Niebożęta

Książka ciekawa, wg mnie jednak postacie, szczególnie Jaśka zbyt płytko przedstawione, czegoś mi tu brakowało. Trochę też męczyło mnie to przeskakiwanie datami. Ale ogólnie - polecam.

Książka ciekawa, wg mnie jednak postacie, szczególnie Jaśka zbyt płytko przedstawione, czegoś mi tu brakowało. Trochę też męczyło mnie to przeskakiwanie datami. Ale ogólnie - polecam.

„(...) ciął zdecydowanie i wytrwale, aż w końcu sznur ustąpił, uwalniając ciało wujka. Spadło jak kamień z serca”.

Lubię taplać się w nielinearnych historiach, z których każdy czytelnik wysupła zupełnie inne frapujące elementy przywołujące kadry z przeszłości. "Niebożęta" Urszuli Stokłosy traktują o zawoalowanych relacjach międzyludzkich, molestowaniu, różnych zaburzeniach i zmowie milczenia pomiędzy czworgiem przyjaciół z dzieciństwa, których nazwała zgodnie z ich zainteresowaniami i przywarami : Serduszkiem, Paciorkiem, Bułą oraz Bratem. Dość dodać, że idealnie wpasowują się w nomenklaturę niebożęt.
Nie zabraknie ludzi niewydolnych wychowawczo, tajemnicy przemilczanej przez wiele lat, która ma być wskrzeszona do istnienia za sprawą wyzwalającego samobójstwa znanego i szanowanego w hermetycznej społeczności wujka Jaśka. Autorka gra kliszami i stereotypami. Zajmująco okrasza doznania zapachami, jakie w gorzkim jak piołun podarunku niesie życie. Kreśli zdania o wzorcach zachowań uwarunkowanych wspólnotą doswiadczeń. Peroruje o spirali kłamstw i manipulacji, które wbijają się w ciało jak drzazga. Subtelnie podejmuje się rozpisania wpływu socjalizacji pierwotnej na dalszy wektor dróg. Fabuła tej panoramicznej opowieści jest prosta, ale nie prostacka. Niestety. Przez to, że lubię taplać się w skutkach, smuteczkach, bez trudu przewidziałam sekwencję zdarzeń. To właściwie jedyny zarzut, jaki mam do fabuły.
Z czułością i subtelnością odmalowuje wspomnianych wcześniej przegrywów życiowych. Nie liczcie na rodzierajace serce sceny. Ciekawy widok na tożsamość,straty zrzucające kamień z serca, fobie, natręctwa,rolę miłości, język, ciało oraz odpowiedzialność za arbitralne decyzje kładzące się cieniem na reszcie paranteli. Stokłosa odwołuje się do swojej małej Ojczyzny-Żywca. Jednego z moich moich ukochanych miejsc na mapie kraju. Miło było dzięki autorce wrócić pamięcią do najpiękniejszych miesięcy jestestwa. Najbardziej ujmuje jednoznacznie pozytywna postać babki i pies, którego obecność jak plaster na rany. Spoiwem dla postaci jest przekaz transgeneracyjny, prozaiczne istnienie, śmierć, która spieszy by zabić, marzenia konające na rękach i brak należytej opieki- nie tylko systemowej, ale przede wszystkim rodzinnej. "Niebożęta" składają się z efemerycznych dojmujących migawek i bolesnych, egzystencjalnych chwil zapisanych na ławce pamięci. Wrażliwość Urszuli Stokłosy i mnogość scen przypominały mi po wielokroć "Las" autorstwa czeskiej prozaiczki Aleny Mornštajnovej.

„(...) ciął zdecydowanie i wytrwale, aż w końcu sznur ustąpił, uwalniając ciało wujka. Spadło jak kamień z serca”.

Lubię taplać się w nielinearnych historiach, z których każdy czytelnik wysupła zupełnie inne frapujące elementy przywołujące kadry z przeszłości. "Niebożęta" Urszuli Stokłosy traktują o zawoalowanych relacjach międzyludzkich, molestowaniu, różnych...

