Dziewczynka w Krainie Przeklętych: Siúil, a Rún #11

/przeczytane po angielsku/ Manga o przemijaniu, o odrzuceniu, o idealizowaniu przeszłości. O jeden zwrot akcji za dużo (chociaż końcówka też miała swój urok, zwłaszcza ostatni panel). Widać w całości ręke Tatsukiego, zarówno w kreowaniu postaci jak i przedewszytskim w całym artsyle'u. Wciągnęła mnie i połknąłem w całości, wyleczyła mnie z jakiejś niechęci do ponownego czytania tego medium.

“Znowu patrzysz w niebo? Powinienem cię nazwać psem, który strzeże gwiazd. To taki pies... Który z tęsknotą spogląda w gwiazdy, choć nigdy ich nie dosięgnie.” Kilka poruszających historii zawartych w jednej książeczce o uroczej szacie graficznej. Najbardziej poruszające było dla mnie pole słoneczników i odejście babci. Dość ciężko było mi się przestawić z kolejnością czytania okienek, nie jestem jeszcze zaprawionym czytelnikiem mangi.

9 tom z serii "Dziewczynka w Krainie Przeklętych" przynosi kolejne odpowiedzi, ale też znacznie poszerza wiedzę czytelnika o świecie, w jakim toczy się akcja tej serii. Siva zostaje schwytana przez rycerzy króla i ma zostać złożona ofierze białemu bogowi, co ma zakończyć działanie klątwy trapiącej królestwo. Nagabe w ciekawy sposób odkrywa kolejne tajemnice stworzonego przez siebie świata i jego mitologię.

