Bad Liar

"The Science of Affection" to dla mnie taka książka, po której człowiek odkłada telefon i ma w głowie „okej, to było naprawdę przyjemne”. Styl Julii Popiel jest lekki, swobodny i bardzo „czytający się sam”. Nie trzeba się w nic wgryzać ani analizować — po prostu płyniesz przez kolejne strony i zanim się obejrzysz, jesteś już daleko. I to jest w tym naprawdę satysfakcjonujące. Najbardziej podobało mi się to, że całość ma fajny klimat i daje dokładnie to, czego się oczekuje od takiej historii — emocje, trochę napięcia, trochę ciepła i taki komfort czytania, który zostaje po skończeniu książki. Nic przesadzonego, nic sztucznego, tylko dobrze wyważona lekkość. To nie jest książka, która ma udawać coś wielkiego, ale w swojej kategorii wypada naprawdę dobrze. I szczerze? Zostawiła mnie z bardzo pozytywnym odczuciem i takim „dobrze spędzonym czasem”, a to wcale nie jest mało.

„Rebelion” Kingi Macowicz to książka z naprawdę ciekawym pomysłem na fabułę, który miał duży potencjał. Niestety mam wrażenie, że nie został on w pełni wykorzystany. Akcja rozwija się bardzo szybko, przez co niektóre wątki – szczególnie te najciekawsze – nie są wystarczająco pogłębione. Gdyby autorka poświęciła im więcej miejsca i czasu, mogłaby powstać naprawdę świetna historia. Mimo tego książkę czyta się dość dobrze i wciągająco, choć zdarzały się momenty, w których musiałam wracać do wcześniejszych fragmentów, żeby lepiej zrozumieć przebieg wydarzeń. Podsumowując – to przyjemna lektura z dużym potencjałem, ale z niedosytem po zakończeniu.

„The Secret We Hide” to historia, która od pierwszych stron opiera się na znanym i kontrowersyjnym motywie zakazanego uczucia. Skyler po bolesnym rozstaniu nie szuka miłości ani stabilizacji. Jedna noc z nieznajomym ma być tylko chwilą zapomnienia i zamknięciem pewnego etapu. Los szybko weryfikuje ten plan, gdy kilka tygodni później okazuje się, że chłopak z imprezy jest synem nowego partnera jej matki. Od tej chwili bohaterowie muszą funkcjonować pod jednym dachem, udając obojętność, choć napięcie między nimi ani na moment nie słabnie. Relacja Skyler i Noaha opiera się głównie na fizycznym przyciąganiu i emocjach, które często wygrywają ze zdrowym rozsądkiem. Autorka mocno akcentuje chemię między bohaterami i nie stroni od scen zbliżeń, których jest naprawdę dużo. Są one napisane naprawdę dobrze jednak momentami przytłaczają i sprawiają wrażenie, że zastępują pogłębione rozmowy i budowanie więzi. Brakuje chwil zwyczajnej bliskości i dialogów, które pozwoliłyby lepiej zrozumieć bohaterów. Na plus wypada klimat książki i emocjonalne tło postaci. Wątki związane z rodziną, stratą i żałobą dodają historii ciężaru i sprawiają, że nie jest to wyłącznie opowieść o pożądaniu. Końcówka przynosi zwrot akcji i silniejsze emocje, choć tempo wydarzeń może wydać się zbyt szybkie i nie do końca satysfakcjonujące. Całość przywodzi na myśl historię w stylu „Mojej winy” i będzie dobrą propozycją dla czytelników, którzy lubią intensywne, zakazane romanse z dużą dawką napięcia. Dla mnie była to lektura z potencjałem, ale nierówna. Dobra rozrywka, choć pozostawiająca pewien niedosyt.