Książka napisana ładnym językiem subtelna, pełna empatii i zrozumienia dla różnych sposobów przeżywania świata i doświadczania go. Niestety po Rdzy, Dygocie i Śladach Jakuba Małeckiego mam przy tego typu książkach poczucie wtórności. Tematyka i sposób kreacji postaci nie wydały mi się niczym nowym. Bohaterowie byli jacyś senni i bierni, raczej mało wyraziści. Ich historie nie pozostawiły we mnie żadnej refleksji , po prosu sobie płynęły.

Książka napisana ładnym językiem subtelna, pełna empatii i zrozumienia dla różnych sposobów przeżywania świata i doświadczania go. Niestety po Rdzy, Dygocie i Śladach Jakuba Małeckiego mam przy tego typu książkach poczucie wtórności. Tematyka i sposób kreacji postaci nie wydały mi się niczym nowym. Bohaterowie byli jacyś senni i bierni, raczej mało wyraziści. Ich...

Nowy rok obfituje w bardzo dobre powieści. Nie wiem jak ją nazwać, dużo współczucia i czułości mam dla bohaterów. Wspaniałe nakreślone sylwetki postaci, powieść dla wrażliwych ale i o wrażliwym temacie jakim jest doświadczenie traumy w dzieciństwie i obojętność dorosłych, chciałabym każdego przytulić a chyba najbardziej Olka, który zaczął mówić dopiero w wieku 5 lat kiedy dostał psa przybłędę, a którego potem zabrała matka odchodząc z domu.

Nowy rok obfituje w bardzo dobre powieści. Nie wiem jak ją nazwać, dużo współczucia i czułości mam dla bohaterów. Wspaniałe nakreślone sylwetki postaci, powieść dla wrażliwych ale i o wrażliwym temacie jakim jest doświadczenie traumy w dzieciństwie i obojętność dorosłych, chciałabym każdego przytulić a chyba najbardziej Olka, który zaczął mówić dopiero w wieku 5 lat kiedy ...

Słowem „niebożę”, jak głosi słownik języka polskiego, mówi się „ze współczuciem o biednym, słabym człowieku lub zwierzęciu”. Bohaterami swojej powieści, o tymże właśnie, jakże „litościwym” tytule, Urszula Stokłosa uczyniła czwórkę przyjaciół z dzieciństwa: Serduszko, Paciorka, Bułę oraz Brata, których losy mocno splecione w latach szczenięcych, później, jak to w życiu, siłą rzeczy nieco rozluźnionych, splecie na powrót samobójcza śmierć Jaśka, wujka Nadziei i Bożydara a ojca Onufrego. Tragiczna wieść, która dotrze do byłej paczki przyjaciół sprawi, że wspomnienia sprzed lat ożyją, a głęboko skrywane traumy na powrót dojdą do głosu… Urszula Stokłosa podejmuje trudny, ale i często powielany w literaturze temat dziedziczenia traum z dzieciństwa, które mają znaczący wpływ na dorastanie i konsekwentnie kształtują dorosłego człowieka. Czyni to jednak w zaskakująco oryginalnym stylu.

W „Niebożętach” portretuje czwórkę, chciałoby się dziś kpiąco rzecz nazwać, „loserów”, ludzi w teorii nieporadnych, pogubionych, bezbarwnych i niczym szczególnym się nie wyróżniających. Ich sylwetki kreśli jednak niekonwencjonalnie, z niebywałą czułością, wrażliwością i wyczuciem, co sprawia, iż osoby, którym winno się współczuć, a może nawet patrzeć nań z politowaniem, finalnie darzy się ogromną sympatią i zrozumieniem. W portretowaniu owym, pochodząca z Żywca pisarka nie stosuje wyrafinowanych i kwiecistych metafor. Wręcz przeciwnie, przywołuje subtelne, empatyczne i przepełnione serdecznością, ale nierzadko też dosadne epitety, które w pełni obrazują charaktery bohaterów, których opisuje. U podstaw owej charakterystyki stoi nie tylko dobór imion, niecodziennych, staroświeckich i jakże stygmatyzujących jednocześnie, ksywek nadanych sobie wzajemnie – w pełni odzwierciedlających charaktery zarówno dziecięcych jak i dorosłych wersji bohaterów, ale też trafność i nietuzinkowość opisu ich sylwetek czy zachowań.