5 tom rozpoczyna się w tym samym momencie co skończył 4 i widzimy Roma i Mitsue i wróżka chcę wiedzieć po co tu przyszedł i pyta czy to On wysłał Jej zdjęcie Miko i Hany i okazuję się , że tak i wychodzi na jaw , że mężczyzna jest Jej dawnym uczniem , a kobieta nazywa go zwykłym tandeciarzem i okazuję się , że i On widzi zjawy i mówi , że mają wspólny cel i pyta Mitsue kiedy ma zamiar zabrać Miko i Hanę w góry , a ta odpowiada , że nie ma zamiaru Je w to mieszać i Rom po chwili odchodzi , a następnie przechodzimy do Miko i Hany , które mają zajęcia z gotowania i Miko widzi przerażającego stwora , który również gotuję jakiegoś małego potworka , a potem znika. Następnie mamy Hanę , która wraca do domu i nagle widzi jakiegoś chłopaka , który stoi na moście i patrzy w wodę i łapię go wierząc , że ten chcę się zabić , ale On mówi , że to nie tak i , że Jego talizman spadł do wody i Hana zostawia mu swoje rzeczy i wchodzi do wody i wtedy zjawia się Rom i mówi chłopakowi by nie zwracał na Niego uwagi i zaczyna coś kombinować przy plecaku Hany , a sama Hana odnajduję talizman i , gdy ma już wyjść nagle coś się dzieję z wodą i okazuję się , że w wodzie jest jakiś demon , a sama Hana nie może się ruszyć. I chłopak biegnie jej pomóc i wyciąga ku Niej bagietkę by się złapała , a jak Hana Ją gryzie to od razu odzyskuję siły i wychodzi z wody , a chłopak wraca po Jej rzeczy i mówi Romowi , że ten wcale nie pomógł , a mężczyzna odpowiada , że Jego pomoc była zbyteczna i nagle daję chłopakowi list , który zgubił chłopak i okazuję się , że to list samobójczy i teraz Rom pyta czy chłopak chcę się poddać i widzimy , że obok chłopaka jest jakaś zjawa , a także widzimy sceny z Jego życia i okazuję się , że miał mamę , a także znęcali się nad nim w szkolę i teraz chłopak odpowiada , że nie podda się i wraca do Hany , która daję mu numer telefonu mówiąc , że jak coś będzie nie tak to może zadzwonić i później widzimy jak chłopak dzwoni i okazuję się , że to numer piekarni. Następnie widzimy Julię i Miko , które jedzą posiłek w szkolę i rozmawiają o tym , że Hana zachorowała i nagle Miko dostaję wiadomość od Hany , a konkretnie Jej zdjęcie i widać , że Hana okropnie wygląda i Miko przeczuwając , że chodzi o duchy i Jej aurę mówi Julii , że muszą iść do Hany i po chwili są u dziewczyny i Miko wyczuwa , że coś jest nie tak i widzi również okropne zjawy u Hany i chcąc Jej pomóc karmi Ją , a Julia stara się Jej pomagać mówiąc kiedy aura Hany jest słabsza , a kiedy lepsza i nagle zjawią się duchy ze świątyni i wskazują na Hanę i Miko jest przerażona , ale właśnie wtedy przychodzi dostawa jedzenia i duchy wściekłe odchodzą , a aura Hany znów jest dobra , bo zjadła zamówione jedzenie , a po chwili Miko i Julia wychodzą i Miko myśli o tym , że duchy ze świątyni chcą Hanę i dociera do Niej , że znów musi się spotkać z Mitsue , a Julia nagle Ją przeprasza , że nie mogła bardziej pomóc , ale Miko mówi , że bardzo Jej pomogła i , gdyby nie Ona byłoby gorzej i Julia jest szczęśliwa , a potem siedzi w domu i myśli o słowach Miko i mimo , że te Ją uszczęśliwiły to wie , że musi się jeszcze bardziej postarać by być jak Miko i Hana i okazuję się , że jutro odbędzie się występ Roma i Julia ma zamiar tam iść. I następnie widzimy ją na występie i bohaterka bardzo szybko wyczuwa , że Rom jest zwykłym oszustem i już ma odejść , ale nagle Jej sznur modlitewny od wróżki pęka , bo jak się okazuję obok Niej stoi wielki stwór i dziewczyna w pewnym momencie przewraca się i prawie spada do rzeki , ale Rom nagle Ją łapię i korzysta ze swoich kamieni by odpędzić zło i dziewczyna jest podekscytowana i mówi mu kim jest i , że chciałaby być taka jak On i Mitsue i ten Jej mówi , że może przychodzić kiedy zechcę , a gdy Julia odchodzi Rom myśli o tym , że znów nie znalazł żadnego medium i , że będzie musiał wykorzystać tamte dziewczyny(Miko i Hanę) Następnie mamy Miko , która przychodzi do wróżki , ale okazuję się , że ma zamknięte więc odchodzi , a my widzimy wróżkę , która odbiera od znajomego jakiś pakunek , a następnie znów wracamy do Miko , która nadal szuka wróżki i nagle spotyka Roma , który chcę z Nią porozmawiać i szybko wyznaję , że to On wysłał zdjęcie do Mitsue i teraz proponuję Jej by poszli do tamtej świątyni i Miko koniecznie musi wziąć Hanę i w pewnej chwili widzi ich nauczyciel i przepędza Roma , a my widzimy Mitsue , która właśnie wróciła i spotyka znajomego , który pracuję obok i ten wyznaję , że właśnie umarł , ale ma Jej coś do przekazania , a konkretnie , że Rom spotkał Miko i gdzieś poszli , a następnie znika , a Mitsue jest wściekła na Roma i na koniec mamy Roma i Miko przy wejściu do lasu i ten jest rozczarowany , że nie ma Hany i nalega by Miko Ją wezwała , ale ta nie chcę Jej narażać i nagle zjawia się wróżka i każę Miko iść do domu , ale ta mówi , że nie ma zamiaru i chcąc chronić Hanę musi iść z nimi i tak się kończy 5 tom. Historia cholernie wciąga i już się nie mogę doczekać 6 tomu. I tak ciągle się zastanawiam o co chodzi Romowi. Tak jak myślałem jest byłym uczniem Mitsue i na pewno ma moc , ale także kantuję ludzi by zarobić , ale po co się pcha do tej świątyni? I czemu zjawy ze świątyni chcą Hanę. Z powodu Jej zdolności? I co to za zdolności tak naprawdę? Na plus większa rola Julii choć szkoda , że zaufała Romowi. Mam nadzieję , że nie będzie miała przez to kłopotów. No i świetna końcówka. W 6 tomie Miko , Mitsue i Rom zapewne będą mieli konfrontacje ze zjawami ze świątyni. Będzie super.

