Sztuka kłamania

Trochę nie ogarniam Ale fajnie się bawię

Trochę nie ogarniam Ale fajnie się bawię

Książka pt. „Sztuka kłamania” autorstwa Juli Kibickiej jest moim pierwszym zetknięciem się z jej twórczością, lecz na pewno nie ostatnim.

Moim zdaniem książka ma dobrą i oryginalną fabułę, która czyni tę historię mniej spotykaną. Jednak mimo że jest to na pewno jedna z najbardziej zagmatwanych historii, które czytałam, nie mogę uznać jej za idealną.

Z minusów są:
• długie rozdziały,
• pierwsza połowa książki jest nudna, co sprawiło, iż miałam ochotę odłożyć lekturę,
• początki rozdziałów nie są opisywane, z jakiej perspektywy są, przez co łatwo się pogubić,
• STRASZNIE głupia główna bohaterka,
• długie i niepotrzebne opisy,
• słabe zakończenie, które z pewnością — gdyby nie policjantka — mogłoby zakończyć się szybciej i o wiele łatwiej.

Jeśli chodzi o minusy, to tyle. Z zalet książki — tak jak już wspominałam — bardzo oryginalna fabuła, która od drugiej połowy jest bardzo wciągająca. Poza tym styl jest dobry i widać, że autorka ma bogaty zasób słownictwa oraz lubi pisać długie opisy i monologi.

Podsumowując, na pewno gdyby ktoś spytał mnie o tę książkę, to bym ją poleciła, jednak nie znajdzie się ona wśród moich topowych tytułów.

Książka pt. „Sztuka kłamania” autorstwa Juli Kibickiej jest moim pierwszym zetknięciem się z jej twórczością, lecz na pewno nie ostatnim.

Moim zdaniem książka ma dobrą i oryginalną fabułę, która czyni tę historię mniej spotykaną. Jednak mimo że jest to na pewno jedna z najbardziej zagmatwanych historii, które czytałam, nie mogę uznać jej za idealną.

Z minusów są:
• długie...

Zootopia jakaś, bohaterów nie rozumiem, nie wiem czemu się tak zachowują… no cóż

Zootopia jakaś, bohaterów nie rozumiem, nie wiem czemu się tak zachowują… no cóż

Dla kogoś kto lubi kryminały myślę, że byłby zachwycony. Bohaterowie ciekawi, dialogi między nimi to bajka ale jak dla mnie czegoś zabrakło

Dla kogoś kto lubi kryminały myślę, że byłby zachwycony. Bohaterowie ciekawi, dialogi między nimi to bajka ale jak dla mnie czegoś zabrakło

Cześć! Jak Wam mija sobota? Jaką książkę teraz czytacie?
Czytaliście już trylogię „Jak powstają złoczyńcy” od Julki Kubickiej?

Fałszerz sztuki, który manipuluje każdym ruchem.
Policjantka, która zrobi wszystko, by go złapać.
Napięcie, emocje i moralne dylematy, które rozmywają granice między dobrem a złem.

„Sztuka kłamania” to książka, która wciągnęła mnie od pierwszych stron i nie pozwoliła oderwać się aż do ostatniego rozdziału. Autorka stworzyła historię pełną napięcia, emocji i moralnych dylematów, w której granica między dobrem a złem jest niezwykle płynna. I chociaż czytałam tą książkę już jakiś czas temu, do tej pory o niej pamiętam.
Fabuła obraca się wokół świata sztuki, w którym każdy ruch jest starannie wyważony, a pozory często znaczą więcej niż prawda.
Luc Moroue to utalentowany fałszerz, którego życie nie było lekkie. Zmuszony przez długi do podjęcia trudnej decyzji, by zostać fałszerzem, pokazuje, że czasem wybory, które wydają się niemoralne, mogą wynikać z desperacji i potrzeby przetrwania. Jednak Luc nie jest tylko „przestępcą” – jest artystą, który potrafi oddać duszę w fałszu, tworząc dzieła tak samo piękne jak oryginały. Jest dla mnie postacią fascynująca ale również i tragiczną. Losy tego bohatera wywołują mieszankę współczucia i podziwu.
W życiu Luc’a pojawia się Marcus Breland, który wprowadził do historii przyjaźń, lojalność i poczucie bezpieczeństwa w świecie pełnym zdrad i intryg. Marcus nie jest jednowymiarowy – to człowiek, który rozumie wybory Luc’a, ale jednocześnie kieruje się własnym kompasem moralnym. Widać, że zależy mu na Lucu i stara się go chronić. Ich relacja jest pełna różnić, a wzajemne zaufanie i czasem napięcie dodają historii dodatkowej głębi.
Konfrontacja między Luc’em a Brooke Astley – nieustępliwą policjantką – wprowadza element napięcia, które jest niemal namacalne. Brooke to kobieta zdeterminowana, inteligentna i moralnie nieugięta. Pojawienie się w jej życiu Luc’a komplikuje wszystko. Między bohaterami pojawia się subtelne, dziwne napięcie, które odczuwalne jest już przy ich pierwszym spotkaniu.
Julka w świetny sposób splotła akcję z emocjami bohaterów. Kradzieże i podmiany obrazów stają się tłem dla głębszych refleksji nad lojalnością, moralnością i wyborem ścieżki życiowej. Każda decyzja Luc’a, każda reakcja Brooke, a także relacja z Marcusem zostały przedstawione tak, że jako czytelnik nie tylko śledziłam fabułę, ale też odczuwałam ciężar emocji, które towarzyszyły bohaterom.
„Sztuka kłamania” to historia o wyborach, które kształtują człowieka, o moralnych szarościach i emocjach, które wciągają jak wir. Autorka pokazała, że czasem to, co wydaje się złe, ma swoje początki w potrzebie przetrwania, a prawdziwą wartość człowieka możemy poznać w relacjach, które pielęgnuje, nawet w świecie pełnym oszustwa i fałszu.

