Czy mądrości można się nauczyć?

Trudna ale bardzo wartościowa książka

Trudna ale bardzo wartościowa książka

Szalenie mądra książka.

Szalenie mądra książka.

Pytanie o to, czy mądrości można się nauczyć, to zagadnienie, które od wieków nurtuje filozofów i psychologów. Sławomir Jarmuż w swojej książce "Czy mądrości można się nauczyć?" podejmuje to pytanie, oferując zarówno analizę teoretyczną, jak i praktyczne wskazówki.

Co mówi nam autor?
Jarmuż wskazuje, że choć mądrość często kojarzona jest z doświadczeniem życiowym i dojrzałością, to istnieje wiele elementów, które składają się na tę złożoną cechę i które można rozwijać. Autor podkreśla, że mądrość to nie tylko wiedza, ale również umiejętność jej stosowania w praktyce, a także zdolność do refleksji i empatii.

Kluczowe elementy, które według Jarmuża składają się na mądrość to:
Refleksyjność:
Umiejętność zatrzymania się, zastanowienia nad własnymi myślami i działaniami.

Krytyczne myślenie:
Zdolność do analizowania informacji, dostrzegania różnych perspektyw i formułowania własnych sądów.

Emocjonalny dystans:
Umiejętność zachowania spokoju w trudnych sytuacjach i obiektywnego oceniania rzeczywistości.

Empatia:
Zdolność do rozumienia uczuć innych ludzi i współodczuwania z nimi.

Jarmuż przekonuje, że te umiejętności można rozwijać poprzez:
Częste ćwiczenie refleksji:
Prowadzenie dziennika, medytacja, rozmowy z innymi.

Poszukiwanie nowych informacji:
Czytanie książek, uczestniczenie w kursach, dyskusje.
Rozwijanie umiejętności społecznych: Empatia, asertywność, komunikacja.

Praktykowanie uważności:
Koncentrowanie się na chwili obecnej.

Dlaczego warto przeczytać tę książkę?
Kompletne podejście:
Książka łączy teorię z praktyką, oferując zarówno analizę pojęcia mądrości, jak i konkretne wskazówki dotyczące jej rozwijania.
Zrozumiały język:
Autor unika skomplikowanego języka naukowego, dzięki czemu książka jest dostępna dla szerokiego grona czytelników.
Praktyczne ćwiczenia:
Książka zawiera szereg ćwiczeń, które można wykorzystać do samodzielnej pracy nad rozwojem mądrości.

Podsumowując, Sławomir Jarmuż w swojej książce przekonuje nas, że mądrość to nie jest cecha zarezerwowana dla wybranych, ale umiejętność, którą każdy z nas może rozwijać przez całe życie.

Pytanie o to, czy mądrości można się nauczyć, to zagadnienie, które od wieków nurtuje filozofów i psychologów. Sławomir Jarmuż w swojej książce "Czy mądrości można się nauczyć?" podejmuje to pytanie, oferując zarówno analizę teoretyczną, jak i praktyczne wskazówki.

Co mówi nam autor?
Jarmuż wskazuje, że choć mądrość często kojarzona jest z doświadczeniem życiowym i...

Chyba jedna z lepszych książek w tym temacie., choć odpowiedź na pytanie zawarte w tytule jest przewrotna - nie wiadomo, czy madrosci mozna sie nauczyć, ale na pewno mozna jej uczyć :) Trochę mozna się pocieszyć czytaniem, bo mądrym się "bywa" a nie jest, jak w przypadku króla Salomona, który znany jest z mądrych sądów, ale w innych dziedzinach no chyba nie był taki mądry...
Nieprzegadana i zwraca uwagę na podstawowe aspekty madrego budowania zycia i dobrej z nim relacji.. Czasami do niej wracam i czytam rozdział, ktory akurat wydaje mi się wazny więc cieszę się, ze mam wlasny egzemplarz. Polecam.

Chyba jedna z lepszych książek w tym temacie., choć odpowiedź na pytanie zawarte w tytule jest przewrotna - nie wiadomo, czy madrosci mozna sie nauczyć, ale na pewno mozna jej uczyć :) Trochę mozna się pocieszyć czytaniem, bo mądrym się "bywa" a nie jest, jak w przypadku króla Salomona, który znany jest z mądrych sądów, ale w innych dziedzinach no chyba nie był taki...

,,Różnica między mądrością a inteligencją polega na tym, że inteligentny potrafi wyjść z sytuacji, w którą mądry nigdy się nie wpakuje"

Zawsze myślałam sobie, że większość ludzi nie widzi różnicy między tym, że ktoś jest mądry czy inteligentny. A ja doskonale zdawałam sobie sprawę z tego, że można być głupim a jednak inteligentnym. Dziś wreszcie znalazłam książkę, która potwierdza to moje podejście.