Po zaskakujących wydarzeniach z tomów 8-9 i prawdziwym zwrocie akcji przeskakujemy do onirycznego klimatu. I prawdę mówiąc jakoś ciężko było mi się odnaleźć w 10 tomie "Dziewczynki w krainie przeklętych". Z każdej strony tego wydania tchnie smutkiem i zagubieniem, ciekawie odkrywa się przeszłość Mistrza.

Ocena zbiorcza dla tomów #2-#4: Z niesłabnącym entuzjazmem towarzyszę Akirze w jego podróży przez ogarniętą epidemią zombie Japonię. Ostatnio miałam okazję przeczytać trzy kolejne tomy „100 rzeczy do zrobienia, zanim zostanę zombie” autorstwa Haro Asō i Kotaro Takaty. Jak wypada jego wyprawa do domu rodzinnego położonego w odludnych górach? Spełnianie marzeń w postapokaliptycznym świecie trwa w najlepsze. Odnalezienie przyjaciela było wyłącznie początkiem szalonej przygody. Tendo pragnie zostać bohaterem, Kencho szkoli się na komika, a to wszystko przerywane kolejnymi falami zombiaków. W Tokio robi się przy tym coraz tłoczniej. Potrzeba ucieczki z miasta stanowi kanwę dla niezwykłych perypetii, które doprowadzą do stworzenia nietypowej drużyny goniącej za tym, czego od dawna pragnęli w życiu, a nigdy nie mogli zrealizować. Czego nie ma w tej opowieści?! Rekiny-zombie, wystrzałowe pojazdy, starcia z przeszłością i ubogacające poznawanie japońskiej kultury. Trudno nie kibicować bohaterom, którzy w równie oklepanej konwencji decydują się na nieszablonowe przygody. Mają przy tym niesamowicie wiele szczęścia do natrafiania na nieprawdopodobne okoliczności umożliwiające kolejne cele z listy. Fantastyczne wojaże pełne radości nie przeszkadzają przy tym w uderzaniu w poważniejsze tony. Nie każde przedsięwzięcie kończy się dobrze, a czasem porażka stąpa tuż za sukcesem. Wyłącznie potęguje to rollercoasterowy charakter całej fabuły. Pomimo komediowego podejścia do horrorowej tematyki, dostrzegam tu sporo mądrych spostrzeżeń, które mogą wyłącznie pomóc w równie zabieganym współczesnym świecie. Czasem, zamiast walczyć o sukces, prestiż czy pieniądze, warto się poobijać, by przynajmniej odsapnąć od zgiełku hiperproduktywności, który nie daje szczęścia. Niesłychanie wciągnęłam się w tę zombiastyczną opowieść. Z wielką chęcią sięgnę po pozostałe tomy i wręcz nie mogę się doczekać, aż dotrę do tych, które nie ukazały się w wersji animowanej. Tymczasem moja ocena zbiorcza dla tomów #2-#4 to uczciwe 8/10. Polecam.

POPKulturowy Kociołek: https://popkulturowykociolek.pl/koyoharu-goutouge-zbior-opowiadan-recenzja-mangi/ Całą treść tomiku w bardzo dużym uproszczeniu można byłoby określić mianem mrocznej fantastyki, w której czytelnik może się doszukiwać jakieś głębi fabularnej. Na planszach mangi pojawiają się demony (i inne potwory),różnorakie emocje, wyrazista akcja i wieloznaczne cierpienie człowieka. Treść do nazbyt rozrywkowych więc nie należy, ale klimat ten powinien spodobać się fanom autora. Dodatkowym powodem, dla którego warto sięgnąć po tę jednotomówkę, jest otwierająca ją historia (Zabójca łapczywych drapieżców). Jest to bowiem nic innego jak pierwowzór serii Kimetsu no Yaiba. To właśnie to krótkie opowiadanie przerodziło się później w bardziej złożoną serię, którą pokochały miliony czytelników na całym świecie. Na dalszych stronach odbiorca znajdzie jeszcze trzy dość specyficzne opowiadania. Każde z nich podąża własną drogą, jednocześnie łączą je niektóre elementy charakterystyczne dla twórcy, chociażby mocno wyrazisty mrok. Wszystkie zebrane tu historie mają więc w sobie to „coś”, co sprawia, że mogą one zaciekawić czytelnika (zdecydowanie jednak nie każdego). Należy jednak pamiętać o tym, że jest to zbiór krótkich one-shotów. Nie ma więc tu mowy o nadmiernym rozwijaniu fabuły, poruszaniu wielu wątków czy głębszej prezentacji bohaterów. Całość opowieści najczęściej zamyka się w kilkunastu stronach, pozostawiając wiele niedopowiedzeń....