Książka choć formatem i fabułą stosunkowo podobna do “For sure not you” Weroniki Ancerowicz, jednakże okazuje się zupełnie inna, a podobieństwo które wydaje nam się łudząco podobne to tylko schemat głównych bohaterów, rodzica czy statutu bohaterki. Osobiście, książka mnie wciągnęła podobnie co poprzednio wspomniana pozycja. Przeczytałam ją w dwa dni, a ułatwiło mi to cudowna kompozycja, czyli krótkie (a dużo) rozdziałów. Polecam, jeśli ktoś jest odporny na trudne tematy

„𝐈 𝐰𝐭𝐞𝐝𝐲 𝐫𝐨𝐳𝐥𝐞𝐠ł 𝐬𝐢ę 𝐝ź𝐰𝐢ę𝐤 ł𝐚𝐦𝐢ą𝐜𝐲𝐜𝐡 𝐬𝐢ę 𝐤𝐨ś𝐜𝐢. 𝐌𝐨𝐢𝐜𝐡 𝐤𝐨ś𝐜𝐢.” Nie wiem, jak mam w ogóle ubrać w słowa to, co czuję po tej książce. „𝐃𝐚𝐫𝐤 𝐀𝐠𝐨𝐧𝐲” to nie jest zwykła historia, to nie jest romans, który rozczuli i zostawi z uśmiechem. To jest emocjonalny chaos, ból, gniew i cisza po krzyku, którego nie da się zapomnieć. Weronika Plota po raz kolejny udowodniła, że potrafi rozedrzeć serce na kawałki i złożyć je na nowo – ale już inne. Pęknięte. Dojrzałe. Od pierwszych stron czułam, że to będzie coś innego. 𝐀𝐢𝐝𝐞𝐧 𝐒𝐜𝐨𝐭𝐭, najmłodszy z braci, zawsze był dla mnie zagadką – 𝐜𝐡ł𝐨𝐝𝐞𝐦 w ludzkiej skórze, 𝐜𝐢𝐜𝐡𝐲𝐦 𝐨𝐠𝐧𝐢𝐞𝐦, który parzył, zanim zdążył się zapalić. A tutaj… zobaczyłam wszystko. Zrozumiałam, dlaczego jest taki, jaki jest. Co musiało się wydarzyć, żeby 𝐭𝐫𝐳𝐲𝐧𝐚𝐬𝐭𝐨𝐥𝐞𝐭𝐧𝐢 𝐜𝐡ł𝐨𝐩𝐚𝐤 przestał czuć cokolwiek oprócz bólu i zemsty. 𝐉𝐞𝐝𝐧𝐨 𝐳𝐝𝐚𝐫𝐳𝐞𝐧𝐢𝐞. Jeden człowiek. 𝐉𝐞𝐝𝐧𝐨 𝐩𝐢𝐞𝐤ł𝐨. I od tamtej chwili 𝐀𝐢𝐝𝐞𝐧 już nie żył, tylko 𝐟𝐮𝐧𝐤𝐜𝐣𝐨𝐧𝐨𝐰𝐚ł. Z kolei 𝐄𝐬𝐦𝐞𝐫𝐚𝐲 𝐌𝐨𝐨𝐧… Boże, co to za postać. 𝐙̇𝐦𝐢𝐣𝐚 🐍 — idealne słowo. Kobieta, która została 𝐬𝐭𝐰𝐨𝐫𝐳𝐨𝐧𝐚 przez ból, wykuta w 𝐨𝐠𝐧𝐢𝐮 𝐩𝐫𝐳𝐞𝐦𝐨𝐜𝐲, nauczona, że 𝐮𝐜𝐳𝐮𝐜𝐢𝐚 to słabość, a 𝐳𝐚𝐮𝐟𝐚𝐧𝐢𝐞 to śmierć. Czytając o jej przeszłości, autentycznie czułam gulę w gardle. To nie była bohaterka, którą można po prostu lubić. Ją się 𝐫𝐨𝐳𝐮𝐦𝐢𝐞, 𝐧𝐢𝐞𝐧𝐚𝐰𝐢𝐝𝐳𝐢, 𝐩𝐨𝐝𝐳𝐢𝐰𝐢𝐚, żal ma się do świata, że musiała tak żyć. I mimo że jest bezwzględna, to wciąż gdzieś w niej tli się resztka człowieczeństwa, której sama próbuje się pozbyć. To, co łączy tych dwoje, nie jest miłością. To pożądanie, gniew, uzależnienie, destrukcja. Dwa 𝐝𝐞𝐦𝐨𝐧𝐲, które tańczą na granicy piekła. To nie 𝐞𝐧𝐞𝐦𝐢𝐞𝐬-𝐭𝐨-𝐥𝐨𝐯𝐞𝐫𝐬. To 𝐞𝐧𝐞𝐦𝐢𝐞𝐬-𝐭𝐨-𝐞𝐧𝐞𝐦𝐢𝐞𝐬, i to takich, którzy potrafiliby się zabić z uśmiechem na ustach. A mimo to — gdzieś między krwią a kłamstwami — jest między nimi coś… nie do końca nazwane. Nie 𝐫𝐨𝐦𝐚𝐧𝐭𝐲𝐜𝐳𝐧𝐞. Bardziej coś w rodzaju rozpoznania bólu w oczach drugiego człowieka. 