,,Czy mądrości można się nauczyć" od @pwnwydawnictwo to książka, która z pewnością Was zaciekawi. Podzielona jest na cztery części:
- Mądrze o mądrości, czyli jak miedzyć mądrość i jakie czynniki mają wpływ na jej poziom

- Mądrość a praktyka społeczna, czyli kilka słów o mądrości w zarządzaniu, edukacji i służbie zdrowia

- Praktyka mądrości, czyli jak poonywać nawyki myśleniowe, jak akceptować odmienność, jak uczyć się od lepszych i czym jest pokora intelektualna

- O mądrości subiektywnie, czyli czy mądrość może ułatwić nam życie i czy jest atrakcyjna?

Zapraszam do niespotykanej i fascynujacej książki. Inspirującej lektury!

Wydawca: @pwnwydawnictwo

#psychologia #socjologia #wydawnictwopwn #pwn #naukispołęczne #madrosć #nauka #czymadroscimoznasienauczyc

,,Różnica między mądrością a inteligencją polega na tym, że inteligentny potrafi wyjść z sytuacji, w którą mądry nigdy się nie wpakuje"

Zawsze myślałam sobie, że większość ludzi nie widzi różnicy między tym, że ktoś jest mądry czy inteligentny. A ja doskonale zdawałam sobie sprawę z tego, że można być głupim a jednak inteligentnym. Dziś wreszcie znalazłam książkę, która...

„Gdzie niewiedza jest rozkoszą, szaleństwem jest być mądrym.”(*)

Uwaga spoiler odpowiadający na tytuł książki „Czy mądrości można się nauczyć?”. Tak, można. Czymś zupełnie jednak innym jest ustalenie – jak to robić? Mądrość zgodnie z opisową definicją Sławomira Jarmuża, to pewien zestaw komponentów, które wzmacniając osobowość, pozwolą plastycznie i częściej kierować się właśnie mądrością. Psycholog interesująco, bez dogmatyzmu, prześledził najnowszą literaturę w temacie i w zwartej postaci przekazał czytelnikowi. Publikacja jest w niewielkim stopniu teoretyczna z rozpatrzeniem kluczowych zjawisk, które na mądrość wpływają. Przepracowuje typowe środowiska społeczne, w których mądrość się rozważa (edukacja, praca, medycyna) oraz w dużym stopniu stanowi praktyczny poradnik. Temat trudny, ważny i interesująco opakowany.

W konstrukcji, pedagogicznie przemyślanej, autor osiągnął bardzo praktyczny cel, by czytelnika zaangażować w proces. Chodzi zarówno o przepracowanie teoretycznej problematyki związanej z mądrością, jak i wyników pogłębionych badań psychologicznych i zestawu ćwiczeń w postaci eksperymentów sytuacyjnych wymagających wielowymiarowej interpretacji. Te ostatnie stanowią wprost przykłady do poprzedzających je wstępów sformalizowanych. Praktykowanie mądrości, to pewny wniosek z badań naukowych, stąd Jarmuż skupił się na kilkunastu charakterystycznych sytuacjach.

Posiłkując się na przykład technikami mindfulness czy koncepcją dwóch sposobów myślenia Kahnemanna, psycholog poszukuje maksymalnie obiektywnego podejścia do społecznego sensu mądrości. Bardzo spodobało mi się podsumowanie rozdziału o potrzebnym nawyku myślenia (str. 109):

„Myślenie wymaga wysiłku, do tego trzeba skłaniać w odpowiedni sposób. Takim sposobem jest uruchomienie myślenia krytycznego, które stanowi pomost między inteligencją a mądrością. Z kolei mądrość służy trafniejszemu rozumieniu świata i dzięki temu lepszemu życiu.”

Nieco odwagi wymaga zawsze dyskusja korelująca pożądane cechy z wiekiem, płcią czy stopniem wykształcenia. Jarmuż po prostu podał sugestie wynikające z badań i w sposób stonowany zmierzył intensywność powiązania obiektywnie istniejących różnic z mądrością. Nie zdradzając wyników badań społecznych, które każdy może zinterpretować, pozwolę sobie na esencję, którą każdy podskórnie chyba wyczuwa (str. 48):

„Wszystko wskazuje na to, że same doświadczenia życiowe nie wystarczają, aby mądrość rosła. Doświadczenia powinny być poddane refleksji, to zaś wiąże się z zaangażowaniem poznawczym człowieka. Osoby, które mają okazję dłużej w swoim życiu uczyć się różnych rzeczy, częściej posługują się wiedzą abstrakcyjną. Ta z kolei jest obecna szczególnie na poziomie wyższego wykształcenia.”