6 tom rozpoczyna się w tym samym momencie co zakończył poprzedni i Miko , Rom i Mitsue są w lesie i widać , że między Romem , a Mitsue jest chłodna atmosfera i w pewnym momencie Miko mówi im o zjawach , które trzy razy Ją ratowały i Ci Jej wyjaśniają , że ma u nich dług i jeśli go nie spłaci to duchy odbiorą dług od kogoś innego(Hana) i w pewnym momencie Mitsue chcę zrobić wszystko sama , a Rom nagle pyta czy chcę skończyć jak Ona i kobieta jest wściekła i nagle atakuję ich zjawy , ale Rom wyciąga zawieszkę , którą ukradł Hanie(ma w sobie moc) i przepędza duchy. A następnie cofamy się do tyłu i widzimy młodą Mitsue , którą odwiedza jakaś kobieta(przyjaciółka?) i jest z Nią mały Rom i kobieta prosi Mitsue by się nim zaopiekowała i w teraźniejszości bohaterowie docierają do świątyni i Rom mówi Miko by była przynętą , a Oni podkradną się do upiora i go pokonają i Mitsue nie chcę na to pozwolić , ale Miko się zgadza i staję przed upiorami i znów cofamy się do tyłu i Mitsue siedzi z tamtą kobietą , która mówi Jej , że chłopakiem trzeba się zająć i pokierować go na odpowiednią ścieżkę i Mitsue przyjmuję go na swojego pierwszego ucznia i nadaję mu imię Rom. I znów wracamy do bohaterów i Miko stoi przerażona przed olbrzymią zjawą , a Mitsue chcę Jej pomóc. I nagle zjawa wypluwa z ciała dzwoneczek i daję Miko , a gdy Mitsue krzyczy by tego nie brała nagle zjawia się Rom i łapię dzwoneczek. I znów mamy cofnięcie i widzimy jak mały Rom jest w tym samym miejscu w świątyni i upiór daję mu dzwoneczek , ale nagle kobieta , która przyprowadziła go do Mitsue łapię dzwoneczek i znika , a Mitsue chroni Roma i znów wracamy do bohaterów i Rom trzyma dzwoneczek i mówi Miko , że upiory już nie będą od Niej chcieli zapłaty i każę im odejść mówiąc , że dzwoneczek już dawno mu się należał i nagle upiory go atakują , a Mitsue rzuca się by mu pomóc i osłania go przed upiorem i znów się cofamy i okazuję się , że ta tajemnicza kobieta była mentorką Mitsue i znów wracamy do bohaterów i mamy zbliżenie na upiora , który pomagał Miko i jest wskazówka mówiąca , że ten upiór to tak naprawdę mentorka Mitsue , która zniknęła po złapaniu dzwoneczka. I na koniec mamy jeszcze dodatek jak Hana spotyka na ulicy brata Miko i Julię i zaciąga ich na pączki i Julia patrząc na brata Miko wyczuwa , że i On ma aurę , ale po chwili zauważa , że ten nie widzi upiorów i dociera do Niej , że chłopak jest zwyczajny , a w tej samej chwili brat Miko patrzy na wybór pączków i zastanawiając się jakie wziąć wylicza celując palcem i nagle palec kieruję się na ducha i ten znika , a Julia jest w szoku i myśli o tym , że brat Miko jednak ma moc:D I tak się kończy 6 tom. Historia nadal jest super i wciąga od pierwszej strony. Na plus to , że dowiedzieliśmy się więcej o Romie i Mitsue oraz i ich relacji. No i mamy świetny koniec w świątyni z tym upiorem. Czy to naprawdę mentorka Mitsue? A jeśli tak to czemu jest tą złą skoro była dobra wcześniej. Ciekawi mnie też jak to wszystko się dalej potoczy. Mam nadzieje , że ani Rom ani Mitsue nie zginą. I o co chodzi z tym dzwoneczkiem? Tamta kobieta go dotknęła i wychodzi na to , że stała się upiorem , a przynajmniej przeniosła się do ich świata. I dlaczego Rom się nie zmienił mimo , że dotknął dzwoneczka. No i mamy też świetny dodatek z Haną , Julią i bratem Miko. Końcówka jak Julia zaczyna wierzyć , że brat Miko też ma moc rewelacja. Czekam z niecierpliwością na 7 tom