𝐀𝐤𝐚𝐝𝐞𝐦𝐢𝐚 𝐒𝐢𝐱 to miejsce, gdzie nikt nie ma czystych rąk. 𝐌𝐨𝐫𝐝𝐞𝐫𝐬𝐭𝐰𝐚, 𝐭𝐚𝐣𝐞𝐦𝐧𝐢𝐜𝐞, 𝐳𝐝𝐫𝐚𝐝𝐲 – fabuła wciąga jak bagno. Każda strona to dreszcz, każda scena to napięcie, które ściska gardło. A kiedy wreszcie 𝐨𝐝𝐤𝐫𝐲𝐰𝐚𝐦𝐲, 𝐤𝐭𝐨 𝐬𝐭𝐨𝐢 𝐳𝐚 𝐭𝐲𝐦 𝐰𝐬𝐳𝐲𝐬𝐭𝐤𝐢𝐦, to ja po prostu siedziałam z otwartymi ustami, nie wierząc, że to to. Ten 𝐩𝐥𝐨𝐭 𝐭𝐰𝐢𝐬𝐭 mnie rozwalił psychicznie. I nawet jeśli w głowie układałam sobie różne teorie, to Weronika znów udowodniła, że jest o krok przede mną. Styl Weroniki to dla mnie 𝐦𝐚𝐣𝐬𝐭𝐞𝐫𝐬𝐳𝐭𝐲𝐤. Ona nie pisze historii. Ona wycina emocje z wnętrza człowieka i przenosi je na papier. Nie znajdziecie tu przerysowanych scen czy fałszywej czułości. Każde zdanie ma sens. Każda emocja ma wagę. Każdy ból – powód. I właśnie to jest w niej piękne – że potrafi pokazać 𝐛𝐫𝐳𝐲𝐝𝐨𝐭ę ludzkich dusz w sposób, który jest… prawdziwy. Nie będę ukrywać – to 𝐧𝐚𝐣𝐛𝐫𝐮𝐭𝐚𝐥𝐧𝐢𝐞𝐣𝐬𝐳𝐚, najbardziej emocjonalna część z całego uniwersum 𝐇𝐞𝐥𝐥𝐢𝐬𝐡. Sceny 𝐩𝐫𝐳𝐞𝐦𝐨𝐜𝐲, 𝐭𝐫𝐚𝐮𝐦𝐲, 𝐦𝐫𝐨𝐤𝐮 – wszystko jest tu aż nazbyt realne. I może dlatego boli tak bardzo. Bo ta książka nie daje wytchnienia. Nie pozwala zapomnieć. Zmusza do myślenia, do odczuwania. A zakończenie? Nie wiem, jak mam żyć po tej końcówce. Nie wiem, jak mam funkcjonować z myślą, że 𝐀𝐢𝐝𝐞𝐧… zrobił to, co zrobił. Że jednym ruchem, jednym wyborem, jednym zdaniem podpisał wyrok, który zmienił wszystko. Siedziałam z pustym wzrokiem, przewracając ostatnią stronę, i czułam tylko jedno – to 𝐣𝐞𝐬𝐳𝐜𝐳𝐞 𝐧𝐢𝐞 𝐤𝐨𝐧𝐢𝐞𝐜. Ale to, co się stało, zostawiło we mnie coś na kształt żałoby. Nie po bohaterach, ale po ich niewinności, po tej odrobinie człowieczeństwa, która gdzieś po drodze zgasła. „𝐃𝐚𝐫𝐤 𝐀𝐠𝐨𝐧𝐲” to książka, której się nie czyta. Ją się przeżywa, 𝐜𝐢𝐞𝐫𝐩𝐢 z nią, 𝐤𝐫𝐳𝐲𝐜𝐳𝐲 z nią, 𝐦𝐢𝐥𝐤𝐧𝐢𝐞 z nią. To historia o bólu, zemście, pustce i o tym, jak bardzo można być złamanym, a mimo to wciąż iść dalej – nawet jeśli każdy krok prowadzi głębiej w ciemność. Nie znajdziecie tu 𝐡𝐚𝐩𝐩𝐲 𝐞𝐧𝐝𝐮. Znajdziecie prawdę o tym, że czasem zło jest jedynym językiem, jakiego nauczyło nas życie. To była jazda bez trzymanki, 𝐜𝐳𝐲𝐬𝐭𝐚 𝐚𝐠𝐨𝐧𝐢𝐚 i zachwyt w jednym. I wiem jedno – nigdy nie zapomnę, co czułam po „𝐃𝐚𝐫𝐤 𝐀𝐠𝐨𝐧𝐲”. I choć historia jeszcze się nie skończyła… ja już czuję, że zostanie we mnie na bardzo, bardzo długo.

