Wicked. Życie i czasy Złej Czarownicy z Zachodu

Jestem tym typem osoby, który potrafi porzucić książkę, jeśli oczy aż bolą od przewracania. A czasem się uprę - tu współpraca, a tu... wyzwanie. A wówczas czytanie potrafi stać się czystym aktem masochizmu, jak było u mnie w przypadku "Wicked..." Początkowo moje podejście było optymistyczne. Przygotowałam się na to, że książka nie będzie tym samym, co musical i film na jego podstawie, ale spodziewałam się punktów wspólnych. Ale nie da się zaprzeczyć, że wszelkie adaptacje wykorzystały może z 5% tego, co zawarł w swojej powieści autor, a w zasadzie to tylko imiona i ze trzy wydarzenia. I to w zasadzie tyle.

Uprzedzam, że jest to bardzo negatywna recenzja i nie mam nic przeciwko osobom, które odnalazły w tej książce coś, czego sama nie znalazłabym nawet z mikroskopem. Wciąż zastanawiam się, DLACZEGO to chore fanfiction filmu z 1939 roku zostało dopuszczone do druku i dlaczego jest wznawiane. Zwyczajnie ni*n*widzę tej książki, na każdej stronie czułam paskudny niesmak. Czasem już się zastanawiałam, czy to aby nie jest kiepski film przyrodniczy o krainie Oz, do którego Krystyna Czubówna nie zamierzała nagrać narracji i przez to nie da się tego czytać.

Autor zapewne miał wielkie plany, jednak pisarz jest z niego marny. Z pewnością nie można tego zrzucić na karb tłumaczenia, gdyż to nie chodzi tylko o tempo czy dobór słownictwa (no dobrze, tutaj też było fatalnie). Wszystko było opisywane bardzo powierzchownie, a o istnieniu jakichkolwiek relacji dowiadywałam się z narracji, bo w żaden sposób nie było jej czuć. Nie dało się też polubić żadnej postaci, bo charakter każdej z nich był papierowy i to w dodatku wykonany z jednej warstewki serwetki. Oczywiście miło było słyszeć, że w trakcie licznych wyrwanych z kontekstu scenek poprzedzonych skokami czasowymi w wielorozdziałowej narracji Elfaba i G(a)linda zostały przyjaciółkami. Szkoda jednak, że o wszystkim opowiadał Boq, którego egzystencja nie miała najmniejszego znaczenia, nie mówiąc już o innych znajomych tejże gromady, bo ich wkład w akcję był zerowy. Pominąwszy to, że Boq był wkurzający i łopotał niczym czerwona flaga na maszcie nadmorskiego klifu. Co gorsza Elfaba, która miała być tą złą... w zasadzie nic nie robiła i to dosłownie. Nawet gdy próbowała być aktywna, w zasadzie zdawała się być całkowicie bierna.

Myślę, że miał to być swego rodzaju fabularyzowany referat na temat moralności, religii, polityli, bla, bla, bla. Zamysł szlachetny, jednak autorowi dużo lepiej wyszłaby filozoficzna praca doktorancka. Choć historia ma w teorii skupiać się na Elfabie, to jednak ona sama zostaje narratorką dopiero w ostatniej części książki. A nawiązując do podziału na części, autor chyba nie mógł zdecydować się na jeden rodzaj narracji i dzielenia tekstu na perspektywy. Nagle stwierdzał, że ma pomysł na scenę i tu przyda się ktoś inny, więc ponownie zmieniał koncepcję. Ktoś, kto tak jak ja, lubi uporządkowany tekst, może dostać od tego szału. Sama fabuła z kolei skakała z miejsca na miejsce, z czasu na czas, w zasadzie nie zapewniając zbytnio konsekwencji i ciągu przyczynowo-skutkowego. Bohaterowie głowni i poboczni często zachowywali się nie tylko nielogicznie - ich decyzje wychodziły najzwyczajniej z tego elementu ludzkiej fizjonomii, gdzie światło nie dociera. Nie potrafiłam dostrzec w nich sensu.

To, co było najgorsze i wzbudzało we mnie nie tylko niesmak, ale także odrazę, była wręcz niezdrowa obsesja autora na punkcie keksu i części intymnych, szczególnie dolnej fizjologii głównej bohaterki. Zwyczajnie nie mogłam zrozumieć, dlaczego pierwsze sto stron w zasadzie poświęcono popędom niewyżytej łóżkowo matki Elfaby; dlaczego w momencie wykonywania RKO opisywano napięcie rąk matki jako podobną er*t*czn*j ekst*zy, a oglądający to dzieciak poczuł dziwne poruszenie w spodniach. Nie wspominając o scenach jak ta z klubu, której zresztą w zasadzie nie rozumiałam...