Wreszcie legendarny Yakuza powrócił i znów jest super. Świetne był jak Tatsu był na kursie samoobrony. Albo jak uczył Miku grać w golfa. Lubię ich relację. Fajnie by było gdyby w mandze pojawiły się ich dzieci. Kurde Tatsu jako ojciec:D Niezła byłaby beka. Nie mogę się doczekać kolejnego tomu

Przezabawna seria, w której pies z gatunku Shiba trafia do rodzinnego gniazdka, gdzie zaczyna jako malec w obcym towarzystwie, który przegryza kojec, by zamilczeć, bo tytułowy Kota na wczesnym etapie, mimo że jest psem, rzadko szczeka i bywa tchórzliwy, jak fretka. Najbardziej kocha mamcię z rodziny, więc pani domu jawi się dla Koty jako guru, która rządzi domem (a gdy krzyknie na dzieci, sam chowa się po kątach, jakby to on otrzymał ochrzan!). Zabawny pies, który przeżywa przedziwne perypetie, to lękliwe zwierzę, które boi się stoczyć pojedynek z kotem (!),uwielbia spacery, chodząc w te same miejsca, gdzie zostawia ślady, a najmłodszego z braci traktuje, jak zabawkę do gryzienia. Komiczne, relaksujące, dla właścicieli psów czysta gratka.

Manga zdecydowanie dla dojrzałego czytelnika, porusza tematy bliskie kobietom współczesnym - problemy miłosne, akceptację społeczeństwa, brak pomysłu na rozwój, ciągła pogoń za karierą. Bohaterki nagle zdają sobie sprawy że są już po trzydziestce, a nadal nie mają ustabilizowanego życia miłosnego. Pojawia się dużo gagów z tym związanych, ale cała seria ma charakter dramatyczno - komediowy. Ogólnie Tokyo jest fajnie pokazane, a motyw igrzysk dodaje dodatkowego smaczku całej historii. Moim zdaniem naprawdę dobra seria dla starszych czytelników, w dodatku rysunki są najwyższej klasy, a wydanie powiększone naprawdę przyjemnie się czyta. Polecam!

W mandze mamy do czynienia z klątwami, które powstają poprzez zawarcie paktu człowieka z demonem. Służą do zabijania ludzi. Trudno napisać coś więcej, by nie zdradzić fabuły tego tomiku. Powiem tyle, że pewna postać kojarzyła mi się tutaj z Dorianem Grey'em - piękna fasada, która skrywa paskudne wnętrze. Biorąc pod uwagę, że mam słabość do dziwaków, to oczywiste, że pana klątwo-śledczego polubiłam od razu. ;)

Manga opowiada o studentce Satomi Okumie, która szaleńczo zakochała się w swoim koledze z zajęć, Mizuki Kandzie. Na prośbę swojej koleżanki zaprasza swojego ukochanego, by pomógł w kawiarence z crossdressingiem. Ten zgadza się pod warunkiem, że Okuma pójdzie z nim na randkę. Dziewczyna nie mogła być już bardziej szczęśliwa. Z drugiej strony mamy Mizuki Kandę, która tak naprawdę jest dziewczyną. Chciała zrobić żart Okumie, ale potem to wszystko zaszło za daleko by się wycofać. Teraz musi albo skłonić Satomi by z nią zerwała, albo wyjawić jej prawdę. Jednak po niepowedzianiach tego planu, okazuje się, że nasza "przystojna dziewczyna" zakochała się w "pannie spod klosza" i wszystko komplikuje się jeszcze bardziej. [ɐɾzuǝɔǝᴚ] Mangi cegły to zdecydowanie jedne z moich ulubionych, historie w nich zawarte mają naprawdę spore pole do popisu. Urocze lesbijki zawsze górują w moim sercu, dlatego oceniam tą mangę na 10🌟. Historia nie jest nudna, kreska przyjemna dla oka. Nie brakuje tu też uroczych scen, w których jestem zakochana ❤️ Jedynie tytuł jest lekko mylący, bo ma odzwierciedlenie w fabule, ale szczerze nie gra on w niej większej roli.