𝐓𝐲𝐭𝐮ł: Dni upragnionych powrotów 𝐀𝐮𝐭𝐨𝐫𝐤𝐚: Martyna Keller 𝐒𝐞𝐫𝐢𝐚: Dylogia czasu – część 1 𝐎𝐜𝐞𝐧𝐚: ★★★★☆ ‧₊˚❀༉‧₊˚. Hej! O piórze Martyny Keller słyszałam bardzo dużo, więc postanowiłam sprawdzić, o czym mowa! Na pierwszy rzut wybrałam Dni. 🩶 ‧₊˚❀༉‧₊˚. Jest to moja pierwsza styczność z twórczością Martyny i przyznam, że pozytywnie się zaskoczyłam. Jej pióro jest wprost genialne! Bardzo szybko przeczytałam tę książkę. Świetnie się bawiłam, choć muszę wyznać, że ta pozycja nie trafiła na listę moich ulubieńców. Mimo to wyczekuję drugiej części i jestem mega ciekawa, co przygotowała dla nas autorka. ♡ Fabuła początkowo mnie nie wciągała, ale z czasem zaczęłam być ciekawa tego, co się wydarzy. Nie potrafiłam przewidzieć żadnego scenariusza, co szczerze mnie usatysfakcjonowało. Wolę iść w nieznane niż zgadywać dalsze losy. ♡ Polubiłam główne postacie, choć momentami nie rozumiałam ich decyzji. Może nawet to dobrze, że są trochę inni od bohaterów, o których zazwyczaj czytam. Dodaje to unikalności i zdecydowanie wyróżniają się na tle innych. ♡ Nie spodziewałam się łez w moich oczach, ale muszę przyznać, że w pewnym momencie zaczęły one napływać. Muszę jednak podkreślić, że jestem wrażliwą osobą, więc byle głupota potrafi wywołać we mnie łzy haha. Natomiast zakończenie bardzo mnie zaintrygowało, dzięki czemu nie mogę doczekać się drugiej części! Ciekawe, czym Martyna nas zaskoczy… ♡ ‧₊˚❀༉‧₊˚. buzii, rory 🩶

Książka okej, wydaje mi się, że autorka bardzo szybko chciała napisać tę książkę, bo trochę brakowało mi w niej jakichkolwiek opisów co utrudniało wciągnięcie się w fabułę, czy poznanie i wyobrażenie sobie lepiej miejsc i bohaterów. Plot-twist był przewidywalny. Podoba mi się sam zamysł tego aby opowiedzieć o swojej pierwszej miłości wnukom, czyli początek książki i zakończenie, „przeniesienie się w czasie”. Uważam, że dobrze było tutaj to wykonane, chociaż oczekiwałam, że niektórzy bohaterowie skończą w inny sposób lub z kimś innym.