Cześć! Jak Wam mija sobota? Jaką książkę teraz czytacie?
Czytaliście już trylogię „Jak powstają złoczyńcy” od Julki Kubickiej?

Fałszerz sztuki, który manipuluje każdym ruchem.
Policjantka, która zrobi wszystko, by go złapać.
Napięcie, emocje i moralne dylematy, które rozmywają granice między dobrem a złem.

„Sztuka kłamania” to książka, która wciągnęła mnie od pierwszych...

„Sztuka kłamania” to powieść, która wciągnęła mnie od pierwszych stron i nie pozwoliła się oderwać aż do końca. Autorka, znana z emocjonalnej intensywności i odważnego podejścia do ludzkich słabości, tworzy tu historię, która balansuje między światłem a cieniem, między prawdą a kłamstwem, pożądaniem a lękiem.
Książka należy do literatury obyczajowej z wyraźnym wątkiem psychologicznym i romantycznym, choć momentami można ją też czytać jak dramat z elementami thrillera. Akcja rozgrywa się we współczesnym świecie, gdzie splatają się losy ludzi uwikłanych w sztukę, przestępczość i niebezpieczne namiętności. To historia o granicach, które człowiek jest w stanie przekroczyć nie dla pieniędzy, lecz dla emocji, uzależnienia i miłości, która staje się jednocześnie przekleństwem i wybawieniem.
Głównym bohaterem jest Luc Moreau, człowiek o talencie, który mógłby uczynić go wielkim artystą, ale to kłamstwo i fałszerstwo dają mu władzę nad światem i ludźmi. Jego postać to uosobienie sprzeczności: cyniczny, a jednocześnie wrażliwy, kontrolujący, lecz wewnętrznie rozbity. Jego relacja z Brooke Astley, policjantką z własnymi demonami, jest jak gra w szachy, w której każda emocja ma swoją cenę. Brooke z kolei to kobieta silna i krucha zarazem. Pełna empatii, ale też rozdarta między obowiązkiem a uczuciem. Ich historia nie jest typowym romansem, lecz emocjonalnym pojedynkiem dwóch dusz, które próbują się nawzajem zrozumieć, nie tracąc przy tym siebie.
Tematyka książki oscyluje wokół miłości, manipulacji, winy i moralnych kompromisów. Kubicka z niezwykłą subtelnością pokazuje, jak łatwo granica między dobrem a złem może się rozmyć, gdy w grę wchodzą uczucia. To także opowieść o samotności tej, która pcha ludzi do kłamstwa, bo prawda bywa zbyt trudna do zniesienia.
Styl autorki jest niezwykle plastyczny i emocjonalny. Jej język jest barwny, ale nie przesadzony, każda scena oddycha intensywnością i szczerością emocji. Kubicka potrafi jednym zdaniem uchwycić coś, co inni opisywaliby przez stronę. Dialogi są żywe i prawdziwe, narracja płynna, momentami poetycka, momentami surowa. Dzięki temu książka ma wyjątkową dynamikę.