Bardzo dobry ale i bezlitosny tom, którzy ukazuje okrucieństwo i brak zrozumienia Pasożytów dla ludzi. Ostatecznie pokazuje ich egoistyczne nastawienie, które polega tylko na swoim przeżyciu. Szkoda detektywa. Czekam na więcej. Zapraszam też na swojego bloga https://okonapopkulture.blogspot.com/

Czy słyszenie głosów można uznać za supermoc czy raczej za objaw jakiejś choroby psychicznej? W tej mandze nie będziemy tego rozpatrywać. Nasz bohater przyzwyczaił się już, że słyszy rozmowy piersi i, choć czasem ich charakter go zadziwia, bo nie pasuje do charakteru właścicielki, to stara się podążać za ich głosem. Właściwie cała fabuła kręcić się będzie wokół cycków, zdjęć cycków, rozmów cycków i pomysłów cycków, z drobnym romantycznym wątkiem pomiędzy bohaterem i jego asystentką. Nie można nawet oczekiwać czegoś więcej. Tomik zawiera także kilkustronicowy dodatek Dzień z życia Emy, czyli córki bohaterów mangi. Okazuje się, że słyszenie głosów piersi jest dziedziczne. Więcej na https://www.monime.pl/cycuszkowe-pogaduszki/

Ocena zbiorcza dla tomów #2-#4: Z niesłabnącym entuzjazmem towarzyszę Akirze w jego podróży przez ogarniętą epidemią zombie Japonię. Ostatnio miałam okazję przeczytać trzy kolejne tomy „100 rzeczy do zrobienia, zanim zostanę zombie” autorstwa Haro Asō i Kotaro Takaty. Jak wypada jego wyprawa do domu rodzinnego położonego w odludnych górach? Spełnianie marzeń w postapokaliptycznym świecie trwa w najlepsze. Odnalezienie przyjaciela było wyłącznie początkiem szalonej przygody. Tendo pragnie zostać bohaterem, Kencho szkoli się na komika, a to wszystko przerywane kolejnymi falami zombiaków. W Tokio robi się przy tym coraz tłoczniej. Potrzeba ucieczki z miasta stanowi kanwę dla niezwykłych perypetii, które doprowadzą do stworzenia nietypowej drużyny goniącej za tym, czego od dawna pragnęli w życiu, a nigdy nie mogli zrealizować. Czego nie ma w tej opowieści?! Rekiny-zombie, wystrzałowe pojazdy, starcia z przeszłością i ubogacające poznawanie japońskiej kultury. Trudno nie kibicować bohaterom, którzy w równie oklepanej konwencji decydują się na nieszablonowe przygody. Mają przy tym niesamowicie wiele szczęścia do natrafiania na nieprawdopodobne okoliczności umożliwiające kolejne cele z listy. Fantastyczne wojaże pełne radości nie przeszkadzają przy tym w uderzaniu w poważniejsze tony. Nie każde przedsięwzięcie kończy się dobrze, a czasem porażka stąpa tuż za sukcesem. Wyłącznie potęguje to rollercoasterowy charakter całej fabuły. Pomimo komediowego podejścia do horrorowej tematyki, dostrzegam tu sporo mądrych spostrzeżeń, które mogą wyłącznie pomóc w równie zabieganym współczesnym świecie. Czasem, zamiast walczyć o sukces, prestiż czy pieniądze, warto się poobijać, by przynajmniej odsapnąć od zgiełku hiperproduktywności, który nie daje szczęścia. Niesłychanie wciągnęłam się w tę zombiastyczną opowieść. Z wielką chęcią sięgnę po pozostałe tomy i wręcz nie mogę się doczekać, aż dotrę do tych, które nie ukazały się w wersji animowanej. Tymczasem moja ocena zbiorcza dla tomów #2-#4 to uczciwe 8/10. Polecam.

