A że, jak większość p*dofili, Milner wybierał na swoje ofiary dzieci zaniedbane, niechciane, opuszczone, nie było też opcji, by interweniowali ich rodzice, których albo nie było, albo generalnie mieli to gdzieś. Bo przecież dzieci kłamią i konfabulują. O sprawie Aston Hall słyszałam już przedtem, chyba było to przy okazji podcastu Sommer Sanchez, gdzie opowiadała ona o wspomnieniach innego pacjenta doktora Milnera – był to chłopiec. Chciałam przekonać się, czy to, co opisuje Barbara O’Hare jest zgodne z zeznaniami chłopca, ale w sumie od razu pożałowałam, że tę książkę wypożyczyłam. Są takie fabuły, przy których zastanawiamy się, czy autor naprawdę nie ma litości, skoro nęka swojego bohatera tak ogromną ilością nieszczęść, że wydaje się to już w sumie mało prawdopodobne. Kręcimy wtedy nosem i mówimy „ile można?”. Takie same myśli miałam w głowie podczas czytania książki Barbary O’Hare – problem w tym, że to nie jest fikcja, tak po prostu wyglądało życie tej kobiety od samego początku do momentu, gdy dorosła. Chociaż pisana językiem prostym, nie jest to książka łatwa, przede wszystkim przez bezmiar cierpienia dziecka, który musimy znosić. To opowieść nie tylko o szpitalu, ale także o przemocy ze strony ojca, porzuceniu przez matkę, zaniedbaniu przez państwo, koszmarze rodziny zastępczej i domu dziecka… Za każdym razem, gdy mamy nadzieję, że los Barbary w końcu się odmieni i że dorośli wreszcie się o nią zatroszczą, przeżywamy frustrujące, bolesne rozczarowanie. Widać, że O’Hare nie jest ani dziennikarką ani pisarką, ale też czuć, że ma talent i być może gdyby nie okoliczności, w jakich spędziła swoje dzieciństwo, mogłaby zrobić karierę jako autorka poczytnych książek. Mogę sobie tylko wyobrazić, jak trudne dla niej było napisanie tych wspomnień, ale też dobrze, że to zrobiła. W literaturze i filmie wciąż pokutuje obraz dziecka krzywdzonego jako dickensowskiej ofiary z oczkami jelonka Bambi – a przecież oprawca w realnym świecie najczęściej skrupia się na dzieciach uważanych za agresywne, źle wychowane, które kradną, biją się, szukają ucieczki w używkach, robią różne rzeczy zbyt wcześnie. Takie dzieci bywają przez ludzi ignorowane, spychane na margines, i przez to nikt im nie pomaga.