Katarzyna zatem, zwana potocznie Serduszkiem na świat przychodzi „w kwiecistym i pachnącym maju”, dlatego też „tak bardzo lubi słodkie”. Ma urodę „kobiet z muzealnych portretów.” Paciorek, w papierach noszący imię Onufrego „dostał imię świętego, do którego matka wznosiła prośby o potomka”, przy narodzinach „dwa kilogramy żywej wagi i wrodzona wada wzroku”, nosi „okularki-denka”, a jego twarz pokrywają „kratery po pryszczach – pamiątka z czasów pokwitania”. Nadzieja, przezywana w dzieciństwie przez rówieśników Beznadzieją ma „białe i pulchne ciało, szerokie ramiona, a rysy twarzy jakby ciosane w kamieniu.” Jest „toporna i tym samym daleka od własnych wyobrażeń ideału kobiecego piękna – eterycznej istoty o cienkim głosie, gładkiej cerze i lśniących włosach.” Bożydar zaś „dla przyjaciół z dzieciństwa Brat, a dla tych obecnych – czyli kumpla z pracy i koleżanki, z którą też sypiał – Bożko, był dzieckiem suszy(…). Po ojcu odziedziczył twarz pociągłą, po dziadku w kształcie księżyca, a po matce krowie spojrzenie. Jąkał się, zdzierał do krwi skórki wokół paznokci, hodował marihuanę w doniczce. Lubił las w deszczu; kochał grzyby, siostrę i Serduszko.”

Można odnieść wrażenie, jakże jednak mylne, powierzchowne i krzywdzące dla utworu Stokłosy, iż „Niebożęta” to powieść o relacjach pomiędzy czworgiem przyjaciół z dzieciństwa, ich ulotnych, infantylnych marzeniach, w późniejszym życiu zrealizowanych lub też raczej nie, ich rozczarowaniach i złudzeniach, jakże bliskich większości współczesnych ludzi. Za sprawą wątku Jaśka, początkowo w oczywisty splatającego losy Serduszka, Brata, Buły oraz Paciorka (więzy rodzinne),w miarę rozwijającej się akcji dramatycznie nabierającego znaczenia, utwór Stokłosy zyskuje innego wymiaru i zdecydowanie głębszej wymowy. Na wierzch wypłynie tajemnica sprzed lat, skrzętnie skrywana, przez rodziny przyjaciół trzymana pod korcem, często nawet jeśli nie deprecjonowana przez najbliższych, to na pewno nie podlegająca jakichkolwiek dyskusjom czy zdecydowanej reakcji.

Rodzina nie daje bowiem tutaj oparcia czy wsparcia, pozostaje raczej niemym tłem dla tragedii dziecka. Członkowie rodzin Buły, Paciorka, Brata i Serduszka nie uczestniczą żywo, świadomie czy aktywnie w ich życiu. Wzorem zasady „zamknij oczy, a problem zniknie” udają jedynie zainteresowanie, pozostawiając pociechy samym sobie. Dlatego też paczka przyjaciół funkcjonuje w swoim wyimaginowanym świecie. Pozostaje on wydumany, często infantylny, przepełniony słodyczą, wygórowanymi marzeniami, mającymi na zadanie zamaskowanie i przypudrowanie zakorzenionych już na zawsze w dziecięcych głowach nie tylko kompleksów, ale też nieutulonych lęków i traum, będących wynikiem okrucieństwa, którego nie sposób ani zrozumieć, ani w samotności przepracować. To jednocześnie smutna opowieść o tym, jak życie weryfikuje i niweczy dziecięce pragnienia, szczególnie, gdy te pozostają w sferze mydlanej bańki, mającej na celu li jedynie odgrodzenie się od złowrogiej rzeczywistości.

„Niebożęta” to powieść napisana nielinearnie, będąca zlepkiem wspomnień i przebłysków, obrazów, marzeń spełnionych jak i zupełnie niespełnionych, w której Urszula Stokłosa ze zdumiewającym liryzmem, wrażliwością, ciepłem i poszanowaniem dla człowieka i człowieczeństwa, z godnym pozazdroszczenia wyczuciem słowa (przystającym do prozy Katarzyny Zyskowskiej),stawia na minimalizm opisu. Kreśli losy ludzi życiowo nieporadnych, błądzących, ale szukających szczęścia i swego miejsca w świecie pomimo doświadczonych ze strony dorosłych krzywd i braku zrozumienia. To historia, która jednakże nikogo nie punktuje, nie osądza, a która uwrażliwia na krzywdę dziecka, jego samotność, którą to jest w stanie zagospodarować, ale nie do końca zrozumieć, a która rzutuje na wszelkie jego późniejsze zachowania, wybory i konsekwencje tychże.