Na szczególną pochwałę zasługuje psychologiczna głębia bohaterów, ich motywacje, zranienia i wewnętrzne konflikty są opisane tak wiarygodnie, że trudno ich nie zrozumieć, nawet gdy popełniają błędy. Podobała mi się też niejednoznaczność fabuły, to, że nic tu nie jest czarno-białe.

„Sztuka kłamania” to dla mnie książka, która porusza i hipnotyzuje. Zmusza do refleksji nad tym, jak bardzo jesteśmy w stanie nagiąć prawdę, by ochronić siebie lub tych, których kochamy. Po jej lekturze długo zostaje echo emocji, to uczucie lekkiego ciężaru, które towarzyszy po przeczytaniu dobrej, prawdziwej historii.

„Sztuka kłamania” to powieść, która wciągnęła mnie od pierwszych stron i nie pozwoliła się oderwać aż do końca. Autorka, znana z emocjonalnej intensywności i odważnego podejścia do ludzkich słabości, tworzy tu historię, która balansuje między światłem a cieniem, między prawdą a kłamstwem, pożądaniem a lękiem.
Książka należy do literatury obyczajowej z wyraźnym wątkiem...

bardzo wciągająca, ogromnie mi się spodobała

bardzo wciągająca, ogromnie mi się spodobała

DNF
Zdecydowanie nie uczę się na błędach, bo za każdym razem jak widzę jakąś książkę wydaną przez wydawnictwo NieZwykłe, mówię sobie, że już po żadną nie sięgnę. I później znajduje jakąś, która mnie zaciekawi opisem, liczę że tym razem się pozytywnie zaskoczę i kończy się jak zawsze...

Początek mnie zaskoczył, bo naprawdę zapowiadało się ciekawie, jednak tak po 40 minutach audiobooka strasznie męczyła mnie ta książka. Rozdziały z perspektywy Luca jeszcze mnie ciekawiły, ale z perspektywy głównej bohaterki... Oj ciężko się ich słuchało.

DNF
Zdecydowanie nie uczę się na błędach, bo za każdym razem jak widzę jakąś książkę wydaną przez wydawnictwo NieZwykłe, mówię sobie, że już po żadną nie sięgnę. I później znajduje jakąś, która mnie zaciekawi opisem, liczę że tym razem się pozytywnie zaskoczę i kończy się jak zawsze...

Początek mnie zaskoczył, bo naprawdę zapowiadało się ciekawie, jednak tak po 40...

Niby znałam tematykę tej książki ale fabuła mnie rozłożyła na łopatki. Dawno żadna książka nie wciągnęła mnie do tego stopnia. Cudowna historia, pełna emocji. Czyta się z napięciem, a momentami miałam wręcz ciarki. Jestem zachwycona - przeczytałam na jeden raz i zarwałam nockę bo nie mogłam się oderwać. Relacja bohaterów jest uzależniająca- zarówno dla nich samych jak i dla czytelnika. Świetne jest też to, że mamy perspektywę obojga bohaterów i znamy ich intencje. Dosłownie i w przenośni szaleństwo!!! Polecam z całego serca!!!

Niby znałam tematykę tej książki ale fabuła mnie rozłożyła na łopatki. Dawno żadna książka nie wciągnęła mnie do tego stopnia. Cudowna historia, pełna emocji. Czyta się z napięciem, a momentami miałam wręcz ciarki. Jestem zachwycona - przeczytałam na jeden raz i zarwałam nockę bo nie mogłam się oderwać. Relacja bohaterów jest uzależniająca- zarówno dla nich samych jak i dla...

'- – Moje również – mruknęłam. – Były tak samo szczere jak to, że wielokrotnie fantazjowałamo tym, jak cię zabijam. Do tego stopnia cię nienawidzę . – Wyciągnęłam rękę, jakbym chciała sięgnąć do pistoletu, lecz nie miałam nawet pojęcia, gdzie się w tej chwili znajduje. Luc tymczasem ujął mój nadgarstek. – Ale też uważam, że z pewnością kocham cię w innym życiu. -'

'- – Moje również – mruknęłam. – Były tak samo szczere jak to, że wielokrotnie fantazjowałamo tym, jak cię zabijam. Do tego stopnia cię nienawidzę . – Wyciągnęłam rękę, jakbym chciała sięgnąć do pistoletu, lecz nie miałam nawet pojęcia, gdzie się w tej chwili znajduje. Luc tymczasem ujął mój nadgarstek. – Ale też uważam, że z pewnością kocham cię w innym życiu. -'