Od dawna miałam na liście do przeczytania i żałuję, że tyle czekałam! Spodziewałam się The Thing w młodzieżowym wydaniu i dokładnie to dostałam. Podoba mi się dodanie humoru do historii, bo monstra nie tracą swojej mocy i ciężaru, ale całość fajnie zachowuje klimat mangi. Zabawa kolorami też jest ciekawym zabiegiem i wręcz momentami przenosi do innego wymiaru tej historii, ponieważ użycie kolorów jest bardzo niespodziewane. Same potwory robią wrażenie, ich postacie, zmiany, możliwości i umiejętności. Jeden z nich przez sposób, w jaki jest stworzony, naprawdę wydaje się mega przyjazny. Będę czytać dalej!

„A co Ty o mnie wiesz?” Tymi słowami zwraca się do bohaterki Jej szef , a dziewczyna nie wie co powiedzieć. Muszę przyznać , że ten tom był trochę gorszy od dwóch poprzednich. Fabuła jakoś nudziła choć scena z tym pytaniem świetna. No i mamy jeszcze fajną końcówkę , gdy okazuję się , że kierownik zachorował , a bohaterka idzie do Niego by się Nim zaopiekować , a On mimo początkującego szoku wpuszcza Ją do środka

„Historie nie mogą istnieć bez kogoś, kto będzie je kontynuował…” Cywilizacja już nie istnieje. Dwie dziewczynki z opuszczonego miasta znajdują starą kasetę wideo i postanawiają ją odtworzyć. Nagle pojawia się Sadako, która podobno ma zniknąć po tygodniu. Ale zamiast strachu… dziewczynki wraz z upiorzycą wydają się na wyprawę po postapokaliptycznym świecie w celu poszukiwania innych ludzi. Jednak dziewczynki nie wiedzą, jaki cel ma Sadako… Bardzo ciekawy pomysł na mangę! Osadzenie w świecie postapo, gdzie bohaterowie nie są wszystko wiedzącymi dorosłymi, a raczej niewinnymi dziećmi, które na swój sposób chcą sobie poradzić w tym pustym świecie i ta kontrastująca z nimi zjawa… cóż typowy klimat japoński, który tak sobie cenię. Mangę czytało się bardzo szybko, akcja się nie wlokła. Było trochę tajemniczo, trochę mrocznie i trochę zabawnie – połączenie idealne. Upiór Sadako w takim dość niewinnym przedstawieniu na pewno nabrał zupełnie innego wydźwięku niż w filmach grozy i było to ciekawe doświadczenie. Można powiedzieć, że historia z jednej strony była oryginalna, z drugiej strony za dużo się nie działo. Myślę, że to taka manga na raz, którą przyjemnie się czyta, ale pewnie za jakiś czas zapomni. Chociaż nie jest to specjalnie wada – takie historie też uważam za potrzebne, szczególnie kiedy sięgam po krótszą formę czytelniczą, aby po prostu się odprężyć. To, co rzuciło mi się w oczy, to dość oryginalna kreska oraz gra cieni na kartach mangi. Różni się ona od takich tytułów jak „Hanako” czy „Jujutsu Kaisen”, gdzie na obrazku wiele się dzieje. Tutaj sceny były bardziej stonowane, mniej dynamiczne, w odpowiednich momentach cieniowane, aby dodać aury tajemniczości – manga nie stawiała na przytłoczenie czytelnika akcją, a raczej na spokojniejsze budowanie napięcia połączonego z prostą historią... Pod koniec mangi mamy jeszcze okazję przyjrzeć się nieco projektom postaci oraz poczytać co nieco o studiu filmowych z filmu o Sadako. Jest również mały dodatek na końcu z bonusową krótką historyjką. Myślę, że mogę polecić wam tę mangę, szczególnie jeśli szukacie czegoś niezobowiązującego, a jednocześnie lubicie lekkie klimaty grozy, pomieszane z czarnym humorem. Sadako czeka!