To, czy można je w jakikolwiek sposób usprawiedliwić – szczególnie w przypadku zachowań jednego z bardziej kontrowersyjnych bohaterów tej opowieści: Jaśka – pozostanie zapewne kwestią sporną i dylematem moralnym trudnym do rozgryzienia. Na tym polega jednakże moc dobrej literatury: by stawiać niewygodne pytania, w obliczu których, odbiorca pozostanie odrobinę skonfundowany. Proza, która w pozytywnym słowa tego znaczeniu, na wielu poziomach zaskakuje.

www.bookiecik.pl

Słowem „niebożę”, jak głosi słownik języka polskiego, mówi się „ze współczuciem o biednym, słabym człowieku lub zwierzęciu”. Bohaterami swojej powieści, o tymże właśnie, jakże „litościwym” tytule, Urszula Stokłosa uczyniła czwórkę przyjaciół z dzieciństwa: Serduszko, Paciorka, Bułę oraz Brata, których losy mocno splecione w latach szczenięcych, później, jak to w życiu, siłą...

Ebook w abonamencie legimi.
Mój pierwszy kontakt z autorką. Niecodzienny opis wykorzystania seksualnego dzieci, niedosłowny, półsłówkami, a przez to jeszcze bardziej wstrząsający niż gdyby autorka posłużyła się dosłownym i detalicznym opisem. Do tego po raz pierwszy spotkałam w literaturze tę sytuację opisaną z punktu widzenia dziecka, oczekującego na próżno pomocy od rodziców. Po raz pierwszy opisany jest mechanizm, jakim posługują się pedofile – najpierw zaprzyjaźnić się z rodzicami, żeby nie zauważyli, co się dzieje, a w razie czego nie uwierzyli dziecku. Świetnie dobrany tytuł. Słowo pełne współczucia dla dzieci. Przerażające, że to się dzieje współcześnie i nikt nie reaguje. Bo dla mnie lata 90-te to ciągle współczesność.
Książka, której się nie zapomina. Żeby zauważyć wszystkie dyskretne wskazówki autorki na rozwój sytuacji, należałoby ją przeczytać jeszcze raz. Przeskoki czasowe w niczym mi nie przeszkadzały, należy jednak zwracać na nie uwagę, żeby się nie pogubić w kolejności wydarzeń.
Polecam.

Ebook w abonamencie legimi.
Mój pierwszy kontakt z autorką. Niecodzienny opis wykorzystania seksualnego dzieci, niedosłowny, półsłówkami, a przez to jeszcze bardziej wstrząsający niż gdyby autorka posłużyła się dosłownym i detalicznym opisem. Do tego po raz pierwszy spotkałam w literaturze tę sytuację opisaną z punktu widzenia dziecka, oczekującego na próżno pomocy od...

Są książki, które trudno opisać, bowiem to o czym opowiada fabuła zależy od czytelnika, jego doświadczeń i wrażliwości. Urszula Stokłosa przedstawia historie czterech przyjaciół, których łączy jedno - dzieciństwo, które tak wiele determinuje i od którego wszystko się zaczyna. Każdy bohater radzi sobie z własnymi brakami i traumami na swój sposób, kompensuje lęki i uśpione pragnienia. łączy ich wiele, tajemnice również.
Niespieszna, bardzo refleksyjna książka, podzielona na przeszłość i teraźniejszość, jest zatem dobrze nam znany klimat lat dziewięćdziesiątych, jak i współczesność. Bardzo realna, w której każdy z nas może odnaleźć kawałek siebie. Autorka oszczędnym językiem przeprowadza nas przez tę książkę, pozostawiając z głową pełną refleksji i zadumy. Jak łatwo nasze dziecięce marzenia niweczy proza dorosłego życia, przeżycia i przykre doświadczenia? Minimalizm języka powieści silnie oddziałuje na emocje związane z lekturą, podkreślając również ogólny wydźwięk tej historii.
Dawno zapomniany świat znany z dzieciństwa zastępują nowe realia współczesności, tak jak zmowa milczenia burzy konstrukcję powstających filarów dorosłego życia.
Książki nie da o sobie zapomnieć, pozostanie z Wami na dłużej. Zachęcam do przeczytania i wyciągnięcia własnych wniosków.

