Ryszarda Hanin. Historia nieoczywista

Noszę w sobie tę książkę okrągły rok i ciągle nie znajduję odpowiednich słów do jej opisania. Rzecz to solidna, lecz jednocześnie niemożliwa do zwięzłego podsumowania, nieuchwytna jak jej bohaterka.

W sferze formalnej jest to wspaniała książka na wybitnym poziomie merytorycznym. Rzecz to na tyle niezwykła w dzisiejszym świecie, że aż odejmuje mowę, ale przede wszystkim – cieszy. Przynajmniej mnie, bo od lat mam wcale niemałą szajbę na punkcie szeroko pojętej wydawniczej dokładności i uwielbiam pozycje, które nie odsyłają mnie do żadnych encyklopedii, słowników, opracowań, tylko metodycznie serwują mi mnóstwo przypisów potwierdzających kolejne i kolejne fakty. Jakiż to jest luksus czytelniczy!

Magdalena Raszewska od początku podkreśla fakt, że osoba i życiorys Ryszardy Hanin jest dla niej zagadką, co nie prowadzi bynajmniej do poszukiwania taniej sensacji, przywoływania salonowych ploteczek i odgrzebywania towarzyskich kontrowersji, ale staje się przyczynkiem do rzetelnej i zaskakująco odpowiedzialnej oraz niezwykle subtelnej próby poznania i zrozumienia, czy może raczej wielostronnego oświetlenia „uwikłanej w Historię” biografii wyjątkowej aktorki, przez nią samą nieujawnionej i kreowanej całe życie.

Autorka doprecyzowuje ponadto, że jej „zamiarem było nie tylko, czy też – nie tyle, napisanie monografii dobrej i niebanalnej aktorki (mało innych artystek stworzyło tak wyrazisty typ, zwłaszcza w filmie),ale też potraktowanie jej jako pewnego hasła wywoławczego, może pretekstu, dla pokazania tła i tzw. kontekstów. Ta biografia to przecież doświadczenie całego pokolenia. Ryszarda Hanin należała do tych, którym dwa totalitaryzmy „załatwiły” życie i nigdy nie chciała o tym opowiedzieć, cierpliwie znosząc niesprawiedliwe często zarzuty. Sama to życie starannie ukrywała. Pasjonowało mnie pytanie, dlaczego i jak na nowo ukształtowała swoją biografię, myląc wszystkie tropy”.

Raszewskiej udało się zebrać imponujący materiał prasowy, archiwalny i wspomnieniowy, z którego stworzyła przepastne kalendarium i które z przesadną skromnością nazwała: „Notatkami do nienapisanej monografii”. To jest znakomicie udokumentowana kronika życia i twórczości, opatrzona rozdziałami syntetycznymi, z komentarzami literacko-artystycznymi i historycznymi.

I co bardzo mi się podoba to to, że autorka nie stawia Hanin na cokole, nie broni się przed suchymi faktami i czasami bolesnym obiektywizmem, ale nie pozwala też opluwać artystki, zwłaszcza w kontekście hipokryzji środowiska, które zawsze było takie poprawne, takie niezłomne, takie przyzwoite, takie nie machające czerwoną legitymacją.

Wspaniała publikacja!

Noszę w sobie tę książkę okrągły rok i ciągle nie znajduję odpowiednich słów do jej opisania. Rzecz to solidna, lecz jednocześnie niemożliwa do zwięzłego podsumowania, nieuchwytna jak jej bohaterka.

W sferze formalnej jest to wspaniała książka na wybitnym poziomie merytorycznym. Rzecz to na tyle niezwykła w dzisiejszym świecie, że aż odejmuje mowę, ale przede wszystkim –...