Druga część „I Wanna Fall” podobała mi się zdecydowanie bardziej niż pierwsza. Ma świetny klimat i była dla mnie naprawdę zaskakująca — bardzo nieprzewidywalna, przynajmniej z mojej perspektywy. Nie spotkałam się wcześniej w książkach z wątkiem podwójnej osobowości, co sprawiło, że historia była jeszcze bardziej intrygująca. Oczywiście można zauważyć pewne niedociągnięcia i nieścisłości, które dałoby się wytknąć z punktu widzenia psychiatrii, jednak nie przeszkadzały one w odbiorze całości. Bardzo podobał mi się zamysł oraz historia losów małego Raisa i jego brata Chase’a. Wątek dzielenia ciała z bratem był naprawdę mocny i zasługuje na uznanie — to dobrze przemyślany i odważny motyw. Całość jest dobrze napisana, choć z drobnymi potknięciami, na które można przymknąć oko. Na plus zasługuje też wątek przyjaźni, który dodaje historii emocjonalnej głębi.

Drugi tom historii Vivian i Venoma. Fabuła kręci się wokół ich skomplikowanej relacji oraz mrocznych wydarzeń m.in. brutalnych morderstw, o które podejrzany jest Venom.Największą siłą tej książki to relacja Vivian–Venom. Jest toksyczna, intensywna i pełna napięcia. Jeśli ktoś lubi klimat:bad boy + dziewczyna wciągnięta w niebezpieczny świat,zakazane uczucie,to to działa naprawdę dobrze.Są tajemnice, morderstwa, zwroty akcji książka potrafi wciągnąć i trzymać napięcie. Jednak to nie jest książka która spodoba się każdemu toksyczna relacja,momentami schematyczna i banalna fabuła ,typowe motywy „on jest niebezpieczny, ale ma dobre serce”.Jeśli czytałeś dużo takich książek, możesz mieć déjà vu.To książka bardziej na emocje niż na logikę.Jeśli wejdziesz w klimat może Ci się bardzo podobać.Jeśli podejdziesz krytycznie szybko zauważysz schematy i przesadę.

Fabuła książki była spoko,ale te wahania nastroju głównej bohaterki to lekka przesada. Dwa razy na jednej stronie było napisane: ,, odsunęłam się od Venoma,by zachować dystans’’ ,a akapit później ,,siedziałam na kolanach venoma’’,albo ,,Luca był w porządku’’(ona go nienawidzi przez całą książkę),a stronę później ,,Luca był wkurzajacy’’

Na początku trochę nudne, ale pomijając to, to ta książka zostawiła mnie z takim uczuciem i pustką że nie wiedziałam co ze sobą zrobić 🙏 fajnie mimo wszytko że autorka zdecydowała się na takie zakończenie bo pokazuje że życie nie zawsze jest kolorowe i idealne. Chciałabym widzieć to wszystko z perspektywy Nicholasa i po prostu potrzebuje jakiegoś spin-offu błagam 🙏🙏