Są książki, które trudno opisać, bowiem to o czym opowiada fabuła zależy od czytelnika, jego doświadczeń i wrażliwości. Urszula Stokłosa przedstawia historie czterech przyjaciół, których łączy jedno - dzieciństwo, które tak wiele determinuje i od którego wszystko się zaczyna. Każdy bohater radzi sobie z własnymi brakami i traumami na swój sposób, kompensuje lęki i uśpione...

Dawno nie czytałam tak oryginalnej książki!
Trudno jest mi o niej pisać, bo wszystko, co chciałabym o niej powiedzieć, wydaje się zbyt błahe i proste, by uwydatnić wszystkie emocje, które czułam gdy poznawałam tajemnice z dzieciństwa czwórki przyjaciół i zaczynałam rozumieć, dlaczego ich dorosłe życie wygląda w ten, a nie inny sposób. Jest to jedna z tych książek, które niesamowicie trudno jest zamknąć w sztywnych ramach i jednoznacznie ocenić. Nawet w kilka dni po skończeniu lektury czuje się totalny mętlik w głowie i nadal nie wie się jak ubrać w słowa te emocje, które ciągle czuję i refleksje, które nie chcą opuścić mych myśli.
"Niebożęta" to przepełniona emocjami gęsta od skrywanych prawd, opowieść o traumie, marzeniach, przyjaźni na dobre i złe i poszukaniu nadziei. Jest to historia o zagubieniu, trudnościach w życiu mających swoje źródło w dzieciństwie, o trudnościach w nawiązywaniu relacji.
To opowieść o tym co najważniejsze i najcenniejsze w naszym życiu, a zarazem wskazówka jak bardzo ważne jest słuchanie siebie i mówienie o tym co jest złe, o tym co boli.
Pani Stokłosa w niezwykły sposób podaje nam prawdę o życiu i ludziach. Pokazuje, jak bardzo potrafimy zagrać rolę, którą napisało dla nas życie, rzucając nam pod nogi kłody. Jak potrafimy się dostosować do panujących warunków i potrafimy wyprzeć z głowy to, co złe, poradzić sobie w nowej dla nas sytuacji.
Autorka zaserwowała czytelnikowi cały wachlarz emocji i jestem pod ogromnym wrażeniem tej powieści. Dawno nie byłam tak poruszona...

Atmosfera tej powieści otula czytelnika tajemnicą, która z każdą kolejną stroną odkrywa się coraz bardziej i niestety, ale coraz bardziej boli, mimo to wciąga, i nie sposób się od niej oderwać. Genialnie poprowadzona fabuła, przeskoki czasowe idealnie obrazują proces dojrzewania, któremu zostali poddani bohaterowie i wpływie jednej osoby na całe ich późniejsze życie.
Bohaterowie są niezwykle realistyczni, pod względem psychologicznym dopracowani w najdrobniejszych szczegółach. Wyzwalają całą gamę uczuć, od sympatii poprzez złość i niedowierzanie, po współczucie a momentami nawet litość.
Akcja może nie dzieje się szybko, ale jej zwroty zaskakują w najmniej spodziewanych momentach- niejednokrotnie moje serce pękało na tysiące kawałków.

"Niebożęta" to jedna z tych powieści, która pomimo bólu i nieprzepracowanej traumy wypływającej z każdej kolejnej strony, niesie także nadzieję, ale pokazuje również, jak ważne jest pogodzenie z przeszłością i wybaczenie... nie tylko oprawcy, ale i samemu sobie.

Czy polecam?
Zdecydowanie tak. Napisana przepięknym stylem, niezwykle liryczna opowieść, o której powinno zrobić się naprawdę głośno. To powieść, która zmusi Was do refleksji, pokaże, co jest w życiu ważne. Ja jestem szczerze zachwycona. Dla mnie to zdecydowanie jedna z lepszych powieści, które przeczytałam w tym roku!