Jeśli mieliście tę książkę w planach, zaklinam Was, nie róbcie sobie tego. Naprawdę, przeczytajcie cokolwiek, tylko nie ten okropny bełkot o niczym. Cokolwiek miałam wynieść z tej książki, wyniosłam tylko traumę i pragnienie, by ktoś wymyślił sposób, jak wymyć mózg i oczy kwasem, by nadal działały, a lektura tego dzieła mogła je opuścić na zawsze. Ten jednorożec przyznaje haniebną ocenę 1/10 i jeśli już ma określić kategorię wiekową, to jest to 18+

Jestem tym typem osoby, który potrafi porzucić książkę, jeśli oczy aż bolą od przewracania. A czasem się uprę - tu współpraca, a tu... wyzwanie. A wówczas czytanie potrafi stać się czystym aktem masochizmu, jak było u mnie w przypadku "Wicked..." Początkowo moje podejście było optymistyczne. Przygotowałam się na to, że książka nie będzie tym samym, co musical i film na jego...

Szkoda drzew

Szkoda drzew

Dawno żadna książka nie podniosła mi ciśnienie, ale “Wicked” się to udało. Przed rozpoczęciem czytania wiedziałam, że książka znacząco różni się od musicalu, który bardzo mi się podobał. Że jest bardziej wulgarna, brutalna itp. Nie obrzydzają mnie takie rzeczy. Za to drażni mnie nadmuchany przerost nad treścią.

Wicked przedstawia historię Elfaby Thropp zanim stała się Złą Czarownicą z Zachodu. Poznajemy jej dzieciństwo, okres uczenia się na uniwersytecie, aż do niej śmierci w konfrontacji z Dorotką.

Oz w “Wicked” w niczym nie przypomina baśniowej krainy. Jest to raczej autorytarne państwo targane społeczno-politycznymi konfliktami. W efekcie wydarzenia w powieści bardziej dawały mi poczucie towarzyszenia cywilom, którzy próbują przetrwać trudne czasy we własnym kraju. Ciekawe to było. To było na plus.
Tylko że autor nie wykorzystuje tego potencjału. Takie środowisko stwarzało idealne warunki na przemiany bohaterów. Tymczasem bohaterowie toczą swoje pompatyczne przemowy na temat moralności, po czym wracają do robienia tego co wcześniej. Albo robią coś, co nie wynika z postaw przedstawionych przez autora. W efekcie to wszystko jest niespójne i mało logiczne, a to utrudnia angażowanie się emocjonalne. Ciężko przeżywać losy bohaterów, kiedy ich działania wydają się zarówno iracjonalne jak i nie wynikające z pobudek emocjonalnych. Czasem odnosiłam wrażenie, że postacie wykonują daną akcję tylko po to, by autor mógł jakoś popchnąć akcję do przodu. Bez żadnego uzasadnienia, bo i po co.

Pierwsze części książki podobały mi się. Niespójność bohaterów nie przeszkadzała, bo przedstawiono ich jako młodych kształtujących się ludzi. Ciekawe było też czytać, jak wchodzą z sobą w interakcje, zaprzyjaźniają się i miło spędzają z sobą czas. Tu autorowi faktycznie udało się przedstawić urocze, beztroskie studenckie życie, do którego czasem przebija się “brutalny świat dorosłych”. jednak czar pryska w dwóch ostatnich częściach. Tutaj następuje przeskok czasowy, po którym obserwujemy już tylko Elfabę. I tak następuje stagnacja, która sobie trwa do jakiś ostatnich, nie wiem, 50 stron. W moim odczuciu tę część można na spokojnie wyciąć i powieść nic by nie straciła. Końcowe strony doprowadziły mnie do irytacji, bo były chaotyczne i przyspieszone. Odniosłam wrażenie, że autor bardzo szybko chciał zakończyć tę powieść. A ostatecznie okazuje się, że najspójniejszą postacią w serii jest Dorotka.

Mam poczucie zmarnowanego potencjału. Pomysł był dobry. Książkę czytało mi się szybko i przyjemnie. Tylko spójności w tym wszystkim zabrakło. Wątki w tej książce pojawiają się i znikają, jak się autorowi podoba. Może kolejne części tłumaczą to wszystko, ale niespecjalnie chce mi się po nie sięgać.

Dawno żadna książka nie podniosła mi ciśnienie, ale “Wicked” się to udało. Przed rozpoczęciem czytania wiedziałam, że książka znacząco różni się od musicalu, który bardzo mi się podobał. Że jest bardziej wulgarna, brutalna itp. Nie obrzydzają mnie takie rzeczy. Za to drażni mnie nadmuchany przerost nad treścią.

Wicked przedstawia historię Elfaby Thropp zanim stała się Złą...

Jest to inna historia niż w filmach i musicalu. Satyryczna, rozwleczona, chaotyczna.

Jest to inna historia niż w filmach i musicalu. Satyryczna, rozwleczona, chaotyczna.