Mimo że autorka nie ma na swoim koncie wielu prac, uważam, że „Give Him a Chance” jest naprawdę dobrze napisaną lekturą. Fabuła książki jest bardzo wciągająca i równie dobrze poprowadzona. Na początku historia może wydawać się nieco nudna, jednak rozwija się bardzo szybko i mimo dość „oklepanego” schematu czytało mi się ją z dużą przyjemnością. Główni bohaterowie mają wyraźnie zarysowane cechy, choć pojawiają się też postacie drugoplanowe, którym zabrakło charakteru. Pomimo tego Hero i Nell to bohaterowie, z którymi łatwo się utożsamić. Pokazują, że nawet osoby pozornie idealne mają swoje zmartwienia i lęki. Bardzo ich polubiłam i podczas czytania nie działali mi na nerwy. Szczególnie utożsamiam się z Nell, co dodatkowo pomogło mi wczuć się w historię. Niestety, mimo wysokiej oceny książki za ciekawą fabułę, przyjemne momenty i styl pisania autorki, nie mogę pominąć jej słabszych stron. Pierwszym minusem są momentami niezręczne dialogi — zdarzały się fragmenty, które czytało mi się dość niekomfortowo. Kolejnym problemem jest bardzo szybkie przejście od nienawiści do miłości. Rozumiem, że wynika to z krótkiej formy książki, jednak zmiana ta wydawała mi się zbyt gwałtowna — bohaterowie deklarują wzajemną niechęć, a już po kilku rozdziałach ich relacja wygląda zupełnie inaczej. Ostatnią rzeczą, na którą chciałabym zwrócić uwagę, jest jeden konkretny wątek — poważna kłótnia, której rozwiązanie zostało całkowicie pominięte. Moim zdaniem był to ważny moment i pokazanie, jak bohaterowie dochodzą do porozumienia, uczyniłoby historię bardziej wiarygodną. Tym bardziej że książka porusza wiele istotnych tematów w bardzo dobry sposób, więc tutaj odczuwam pewien niedosyt. Podsumowując, uważam, że książka jest warta przeczytania. Jeśli szukacie lekkiej, pogodnej i romantycznej historii na letni wieczór, „Give Him a Chance” będzie idealnym wyborem.

Co tu się wydarzyło… przez 3/4 książki było tyle chaosu i niedorzeczności, że chciałam dać tylko 5 gwiazdek choć czytało się szybko i w sumie ciekawie. Natomiast pod koniec książki zrobiło się naprawdę interesująco. Końcówka to było złoto, pozamiatane, pozytywny szok i daję finalnie 8 gwiazdek.

Bardzo pozytywne zaskoczenie. Po przeczytaniu 3 części Hellish dot. Aurory i Nicolasa byłam już zmęczona, szczególnie Nicolasem… Nie byłam pozytywnie nastawiona do tej pozycji ale jako że nie lubię nie kończyć serii to zabrałam się za kolejną część t.j. Hidden Hearts. W mojej opinii - jest to zupełnie inny klimat. Główna bohaterka bardzo zaplusowala, myślę że nie da się jej nie polubić. Sama książka mnie bardzo wciągnęła i wręcz żałuję że historia Zana i Silver kończy się na jednym tomie. Fajne, naprawdę pozytywne zaskoczenie.

Historia Ruby i Tristana jest jedną z tych, które zostają w twoim sercu na zawsze, z którą każdy, chociaż w jakiś sposób się utożsamić, a zwłaszcza z główną bohaterką. Książka mimo tego, że jest o trudnej tematyce jest opisana tak, że człowiek nie jest w stanie się na niej nudzić. Polały się łzy, jak i pojawił się śmiech, a każdy z bohaterów został opisany we wspaniały sposób. Jeśli chodzi o zakończenie książki, to zostawi was ona z milionem znaków zapytania w głowie i od razu będziecie chcieli sięgnąć po 2 tom, który z całego serca również polecam 🫶🏻.

Czy mnie jeszcze dziwi, że z każdą przeczytana książką, kocham twórczość Asi jeszcze bardziej.... Absolutnie nie. Ta historia jest tak cudownie komfortowa. Jest jednym, wielkim balsamem dla duszy. Relacja jaka połaczyla Vaiane i Tristana jest magiczna. Idealnie pasuje, jako współczesny odpowiednik "Pięknej i Bestii". On Bestia, osadzony w więzieniu za włamanie. Ona Pięka, cicha, spokojna, zakochana w książkach. On nie ma niczego, mieszka z chora babcia w przyczepie, ona ma wszystko o czym zamarzy, ma też cudownych przyjaciół, wspierających ją na każdym kroku. To wręcz nie możliwe,żeby mogło ich coś połaczyc, a jednak. Już od pierwszego spotkania w murach biblioteki tych dwoje połoczyło silne uczucie. Z tej książki, możemy wyciągnąć naukę, że miłość nie interesuje nas status społeczny, to czy pochodzimy z różnych światów. Ona spada na nas nagle i niespodziewanie i to od nas zależy, czy damy się jej rozwinąć czy poddamy się na starcie i uciekniemy. Vai i Tris podjęli walkę z przeciwniściami, a mieli ich wiele. Np. ojciec dziewczyny. Jednak nie poddali się, byli gotowi poświecic wszystko dla siebie nawzajem. Byli dla siebie też ogromnym wsparciem i nawet rozłaka związana ze studiami dziewczyny nie zmniejszyła ich uczucia. Ta historia zdecydowanie, pozostanie ze mną na długo i chętnie będę do niej wracać, żeby znów poczuć ten komfort i spokój.