Dawno nie czytałam tak oryginalnej książki!
Trudno jest mi o niej pisać, bo wszystko, co chciałabym o niej powiedzieć, wydaje się zbyt błahe i proste, by uwydatnić wszystkie emocje, które czułam gdy poznawałam tajemnice z dzieciństwa czwórki przyjaciół i zaczynałam rozumieć, dlaczego ich dorosłe życie wygląda w ten, a nie inny sposób. Jest to jedna z tych książek, które...

Skąd się biorą dziwacy? Aspołeczni, depresyjni, perfekcyjni, nadwrażliwi czy uciekający w różne używki. W "Niebożętach" poznajemy drugą stronę medalu, zerkamy w życiorysy dziwaków, których chcemy nazywać niebożętami, a w słowie tym zawarta jest pobłażliwość, politowanie, ale i dystans. Podobnie jak w "Cichoborku" Stokłosa wystrzega się ocen, komentarzy. Ponownie osadza akcję powieści na Żywiecczyźnie. Tym razem bardziej folguje sobie z gwarą, a że żaden przypis nie wyjaśni czytelnikowi, czym jest na przykład grapa, to może się czuć nieco zagubiony. Autorka przedstawia świat bardzo zmysłowo, przy czym nie omija tego, co dla zmysłów niemiłe, np. obwąchiwanie ubrań noszonych dnia poprzedniego, aby stwierdzić, czy nadal można je nosić.
Niechronologiczne przedstawienie zdarzeń trzyma w napięciu. Karty odsłaniane w kolejnych rozdziałach prowadzą do śmierci wujka Janka i można się domyślać, że to tykająca bomba i że jak w końcu pierdyknie, to zrobi się gęsto. No i robi się. Gęsto, ale wielowymiarowo. Nikt tu nie jest jednoznacznie zły, jednoznacznie dobry. Cała książka dotyczy pewnego problemu społecznego, lecz nie chcąc spoilerować, nie można powiedzieć jakiego. Dodam tylko, ze został on potraktowany bardzo całościowo i wielowymiarowo. Gorąco polecam!

Skąd się biorą dziwacy? Aspołeczni, depresyjni, perfekcyjni, nadwrażliwi czy uciekający w różne używki. W "Niebożętach" poznajemy drugą stronę medalu, zerkamy w życiorysy dziwaków, których chcemy nazywać niebożętami, a w słowie tym zawarta jest pobłażliwość, politowanie, ale i dystans. Podobnie jak w "Cichoborku" Stokłosa wystrzega się ocen, komentarzy. Ponownie osadza...

Książka pokazująca jak życie niweczy dziecięce marzenia.
Ile zła kryje się w najmniej oczekiwanych miejscach i jak życie potrafi stać się skompilowane i odstające całkowicie od naszych oczekiwań stając się ciężką przeprawą przez komplikacje i problemy o których czasem nie sposób mówić
Ta krótka historia okazała się bardzo treściwa , z treścią na długo zapadająca w pamięć . Łącząca teraźniejszość z przeszłością . Przeszłość bohaterów, prostych dzieci którzy stali się zwykłymi dorosłymi pokazuje siłę ich traum i tajemnic skrywanych pod milczeniem
Po latach pod wpływem wydarzenia,grupa bohaterow spotka się aby wyjawić co im na duszy leży ,a odbiór tego nie będzie lekki dla nikogo
To książka którą ciężko się czyta , chwilami jeszcze ciężej pojąć tym bardziej ,że każdy z nas mógłbyc jednym z bohaterów .
Książka moim zdaniem niedoceniana,o której mówi się zbyt mało . Wartościowa , nie mydląca oczu .

Książka pokazująca jak życie niweczy dziecięce marzenia.
Ile zła kryje się w najmniej oczekiwanych miejscach i jak życie potrafi stać się skompilowane i odstające całkowicie od naszych oczekiwań stając się ciężką przeprawą przez komplikacje i problemy o których czasem nie sposób mówić
Ta krótka historia okazała się bardzo treściwa , z treścią na długo zapadająca w pamięć ....