Sama konstrukcja tych zdań na poziome stylu z ‘wytrychami nieurażania’ w postaci cieniujących przekaz określeń, to chyba przykład werbalnej mądrości.

Z rozbudowanej propozycji praktycznych porad, bardzo spodobał mi się ‘illeism’ (str. 112-113),jako problem wymagający eksternalizacji emocji poprzez perspektywę 3-osobową. Cnotą w tym kontekście jest zwykła pokora i akceptacja zmienności, jako konsekwencji namysłu nad otaczającym nas światem. Taka ‘miękka’ obserwacja rzeczywistości przewija się przez nakreślone sukcesywnie cząstkowe składniki ludzkiej struktury, która powinna szukać mądrości. Na szczęście kierunek subiektywizmu został przez autora wyhamowany w odpowiednim momencie poprzez przywołanie wspomnianego Kahnemanna tropiącego od lat błędy poznawcze ludzi, którzy niepomni statystyk czasem ‘walą głową w mur’. Muszę jeszcze wspomnieć o czymś, co w świecie ekshibicjonizmu, internetowej lawiny treści o ‘różnym stopniu mądrości’ i politycznej nieznośności warto jednoznacznie stwierdzać (str. 192):

„Formułka ‘przepraszam, jeśli cię uraziłem’ oznacza brak poczucia odpowiedzialności za popełniony czyn i zdziwienie, że ta osoba mogła poczuć się urażona.”

Bez komentarza. A może wręcz przeciwnie – jakby tak w mediach społecznościowych dodać to jako motto bijące w oczy przy każdym logowaniu do własnego profilu?

Właściwie nie mam poważnych zarzutów do autora. Zapewne sam widziałbym trochę więcej rozbudowanej podstawy teoretycznej, bazującej na neuronauce analizy zagadnienia. Poza tym umieszczony pod koniec niewielki fragment, krytyczny wobec ewolucyjnego podejścia do konstrukcji człowieka (str. 199-200),odbiera całości nieco uniwersalizmu. Jedyną poważną wątpliwość mam do w sumie ważnego testu na mądrość, tzw. Projektu Berlińskiego (str. 31). Pojawia się w nim remedium na kulturowe konstrukcje stereotypizujące, które trzeba rozważyć pod kątem etnograficzno-historycznym. Za dużo tu chyba postmodernistycznej niekonkluzywności. Do tego trochę ‘po macoszemu’ autor potraktował relację mądrości wobec wiedzy, szczególnie takiej, która nie wynika z interakcji wprost z drugim człowiekiem. W dobie ‘ekosystemowo-ekologiczno-klimatyczno-holistycznego’ rozumienia antropocenu, mądrość należałoby rozszerzyć o całą klasę zjawisk, wobec których musimy przyjmować postawę pogłębionego namysłu. Inaczej nawet najmądrzejszy będzie musiał się usmażyć, poddany podwyższonej dobowej operacji słońca.

„Czy mądrości można się nauczyć?”, to bardzo potrzebna książka. Widziałbym od razu jej drugi tom. Taki ‘biorący na tapetę’ psychologię ewolucyjną i naukę wydartą przyrodzie o świecie, który z pokorą powinniśmy zgłębiać. Wtedy zachęta do mądrości, przepracowana przez społeczne narzędzia, miałaby szansę poszybować jeszcze wyżej. Ostatnie kilka zdań książki, apel o uczenie mądrości już w szkołach, tak wprost – to smutna naiwność ‘wyszarpana w kontekstu realiów’ – a może się mylę i uważam niemądrze?

BARDZO DOBRE – 8/10
=======

* Autor sentencji – Thomas Grey, angielski poeta. Każdy rozdział książki rozpoczyna ciekawa nieuczesana myśl. Może kilka przykładów:

„Posiadł wiedzę, ale jej nie zapłodnił” (S. Lec)
„Myślenie nie jest łatwe, ale można się do niego przyzwyczaić.” (A.A. Milne)
„Nie spieraj się z idiotą, ktoś patrzący z boku mógłby was pomylić.” (D. Boorstin)
„Nigdy nie oddałbym życia za swoje przekonania, ponieważ mogę się mylić.” (B. Russell)
„Życie jest straszne, ale ja postanowiłem, że jest piękne.” (B. Hrabal)

„Gdzie niewiedza jest rozkoszą, szaleństwem jest być mądrym.”(*)

Uwaga spoiler odpowiadający na tytuł książki „Czy mądrości można się nauczyć?”. Tak, można. Czymś zupełnie jednak innym jest ustalenie – jak to robić? Mądrość zgodnie z opisową definicją Sławomira Jarmuża, to pewien zestaw komponentów, które wzmacniając osobowość, pozwolą plastycznie i częściej kierować się...