Ciężko czytać tę książkę. Akcja jest chaotyczna i doczytanie jej do końca wymagało wysiłku.

Ciężko czytać tę książkę. Akcja jest chaotyczna i doczytanie jej do końca wymagało wysiłku.

Sięgnęłam po nią jako fanka musicalu i się nie zawiodłam, aczkolwiek mam parę zastrzeżeń. Pierwsza połowa zdecydowanie jest lepsza, wciągnęłam się w nią całkowicie, cieszyłam się na każdą nową postać, której wyczekiwałam. Z kolei druga połowa wydawała mi się nudna i przeciągnięta, zabrakło tu chyba innych punktów widzenia. Myślę, że książka jest jedyna w swoim rodzaju, z pewnością mogę ją polecić fanom Pratchetta.

Sięgnęłam po nią jako fanka musicalu i się nie zawiodłam, aczkolwiek mam parę zastrzeżeń. Pierwsza połowa zdecydowanie jest lepsza, wciągnęłam się w nią całkowicie, cieszyłam się na każdą nową postać, której wyczekiwałam. Z kolei druga połowa wydawała mi się nudna i przeciągnięta, zabrakło tu chyba innych punktów widzenia. Myślę, że książka jest jedyna w swoim rodzaju, z...

Jak ja się męczyłam na tej książce to jest jakaś katastrofa. Myślę, że słowo chaotyczna doskonale opisuje tę książkę i historię. Wszystko jest chaotyczne. Nie podobało mi się. Nie polecam.

Jak ja się męczyłam na tej książce to jest jakaś katastrofa. Myślę, że słowo chaotyczna doskonale opisuje tę książkę i historię. Wszystko jest chaotyczne. Nie podobało mi się. Nie polecam.

Lubicie fantasy 🧙 kochacie baśnie i światy tak inne od wszystkich że zatracacie się w książce ??
Wicked to dobry tytuł dla was 📖🫶🏻 powieść Maguire’a jest z całą pewnością inna od większości takich powieści ! Choć tu jak i gdzie indziej znajdziemy magię na każdym kroku.
Znajdziemy tu również nienawiść , miłość , problemy rodzinne , problemy typu „moje ulubione dziecko” , przyjaźń , strach , nienawiść , erotyzm … i wiele wiele więcej !
Ta książka to arcydzieło stworzone dla starszych czytelników, mimo pięknego filmowego musicalu pamietajmy że niektóre wątki powieści nie są wskazane dla najmłodszych , zdecydowanie to dzieło dla 16+ .
Jeśli chcecie przed świętami poczuć jeszcze więcej magii , sięgajcie śmiało 👌🏻

Lubicie fantasy 🧙 kochacie baśnie i światy tak inne od wszystkich że zatracacie się w książce ??
Wicked to dobry tytuł dla was 📖🫶🏻 powieść Maguire’a jest z całą pewnością inna od większości takich powieści ! Choć tu jak i gdzie indziej znajdziemy magię na każdym kroku.
Znajdziemy tu również nienawiść , miłość , problemy rodzinne , problemy typu „moje ulubione dziecko” ,...

Sięgnęłam po książkę jako fanka musicalu i adaptacji filmowej z pełną świadomością, że dostanę coś zupełnie innego. Nie spodziewałam się jednak, że dostanę absolutne wynudzenie, brak ładu i składu. Gratulacje dla twórców musicalu, że udało im się na podstawie tej powieści stworzyć przedstawienie tak ważne dla naszej popkultury.

Sięgnęłam po książkę jako fanka musicalu i adaptacji filmowej z pełną świadomością, że dostanę coś zupełnie innego. Nie spodziewałam się jednak, że dostanę absolutne wynudzenie, brak ładu i składu. Gratulacje dla twórców musicalu, że udało im się na podstawie tej powieści stworzyć przedstawienie tak ważne dla naszej popkultury.

Mam słabość do wszelkich książek, które biorą na tapetę historie "złych " osób. Za każdą taką postacią kryje się historia dlaczego zachowuje się tak a nie inaczej. Elfaba jest wypadkowa swojego wychowania wyglądu szkoły I otoczenia. Widząc całokształt nie można jednoznacznie stwierdzić że zła czarownica z zachodu jest tylko tym. Tak samo z jej siostrą, nic nie jest czarno białe. Cieszę się, że sięgnęłam po tą pozycję. Była warta poświęconego czasu.

Mam słabość do wszelkich książek, które biorą na tapetę historie "złych " osób. Za każdą taką postacią kryje się historia dlaczego zachowuje się tak a nie inaczej. Elfaba jest wypadkowa swojego wychowania wyglądu szkoły I otoczenia. Widząc całokształt nie można jednoznacznie stwierdzić że zła czarownica z zachodu jest tylko tym. Tak samo z jej siostrą, nic nie jest czarno...