Chyba sie nie przekonam d polskich romansów/młodzieżówek. Fabuła bez fabuły, wsystko poplątane że nie wiedziałam co się dzieje. Wszystko dzieje się wokół romansu a można by jakoś fajnie pociągnąć wątek. Miejscami żenujące. Jednak zostawię a nawet przeczytam drugą częśc tej serii tylko dlateko że ładnie się prezentuje na półce :0

Świetna ksiązka nie zmiennię tak jak inne tytułu tej aktorki niesie ze sobą wiele wartości i nie romantyzuje nie zdrowo rzeczywistości tak jak wielu wydaniach tego typu. wiele osób może odnaleźć zrozumienie i siebie w jej książkach a dylogia "you" idealnie to oddaje. Sama historia nie da o sobie długo zapomnieć, przychodzą przez nią wszystkie emocje, łzy i śmiech a Oliver oficjalnie stał się moim książkowym mężem😅

Tak, czytałam to na Wattpadzie i…?
Mam sentyment do tej książki, choć boli mnie czekanie na jej ciąg dalszy. Najlepsze jest to, że ta książkę trudno nazwać dobrą. Język i zachowanie bohaterów jest bardzo typowo wattpadowe, sytuacje często są absurdalne, jednak to jedna z takich comfort book. Lubie odskocznię, coś nieidealnego, bo ile można czytać poważnych książek.
A to się czyta bardzo przyjemnie. Dosłownie za jednym tchem i nie ma książki. Dlatego nie mogę doczekać się ciągu dalszego, zwłaszcza po takim zakończeniu.

Ta książka była dobra, ale nie na tyle, żeby dać jej więcej niż 6 gwiazdek. czytając to było czuć, że to nienajlepiej napisana wattpadówka, która odmóżdża, ale mimo to wyląduje w sekcji ulubione. podczas czytania tego na początku bardzo irytowało mnie to, że cały czas było podkreślane, że autorka kocha Nike i jej bohaterowie mają połowę szafy w tym. denerwujące było też to, że Tessa cały czas mówiła, że dzisiaj nie pije a 3 godziny później zataczała się gdziekolwiek ją wywiało. odnoszę też wrażenie, że postać Archera była kreowana na typowego piłkarzyka ze zmianą taką, że Archer grał w koszykówkę. Wiek mentalny owej postaci nie przekraczał 13 roku życia i ogółem cały gagatek był słabo napisany. zawiodłam się też na super szybkim rozwijaniu relacji Briana i Scarlett oraz tym, że wątek Harrego i Leo nie był dokończony. tak jak wcześniej mieliśmy o tym jak Leo gada o Harrym kurcze cały czas to po ich zbliżeniu zbyt wiele nie gadał. jako iż jestem osobą, która bardzo zwraca uwagę na szczegóły poirytowanym się faktem, że w escape room'ie Tessa zrobiła sobie wspólne zdjęcie z Archerem a dla przypomnienia nie można mieć telefonów w takich miejscach. zastanawiam się też nad faktem po co obie rodzicielki upchnęły swoje nienawidzące się dzieci razem w domu zupełnie bez powodu(chyba, że nie pamiętam). książkę czytało mi się bardzo szybko i była fajna. bardzo wciągała.